DRIE MEISJES
EN EEN VAKANTIEKAMP

Willy van der Heide
(Als Sylvia Sillevis)

I

De lange, open Rolls Royce reed zoemend tegen de heuvel op in de goud-rossige straling van de ondergaande augustuszon, bereikte de top en kwam daar tot stilstand. 
„En dáár heb je jullie kamp,” zei de lange Engelsman, die aan het stuur zat. „Een drukke boel, zo te zien.”
De drie Hollandse meisjes die zijn passagiers waren, keken neer in een door heuvels omringde duinkom vol met kleuren en geluiden. Pop Pluvier, die naast de bestuurder zat, tuurde wat ongelovig door de voorruit.
„Is dàt een vakantiekamp, daar beneden? Het lijkt wel een kruising tussen een lunapark en een padvindersjamboree.”
Wanda Moens keek glimlachend opzij naar Thea Mondriaan, die achterin naast haar zat. Zoals bijna alle opmerkingen van de levendige Pop was ook deze weer merkwaardig juist. Het Engelse vakantiekamp waarin deze drie Hollandse meisjes een nieuwe werkkring hadden gevonden bleek een verspreide collectie van houten gebouwen, tenten, rijen zomerhuisjes plus sport- en parkeerterreinen, dat alles geschilderd in spattende kleuren en beprikt met vlaggestokken en palen waaraan tetterende luidsprekers op dat ogenblik een plaat van Doris Day door de zonsondergang schalden. Het kamp lag aan drie zijden door heuvels ingesloten, maar naar rechts ontbraken die heuvels en leidde een zandig, glooiend strand naar de wateren van de Noordzee, die er onder de avondhemel licht leisteenblauw uitzag, traag rimpelend onder de oostenwind die vanuit Holland kwam aanstrijken. In het midden van dat strand waren enkele tientallen figuren bezig met het bouwen van iets, dat vermoedelijk een groot kampvuur ging worden. Thea Mondriaan, haar wat verwaaide haren opkammend, informeerde:
„Gaat dat grammofoonplatenconcert de hele nacht door?”
Lauderdale, de lange Engelsman, haalde pijp en tabaksbuidel uit de zijzak van zijn tweed jasje en begon in de pijpesteel te blazen. Achter hem klonk een korte claxonstoot.
„Daar heb je Dumdum Oberon,” zei Wanda, omkijkend.
„Onze nieuwe werkgever,” mompelde Thea. „Nummer drie in twee weken. Als we nog even zo doorgaan, vestigen we een soort record.”
De tweede auto had hen nu ingehaald en stopte naast de Rolls Royce. Er zaten twee personen in: een helblond meisje met een streng, typisch Amerikaans poppegezicht en een wat oudere jongeman met een zware, hoornen bril, die met een onvervalst New Yorks accent vroeg:
„Ga je mee naar binnen, Lauderdale?”
De lange Engelsman deed alsof hij schrok en wees met de steel van zijn pijp naar het kamp, vol afschuw vragend:
„Wàt? Meegaan daar binnen? In die poel van mul zand en tettermuziek? Nee, beste Dumdum. Ik dank je. Bovendien heb ik vanavond een afspraak in Londen.”
Dumdum Oberon, de gebrilde Amerikaan, fronste en wilde blijkbaar iets terugzeggen, maar het blonde meisje was hem vóór. Zij boog zich vóór hen langs en zei gladjes:
„Dan is het misschien het beste, dat de meisjes hier maar in onze auto overstappen. Help jij hen even met hun koffer, Dumdum?”
Dumdum trok het typische gezicht van een man die erover denkt te gaan protesteren, maar kreeg een por in zijn ribben, opende dus het portier en begon naar buiten te klimmen.
Wanda stemde haastig in: „Dat is een uitstekend idee.” Zij schoof alvast twee koffers naar buiten. De lange Lauderdale kwam eveneens helpen en na enig deskundig stouwen kreeg men de drie Hollandse meisjes plus hun bagage achterin Dumdums auto gewrikt, hoewel hoeken van koffers en ellebogen aan alle kanten omhoog staken.
„Zit dat niet een beetje krap?” informeerde Lauderdale, een laatste city-bag tussen Dumdum en het meisje deponerend.
„Welnee,” verzekerde Pop hem, om een koffer heenloerend. „Als we onze adem inhouden, gaat het best. Maar maak ons niet aan het lachen, of de ganse carrosserie barst uit elkaar.”
Lauderdale stond tussen beide auto”s in, er uit ziende of hij nog iets op het hart had, maar het blonde meisje lachte liefjes en stak een welverzorgde hand vóór Dumdum langs:
„Wel, tot ziens, Lauderdale. Mijn broer en ik hebben nogal haast; ik hoop dat je dat begrijpt.”
„Oh, yes. Natuurlijk. Ik bedoel alleen...”
Dumdum kreeg weer een por van zijn zuster, mompelde onduidelijk wat afscheidskreten en schakelde in. Lauderdale, die blijkbaar van plan was geweest nog een en ander te gaan zeggen, bleef in een dichte stofwolk achter. Thea, klem zittend in het midden van de achterbank, keek ietwat overrompeld opzij naar Wanda. Maar die hield beide armen om een varkensleren toiletkoffertje geslagen en keek recht voor zich uit. Pop had zich half omgewend naar de silhouet van de Rolls Royce waarnaast de lange Engelsman hen na stond te staren, en merkte in het Hollands op:
„Dat was een nogal overhaast afscheid.”
Wanda bleef met een glad gezicht tussen Dumdum en diens zuster doorkijken en antwoordde: „Snap je het niet? Tot dusver waren wij gasten op het kasteel van Lord Birkenfoote en huns” - zij knikte bijna onmerkbaar naar de twee vóór haar in de auto zittenden - „gelijken, maar nu zijn wij bij hen in salarisdienst en juffrouw Oberon acht het blijkbaar beter ons zoetjesaan de verhoudingen te leren.”
Pop verwrong zowat haar hals in pogingen om een laatste glimp van Lauderdale op te vangen tussen de boompjes door die de heuvelhelling begroeiden, en declameerde op tragische toon:
„Vaarwel, schone, slanke en dwaze Lauderdale. Naarmate Uw gestalte in avondzon vervaagt, vervliegt ook ons kleurrijk bestaan in de betere Britse kringen. En op het moment waarop deze prozaische automobiel de poort van ginds vakantiekamp passeert, zullen wij slechts loonslaven zijn en niets meer.”
Die laatste woorden moest zij nogal luid zeggen, want het steeds sterker wordende gedender der luidsprekers (nu bezig aan een plaat van Jo Stafford), had inmiddels de sterktegraad van een mild onweer bereikt. Drie tellen later stopte hun auto voor en wit geverfd soort ereboog, met Oostindische kers begroeid, waarop elektrische lampjes de woorden vormden:

Welcome in Holiday haven!

Een kolossaal dikbuikige man, gekleed in een witte broek, daarboven een donkerblauwe trui met erop de naam van het kamp en dáár weer boven een zeilpet, sprong met onwaarschijnlijk veerkrachtige passen op hen af en trok het rechterportier open met een wijds, verwelkomend gebaar. Pop Pluvier, die juist een gezicht trok tegen Thea, was daar niet op verdacht, zodat een zware koffer die tegen het portier geleund had gestaan, naar buiten plofte, boven op de be-tennisschoende tenen van de joviale verwelkomer, die een brul gaf welke ver boven het gedaver der luidsprekers uitklonk, zijn linkervoet in beide handen greep, en een gezicht trok alsof hij met inspanning van alle krachten een reeks àl te forse woorden inslikte.
„O, goody!” zei Pop in het Engels. „Toch geen eksterogen, hoop ik? U ziet er veel te sportief uit om eksterogen te hebben.”
„It’s all right, lady,” zei de zongebruinde man met enige moeite, haar aanziende (zoals Pop later zei) of hij haar met vreugde een paar uurtjes had gewurgd.
„Maar flink aan sport doen, en veel pootjebaden in zee,” ried Pop. „Dat is heus het beste.”
„Yes, lady,” bracht de man weer uit, omzichtig zijn voet neerzettend en de glimlach weer op zijn kaken schroevend. Zijn buik was zó enorm van omvang, dat hij achterover geleund stond om in balans te blijven. De luidsprekers, die even gezwegen hadden, begonnen opnieuw te bulderen: ditmaal een plaat van Billy May.
De verwelkomer haalde diep adem en brulde:
„Welkom in ons Vakantiekamp!”
Dumdum bracht een hand aan zijn oor en boog zich buiten het portier:
„Wat?”
De dikke man haalde nóg dieper adem en Pop was bang dat de geborduurde letters op het uitrekkende breiwerk van zijn trui eraf zouden barsten.
„Welkom in ons Vakantiekamp!... U kunt verzekerd zijn... dat wij al het mogelijk zullen doen... om Uw dagen... zo aangenaam...” 
Hij kwam niet verder, want om de hoek van een houten gebouw heen kwam een sliert van drie jongens en twee meisjes op de auto afgehopt, arm in arm gehaakt. Zij staken hun hoofden binnen de wagen, gilden: „Joehoe! Wat zijn jullie lelijk!” en hosten verder. Dumdum zat wat verbijsterd rond te kijken, terwijl de gebruinde man diep ademhaalde en weer begon:
„...Zo aangenaam mogelijk...”
Hij kwam wéér niet verder, want het was nu Dumdum zèlf die diep ademhaalde en terugschreeuwde:
„Hou je waffel!”
De man in de zeilpet keek hem eventjes vragend aan, hield dan zijn hand bij zijn oor en informeerde:
„Hou ik van Wat?”
Op dat ogenblik hield de grammofoonplaat plotseling op. In de onverwachte stilte klonk Dumdums stem zeshonderd meter ver:
„Welke verhoepelde malloot draait hier platen over de geluidsinstallatie?”
„Dat, sir,” antwoordde de employé van het vakantiekamp op enigszins verwijtende toon, „gebeurt iedere avond als een van onze vakantiegasten jarig is.”
„Zo,” zei Dumdum. „En wie, voor de drommel, is op dat idee gekomen?”
De man in uniform verstrakte.
„Ik!” zei Dumdums zuster.
„Jij!” kreet Dumdum. „Jij! Och, natuurlijk jij. Ik had het kunnen weten. Er zal ook één plekje ter wereld zijn waar jij iets mee te maken heb, dat van gillende bebop verschoond blijft.”
„Ik heb strikte schriftelijke orders gegeven,” antwoordde het meisje effen, „om geen gillende of bebop muziek te draaien. Alleen een muzikale imbeciel als jij kan platen van Billy May bebop noemen. Het enige wat hier gilt ben jij en het enige wat hier bopt ben ook jij - op en neer op je zitting.”
Dumdum staarde haar enkele tellen lang grimmig aan, slikte dan iets weg en vroeg de man in de trui:
„Waar is het administratiekantoor?”
„Hallo, Hallo!” bulderden de luidsprekers. „Attentie! Wil het bruinharige jonge meisje met sproetjes dat vanmiddag met een oudere dame over schildpadden praatte op het strand zich dadelijk melden aan het administratiekantoor? Ik herhaal.”
De man in de trui bracht zijn mond bij Dumdums oor:
„U moet zich eerst laten inschrijven in het receptiegebouwtje rechts. Heeft u een reservering?”
Er begon weer een plaat te toeteren en Dumdum sloeg woedend zijn handen op het stuurwiel.
„Klets niet over inschrijven, man. Weet je wie ik ben?”
„No, sir,” antwoordde de man met de trui, die blijkbaar vond dat hij nu genoeg joviale welkomst ten beste had gegeven. „En dat gaat mij ook niet aan, sir. U moet uw naam opgeven in het receptiegebouwtje, en...”
„Ik ben Oberon!” riep Dumdum, op zichzelf wijzend. „Ik ben eigenaar van al deze vakantiekampen.”
„Rij toch door, ezel!” siste zijn zuster. „Wat weet die man daar nu van? Die heeft onze naam misschien nog nooit van zijn leven gehoord.”
Dumdum knorde iets, schakelde in en reed de auto nijdig over het gruispad dat tussen struiken en enkele lage, kleurig geverfde gebouwtjes door naar een soort paviljoen leidde dat er uit zag als een bruiloftstaart met drie verdiepingen. De bovenste, en kleinste etage, was een helder verlichte rotonde met grotendeels glazen wanden. Er brandde elektrisch licht achter alle ramen en enkele figuren bewogen in dat helle licht heen en weer, als kleurige muizen in een glazen hok.
„Dàt is het kantoor!” bromde Dumdum. „Ik herken het ineens aan de tekeningen die ze me hebben laten zien. Ik ben zo terug.”
Hij sprong de auto uit, liet het portier open hangen, ging een draaideur door en verdween in de schemering van de eveneens ronde gelijkvloerse etage van het centraal paviljoen. Het blonde meisje zuchtte even, keerde zich dan half om naar de drie Hollandse meisjes achter haar en zei kalm:
„Mijn broer is nu en dan wat heet gebakerd. De lunchroom is, als ik me goed herinner, aan de achterkant. Jullie zullen wel trek hebben in iets. Laat uw bagage maar in de auto; die laat ik wel ophalen. Ik zal eerst zorgen dat er kamers in orde worden gemaakt. Het is hier en daar in deze kampen nog wat ongeregeld, maar ze zijn ook uit de grond gestampt. En als we personeel genoeg hadden, dat voor zijn taak berekend was, hadden we u niet nodig gehad. Nietwaar?”
„O, zo, Koos,” zei Pop, in het Hollands. „En als u nu maar snel opkrast en u er niet verder mee bemoeit, zullen we het hier best redden, lijkt me.”
„I beg your pardon?” vroeg het meisje, zich tot Pop wendend. Pop lachte haar aanminnig toe.
„Ik denk erover om ook zo’n kamp te kopen,” zei ze, in het Engels. „Voor mijn kleine broertje.”

II

Te kwart vóór middernacht zaten Thea Mondriaan en Wanda Moens in pyjama’s in hun gemeenschappelijke slaapkamer, die aan de oostzijde van de eerste verdieping van de rotonde was gelegen en uitzag over het strand en de maanverlichte Noordzee. Wanda zat bij het open raam, voorovergeleund met haar ellebogen op haar knieën, en pelde een grape fruit, onderwijl uitstarend naar de dansende gloed van het kampvuur dat op het vlakke strand laaide, omgeven door een honderdtal wandelende, zittende of plat op hun buik liggende, late strandgasten. Thea zat schuin achter haar aan een tafeltje met een leeslamp en schreef een brief aan haar moeder; een zeker teken dat zij weer een verliefdheid achter de rug had, bedacht Wanda. Zonder aankondiging of waarschuwing zwaaide een donker silhouet in trui en lange broek zich van buiten af in de omlijsting van het open venster, en uitte een rauwe Tarzankrijs. Thea schoot met een gil van haar stoel overeind en rukte door die wilde beweging aan de draad van haar leeslampje, dat van de tafel viel en meteen ophield te branden. Wanda liet haar grape fruit uit de handen vallen. Het ding viel met een doffe bons op de vloer en verdween ergens in het donker.
„Hallo!” zei Pop, zich met gespreide armen gebukt staande houdend in de raamrechthoek. „Zeg, je kunt dit hele dolle bouwwerk rondklimmen zonder een balkon aan te raken.”
Het vlammenlicht laaide achter haar als een bosbrand.
„Pop! Vreselijk kind! Ik schrok me zowat een hartverlamming.”
„Een lichte verlamming zou voor jouw hart niet eens zo slecht zijn,” oordeelde Pop, langs Wanda heen de kamer in springend en bijna geruisloos, als een goed afgeveerde kat, op de vloer belandend. „Dan kwam je mogelijk eens van al je hals-over-koppe verliefdheden af. Waarom is het licht uit? Zitten jullie romantisch te doen?”
„Wat heb jij daar voor een mallotig pak aan?” vroeg Wanda, door de schemer turend. Op dat ogenblik knipte Thea het bovenlicht aan. Pop draaide een snelle pirouet op één voet; de andere voet op de knie van haar gestrekt been geplaatst.
„Mag ik me voorstellen? Pop Pluvier, algemeen assistente van de Afdeling Sport en Amusement. Alreeds in vol tenue. Hebben ze me geen mooi pak gegeven?”
Zij droeg een helblauwe, strakke skibroek met daarboven een donkerblauwe, fijnwollen trui met hoge hals. De van onderen nauwe skipijpen verdwenen in twee blauw-en-witte Amerikaanse baseballschoenen, met rubberzolen.
„Je ziet er uit als de vrouwelijke Mefisto uit een HBS-ballet,” vond Thea, haar leeslampje oprapend en eraan morrelend. Het ding begon flikkerend te branden.
„Mep op geven,” ried Pop.
Thea gaf er een mep op. De lamp gaf een zwakke knetter en begon regelmatig te branden. Wanda, omgedraaid in haar stoel zittend, zei op licht smekende toon:
„Doe nu in de komende dagen alsjeblieft niet àl te gekke dingen, Pop. Organiseer geen wedrennen voor tien dikste dames, of zoiets.”
„Snelworstelen voor weduwen,” zei Pop peinzend, naar voren duikend, op haar handen staande en met haar benen in de lucht heen en weer wandelend. „De sportleraar is een ondervoede schertsfiguur, maar gelukkig een man. Ik was eventjes doodsbenauwd dat ik een vrouw tot chef zou krijgen.”
Wanda stond op, haalde een verse grape fruit uit de schaal en zei: „Thea, er zwerft ergens een halfgepelde grape fruit door het vertrek.”
Thea slierde haar vulpen heen en weer over een stuk krant om een haar uit de pen te krijgen en antwoordde absent:
„Je wordt slordig, lieve. Wat moet de werkster denken als ze halfgepelde grape fruits onder ons bed vindt?”
„We zeggen gewoon dat we het te druk hadden om hem helemaal te pellen.”
„We zeggen dat we dachten dat het een kokosnoot was,” opperde Pop.
Thea vond de haar, hield haar pen tegen het licht en informeerde:
„Waarom is de sportleraar een ondervoede schertsfiguur?”
Pop liet zich op haar voeten terug vallen en sprong overeind:
„De man is een samenstel van pezen en botten en spreekt met een stem als een lekke blokfluit.”
„Hoe weet jij hoe een lekke blokfluit klinkt?”
„Net zoals de sportleider,” verklaarde Pop. „De man droomt maar van één ding en dat is voetballen. Hij kent maar één sport en dat is voetballen. Praat tegen hem over handbal en hij begint op slag te betreuren dat een mens handen heeft en geen vier voeten. Praat tegen hem over ballet en hij fronst en zegt dat het hem een omslachtige manier lijkt om iemand op het voetbalspel voor te bereiden.”
Wanda en Thea keken elkaar even aan.
„Wanda!” zei Pop waarschuwend. „Kom niet bij mijn sportleraar in de buurt met een grapefruit in je handen, want hij neemt je het ding prompt af en demonstreert de double pass of iets dergelijks. De man schijnt eens trainer geweest te zijn voor een Engelse voetbalclub.”
„En waarom is hij dat nu niet meer?”
„Ze verwarden hem vermoedelijk steeds met een der doelpalen,” zei Pop achteloos. „Of ze dachten dat zijn blokfluitstem het fluitje van de scheidsrechter was. Of hij zeurde zolang over voetbal, dat zelfs de voetballers een hekel aan voetballen kregen. In ieder geval is hij als sportleraar hier een aanfluiting. En hij is bezeten van een mij onbekende juffrouw met rood haar.”
„En jij zult daar wel eens even verbetering in brengen?” informeerde Wanda.
Pop stond peinzend te kijken naar het op het strand laaiende vuur. Nu en dan klaterde daar een fontein van plotseling gelach en geroep omhoog.
„Och, laat híj de voetbal en de mysterieuze roodharige Mata Hari voor zijn rekening nemen, dan regel ik de rest wel. Eén assistent is nog te weinig voor hem. Hij moet er minstens twee hebben.”
„Jij hebt energie genoeg voor zes,” zei Wanda, en geeuwde. „Ik val om van de slaap. Kras op, Pop. Zolang jij in de buurt bent, doet niemand een oog dicht.”
Pop grinnikte, en slenterde naar de deur, opmerkend:
„Ik ben blij dat ik een kamer alléén heb. Jullie beginnen oud te worden. Ik ga nog wat op het strand kijken.” Zij kneep één oog dicht ten afscheid en sloot de deur. Wanda bleef bij Thea’s tafeltje staan; grape fruitschillen in de hand.
„Ga jij nog niet naar bed?”
„Mmm... Even deze brief naar huis afschrijven.”
„Arm kind. Ik ken die brieven van jou. Ik help je wensen dat je voor zonsopgang klaar bent.”
Wanda dook onder het laken en de ene deken, legde een zakdoekje over haar ogen om geen last te hebben van het licht en lag onbeweeglijk. Thea zat een tijdje op haar pen te kauwen, ging naar de badkamer om haar handen te wassen, ging voor de spiegel haar haren kammen, lakte bij wijze van proef een stuk van de witte, plastic deurknop rood met nagellak, ging even in de vensterbank zitten om te kijken naar het nu bijna uitgebrande strandvuur, sprak in gedachten het verlangen uit naar een draagbaar batterij-radiootje, vroeg zich af of je hier in Engeland de AFN-zender zou kunnen horen, ging dan zitten, herlas de paar regels die zij al had geschreven, verscheurde dat papier en begon als een razende te pennen:

	Liefste Mams,
Je zult wel vreemd opkijken als je ineens een brief krijgt uit een vakantiekamp, maar het is ook allemaal zo snel gegaan dat wij het zelf nauwelijks bij kunnen sloffen. Zoals je weet zijn we vorige week halzen over koppen naar Engeland vertrokken (P.S.: ik heb, vermoedelijk onder mijn bed, een pakje papieren laten liggen. Dat is een dagboek dat ik eens ben begonnen. Wilt u dat goed opbergen of in de kachel gooien, maar in ieder geval zorgen dat de jongens het niet vinden, want dan heb ik geen leven meer. Vergeet het niet, mams!) hals over kop vertrokken dus en alles ging van een geolied leien dakje, zodat we ‘s avonds nog in het kasteel van Lord Birkenfoote aankwamen, daarheen gereden door zijn zoon, Howard, die een man bleek te zijn met evenveel verschijningsvormen als een kameleon, want tijdens die rit was hij even zwijgzaam en welhaast pijnlijk correct als hij in Holland (toen we die cafetaria beheerden waar we hem ontmoetten), dwaas, amusant en vlot was. Tenminste tegen Pop dan. Hoewel Pop iemand is die vlotheid uitlokt en dat dan weer recht moet zetten met een stomp op de neus. Hetgeen me ook geen ideale tactiek lijkt. Wel, de eerste surprise was een dochter van Lord Birkenfoote van wier bestaan wij tot dan niets afwisten. Toestanden op dat kasteel, mams! Het is allemaal veel te dwaas en te ingewikkeld om nu te schrijven; ik zou er honderd velletjes voor nodig hebben en elk vel zou je je opnieuw een hoedje lachen. De hele situatie kwam eigenlijk hier op neer: zoon Howard had ons in dienst genomen om dat kolossale kasteel voor zijn vader (die een nogal eigenaardige weduwnaar is) zo’n beetje in het gareel te houden. Maar het enige personeel bestond uit een oude butler. Daarvoor kregen we 300 pop per vrouw per maand. Nu is de bak dat Lord Birkenfoote, zonder dat iemand dat wist, zijn kasteel had verkocht, met het gevolg dat wij drieën min of meer in de lucht kwamen te hangen. Je zou zoiets een baan zonder toekomst kunnen noemen. Daar tussendoor werd voor de nodige afleiding gezorgd doordat de oude Lord zijn koffie bestelde door middel van noodloeien op een sirene. Verder kreeg ik een huwelijksaanzoek van een ontzettend dikke, Duitse wichelroedeloper en verder zag Pop kans elke dag gemiddeld twee spiegels in scherven te laten vallen, gooien of tuimelen. Bij wijze van lustig tussenspel werd (op nog steeds niet geheel opgehelderde wijze) het familie-tafelzilver met een totaalgewicht van ongeveer 70 kilo (voor 72 personen) gestolen en later teruggevonden in een regenput. De dochter Kiddy (die rondliep met een jachtgeweer en jachthonden) zat in knopen over een liefde harerzijds voor een knappe Amerikaanse verslaggever, Francis Sinclair geheten, die ze uiteindelijk nog gekregen heeft ook, hoewel het suffe kind dubbel en dwars verdiende dat ze hem misliep, want ze deed niets anders dan Jan en alleman bij nacht en ontij vertellen dat ze bang was dat hij haar zou trouwen om haar geld. Maar dat in-elkaars-armenvallen heeft voor ons in zoverre een gunstig resultaat gehad, dat we daardoor in contact kwamen met Dumdum Oberon, die voor zijn vader toezichthouder schijnt te zijn op een tros Amerikaanse vakantiekampen hier. En toen we de bons kregen, vingen we twee maanden kasteelsalaris! Stel je voor! Als tegemoetkoming voor het feit dat we na een dikke week kasteelcarrière alweer werkeloosheid in het vooruitzicht hadden. We hadden dus de man 600 pop in handen en deze Dumdum Oberon en diens zuster hebben ons zo snel naar dit vakantiekamp overgepoot (omdat zij kennelijk geen betrouwbaar personeel kunnen krijgen), dat we geen kans hebben gehad er nog iets van uit te geven. Uw dochter wordt een goudvis, ma! We zijn hier vanmiddag aangekomen en alreeds geïnstalleerd. Wanda Moens en ik delen een ruime slaapkamer met een eigen badkamer op de eerste etage van het centrale paviljoen, waarin bijna al het personeel woont. Helemaal boven, in een soort glazen duiventil, is het kantoor van de manager, een donkere man met een smal snorretje, die eruit ziet als een kruising tussen een beroeps-tangodanser en een Braziliaanse hotelgerant. (Als de Brazilianen gerants hebben, tenminste). Hij heet Mataxas en ik vind hem een tikje een griezel. Wanda wordt zijn rechterhand, iets minder dan zijn plaatsvervangster en wat meer dan secretaresse. Voor zover ik kan uitkienen moet zij telkens drie klontjes doen in de koffie die hij veel drinkt, hem elk uur snorpommade geven en verder aan alles denken wat mijnheer Mataxas vergeet. Pop Pluvier is assistent-leidster van Amusement en Sport en ik zelf was al bang dat ik de zuigelingenzorg toebedeeld zou krijgen, maar dat is me bespaard, want daar zijn al een koppel gediplomeerde zusters voor, naar het schijnt. Ik heb deze gediplomeerde fenomenen nog niet gezien. Ik heb een tweeledige taak: nieuwe gasten opvangen en op hun gemak stellen en verder overal rondlopen als Alziend Oog van de directie, en beginnende tumulten in de kiem smoren. Thea Mondriaan, rondwandelende ambassadrice.
Mams, het is nu bijna half twee en het kampvuur op het strand (een bijzondere attractie van sommige avonden) is gedoofd. Mijn energie begint ook te doven. Ik ga naar bed, mams. Morgen moet ik vroeg op. U kunt me schrijven aan dit adres en ik eindig met de vurige hoop dat deze baan langer zal duren dan een dikke week, alhoewel we tot dusver niet slecht hebben geboerd. Zeshonderd pop in een week heeft, naar ik meen, zelfs een minister niet. Tot de volgende brief, en de groeten aan de jongens. Dag,
uw Thea

III
De eerste week van het verblijf der drie meisjes in „Holiday Haven” verliep zo vredig en on-sensationeel als dat in een nog niet grondig georganiseerd vakantiekamp met een wisselende bevolking van gemiddeld 500 stuks mogelijk was. Vele factoren werkten samen om die rust in stand te houden. In de eerste plaats, natuurlijk, was daar het feit dat dit kamp gelegen was in Engeland en bevolkt door Engelsen. De Britten zijn nu eenmaal een kalm volk met een sterk ontwikkeld sociaal gevoel. Orde houden onder vijfhonderd Engelsen is een klein kunstje, zelfs voor een stokdove baby-sitter. In de tweede plaats waren de drie meisjes dagen lang geheel in beslag genomen door de nieuwheid van hun taak. Elk van de drie dook van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat onder in een eindeloze reeks van klusjes die al weken tevoren gedaan hadden moeten zijn. Wanda trof de correspondentie en de administratie aan in een ontstellende staat van verwarring. Stapels brieven lagen onbeantwoord op stoelen, op de radio en in laden. Van brieven die verzonden bleken waren soms doorslagen gemaakt door een typejuffrouw die er was geweest, maar die niet lang tevoren was ontslagen, nadat zij een week lang niet was komen opdagen.
„Ik kan het me indenken,” mompelde Wanda, zelf bijna wanhopig wordend. „Dat kind moet hier dol zijn geworden.”
De „Duiventil,” zoals de meisjes onder elkaar vanaf de eerste dag de kleine, ronde, glazen bovenste etage van het paviljoen hadden gedoopt, was door schotten in vier taartpunten verdeeld. Eén van die taartpunten was een hall, waarin de trap van beneden uitkwam. Een tweede taartpunt was een wachtkamer met banken, waarin de mensen die de manager wilden spreken, konden verblijven tot hun uur sloeg. Taartpunt nummer drie was het privé-kantoor van manager Mataxas en in taartpunt vier, ernaast, was het kantoor waarin Wanda zetelde. Tot haar taken scheen te behoren het opvangen van iedereen die de manager wilde spreken en hen de wachtkamer in loodsen. Dat zou vrij eenvoudig zijn geweest, als Mataxas vaste spreekuren had gehad, maar die waren er niet.
„Maar natuurlijk niet, juffrouw!” riep hij uit, toen Wanda hem de tweede dag daarover aansprak. „Een van mijn principes is, dat ik dag en nacht voor iedereen te spreken ben. Het is hier geen Rijksdepartement!”
Een loffelijk beginsel, vond Wanda, maar het zou praktischer geweest zijn, als de goede man ooit te vinden was geweest. Een brooddronken kakkerlak was honkvast, vergeleken bij Mr. Mataxas. Van de 24 uur was hij alles bij elkaar doorgaans nog geen uur op zijn kantoor, en dan zelden langer dan vijf minuten aan één stuk. Het resultaat was dat Wanda haar halve dag kwijt was met telefoneren naar uithoeken van het kamp, in pogingen haar chef te vinden, of met gesprekken, erop berekend ongeduldige bezoekers voor haar chef af te wimpelen, of zoet te houden. Verder belde de telefoon onafgebroken, want het bleek alras dat de genieën die de telefooninstallatie hadden ontworpen, alle telefoons hadden verbonden met het centraal kantoor, maar niet onderling. Als dus de kok in de keuken moest bellen met de portier bij de poort, moest hij zijn boodschap afgeven aan het centraal kantoor, met het verzoek die door te geven aan de portier.
„Dit is toch een al te dwaze toestand,” zei Wanda tegen haar chef op een ogenblik dat hij dertig seconden bij haar bureau talmde om een brief te tekenen.
„Wat?” vroeg Mataxas en schroefde de dop op zijn vulpen. Wanda wees hem op de telefoon-situatie.
„O, dàt?” zei Mataxas stralend. „Ik kan u wel vertellen hoe dat komt. Er had hier een telefooncentrale zullen komen, met een juffrouw aan een schakelbord of een automatische centrale, maar de automatische centrale kan pas in de herfst worden geleverd en een extra-juffrouw plus een speciale centrale wordt veel te duur.”
„Ah!” zei Wanda. „Ik snap het.”
Zij begon langzaam meer te snappen. Zij begon te vermoeden dat zij min of meer op zich moest nemen de verenigde functies van assistent-bedrijfsleider, telefoniste, typiste en algemeen duvelstoejaagster. Voor een deel was dat begrijpelijk. Deze vakantiekampen boden slechts werk voor enkele maanden in het jaar en niemand kan verwachten eersteklas personeel te krijgen voor een baantje zonder verleden en zonder toekomst. Van de andere kant hadden noch Dumdum, noch zijn zuster op haar de indruk gemaakt mensen te zijn die op personeel beknibbelden, of personeel uitbuitten. De fout moest ergens anders liggen. Was dit misschien het normale systeem van werken in alle vakantiekampen? Het bleef voor haar voorlopig een open vraag. Tussen het geklets met klanten voor Mr. Mataxas en getelefoneer dóór bracht zij wat orde in de chaos. De doorslagen van brieven (gemaakt door de juffrouw die er niet meer was) waren soms in een map opgeborgen, maar soms ook niet. Wanda vond enkele in een muurkast, enkele andere in een maagdelijk, ongebruikt kasboek en enkele tussen velletjes carbon. De doorslagen die in de map waren opgeborgen lagen gedeeltelijk op datum. Daarna bleek dat de brieven waar zij op antwoordden, soms in de map waren gelegd, maar voor een groot deel ook nog tussen de losse post rondzwierven.
Het was een apart detective-werkje na te gaan, welke doorslagen antwoorden waren op welke brieven. Toen dat ongeveer was uitgezocht - een karwei dat Wanda enkele dagen intens in beslag nam - rees het probleem van de achterstallige post als een berg aan de horizon op. Het was een berg in de meest letterlijke zin des woords en Wanda blokkeerde de deur van haar kantoor, toen Mataxas met een opgewekt:
„Zo, we gaan eens kijken of alles gesmeerd loopt!” er op de ochtend van de vierde dag weer tussenuit wilde knijpen.
„Dit kan zo niet, Mr.Mataxas,” verklaarde Wanda, een grote kartonnen doos, opgepropt met brieven, in haar armen houdend.
Mataxas streelde zijn snorretje en keek met kennelijke afkeer naar de papierwinkel onder zijn neus. Buiten straalde de zon en kwinkeleerden de vogels.
„Deze post. Iedere dag komt er meer bij. Die moet beantwoord worden!”
Mataxas keek stralend op Wanda neer en legde een slanke, gebruinde hand op haar schouder.
„Juist zo, juffrouw Moens! Dat is de ware geest! Eindelijk een vrouw waar ik hulp en steun aan heb. Een vrouw met initiatief. Die ik niet alles hoef voor te kauwen, maar die uit zichzelf ziet wat er dient te gebeuren. Die juffrouw die weg is, juffrouw Moens...” Mataxas sloeg de handen ineen en de ogen op naar het plafond. „U heeft geen idee, juffrouw Moens, wat ik daarmee beleefd heb. Ik zal u zeggen: ik heb eenmaal zelf een nieuw lint in haar schrijfmachine moeten zetten! Wat heb ik aan zulk een hulp? Niets, juffrouw Moens. Duizendmaal minder dan niets. Maar u bent een geschenk des hemels. Beantwoordt u die brieven, juffrouw Moens. Het tarief vindt u op mijn bureau...” Hij keek op zijn horloge: „Grote goedheid! Ik zou om tien uur in Easton een bespreking hebben met de burgemeester. Mag ik even passeren, juffrouw Moens? Dank u!”
Wanda bleef verbluft achter met de doos met brieven in haar armen. Er kwamen twee oudere dames om mijnheer Mataxas te spreken. Over de badpakken. Er kwam een dame met een jongen om mijnheer Mataxas te spreken. De bril van de jongen was door een andere jongen vernield: of het kamp dat vergoedde, want per slot van rekening... Ondertussen ratelde de telefoon. Om half twaalf kreeg Wanda even lucht. Zij bestelde koffie met appelgebak in de lunchroom en begon de achterstallige post te sorteren. Er waren twee grote groepen, die onmiddellijk apart konden worden gelegd: de grootste groep van vakantie-gegadigden voor midden augustus en september, die inlichtingen vroegen of plaatsen wilden reserveren. Een iets kleinere groep was afkomstig van ex-gasten, die adressen opvroegen van medegasten, die hun tevredenheid betuigden, die voorwerpen hadden verloren, achtergelaten of meenden te hebben achtergelaten, die zij wensten te zien opgespoord. Er waren brieven bij uit Zwitserland, Holland en Italië. Er waren er ettelijke bij uit België in het Frans. Wanda dacht na. Sommige van die brieven waren weken oud en voor zover zij kon nagaan, nooit beantwoord. Een waanzinnige wijze van zakendoen. Om kwart over twaalf kwam Thea binnenvallen... op zoek naar Mataxas.
„Kind,” zei Wanda, met een vreemd wild licht in haar ogen. „Ik weet het niet. Het enige wat ik zeker kan zeggen is, dat dit de allerlaatste plaats ter wereld is om hem te vinden. In de lunchroom, mogelijk. Op het strand, waarschijnlijk. Aan de lunch met de burgemeester van Easton, grote kans. Hier, neen. Hoe men verwacht met een kamp dat op een dergelijke wijze wordt geleid, geld te verdienen, is mij een raadsel.”
„Verdient dit kamp geld?” vroeg Thea.
„Ik heb geen vage notie,” zei Wanda. „Mogelijk verliest het tienduizend gulden per week. Wie de boekhouding bijhoudt, heb ik nog niet kunnen ontdekken. Misschien de kok, in een schoolschrift. Of de portier, achter op het telefoonboek.
„Wie betaalt de salarissen?”
„Die brengt iemand uit Londen. Per auto. Elke vrijdagmiddag.”
„Dus Londen houdt de centrale kas. Maar hier moet toch óók een kas zijn?”
„Mogelijk bij de administratie, hier beneden gelijkvloers.”
„Wat doet die administratie eigenlijk?”
Thea telde op haar vingers af:
„Daar zit een juffrouw met een boek en een lange neus, die uitrekent hoeveel calorieën voedingswaarde er gaan in een slaatje van gehakte aardappels, schijfjes tomaat, een kwart ei en een lik schijnmayonaise. Er zit een jongen met pukkels die de hele dag telt hoeveel stoelen, wasbakken, hekken, landhuizen en elektrische lampen er zijn. Dat is de afdeling inventarisatie. Twee dikke meisjes achter schrijfmachines tikken lange lijsten vol met gegevens die ze weer krijgen van een dik mannetje met een snor en een wandelstok, die bij iedereen op de meest ongelegen momenten binnenvalt om te vragen wat hun wel of niet bevalt. De antwoorden zamelt hij op en de juffrouwen tikken dat alles op lijsten.
„Opinie-onderzoek om na te gaan wat wèl en wat niet in de smaak valt.”
„De Engelsen zijn helaas te beleefd om de waarheid te spreken,” zei Thea, een stuk van Wanda’s appeltaart opetend. „Anders zouden zeker velen onder het hoofd: „Wat bevalt u niet?” dat dikke mannetje met zijn snor invullen. Wat zit jij wild te kijken?”
Wanda liet een korte lach horen en zeeg achterover in haar stoel. Door het gebogen glazen raam van haar kantoor waar door nu langzaam de hete zon begon binnen te vallen zag zij de kampbewoners als kleurige mieren naar hun bungalows en eetzalen stromen. Lunchtijd begon te naderen. Zij maakte een gebaar naar de stapels brieven op haar bureau.
„Dat is alle onbeantwoorde post. Die moet worden ingehaald. Wat doe ik nu het eerst...?”
„Alles wat ouder is dan drie dagen in een koffer doen, een paar stukken steen er bij en vannacht in zee laten zakken,” zei Thea, na een paar van die brieven te hebben doorgekeken.
Wanda keek haar ontsteld aan.
„Méén je dat?...”
Thea bekeek de brieven. De telefoon rinkelde. Het was de sportleider met een boodschap voor de kleuterverzorgster. Wanda belde de kleuterverzorgster. Die was er niet. Wanda schreef de boodschap op, om later door te geven.
„Kind,” verklaarde Thea. „Dit haal je nooit meer in. Als je begint met de oudste brieven, blijven de verse liggen tot die ongeveer net zo oud zijn geworden als die je nu gaat beantwoorden. Zo kom je nooit bij. Je moet gewoon andersom werken, òf je moet er twee typistes bij hebben, òf helemaal en uitsluitend slechts aan die brieven kunnen werken.”
Wanda haalde de schouders op. In de afgelopen dagen hadden de meisjes, elk op hun terrein, het tekort aan personeel bespeurd.
„Dus jij zou...”
„Beginnen met de verse post van elke dag te beantwoorden. En heb je dan tijd over, dan werk je achteruit de oude brieven af.”
„Maar dan is er een heel pak dat zó laat aan de beurt komt, dat het geen zin meer heeft, die te beantwoorden.”
„Lieve help, wat wou je dan? Je kunt toch niet heksen?”
Een klop op de deur.
„O, goedheid. Wéér iemand met een zeurverhaal voor Mataxas. Scheep jij ze even af, wil je. Of neem ze mee naar de lunchroom, òf duw ze een raam uit, maar hou ze hier buiten de deur.”
„O.K.,” zei Thea, liep naar de deur en aarzelde daar even. „Zeg, neem een raad van mij aan: maak je niet al te druk over de chaos hier. Wij zijn er niet verantwoordelijk voor.”
Wanda zei heftig:
„Ik heb er een hekel aan, iets klungelig te zien doen. Ik doe iets goed, of niet!”
„Zoet maar, zoet maar,” zei Thea. „Ik zal een uur of wat de zeurpieten van je nek houden.”
* * *
Maar daar was de affaire van de brieven niet mee afgelopen... daar begòn de ganse geschiedenis mee. In de loop van de daarop volgende dag ontdekte Wanda, wat de grondgedachte van Oberons vakantiekampen-systeem was. De verschillende kampen hadden ook verschillende prijsklassen en waren bestemd voor bepaalde soorten publiek. En de opzet was dat ieder, die zijn vakantie in een Oberon-kamp wilde doorbrengen, dat zou schrijven aan het centraal kantooradres in Londen (waar men een centraal kaartsysteem had van alle beschikbare landhuisjes, bedden, compleet met plattegronden en gegevens). In totaal schenen er tot dusver vier kampen te bestaan, waarvan één aan de Schotse grens. In de praktijk kwam van dat aanschrijven van het Londens centraal kantoor weinig terecht, omdat vele mensen (die van vrienden of familie gunstige berichten hoorden) rechtstreeks de kampen aanschreven waar die bekenden of familieleden hadden gelogeerd. In theorie hadden natuurlijk al die brieven ommegaand doorgezonden moeten worden naar Londen, maar dat gebeurde niet of zelden.
„Maar lieve goedheid, waarom sturen wij al die brieven niet dóór!” riep Wanda tegen Mataxas. „Hier heb ik gisterenavond zeven brieven zitten typen die vanmorgen zijn weggegaan en dat werk was niet alleen onnodig, maar zelfs tegen het systeem in. We hadden alle post zó naar Londen kunnen doorsturen.”
Mataxas trok op zijn gemak een geruit, tweed sportjasje uit en onthulde een lichtbruin, zijden shirt met schildpadden knopen in de manchetten. Hij nam de telefoongids op en bladerde erin, onderwijl achteloos antwoordend:
„Dat hadden we kùnnen doen, juffrouw Moens, dat hadden we kunnen doen, maar dat dóén we niet.”
Wanda liet de handen in de schoot vallen, staarde enkele tellen lang naar hem en vroeg dan:
„Maar wáárom niet?”
Mataxas glimlachte tegen haar met de charme van Clark Gable. „Omdat, miss Moens, Londen er totaal niets van terecht brengt. Daar beginnen ze met elke gegadigde een pak invulformulieren te sturen en ik weet niet wat al meer. Mensen die met vakantie willen, miss Moens, doen dat om vrij te zijn. Om voor een paar weken de beslommeringen van elke dag te kunnen vergeten. Ze liggen een heel jaar krom om veertien dagen lang geen zorgen te hebben. En dacht U dat die het toejuichten eerst een stel formulieren in zes-voud in te vullen en in te sturen, plus een pokkenbriefje, een foto-kopie van hun trouwboekje, benevens een overzicht van ziektegevallen in hun familie tot en met het derde voorafgaande geslacht? Ze zijn daar in Londen bijna even erg als bij het Departement van Sociale Zaken. Beantwoordt U rustig die brieven. Vertel de mensen wat onze tarieven zijn en heet hen van harte welkom. Tekent U die brieven zelf maar en schrijf ze in een prettige, zonnige stijl. Een vakantiestijl. Schrijf niet zoals de juridische afdeling van een verzekerings-maatschappij.”
Wanda moest lachen, ondanks haar bezwaren.
„De lijst van de tarieven heb ik hier... maar...”
Mataxas paste een Engelse sigaret in een twintig centimeter lang, ivoren pijpje, trok de telefoon naar zich toe en scheen toen te bespeuren, dat Wanda nog iets op het hart had. Hij pauzeerde met de hand op de hoorn:
„Nóg niet duidelijk, juffrouw Moens?”
„Komen er geen moeilijkheden met Londen, als wij zelfstandig de mensen gaan antwoorden en dus Londen passeren?”
Mataxas keek haar drie tellen lang vlak aan, met de hand op de hoorn; zijn bruine ogen uitdrukkingloos. Buiten tetterde de luidspreker een mededeling en van het strand kwam een klaterende uitbarsting van gelach. Mataxas lachte plotseling, zodat de hagelwitte tanden onder zijn snorretje blonken.
„De verantwoordelijkheid daarvoor kunt U rustig aan mij overlaten, miss Moens. Ik weet wat ik doe.”
Wanda knikte even kort en wendde zich weer tot haar schrijfmachine, maar begon opnieuw te peinzen... en bleef peinzen, tot Mataxas klaar was met zijn telefoongesprek. Op het moment dat hij de hoorn neerlegde, opperde zij:
„Stelt U zich eens voor, dat wij zelfstandig 60 mensen voor september boeken. Dan weet Londen daar niets van.”
Mataxas vouwde de zongebruinde handen ineen, hield zijn hoofd scheef en glimlachte door de opkringelende rook van zijn sigaret heen.
„Ik stel me dat voor, miss Moens. Ik zie zestig beslapen bedden in september. En wat zou dat?”
„Stelt u zich dan verder voor, dat Londen een aanvraag krijgt van een reisclub en alle bij hen openstaande plaatsen in dit kamp volboekt. Dan komt die troep hier en vindt 60 stuks vermeend open plaatsen al bezet.”
Mataxas sprong achter zijn bureau overeind, nam het sigarettepijpje uit zijn mond en begon hartelijk te lachen.
„Waar U zich al geen zorgen over maakt! Als dat zou gebeuren, organiseren we een kampeerwedstrijd voor 60 jongeren, en geven de anderen de 60 bedden. Heus, juffrouw Moens, voor alles is een oplossing, maar leert U dit van mij (hij schudde het sigarettepijpje vermanend in haar richting): breek U nooit het hoofd over de dingen die mogelijk zouden kùnnen gebeuren, want dan worden uw fraaie, donkere haren grijs ver voor hun tijd. En nu moet ik haastig weg. Ik heb een afspraak met twee kerels van de pers. En probeert U, hoever U door die achterstallige post heen kunt komen.” Hij greep zijn tweedjas en schoot naar de deur.
Wanda stond protesterend op.
„Maar er zitten een heel stel mensen in de wachtkamer...”
Mataxas aarzelde geen moment:
„Staat u hen gerust te woord, juffrouw Moens. Ik heb in deze paar dagen het volste vertrouwen gekregen in Uw inzicht en tact. Volledig vertrouwen, miss Moens!” Hij schonk Wanda een laatste stralende glimlach en was verdwenen... de gang in.
Wanda zonk boos op haar stoel terug, aarzelend tussen in lachen uitbarsten en boos worden. Zij deed tenslotte geen van tweeën, maar loosde een zucht en begon aanvragen te beantwoorden tot zij vastliep in weer een nieuw probleem. Want hoeveel zomerhuisjes en slaapplaatsen waren er eigenlijk nog vrij? Het kamp beschikte over twee soorten van huisvesting: een groot aantal houten bungalows op een betonnen of bakstenen onderstuk, die in wijde bogen en lanen langs de rand van het kamp waren gerangschikt. Deze waren in hoofdzaak bestemd voor gehuwden met hun kinderen, of voor mensen die graag alleen wilden wonen. Sommige van deze huisjes lagen, omgeven door brem en struikgewas, schilderachtig tegen de duinhellingen. Meer naar het midden van het kamp lagen twee enorme houten gebouwen, van binnen in kamertjes verdeeld met om de zoveel kamertjes douchecellen en badkamers. Voorts hadden zij eetzalen en amusementsruimten. Het ene heette „Romeo” en het andere „Julia,” welke namen tevens duidelijk aangaven voor welke seksen zij waren bestemd. Het was onmiddellijk duidelijk, dat Wanda er weinig aan had slechts te weten dat het kamp b.v. nog 76 plaatsen beschikbaar had. Zij moest bovendien weten hoeveel van die plaatsen lagen in „Romeo,” hoeveel in „Julia” en hoeveel er bestonden uit ledige zomerhuisjes. Men kon kwalijk een ongehuwde jonge-juffer parkeren tussen de jongelieden van „Romeo,” als „Julia” vol zou blijken te zijn.
Wanda smeet nijdig haar potlood neer:
„Maar lieve help! Heeft dan niemand hier een centraal register? Zoiets móet er zijn!
Maar het hóórt er te zijn! Hoe delen ze anders de post uit? Hoe vinden ze iemand?” Daar kon Thea haar over inlichten. Die kwam even later binnen met een neuspunt die rood verbrand was door de zon en een boos licht in haar blauwe ogen, juist toen Wanda doende was een klein mannetje met zandkleurig haar en een vlindernet te kalmeren. Het mannetje moest en zou met alle geweld Mataxas zélf spreken over de mogelijkheid van een speciaal, vegetarisch ontbijt voor iemand, die om zes uur ‘s morgens op de muggen-, torren- en vlinderjacht ging.
„Vanzelfsprekend,” zei Wanda. „Natuurlijk doen wij ons best met de wensen van iedereen rekening te houden, maar ik geloof toch niet, dat wij de kok ertoe kunnen brengen de keuken anderhalf uur eerder in bedrijf te brengen voor één ontbijt.
„Ik zie het al „, bitste het kleine mannetje. „Het is weer zo. Het heeft geen zin met U te spreken, juffrouw. Ik twijfel geen ogenblik of de heer Mataxas zelve zal wel een middel weten te vinden om aan mijn geringe en zeer redelijke verlangens tegemoet te komen...” Hij zwaaide met zijn vlindernet.
„Ik ben toch bang...,” begon Wanda.
„Ik niet, juffrouw!” verzekerde het kleine mannetje heftig, het vlindernet onder zijn arm klemmend. En naar de deur gaande: „Het is zoals overal: het heeft geen zin om met ondergeschikt personeel te spreken. Ik zal terugkomen als de heer Mataxas zelve te spreken is. Ik heb de eer U te groeten, juffrouw.”
De deur bensde achter hem dicht en op hetzelfde ogenblik barstte Thea, die uit het raam had staan loeren, los:
„Als ik dat rotjoch toch te pakken krijg!”
„Wat nú weer?”
Thea keerde zich weer tot de gebogen glaswand, die Wanda’s bureausector begrensde en keek uit over de zuidhelft van het kamp.
„Eén van die verhipte kinderen in dit kamp is zo’n katapultenmalloot. Ik heb hem gisteren achterna gezeten en nu heeft hij het speciaal op mij gemunt. Het schiet onder andere met ballen uitgekauwde kauwgom. Ik heb er vanmorgen één uit mijn haar moeten knippen. Daar gaat-ie! Alsjeblief! Dat joch met die witte haren.”
Wanda was juist op tijd bij het venster om twee blote benen onder een kort broekje, plus een dikke stofwolk om de hoek van „Romeo” te zien verdwijnen.
„Och, die vangt vanzelf een paar fikse draaien om zijn oren van de een of ander,” suste Wanda, schouderophalend. „Luister. Is er hier of daar, dat je weet, ergens een centraal register waarin we kunnen nazien, wie wáár is ondergebracht?”
Thea had een zakspiegeltje uit een rokzak gehaald en stond aandachtig haar neus te bezichtigen.
„Wat? O, dat doet die vent van de receptie. Oók zo’n prachtfiguur. Eén en al bulderende jovialiteit en een buik als een walvis. Al wat binnenkomt moet zich bij hem melden. Hij geeft iedereen zo’n koperen penning met een nummer en zet voor iedere gast een kaart in een alfabetische kaartenbak. Voor zover ik heb kunnen nagaan, is hij de enige die zijn zaakjes voor elkaar heeft.”
Wanda loosde een zucht van opluchting en nam een potlood en een blocnote op. 
„Eindelijk houvast. Die man moet ik hebben. Hou jij hier het fort even?” Thea zeeg in een bureaustoel neer.
„Met liefde. Mijn neus is toch al geruïneerd door de zon.”
„Zolang je ziel niet vervelt is er niets aan de hand,” troostte Wanda en hupte met een licht gemoed de trappen af. Na al die dagen van binnenzitten was het voor haar een uitje eens buiten te kunnen rondwandelen.

IV

Zij stond stil op de houten ommegang (een soort open waranda) die het ronde paviljoen omgaf. Aan de oostzijde was die ommegang uitgebouwd tot een over zee uitziend terras waarop men een ideaal zitje had met bediening vanuit de lunchroom. Des avonds werden daar soms ook openlucht-films vertoond. Het was nu vrij rustig in het kamp: de meeste gasten lagen op het strand, zaten onder helgekleurde parasols bij hun bungalows, of waren op tournee naar plaatsen in de omtrek. Bij het meisjesgebouw, recht onder de enorme letters JULIA op de voorgevel, stond een ouderwetse, open Packard, gevuld met jongelui in truien en blauwe sportjasjes en meisjes in witte linnen of gebloemde jurken. Een blondharig jongmens aan het stuur toeterde ongeduldig en de rauwe tonen van de ouderwetse hoorn scheurden de lome zomermiddaghitte vaneen.
„Dolly!” gilde een der meisjes. „Kom je nog?”
Enkele vakantiegasten in badmantels of shorts op weg van het strand naar hun slaapplaatsen, of omgekeerd, keken verstoord of geamuseerd naar die ouderwetse, open auto, waarin zich op dat moment een dik meisje stortte dat in draf rond de hoek van haar woongebouw was verschenen. Een luid: „Hoera!” der inzittenden, een nieuwe loei van de hoorn en de zwaarbeladen auto met zijn kleurige inhoud rolde in langzaam toenemende vaart naar de ingang van het kamp.
Wanda, langzaam volgend door de ijle wolk van fijn duinstofzand die de Packard had opgewaaid, werd zich nu bewust van een ietwat zonderlinge figuur - in dit milieu althans - die met een brede glimlach op het gelaat de wegrijdende auto had staan nakijken en thans recht op Wanda af kwam wandelen: een ouderwetse, geopende parasol over de schouder. Het was een grote en nogal hoekig gebouwde vrouw, gekleed in een lange strandbroek van bleek nijlgroen met van onderen verwijde pijpen, een kaneelkleurig wollen shirt met open hals, waarin een zijden shawl en een zeer donkere zonnebril. Boven dit modern geheel prijkte de ouderwetse, met kanten versierde parasol min of meer als een antieke theemuts boven op een coctail-shaker. Aan de pols van de hand die de parasol vasthield, schitterde een grof, gouden chronometerhorloge van de soort die anders alleen door mannen worden gedragen en onder haar vrije arm hield deze bijzondere dame een log, zwart boek met drie nikkelen knipsloten.
Toen zij elkaar meer naderden, veranderde Wanda haar koers een beetje, maar de hoekige dame wijzigde eveneens de richting van haar touwsandalen en versnelde haar pas.
„Good afternoon,” wenste zij, op deze wijze Wanda tot staan brengend. „Bent u niet de nieuwe secretaresse van mijnheer Mataxas?”
Wanda bevestigde dat en stopte met een verholen zucht. Het scheen dat zij buitenshuis al evenzeer bloot stond aan zeurkousen als binnen. De hand van de arm die het zware boek vastklemde rees omhoog en nam de zonnebril af. Een paar intelligente, grauwe ogen keken Wanda aan, ter weerszijden van een haviksneus met een kromming in het bovengedeelte.
„Ik ben mevrouw Meredith,” verklaarde de dame en zweeg daarna enkele tellen met opeengeklemde lippen. Vervolgens haalde zij diep adem met haar mond bijna geheel open en vervolgde: „Er is één persoonlijk detail dat ik gaarne zou willen weten. Wellicht kunt u mij helpen?” Zij lachte Wanda half schalks, half verstrooid toe (alsof die glimlach een goed geoefende formaliteit was) en ging verder:
„Er is een goede reden voor de vraag welke ik u wilde stellen: ik ben namelijk sinds jaren bezig met het schrijven van een standaardwerk over de gewoonten en methoden door mannen gevolgd, indien zij vrouwen het hof maken en ten huwelijk vragen. Ziet u?”
„Ah...juist!” zei Wanda, ietwat verbluft.
Mevrouw Meredith gaf een zet aan de ivoren knop van haar parasol, zodat het instrument zoevend achter haar hoofd rondwentelde, een fijne waaier van kant uitspreidend. Zij haalde weer diep adem met wijd open mond.
„Dat is ook de reden, dat ik mijzelve in dit kamp begeven heb. De overvloed van materiaal, begrijpt u? Vindt u mijnheer Mataxas een knappe man?”
Wanda ging op één voet leunen en beschreef met de punt van haar rechtervoet een cirkel in het losse, hete zand.
„Hoe bedoelt... hoe bedoelt u dat? Uiterlijk of wat prestaties betreft?”
Mevrouw Meredith kneep de lippen weer opeen, liet haar bovenlichaam een tikje scheef opzij en achterwaarts leunen alsof zij Wanda op een afstandje wilde bestuderen en vroeg onverwacht:
„Ziet u het knappe uiterlijk van een man niet als een onderdeel van zijn prestaties?”
„Zeker niet,” antwoordde Wanda nogal kortaf en voegde er spottend aan toe: „tenzij u dat knappe uiterlijk bereikt weet tengevolge van ingespannen arbeid bij kappers, onder hoogtezonnen en bij tandartsen. Bovendien...” voegde zij er met vrouwelijke onlogica aan toe: „zou ik een knap uiterlijk bij een man eerder als een nadeel dan als een voordeel willen bestempelen.”
Mevrouw Meredith knikte ongeduldig, keek omhoog naar iets onzichtbaars in de blauwe lucht, gaf haar parasol een nieuwe draai en richtte haar blik weer op Wanda.
„U bent dus één van die meisjes die niet op uiterlijkheden afgaat?”
Wanda begon zich af te vragen of zij te maken had met een (hopelijk ongevaarlijke) malloot, of met een dier oudere vrouwen, die koste wat het kost iets moeten hebben om zich interessant te maken, in dit geval tevens een soort vrijbrief om zich aan iedereen op te dringen. Wanda lachte deze bijzondere dame vriendelijk toe.
„Te oordelen naar de originele wijze waarop u zich kleedt, hecht u evenmin een alledaagse waarde aan uiterlijkheden.”
Mevrouw Meredith keek Wanda enkele tellen lang scherp aan, maar Wanda vertrok geen spier en bleef terugkijken met een vriendelijke, oprechte blik in haar ogen.
„Merkwaardig,” zei mevrouw Meredith dan, half tegen zichzelf. „Jij bent veel intelligenter en zelfstandiger dan men van buiten zou vermoeden...”
„Dat is heerlijk,” antwoordde Wanda, „maar...”
„Bijna vechtlustig zelfstandig. Kind van gescheiden ouders?”
Wanda beet op haar onderlip.
„Ben je al eens ooit ten huwelijk gevraagd?”
Wanda haalde diep haar adem in... en begon te lachen.
„Tweemaal volmondig en éénmaal telt maar half.”
Mevrouw Merediths grauwe ogen tuurden over haar zonnebril heen en glinsterden van plotselinge belangstelling:
„Hoezo: eenmaal half? Was het jongmens eh... aangeschoten?”
„O, nee.”
Een jongeman in een wijnrode broek kwam van het strand af, op zijn handen door het mulle zand lopend, terwijl een meisje hem bij de enkels overeind hield. Vier andere jongelieden, zijn voortgang gespannen volgend, telden het aantal handpassen. Het scheen een zeer belangrijke affaire te zijn.
„Was het jongmens soms minderjarig?”
„Zeker niet.”
Mevrouw Meredith scheen het vinden van een antwoord op dit probleem te beschouwen als een zeer belangrijke kwestie. Zij weerde een rechtstreekse oplossing door Wanda af met de vlakke palm van haar hand en gaf haar parasol een nieuwe zwier. Over het geel-witte zand dat laaide in de felle zon, flikkerde een schaduwrand mede.
„Eén keer telde maar half, zegt u... Wanneer telt een huwelijksaanzoek maar half? Wacht: was hij de helft van een tweeling?”
Ook Wanda begon nu zelf geïnteresseerd te raken want het was voor haar minstens even spannend, uit te kienen wat voor een soort mens die mevrouw Meredith nu eigenlijk was. De parasol van deze merkwaardige dame zwierde op topsnelheid rond, aangedreven door de pols met het chronmeterhorloge.
„De man die je vroeg, bleek achteraf getrouwd te zijn in gemeenschap van goederen.”
Wanda begon te lachen.
„Zo rekenkundig is het niet. Bovendien zei mijn moeder altijd tegen me: „Kind, ga nóóit in op huwelijksaanzoeken van getrouwde mannen,” en mijn moeder was een heel wijze vrouw.”
De parasol stopte.
„Werd hij midden in zijn aanzoek onderbroken?”
„Inderdaad.”
„Kwam er iemand binnen?”
„O, nee.”
„Was het in een auto, die ergens tegenop reed?”
Wanda begon zich langzaam af te wenden.
„Het was van een Italiaan en hij wist het Hollandse woord voor „trouwen” niet. Toen hij het wèl wist, was hij al op een ander meisje verliefd geworden. Wilt u me nu excuseren? Ik moet dringend even naar de Receptie.”
Toen Wanda enkele tellen later omkeek, stond mevrouw Meredith in het hete, mulle zand in haar zwarte boek te schrijven. Wanda had er op dat moment geen flauw vermoeden van, welke wonderlijke dingen zij later nog met mevrouw Meredith zou gaan beleven.
* * *
Kort voordat Wanda het houten gebouwtje van de „Receptie en Registratie,” opgetrokken in de stijl van een Zwitsers chaletje, bereikt had, werd de hete augustusmiddag in beroering gebracht door een bulderend gelach, dat als een klein onweer door de open vensters van het gebouwtje naar buiten rolde.
„Hahaha... Hohoho!” rommelde het gelach, langzaam wegebbend.
Wanda bereikte het eerste der twee ontvangstloketten en ontwaarde daarbinnen een vervaarlijk dikke man, in een wit linnen pak en zeemanspet. Hij lag achterover in een wipstoel en uit zijn opengesperd gelaat rolde nog steeds gelach in golven te voorschijn. Het was de man die hen had begroet toen zij het kamp voor het eerst betraden. Zijn voeten, gehuld in bestofte tennisschoenen, rustten op de tafel, tussen een bak vol archiefkaarten, een bord met meloenschillen, een stapeltje reclamefolders en een fles bier met een beschuimd glas. Tussen de halfgesleten gummizolen door keek zijn lachend gezicht Wanda aan. Pop Pluvier zat in een schemerige hoek van het vertrek, een van haar in skibroek gehulde benen schuin klem gezet tegen de wand. Zij had kennelijk zitten voorlezen uit een nummer van Punch.
„Goede middag,” wenste Wanda. „Zullen jullie je niet overwerken?”
De dikke man zette zijn pet recht, haalde zijn voeten naar zich toe, kwam uit zijn stoel overeind, plaatste de handen wijd uiteen op de tafelrand en grijnsde Wanda door het loket verblijd aan.
„Welkom in ons Vakantiekamp, miss. Het is mij een genoegen u te mogen begroeten. Het is niet vaak, dat ik een knap jong meisje zie.”
Wanda, die zich over haar vrouwelijk schoon geen bijzondere illusies maakte (want haar enig werkelijk fraaie dingen bestonden uit haar donkere ogen en haar prachtig haar) negeerde deze opmerking. Pop had zich voorovergebogen om langs een stijl van het loket een snelle blik te werpen op de nieuwaangekomene en schopte de dikke man tegen diens schouder.
„Sloof je niet uit, Bully. Dat is Wanda, waar ik je van vertelde.”
De dikke Bully duwde zijn pet weer naar achteren, keek Wanda in opperste verbazing aan en riep:
„Is dat Wanda? Maar je hebt me nooit verteld dat zij zo bliksems aantrekkelijk was! Kom binnen, kind, kom binnen.”
Hij opende een zijdeur, dook erdoor met een voor zijn omvang ongedachte snelheid, greep Wanda’s elleboog en loodste haar naar binnen.
„Ga hier zitten, waar het koel is en genoeglijk. Drink een glas ijsgekoeld patent-bier en laat mij je schoonheid in me opnemen. Neem mijn stoel. Ik sta die slechts af aan bijzondere gasten, want het is de enige werkelijk comfortabele stoel in dit ganse onmogelijke kamp. Waarom mensen, in naam van alles wat redelijk is, duur verdiend geld betalen om naar deze uithoek des lands te trekken en zich te ergeren aan elkaar, de hitte en de zandvlooien, is mij een raadsel. Bier?”
„Thank you,” zei Wanda, enigszins overrompeld door de onstuimigheid van de begroeting en door het feit dat de armstoel, waarin zij was gaan zitten, op spiraalveren achterover wipte en dan stuitte, tot zij erin lag als in een tandartsenzetel. Dat deed haar ook vergeten dat men in het Engels: „Thank you” zegt, als men een aanbod accepteert, maar „No, thank you,” als men het weigert. Het volgend moment kreeg zij dus een groot glas donker, Brits bier in de hand gedrukt met een klomp ijs glinsterend erin ronddrijvend. De omvangrijke Bully nam plaats op de Receptiebalie met zijn rug naar de loketten, het zonlicht en eventuele nieuwe gasten, stralend neerkijkend op Wanda, die min of meer hulpeloos achterover lag in haar stoel met het koude glas bier in beide handen.
„Eh... ik kwam hier eigenlijk om een inlichting.”
Bully en Pop keken elkaar aan.
„Zij wil een inlichting,” herhaalde Bully. „Zullen we er haar een geven?”
Pop wreef langs haar neus.
„Hebben we nog inlichtingen in voorraad?”
Bully krabde zich onder zijn zeemanspet.
„Ik had nog een stel hier in de la. Maar ik geloof dat ik net gisteren de laatste aan een oude dame heb gegeven.”
Wanda kende dit soort nonsens-geklets maar al te goed en probeerde uit haar wipstoel overeind te komen.
„Pop! Ik meende dat jij werkte bij Sport en Amusement?”
„Niemand,” verklaarde Pop, opstaande en met haar teen tegen een uitgestrekte hand schoppend, „voelt hier iets voor Sport en/of Amusement. Althans voor zover het pasklaar wordt opgediend. Ik voel me gelijk een Roepende in de Amusementswoestijn. Het is blijkbaar te heet voor massale sport en de mensen veroorzaken hun eigen amusement. Ze doen het niet eens slecht, ook. Bovendien wenst mijn geëerde chef alleen te praten over voetbal, maar niemand wil voetballen. Je schijnt moeilijk te kunnen voetballen op tennisschoenen. Voorts is er hier geen voetbalveld en de tennisspelers zijn erop tegen dat voetballen op de tennisbaan geschiedt. Mijn chef wilde mij opleiden tot midvoor of centerback of zoiets en toen ben ik gedrost. Ik ben ondergedoken. Eerst in zee en daarna hier.”
Wanda zuchtte en plukte een kevertje van haar rok.
„Ik had het kunnen weten. Je was al zo verdacht rustig.”
Pop strekte een intens gebruinde, rechterarm uit.
„Ik weet wat jij denkt. Dat ik mijn plichten verzaak. Dat ik mijn tijd verspil in ledigheid en sol met des duivels oorkussens. Neen, geachte vriendin. Bully en ik hier, hoe groot ook het verschil in onze figuren, hebben elkaar tóch gevonden en onze uren nuttig en opbouwend besteed.”
„De ruiten rinkelden ervan,” erkende Wanda, omzichtig een slokje nemend van het ijsgekoelde bier. Het bleek een vreemde, nogal bittere drank. Zij trok een gezicht en kon een rilling niet onderdrukken.
„Lijkt wel een aftreksel van slecht zoethout met kininepillen.”
Bully trok zijn zandkleurige wenkbrauwen op, nam haar het glas uit de hand, opende zijn enorme mond en liet de donkere inhoud naar binnen gorgelen, zonder zijn adamsappel te bewegen. Hij stopte het brok ijs tegen zijn tanden en nam zijn vorige houding weer aan, zodat het ijsblok met een plof op de bodem van het nu ledige glas belandde. Daarna gebaarde hij met het glas naar Wanda.
„Let op de woorden van ex-zeeman. Morgen slaat het weer om en dan beginnen de moeilijkheden.”
„Moeilijkheden?”
„Natuurlijk!” brulde Bully. „Elk daashoofd kan een vakantiekamp in elkaar schroeven en laten marcheren, zolang het prachtig weer is, zolang de waterleiding loopt en het eten op tijd komt. Vanaf juni hebben we, op nu en dan een dag of wat regen na, het mooiste weer van de wereld gehad. De mensen gaan op het strand liggen, maken uitstapjes in open auto’s, luieren op terrasjes, spelevaren in rubberboten en leven hier als in het Paradijs, alleen zonder slangen en met de voorgeschreven kleding aan. Hun enige zorgen hier zijn de mieren op het land en de zonnebrandvellen des avonds. Maar wacht maar eens tot het weer is omgeslagen! Tot ze de hele dag in hun bungalows en zalen zitten opgesloten en ganse etmalen van achter ruitjes moeten koekeloeren naar regen die neerdreunt op nat zand en een grauwe zee. Dan komen de ruzies, de humeuren en de klachten. Geloof me gerust, miss eh...”
„Moens.”
„... ik ben een bevaren zeeman en ik ken dat maar ál te goed van de passagiersschepen. En zelfs daar is het nog makkelijker dan hier, want als het op zee boos weer is, kunnen ze tòch niet van hun schip af. Of ze liggen in hun kooien op apegapen van de zeeziekte en dan heb je d’r ook geen kind aan. Hier op de wal is dat heel wat anders.” Hij gebaarde zijwaarts met zijn glas: „Dáár hangt de barometer. Het ding loopt al twee dagen langzaam maar zeker achteruit.”
„Dus toch langzaam...” protesteerde Wanda, ietwat daas. Bully’s kolossale stem, als die uit een reuzenluidspreker, vulde het vertrek.
„Dat is het hem juist. Als een barometer plotseling daalt in dit seizoen, komt er vermoedelijk onweer, maar met een beste kans, dat de volgende dag de zon weer stralend schijnt. Zo’n langzame, gestadige daling brengt langdurig ander weer. Dat behoort een kind te weten.”
„O, zit dat zo?” mompelde Wanda, een tikje beduusd. „Maar ik bedoel: is het dan geen tijd om aan Amusement te denken?”
„Precies!” brulde Bully, met zijn glas in de richting van Pop zwaaiend. „En dàt is nou juist, wat ik dat sierlijke kuiken daar aan d’r verstand heb zitten brengen. We komen er niet met een stelletje triktrak-borden, of Slofje Onder! Er moet iets bijzonders op touw worden gezet om de mensen mee te slepen en de lol er in te houden. De gijn en de spanning, zodat ze de regen en hun vervelende humeuren vergeten.” Zijn geweldige stem, waarmede hij vermoedelijk eens tijdens orkanen een scheepsdek had bestreken, deed de binten van het gebouwtje schudden.
„U lijkt me daar en heel geschikte figuur voor,” merkte Wanda zwakjes op. Zij wierp een zijdelingse blik op de barometer, half verwachtend, dat dit gevoelige instrument op de een of andere manier op het kolossaal volume van de joviale orkaanstem zou reageren, maar de naald hing nog op dezelfde plaats achter het glas, wijzend naar „Wind en Regen”. Bully vaagde Wanda’s compliment uit de weg met een wijds gebaar van het lege glas, waarin het ijs nu zowat was gesmolten. Hij bekeek het glas met een uitdrukking van weerzin en zwiepte het ijswater over zijn schouder door het raam naar buiten.
„Een gecostumeerd bal!” bulderde hij. „Een snipperwedstrijd, een papierjacht, bedoel ik.”
„In de regen?”
„Juist in de regen. Ik heb het haar allemaal uitgelegd en dit meisje hier..”
De telefoon tegen de wand rinkelde. Bully strekte een arm als een boomtak en rukte de hoorn naar zich toe.
„Receptie hier... Wat?... Ja, die is hier.” Hij gaf de hoorn aan Wanda en begon een vers flesje bier open te rukken. Het was Thea’s stem.
„Hallo, zeg. Ik dacht dat jij heel even weg zou gaan? Ik krijg hier telefoons voor Piet en alleman en ik sta als een kat in een vreemd pakhuis.”
„Ik ben direct terug.” Wanda hing de hoorn op. „Luister, mijnheer Bully, ik moet dringend weg. Ik kwam hier overigens alleen om te vragen of ik van u, elke dag, een opgave kan krijgen van de beschikbare slaapplaatsen in de bungalows en de beide gemeenschapsgebouwen.”
Over Bully’s joviaal gezicht kwam een merkwaardige verandering. Het leek, of het zichzelf glad streek: er bleef geen enkele uitdrukking op over. Hij zette het bierglas naast zich neer, trok een zakdoek te voorschijn en begon de palmen van zijn handen af te vegen. Van achter zijn zandkleurige wenkbrauwen keken zijn grijze ogen onderzoekend naar Wanda.
„Waarvoor wilt u dat in vredesnaam weten?”
Wanda legde uit dat zij, voor het aannemen van nieuwe gasten, moest weten, hoeveel jongemannen, meisjes en families zij kon onderbrengen, en besloot:
„U bent blijkbaar de enige hier, die mij dat elke avond kan opgeven zodat ik er rekening mee kan houden.”
Bully zat even na te denken en begon dan te lachen:
„Maar, mijn lieve miss Moens, wat hebt u nu aan een opgave van wat vandáág beschikbaar is, voor het boeken van mensen die over drie weken willen komen?”
„Voldoende,” antwoordde Wanda kort. „Want ik houd natuurlijk mijn eigen administratie bij van de mensen die mij antwoorden dat ze willen komen en wanneer.”
Bully schoof langzaam de zeemanspet achter op zijn rond hoofd. Zijn schedel was bijna kaal en bruinverbrand, op de kale plekken glanzend, in het licht achter hem, als gewast eikenhout.
„Zooo... houdt u uw eigen administratie bij? Kijkt u eens, juffrouw Moens, wat u wilt weten zal ik u toch lastig kunnen vertellen, want ik heb alléén een alfabetisch register van namen. Op kaarten. Voor de bezoekers en voor de post. En als iemand wordt opgebeld van buiten het kamp. Dààr staat de kaartenbak.”
„Zodat u metéén weet waar de mensen ergens zitten?”
„Natuurlijk. Maar ik heb geen register met open vakjes, zoals in een hotel waarop ze meteen kunnen zien wat er nog open is. Dat interesseert mij ook niet.”
„U bedoelt: u kunt dus op dit ogenblik niet zeggen, hoeveel open plaatsen er hier in het kamp zijn?”
Bully grijnsde verheugd:
„Precies. Het enige wat ik kan doen is: alle kaarten hier in de bak optellen en u zeggen hoeveel koppen er in het kamp zijn. Dat doe ik elke avond: voor de inkopers en voor de kok.”
Wanda haalde de schouders op.
„Goed. Dat is dan een aftreksommetje. Dat aantal minderen op het totale aantal plaatsen geeft me tenminste het aantal lege bedden dat er is. Dat is alvast iets.”
Bully blies zijn wangen bol. Het zou Wanda niets hebben verbaasd als hij was gaan spuiten als een walvis.
„O, ja? Weet u dan het totale aantal bedden?”
Wanda opende haar mond met een voorbarige slagvaardigheid, maar sloot die weer en bracht tenslotte uit:
„Ik meende...” Zij besefte nu dat zij ook in het kantoor van Mataxas nergens een plattegrond had kunnen vinden, of zelfs maar een eenvoudige lijst met het aantal bungalows en bedden. Alleen vage cijfers, schommelend tussen de vijf- en zevenhonderd.
„Maar die heb ik vanavond!” sprak zij vastberaden. „Al moet ik de matrassen persoonlijk nalopen met een telraam in de hand. Zo’n heksentoer is dat ook niet.”
Bully fronste en zei sussend:
„Kom, kom, kind. Je maakt je veel te druk over droge cijfers. Dit kamp is nog nooit helemaal uitverkocht geweest. Waarom gaan we vanavond niet gezellig met zijn drieën naar Brighton. Naar de bioscoop?”
„Nee,” weigerde Wanda kortaf en stapte door de zijdeur naar buiten, de late middagzonneschijn in. Om een of andere reden, die zij zelf niet goed verklaren kon, was haar humeur in de laatste minuten met sprongen gezakt. Er hing ergens iets in de atmosfeer dat haar onprettig aandeed, iets dat niet zonnig was, spontaan of joviaal. Die Bully, met al zijn luidruchtige hartelijkheden, beviel haar helemaal niet. Wanda slofte terug naar het ronde paviljoen, met gebogen hoofd en het gewicht van de zonnehitte op nek en schouders, neerkijkend naar de kleine stofwolkjes die het neerploffen van haar schoenen opwierp. Zij liep snel de trappen op en vond Thea in het kozijn van het open raam met de telefoon binnen handbereik op een stoel.
„Ben je daar eindelijk...”
Wanda plofte in haar bureaustoel neer.
„Thea, er is iets dat ik metéén gedaan wil hebben.”
Iets in Wanda’s stem deed Thea opkijken. Als het niet een van haar eigen verliefdheden betrof (want op dat punt was er geen verstandig woord met haar te praten), was Thea een zeer behulpzaam en ook volgzaam kind.
„Neem een blocnote en een potlood. Loop systematisch alle bungalows en gebouwen na. Vergeet er niet één en schrijf hun nummers en namen op. Noteer heel precies welke er leeg zijn en welke bewoond. Hoeveel bedden zij elk hebben. Doe hetzelfde met „Romeo” en „Julia”. En ik moet die opgave vanavond nog hebben. Van niemand van het gewone personeel in dit openlucht-dolhuis kun je blijkbaar intelligente medewerking of juiste cijfers verwachten.”
Thea nam een blocnote van Wanda’s bureau.
„Kan ik dit nemen? O, er staat steno in.”
„Dat is oud. Scheur maar uit en gooi maar weg. Maar denk eraan: doe dat klusje vooral precies, anders komen er later de gekste complicaties. Als we die tòch al niet krijgen. Ik wil hier een eigen kaartenbak hebben, die klopt.”
„Van de logées? Die is er toch al?”
„Daar heb ik niets aan, kind. De enig juiste manier is deze: één kaart maken voor elke bungalow met het nummer ervan. Die kaarten zijn bijvoorbeeld groen. Dan neem ik een witte kaart voor elk bed in „Romeo” en een rode kaart voor elk bed in „Julia”. Op die kaarten noteer ik alle gegevens: hoeveel bedden er zijn, hoeveel kamertjes, hoeveel wasbakken enzovoorts. Of er aan een bepaalde bungalow iets mankeert en zo meer.”
„Natuurlijk, ja. Dat is een prachtsysteem.”
„Snap je? Op die kaarten noteer ik de namen der gasten en van de afgesproken toekomstige gasten met hun logeerperioden. De bezette kaarten gaan in één bak en de nog vrije in een tweede. Kan ik met één blik zien wat ik nog beschikbaar heb. Als ik over elk landhuisje een soort detective-werk moet gaan beginnen door het halve kamp heen, komt er nooit iets klaar. En dat brullende biervat van de Receptie trekt zich er ook niets van aan.”
Thea streek haar rok glad, heur haren naar achteren, bevoelde haar neuspunt en wandelde naar de deur met potlood en blocnote.
„Okido. Tussen twee haakjes: Mataxas heeft opgebeld of er iets bijzonders was en vroeg me waar jij zat.”
„Wat heb je gezegd?”
„Dat er niets bijzonders was gebeurd en dat jij was gaan zwemmen.”
Wanda keek op, smeet de zonnebril die juist op had willen zetten, neer en riep uit:
„En voor de drommel... ik ga zwemmen! Al die dagen zit ik hier achter een schrijfmachine, twaalf uur per etmaal. Ik ga zwemmen!”
 Thea stond bij de deur, met wijdopen, blauwe ogen. Wanda schoot zelden uit haar slof, maar als het gebeurde, boezemde het ontzag in.
„En wie let er dan op de telefoon?”
„De telefoon, die verhipte kletsbel, kan het rambamboerie krijgen. Ik heb een acht-urige werkdag. Ik werk al acht dagen iedere dag zestien uur. Mag ik er misschien even eens een uurtje tussenuit?”
„Ja... ja, natuurlijk,” zei Thea. „Allicht. Vanzelfsprekend. Ik zal wel op de telefoon letten.”
Wanda pauzeerde in de open deur en zei sarcastisch:
„Doe dat alsjeblieft. Vooral accuraat. Of de ganse, vakkundige, preciese machinerie van dit superkamp mocht eens in gevaar komen.”
De deur bensde achter haar dicht, maar ging een tel later weer open.
Wanda stak haar hoofd om de hoek. In haar bruine ogen glansde een groenig licht.
„Bovendien is het voorlopig de laatste kans die ik heb, want morgen regent het.”
„Bens!” zei de deur.
„Poeh!” zei Thea. „Wanda in opstand.”

V

In de loop van de middag ging de wind, die tot dan toe uit het oosten had gewaaid, en een frisse, zilte wind over de Noordzee had aangevoerd, kalmaan liggen. Om half zeven, toen over de luidsprekers de gongslagen klonken om het avondmaal aan te kondigen, was de atmosfeer zó heet, vochtig en drukkend, dat iedereen, binnen of buiten, het vocht op handen en voorhoofd glinsterde. Kinderen waren ongeduldig en vervelend; echtparen waren kribbig en op zee scheerden de meeuwen laag over het water. Boven op de duinenrij in het westen ging de zon bloedrood onder. Eén van de voordelen van Mataxas’ bijzonder kantoor was de regel, dat de maaltijden voor zijn secretaresse door een koksmaatje op kantoor werden gebracht: een stapel aluminium pannetjes in een rek, met borden, bestek en een tafelkleed. Het koksmaatje dekte op een tafeltje in een hoek en kreeg als beloning wat sigaretten uit Mataxas’ bezoekersdoos. Er was altijd teveel van alles, maar ook van alles het beste. Wanda zette de kalfssoep in het kozijn om af te koelen, liet de aardappels onaangeroerd, at de twee gekookte eieren op, grasduinde in de komkommersla, at daarna wat afgekoelde soep en eindigde met de helft van een enorme portie Italiaans ijs uit het speciale, dubbelwandige pannetje. Daarna belde zij de pukkelige jongen van de boekhouding beneden, die altijd honger had en die met graagte het restant meenam en verorberde. Hij wilde blijven praten, met het rek met pannetjes in de hand, maar Wanda had daar geen zin in.
„Jò, ik ben druk bezig. Ik heb nu geen tijd om te kletsen.”
Hij ging weg met een nogal verongelijkt gezicht en Wanda blies haar adem omhoog langs haar neus in de hoop wat af te koelen.
„Dat die sufferd hier ook geen electrische ventilator heeft.” mompelde zij, pakte omzichtig een nieuw vel briefpapier op om er geen vlekken op te maken met haar vochtige handen en zuchtte, toen voor de honderd-en-zevende maal die dag de telefoon rinkelde. De machtige stem van Bully deed haar trommelvlies pijn.
„Hier is een man van de politie om Mr. Mataxas te spreken. Er is haast bij, zegt hij. Weet u waar hij is?”
„Wie? Mataxas? Die is al uren geleden weggegaan voor een bespreking met een paar krantenmensen.”
„En u weet niet waar hij nu is?”
„Dat heb ik al zo vaak gevraagd, maar hij wil het nooit zeggen.”
„Hmmm... Dank u wel.”
Vijf minuten later ging de deur open en Bully zelf kwam binnen, met achter zich een kleine, magere man in een grijs pak en met een klein zandkleurig snorretje. Bully sloot de deur met vrij groot vertoon en liet zijn stem dalen tot windsterkte twee.
„Dit is inspecteur... eh...”
„Griffith,” zei de kleine man, met de suggestie van een beleefde buiging. „Griffith, van Scotland Yard.”
Wanda keerde zich om op haar draaistoeltje.
„Ik ben de secretaresse van Mr. Mataxas.”
„Precies, en... eh...” begon Bully.
De zachte, precieze stem van inspecteur Griffith maakte van die aarzeling gebruik om het gesprek over te nemen.
„U heeft geen vaag denkbeeld, waar Mr. Mataxas te bereiken zou zijn?”
„Hemeltje... Hij dineert wel eens in de Gouden Leeuw in het dorp. Zal ik daar even bellen?”
„Als u zo vriendelijk zou willen zijn.”
Wanda nam de telefoongids en begon met de Gouden Leeuw. Daarna belde zij nog enkele andere bars en hotels waar Mataxas, naar zij zich herinnerde, wel eens afspraken had gemaakt, maar het bleek, zoals zij al vermoed had, het zoeken van een naald in een hooiberg. Achter haar rug werden enkele zinnen gewisseld tussen de inspecteur en Bully, die tot gevolg hadden dat de ex-zeeman het vertrek verliet, hoewel met duidelijk zichtbare tegenzin.
„Excuse me,” vroeg de zachte beschaafde stem achter haar, tussen twee telefoongesprekken in, „heeft u er bezwaar tegen dat ik een pijp opsteek?”
Wanda keek om.
„Maar niet in het minst.”
De inspecteur haalde pijp en tabakszak tevoorschijn.
„U heeft niet de Britse nationaliteit, nietwaar?”
„Neen. Ik ben Hollandse.”
„I see. Werkt u hier al lang?”
(Lieve help, dacht Wanda. We hadden een werkvergunning voor dat kasteel. Als hulp in de huishouding krijg je die hier in Engeland. We zijn nu wel hier gaan werken, maar dat màg niet zonder vergunning. Zouden ze daar nú al achter zijn gekomen? En als dat zo is, zijn wij dan belangrijk genoeg om een complete inspecteur van Scotland Yard op ons spoor te zetten?)
„Ik werk hier iets meer dan een week.”
De inspecteur knikte, stopte rustig zijn pijp, keek het kantoor eens rond, stond op, wandelde naar een der ramen en keek uit over het vandaar zichtbare gedeelte van het kamp.
„Een aardige vakantie-nederzetting,” merkte hij op en haalde een doosje lucifers uit zijn zak. Wanda zat schuin achter hem met de handen in haar schoot. Zij had er geen flauw vermoeden van wat deze man nu eigenlijk van haar wilde. Voor het open raam staande streek hij een lucifer aan. Er was zó weinig wind, dat het vlammetje volkomen rustig en helder brandde, een tikje rossig in de langzaam vallende schemering. De eerste rookwolkjes uit zijn pijp bleven om zijn hoofd hangen in de drukkende, vochtige atmosfeer.
Als een onheilspellende scène uit een film van Hitchcock, dacht Wanda, maar op dat moment wendde de inspecteur zich om en ging op het kozijn van het open raam zitten, zo dicht mogelijk bij haar.
„Het speet mij een ogenblik, dat Mr. Mataxas niet zelf hier is, maar dat is bij nader inzien wel zo goed. Heeft u een werkvergunning om hier in Engeland kantoorwerk te doen?”
Wanda’s hart zonk met een plof in haar schoenen.
Daar hebben we het, dacht zij. Tòch zo.
„Neen,” zei zij ronduit.
Dat scheen de inspecteur niet in het minst te verbazen. Hij blies tevreden een rookwolk uit en zei genoeglijk:
„Dat dacht ik al. Luistert u eens. Soms leggen wij zout op slakken, maar niet altijd. Wat ik u nu ga vertellen, deel ik u mede onder strikte geheimhouding. Nadat ik dat gedaan heb, bent u absoluut de enige buiten Scotland Yard, die ervan afweet en erover kan praten. En als er dus iets van zou uitlekken in dit kamp, heeft u uw mond voorbijgepraat. Is dat duidelijk?”
„Duidelijk,” antwoordde Wanda met niet geheel vaste stem. Het werd nu snel donkerder en de zachte stem van inspecteur ging voort:
„Als u zou gaan kletsen en daardoor onze plannen in gevaar brengt, kan ik verschillende dingen doen. Bijvoorbeeld u oppakken wegens belemmeren van de politie in de uitoefening van haar functie. Is dat duidelijk?”
Wanda slikte en herhaalde:
„Duidelijk.”
De bijna hypnotiserende werking, die van deze kalme zekere man uitging, was zo groot, dat zij pas uren later met een schok besefte dat zij op dit punt had moeten antwoorden:
„Inspecteur, niemand kan mij verplichten, naar iets te luisteren wat ik niet wil horen. Gaat u met uw schrikwekkend geheim alstublieft naar iemand anders.” Maar dat kwam niet eens in haar hoofd op. De inspecteur keerde zich half om en keek schijnbaar verstrooid door het raam naar beneden waar de eerste lichten van het kamp nu aanflitsten en wees dan met de steel van zijn pijp op Wanda’s derde blouseknoopje van boven:
„En ik kan u nú meteen het Britse Rijk laten uitzetten, omdat u geen werkvergunning heeft. Maar...,” er begon een lachje in zijn ogen dat zich langzaam over zijn mager, Brits gelaat verspreidde, „ik denk niet dat bij u dergelijke straffe maatregelen nodig zullen zijn. Er is in dit kamp iemand, die wij dringend zoeken, maar wij weten niet, wie het is.”
Wanda staarde naar zijn in de schemering glinsterende ogen. De pijp pruttelde bijna onhoorbaar.
„En u weet ook niet hoe hij eruit ziet?”
„No, miss Moens. Het is geen „hij” maar een „zij”. Het staat voor mij echter wèl vast dat u het niet bent. Kijkt u eens; er is een week geleden, in Londen, een grote juwelendiefstal gepleegd. Mogelijk heeft u daarvan gelezen of gehoord.”
„Was dat niet van een Amerikaanse filmster?”
„Juist. Het gebeurde op de zesde verdieping van het Claridge hotel. Wij zijn er nu intussen achter, hoe de diefstal werd gepleegd en door wie: namelijk door een nachtkelner, die voor deze gelegenheid een valse sleutel had gekregen van de leider van het komplot. Wij hebben deze kelner achter slot en grendel. Maar, miss Moens, daar schoten we niet erg veel mee op. Want deze nachtkelner was gehuurd en betaald om deze juwelen, ter waarde van ongeveer vijftienduizend pond, uit de kamer van de filmster weg te nemen. Alleen maar dat. Voor die kleine moeite werd hem door de leider van de bende één duizend pond contant uitbetaald.”
„Tienduizend gulden „, zei Wanda peinzend. „Ook niet erg veel om het vuile werk te doen.”
De inspecteur glimlachte.
„Kijkt u eens, miss Moens, als die kelner wat vaster in zijn schoenen had gestaan, hadden we hem niets kunnen bewijzen. Die hele nacht was het namelijk zijn aangewezen werk om bestellingen te brengen naar gasten op verschillende etages. Hij kon wel twintig keer die nacht op de zesde verdieping komen, en met goede redenen. We hadden hem slechts iets kunnen maken, als wij gestolen voorwerpen op hem hadden gevonden en dat was onmogelijk, want terstond na de diefstal gaf hij de buit over aan enkele mensen, aanwezig op kamer 432; op de vierde verdieping. Hij ontving daarvoor een envelop met duizend pond Sterling in contanten. Met grote nadruk was hij gewaarschuwd, dat hij dat geld voorlopig niet uit mocht gaan geven, maar dat geld ergens moest gaan verstoppen of begraven. Als hij plotseling teveel geld zou gaan besteden, ziet u...”
„Ik begrijp het. Ook al zou men hem verdenken... zolang hij koppig ontkende, viel er niets te bewijzen, mits hij maar niet op onverklaarbare wijze over teveel geld beschikte.”
„Precies. Vingerafdrukken waren er niet; de kelner had handschoenen aan gehad en die samen met de valse sleutel en de buit aan kamer 432 afgegeven. Het komplot zat beslist goed in elkaar. Maar door een proces van eliminatie, door het afstrepen van wat niet kon en van wat te onwaarschijnlijk leek, viel tenslotte, na enkele dagen van onderzoek, toch de zwaarste verdenking op deze kelner. Wij verhoorden hem, maar door de mand vallen deed hij niet. Tóch maakten wij uit zijn manier van doen op, dat hij er meer van wist. Wij deden dus huiszoeking bij hem en vonden...”
„Die duizend pond?”
„Neen. Een briefje van een postbox, die hij vijf dagen tevoren had gehuurd. Stommer kon het al moeilijk. In de postbox zaten duizend pond. Alléén maar dat geld, verder niets. Daarna viel hij wèl door de mand en vertelde alles wat hij wist... niet bijzonder veel. Hij kende alleen de ene man met wie hij steeds had gesproken en die hem ook had overgehaald, dat grapje op te knappen. Die man kennen wij ook. Hij is een bekende internationale en geslepen juwelendief die nog diezelfde nacht per boot naar Europa is overgestoken. Deze man, die in kamer 432 aanwezig was de nacht dat de juwelen werden gestolen, wist natuurlijk wel, dat men hem aan alle grenzen kende en dat hij, zowel als zijn bagage, in ieder geval nauwgezet zouden worden gecontroleerd. De juwelen liet hij daarom voorlopig hier in Engeland. Nu kreeg onze kelner zijn laatste instructies van hem, tien minuten vóór hij de diefstal pleegde. Hij kreeg in kamer 432 een paar katoenen handschoenen plus een valse sleutel en overtuigde zich ervan, dat de duizend pop op hem lagen te wachten. Toen hij later de juwelen bracht, zijn beloning natelde en nog een laatste instructie kreeg wat hij moest zeggen ingeval hij werd verhoord, stonden een vrouw en een man samen te praten en koffers te pakken in de badkamer ernaast. Hij heeft maar enkele dingen van hun gesprek gehoord, maar heel duidelijk heeft hij onthouden dat dit ongeveer gezegd werd: Holiday Haven bij Easton, in het begin van augustus. Daar wachten tot er iemand komt die praat over Cadbury-chocola. Dat is een volslagen onbekende. Hier is één helft van een Cadbury-deksel; die onbekende heeft dan de andere helft. Geef hem de juwelen mee en neem daarna zelf een vliegtuig naar de plaats in Europa die hij je noemt... Is dat duidelijk, miss Moens?”
Wanda antwoordde aarzelend:
„Ik geloof van wel. De vrouw is dus iemand, die op het ogenblik de juwelen heeft.”
De inspecteur knikte. Het was nu al zó donker geworden, dat zijn gezicht nog slechts een vage omtrek was tegen de steeds sterkere gloed der kamplichten. De namen „Romeo” en „Julia” gloeiden in rood en groen neon.
„Maar weet u dan niet, wie zij is?”
„Neen.”
„Hoe kan dat nu?”
Inspecteur Griffith antwoordde met enige scherpte:
„Kijkt u eens, wij kennen heus ons vak wel. Ik kan u natuurlijk bezwaarlijk alles vertellen. Het is bovendien ook veel beter dat u zo weinig mogelijk weet. Deze vrouw zal waarschijnlijk verwachten dat zij in de gaten kan worden gehouden.”
„Maar hoe kúnt u haar nou in de gaten houden als u niet weet wie zij is!”
De inspecteur zei ongeduldig:
„Omdat zij niet wéét dat wij haar niet kennen. Dáár zit de kneep. Zij ziet ons dus voor slimmer aan dan wij bleken te zijn. Zeer vermoedelijk is zij de wettige vrouw van een der bendeleden.”
„Dus een gehuwde vrouw.”
„Vermoedelijk. Niet zeker.”
„Maar áls zij een wettige echtgenote is, dan weet u toch haar naam.”
„Nee. Dat weten wij niet, want wij hebben niet uit kunnen vissen, wie er precies die avond op kamer 432 zaten. Maar zij houden er zeker rekening mee dat wij dat wèl hebben uitgevist. Dat is aan alles te merken.”
„Och, zit het zo.”
„Dus de heren blijven buiten schot. Zij laten ook die vrouw buiten schot. Zij gaat dus óók niet met de juwelen de grens over.”
„Dat laten zij over aan die volkomen onbekende boodschapper.”
„Jawel. En die kan wel in de nacht met een motorboot ergens aan de kust worden opgepikt. Die juwelen kunnen bij wijze van spreken vannacht wel worden overgegeven. Op het ogenblik zelfs.”
„Maar...” Wanda dacht na. „Wat moet ik daar nu aan doen? Als de politie het niet af kan...”
Inspecteur Griffith boog zich naar haar over en liet zijn stem dalen tot een vertrouwelijk gefluister.
„Kijkt u eens, in de eerste plaats zouden we haar nu niets kunnen maken, ook al wisten wij, wie zij was. De kelner heeft haar gezicht geen moment gezien, alleen haar stem gehoord. En hij weet dat zij rood haar heeft. Dat zag hij in de badkamerspiegel. En zij is vermoedelijk zo hard als een bikkel. Ze zal ons nooit vertellen waar die juwelen ergens zijn. Dat zij ze hier bij zich heeft, is uitgesloten en we kunnen geen mensen links en rechts gaan arresteren alleen op losse vermoedens.”
„Maar wat wilt u nu dat ik doen zal?”
De inspecteur klopte zijn pijp uit buiten het raam.
„Die juffrouw is vermoedelijk terdege op haar hoede, zodat ze een politieman die om haar heen hangt, al op honderd meter afstand ruikt. Ik had dit met Mataxas willen bespreken, maar u bent er veel geschikter voor. Het gaat dus om een vrouw, vermoedelijk dus tussen de 20 en de 30 jaar oud, met rood haar. Zij woont hier niet langer dan op zijn hoogst een week, want de diefstal geschiedde zes dagen geleden.”
„Maar zij kan hier al wel drie weken wonen en op de nacht van de diefstal even naar Londen zijn overgewipt.”
Griffith dacht daar over na.
„Dat is inderdaad mogelijk, ja,” gaf hij toe. „Want op die kamer woonde slechts één man. De anderen waren voor een paar uur zogenaamd daar op bezoek. Daarom stonden hun namen ook niet in het hotelregister. Kijkt u scherp uit naar een vrouw die met die beschrijving klopt. Vindt u zo iemand, probeer dan haar spullen na te kijken en let vooral op zoiets ogenschijnlijk onschuldigs als een doormidden gescheurd deksel van een Cadbury-chocoladedoos. Als u dat vindt, is de laatste twijfel verdwenen. Dan is het hele verhaal juist en wacht zij hier inderdáád tot er iemand op komt dagen, die de bijpassende helft van dat deksel heeft.”
Wanda zat eventjes verbluft te kijken.
„Het is inderdaad het toppunt van eenvoud. Scheur een stuk karton in tweeën... en alléén de afgescheurde helft pas er precies op. Beter dan wachtwoorden of afspraakjes.”
„Een oude truc, miss Moens. Maar verliest u niet teveel tijd.” De inspecteur stond op: „Ik logeer in „The Seldom Arms,” in het dorp Easton. Onder de naam Warwick. John Warwick. Zodra u iets weet, belt u mij op. Zeg alleen maar: Het is raak of: Het klopt, dan weet ik genoeg. Kunt u dat voor ons doen?”
„Het lijkt me niet zo vreselijk ondoenlijk,” mompelde Wanda. „Er zit een zeker sportief element in, hoewel ik het geen extatisch denkbeeld vindt voor de politie te werken.”
De inspecteur zat weer uit het raam te kijken en vroeg nu over zijn schouder:
„Hoezo? Werkt u dan liever met juwelendieven samen?”
„Dat niet. Maar ik bleef er liever helemaal buiten, begrijpt u niet?”
„De Wet, miss Moens, is de Wet. Een groot deel van alle moeilijkheden in het leven en in de wereldhistorie worden veroorzaakt door halfbakkenheid. Men moet kiezen. Men is vóór iets of tegen iets. De neiging om neutraal te blijven leidt uiteindelijk alleen tot grotere moeilijkheden. Weet u de naam? En dat van mijn hotel? Good night, miss Moens.”
* * *
Wanda zat in het schemerdonker, neerkijkend in de lichtgloed der vele landhuisraampjes en het rood en groen der neonbuizen. Een verward geroes steeg uit het kamp op, samengesteld uit radiomuziekjes, gepraat, gekibbel en flarden van gelach door openstaande ramen.
„Lieve help,” zei Wanda tegen de nacht, de lichten en zichzelf. „Klusje voor Wanda. Waarom moet míj dat nu weer gebeuren? Een hoe wist die inspecteur zo precies dat ik hier zonder werkvergunning aan de slag ben gegaan? Van die dikke bierbuik op de receptie natuurlijk. Voor anderhalve Hollandse cent mep ik die ex-zeeman voor Pampus met zijn eigen feilloze barometer.”
De deur ging open en het kantoorlicht flitste aan.
„Goeden avond,” zei de stem van Mataxas.
Wanda keerde zich met een ruk in haar stoeltje om en knipperde even tegen het felle licht.
„Bent u daar! Ik heb overal geprobeerd u te bereiken.”
„Zozo,” zei Mataxas en streek een hand door zijn licht golvende, zwarte haardos. Hij liep langzaam naar het midden van de kamer. „Ik ben soms lastig te vinden, dat is zo.” Hij trok een zijden zakdoek uit een jasmouw en wiste er voorhoofd en hals mee af. Zijn donkere ogen zwierven rond over Wanda’s bureau, gingen naar het open raam en kwamen terug op Wanda’s gezicht.
„Wat is dat voor een verhaal over een inspecteur van politie die hier was?”
„Dat klopt,” zei Wanda. „Er was een inspecteur hier. Hij is net weg. Van Scotland Yard. Griffith heet hij.”
„Griffith van Scotland Yard. Kijk, kijk. En wat wilde die mijnheer Griffith van Scotland Yard?”
„Dat...” begon Wanda en stokte, Mataxas aanstarend. Zijn knap, donker gelaat stond strak en in het felle lamplicht glom een waas van transpiratie op zijn voorhoofd. De spieren langs zijn kaken wierpen dunne, donkere schaduwen.
Wanda flapte eruit:
„Dat mag ik u niet zeggen.”
Mataxas bleef haar aankijken, zette dan zijn handen op het blad van Wanda’s bureau en ging langzaam in de tweede stoel zitten. Hij liet nog steeds geen oog van haar af, tastte in zijn zakken rond tot hij een pakje sigaretten vond, viste daar een exemplaar uit en stak het tussen zijn lippen
„Dat mag u niet zeggen. Hoe spannend. Mag ik u dan misschien iets vragen?”
Wanda was zelden in haar leven bang geweest, maar nu gevoelde zij een begin van paniek. En zij kon dat gevoel nu precies thuisbrengen. Het was begonnen die middag, toen zij met de joviale Bully had zitten praten in dat hokje van de Receptie. Het was daarna blijven sluimeren, erger geworden tijdens het gesprek met de inspecteur, maar steeg nu tot een kritiek hoogtepunt. Mataxas, onheilspellend stil achter zijn bureau zittend, herhaalde zijn vraag, met een scherpe braam van sarcasme:
„Mag ik... u misschien een vraag stellen?”
„Maar natuurlijk, mijnheer Mataxas.”
„Heb ik vanmiddag niet tot driemaal toe gezegd dat u de post kunt afwerken en dat ik al dik tevreden ben als u alleen dat doet?”
„Dat is zo, mijnheer Mataxas.”
„En dat eventuele problemen die daaraan vastzitten, of daaruit voortvloeien, voor mijn verantwoording zijn?”
„Dat klopt, mijnheer Mataxas.”
De lange, zwarte man richtte zich nu half op achter het bureau en zei tussen zijn tanden, met zulk een woeste heftigheid, dat Wanda’s hart er een moment van stilstond:
„Waaróm dan, voor de drommel, bemoeit u zich dan met zaken die u geen enkele snars aangaan? Al bent u duizend keer gestuurd door meneer Oberon, ík ben hier uw chef en u hebt hier te doen en te handelen zoals ík het aangeef. Waarom wilt u met alle geweld een register aanleggen van...?”
Achter Wanda’s rug ging de deur open. Zij zat nog gefascineerd naar het gelaat van Mataxas te staren, zag zijn blik op de deur gevestigd en dat gelaat glad worden. Dan zei Thea’s stem achter haar:
„Goedenavond, mijnheer Mataxas. Mag ik even storen?”
„Is het iets belangrijks?”
Thea’s vergoelijkende stem:
„Even dit afgeven maar.”
Wanda bespeurde Thea’s geur van toiletzeep vóór haar vriendin naast haar stond en de blocnote neerlegde.
„Het is helemaal compleet, Wanda. Alle bungalows met naam of nummer en de aantallen bedden en wasbakken. Met rood potlood aangekruist wat bezet is en blauw wat nog vrij.”
„Fijn, dank je,” zei Wanda droog.
Er viel een stilte. Thea kuchte en begon de terugtocht naar de deur. Op dat moment klonk Mataxas’ stem vlak en zacht:
„Wat heeft u daar juist gebracht?”
Thea’s voetstappen stopten.
„Een opgave van alle slaapplaatsen in het kamp, mijnheer Mataxas. Met een overzicht welke ervan nog vrij zijn.”
„I see,” zei Mataxas langgerekt, zijn ogen heen en weer gaande tussen Wanda en Thea. „Ik had het kunnen weten... of vermoeden.”
Na enkele tellen zei Thea:
„Pardon, ik begrijp u niet.”
Mataxas trok één mondhoek een tikje op.
„Werkelijk niet?” Zijn rechterhand zocht in een jaszak en kwam tevoorschijn met een fraaie aansteker, die hij met zorg aanknipte. Het vlammetje danste helder in zijn zwarte ogen. Van buiten kwam een verwijderd gezang door jongens en meisjes: „If you were the only girl in the world. „ Meerdere stemmen vielen in. Ergens in de verte vochten jankend twee honden. In de volkomen windstilte brandde de aansteker even rustig als kort tevoren de lucifer van de Scotland Yard-man had gedaan. Mataxas zoog langzaam zijn sigaret aan, blies een straaltje rook uit en zei:
„U kunt allebei uw boeltje pakken. Meteen. U bent ontslagen. Binnen een uur moet u dit kamp uit zijn.”
Het gezang buiten zwol aan en erboven uit zong nu de hoge, ijle toon van een trompet. Twee mannen schreeuwden en het vechten van de honden hield op. Wanda keek om naar Thea, die met wijd-open blauwe ogen Mataxas stond aan te staren.
„De man is dronken,” zei Thea dan in het Hollands.
Mataxas vloog overeind achter het bureau, waarachter hij juist was gaan zitten, gaf er een klap op met de vuist, en brulde:
„Spreek fatsoenlijk Engels, voor de drommel en niet van die onverstaanbare apentalen!”
Maar in die paar seconden had Wanda iets van haar zelfbeheersing teruggevonden.
„U kunt ons niet ontslaan,” zei zij kalm.
Mataxas was nu ongetwijfeld razend. Zijn ademhaling ging snel en zijn handen lagen tot vuisten gebald op zijn bureau. Wanda ging voort:
„Wij zijn niet in uw dienst, maar in die van het Hoofdkantoor in Londen. U heeft ons niet aangenomen, maar mijnheer Oberon.”
„Dat hoef je me niet te vertellen,” brulde Mataxas. „Je spionnenloon zul je heus wel krijgen, maar hier kom je er niet meer in. Dat akkevietje zal ik dan wel met Londen uitvechten. Mars, de deur uit! En meteen!”
Buiten in de kleine hal boven aan de trap, zat de dikke Bully op een bank, zijn benen ver weg gestrekt en de handen in de zakken van zijn witte broek. Hij floot een toonloze melodie tussen zijn tanden, hield zijn blik op het plafond gericht en keek niet naar hen, terwijl ze hem passeerden.

VI

Hun kamers waren verlaten toen zij die bereikten, Er brandde geen licht, want Pop was er niet. Duister was het er echter evenmin, want op het strand laaide weer een vuur, waaromheen meer dan honderd mensen zaten of lagen, zingend of neuriënd bij de muziek van een trompet en enkele guitaren:

There’s a rainbow ‘round my shoulder
and a sky of blue above...

Thea liep naar het raam en bleef daar staan, het dansende vuurlicht smeulend in haar dik, blond haar.
„Wat zingen Engelsen toch een stuk beter tezamen dan Hollanders,” zei zij na een tijdje.
„Duitsers ook,” antwoordde Wanda droog. „Fransen ook. Zelfs Eskimo’s, geloof ik. Zou je Pop niet gaan zoeken?”
„Ja, dat is het beste, denk ik.”
Thea ging de zitkamer uit. Wanda ging op haar knieën liggen voor de vensterbank met haar armen op het kozijn en keek neer op de halve cirkel strand met dat laaiend vuur en de melodieuze zang die zacht landinwaarts golfde, als gold het een lied van de zee zelve. En plotseling werd het haar te moede, als zou een afscheid van dit kamp haar zwaarder vallen dan het scheiden van iets anders dat zij tot dusver had gekend. Al had zij haar leven ermee kunnen redden, merkwaardig genoeg, zij had toch niet kunnen zeggen, waarom. Niemand was hier bijzonder hartelijk tegen haar geweest. Ze had hier moeten werken als een hond en als zij goed werk trachtte te leveren, was er geen kip of kraai te vinden die dat op prijs stelde of zelfs maar een bemoedigend woord sprak over haar bedoeling. Pas véél later in haar leven zou zij leren beseffen, dat één van haar voornaamste drijfveren een eergevoel was... een trots, niet eens tegenover een bepaald publiek, maar veeleer tegenover zichzelf en in deze minuten smolt dit eergevoel in haar, dat zich met alle macht verzette tegen een ontslag zoals zij daarjuist had gekregen, tezamen met één harer daarna machtigste drijfveren: haar ouderwets gevoel voor romantiek. En in dit kamp lag inderdáád iets romantisch... juist in de onordelijke organisatie, in het nog wat primitieve van de ontwikkeling... in de mogelijkheid van een vuur van verzameld wrakhout en boomtakken op een strand... in die massazang met een hoog zingende trompet onder de drukkende dreiging van naderend onweer... dat alles trok aan elke snaar in haar wezen. Helder denken kon zij op dat ogenblik niet; daarvoor was haar psyche tè weinig scherp-analytisch, daarvoor ook was zij nog teveel verdoofd en verbijsterd door de zinloze wijze, waarop hun dit brute ontslag was gegeven.
„Maar er klopt iets niet,” mompelde zij hoofdschuddend, stond op en trok het bovenlicht aan, om haar koffers te gaan pakken. Er werd op de deur geklopt.
„Binnen!”
De pukkelige jongen van de administratie stond daar en stak zijn hand naar voren.
„Miss Moens? Telegram voor u of miss Mondriaan.”
„Thank you.” Wanda scheurde het open.

Miss Moens or Miss Mondriaan
Camp Holiday Haven - near Easton

Kom dinsdagavond tegen negen uur even langsrijden stop hoop jullie ritje aan te bieden met verkoelende dranken

Lauderdale

Wanda keek op haar horloge. Het was kwart voor negen. Zij bestudeerde het telegram. De cijferstrook erop wees dat het was afgezonden om half één die middag. Zij bekeek de sluiting van het telegram nauwkeurig, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken.
„Waarom is dit zo laat?”
De pukkelige jongen keek haar wat verongelijkt aan.
„Ik zou het u niet kunnen zeggen, miss. Ik heb het direct naar u toe gebracht.”
Daar twijfelde Wanda niet aan; zijn ademhaling ging nóg snel.
„Heb je het van de postbode gekregen?”
„Nee, miss Moens. Ik kreeg het zojuist van mijnheer Bully van de Receptie.”
„Van mijnheer Bully,” herhaalde Wanda. „Welwel. En moeten telegrammen hier niet aan de persoon in kwestie worden afgeleverd?”
„Altijd, miss Moens. Maar de besteller zal gedacht hebben dat het voor het Kamp bestemd was, omdat er twee personen op stonden en u hier in dienst bent.”
„Hm,” zei Wanda, met de rand van het telegram op de nagel van een duim tikkend. „Dank je wel.”
De pukkelige jongen ging op één been staan en trok aan zijn boordje.
„Eh... miss Moens?”
Wanda keek verstrooid op.
„Is er nog iets?”
„Ik had u graag eens rustig willen spreken... Als u eens even rustig de tijd heeft.”
„Ik ben nu niet rustig en ik heb niet de tijd. En, zeg...”
„Yes, miss Moens?”
„Als je juffrouw Mondriaan of Pluvier ziet, zeg hen dan dat ze direct hierheen komen. Dat er een telegram is.”
„Yes, miss Moens.”
Wanda schoot naar haar slaapkamer, gooide haar kleren uit, sloeg een badmantel om en stak juist in draf de gang over op weg naar de badkamer, toen Thea hijgend de trap op kwam.
„Ik kan Pop nergens vinden, zeg. Niemand heeft haar het laatste uur gezien. Maar luister eens... is die eigenlijk óók ontslagen? Daar hebben we nog niet eens over nagedacht.”
„Samen uit, samen thuis,” zei Wanda kort. „Er is een telegram van Lauderdale. Ligt binnen op tafel.”
Thea stond een tel lang roerloos, zei toen: „Eindelijk!” en ging met snelle passen de zitkamer in. Wanda keek haar even na, haalde even haar schouders op en trok aan de doucheketting.
* * *
„Thea! Ben je nu onderdehand klaar? Als je achterin Lauderdale’s auto gaat zitten, ziet tóch niemand dat je neus aan het vervellen is. Het is al over negen.”
„Hou je gemak, jô. Ze zullen ons heus wel komen waarschuwen als hij er is. En we zijn nu tóch werkloos, dus we hebben tijd bij de vleet.”
Wanda stond nadenkend een rokje op te vouwen, toen een bescheiden klopje op de deur klonk. Zij deed twee passen, sloot de tussendeur naar de slaapkamer en riep:
„Come in!”
Mataxas stond op de drempel; één hand aan de deurknop en de andere hoog tegen de stijl. Wanda keek even op, wendde zich af en ging kalm door met het pakken van haar koffer.
„Ik kom u mijn verontschuldigingen aanbieden,” zei de lange, donkere man. „Mijn gedrag heeft u misschien nogal onaangenaam getroffen. Ik praat er niet graag over. Maar enkele jaren geleden heb ik een auto-ongeluk gehad met een vrij ernstige hoofdwonde als gevolg. Het gevolg is, dat ik soms, om kleinigheden, onredelijk opvliegend ben en zelfs nu en dan inexcusabel onbeschoft ben. Wilt u mij in dit geval vergeven en het mij niet euvel duiden, voorzover u dat mogelijk is?”
Wanda liet haar handen zakken, leunde op de rand van koffer en antwoordde na enige aarzeling:
„In beginsel natuurlijk, maar...”
Mataxas liet de deurknop los en maakte met die nu vrije hand een vermoeid gebaar.
„Ik vermoed wat u zeggen wilt, maar begrijp alstublieft, dat dergelijke dingen voor mij ook hoogst onaangenaam zijn. Als ik zo’n plotselinge bui heb, ben ik werkelijk niet helemaal normaal. Bovendien heb ik een nogal vervelende middag gehad en dat wordt ingeval van drukkende hitte, zoals op het ogenblik, nog verergerd. Ik bied aan u en aan juffrouw Mondriaan mijn oprechte verontschuldigingen aan. Kan ik meer doen?”
Wanda raapte een lange nagelvijl van een tafeltje op, zwiepte die nadenkend heen en weer en klapte er enkele malen mee op de rug van linkerhand. Het was nu wel een erg pijnlijke geschiedenis geworden en als de situatie werkelijk zo lag als Mataxas vertelde, kon men moeilijk een houding van gekwetste trots aannemen. En om nu nog te gaan zeuren over ondergeschikte dingen lag niet in de aard van haar karakter.
„All right,” zei Wanda, „ik zal het wel aan juffrouw Mondriaan uitleggen.”
„Dat is reusachtig sportief van u,” antwoordde Mataxas opgelucht, met een Clark Gable-achtig glimlachje. „Ik zal dit niet gauw vergeten, miss Moens. En... over dat ontslag zullen we maar niet meer praten, nietwaar? Tot morgen.”
„Tot morgen,” zei Wanda met een beleefd knikje.
Zodra de deur dicht was, plofte zij in een armstoel neer met de nagelvijl tussen haar tanden als een soort paardebit en met de handen tegen haar oren gedrukt.
„Nu word ik helemáál dol „, zei ze tegen haar schoenpunten. „Ik snap er hoe langer hoe minder van.”
Zij wandelde naar de tussendeur en opende die. Thea stond voor de slaapkamerspiegel met twee handen vol blond haar en twee blauwe ogen vol zorg.
„Laatste extra-bericht van het front, liefje. Ons ontslag gaat niet door. Met de excuses van Mataxas.”
Thea bleef eventjes roerloos staan, met de vingers in haar haren begraven en zei Wanda in de spiegel aankijkend:
„Was de man tóch dronken, bij nader inzien?”
„Het schijnt dat hij eens een auto-ongeluk heeft gehad en er een kronkel in zijn hersens van over hield. Hij was nu zo mak als een lam. At uit de hand. Een beetje zielig, eigenlijk.”
Thea begon langzaam weer aan haar kapsel te werken.
„Tjeetje, wat akelig als je zoiets hebt.”
„Tja...”
„Als je telkens na zo’n scène verontschuldigingen moet gaan aanbieden...”
Wanda zei peinzend:
„Dat verklaart mogelijk één vreemd ding, waarover ik me al eerder heb verbaasd.”
„Wat?”
„Waarom een vent als Mataxas, die toch zeker capaciteiten heeft, behoorlijke manieren en een uitstekend voorkomen, het nog niet verder heeft gebracht dan zo’n tijdelijk baantje hier. Zo jong is hij nu ook niet meer.”
„Hij zal één- of tweeënveertig zijn.”
„Dacht ik ook. Maar als je zoiets hebt bij een ordentelijke baan, kun je in de grootste narigheden komen. Wie weet wat voor akelige dingen hij al achter de rug heeft.”
„Possiemokkie, ja.” Thea’s stem klonk verstrooid en zij was kennelijk met haar hoofd ergens anders. Wanda nam een beslissing:
„Zeg, als die Lauderdale van jou dadelijk komt, ga jij dan op je eentje met hem ergens koffiedrinken. Ik heb nog een en ander te doen.”
„O, dat is best,” antwoordde Thea onmiddellijk met opvallende zorgeloosheid, maar vlak daarop staarde zij Wanda in het koele spiegelvlak enkele tellen lang aan. Vervolgens keerde zij zich om en trachtte rechtstreeks Wanda’s donkere ogen te lezen.
„Wanda! Weet je wat mijn moeder altijd zei?”
„Kind, jouw moeder kletste altijd honderd-uit.”
„Je krijgt toch geen last van beschermende gevoelens ten opzichte van de knappe, lange, zielige Mataxas, wel?”
Wanda voelde zich ineens kregelig worden.
„Praat geen nonsens, Thea. Waarom willen zoveel mensen toch altijd in een ander hun eigen fouten lezen? Let liever op je eigen, eeuwige hals-overkopperigheden.”
„O, goed. Best. Zíjn we er weer? Altijd dezelfde afgezaagde flauwiteiten. Kom eens met iets nieuws.”
„Stik in koffie en verdwijn,” zei Wanda, de Max Havelaar toepasselijk citerend, sloeg de deur dicht (iets wat zij zeer zelden deed) en wandelde de zitkamer uit. Zij droeg een donkerblauw mantelpak dat zij voor de afreis had aangetrokken, maar zij had geen zin zich wéér te gaan verkleden.
* * *
De laatste uren van die dag werden gekenmerkt door volkomen rust. Het vuur op het strand brandde vrolijk, tot een koel zeebriesje opstak dat verfrissing bracht en waarmede tevens de spanningen en geïrriteerdheden van de drukkende hitte weggevaagd schenen. Datzelfde briesje woei echter wat losse vonken de richting van het kamp uit en daarom werd er geen nieuwe brandstof opgeworpen. Ook de massazang aan het zeestrand stierf uit. Afgemat na de hete dag gingen de mensen tevreden slapen. Wanda was te onrustig daarvoor, ging nog wat op kantoor zitten en typte enkele brieven. Terwijl zij daarmee bezig was, kwam Mataxas binnenlopen om sigaretten uit zijn bureau te halen. Hij zei op achteloze toon enkele vriendelijke dingen tegen haar en ging weer weg. Het werd elf uur. De luidsprekermuziek was allang gestopt en het kamp kwam volledig tot rust. De wind ruiste in de bomen, werd zwakker en stierf toen geheel weg. Wanda vroeg zich af of de voorspelling van de ex-zeeman Bully wel uit ging komen. Pop was zoek en bleef zoek. Thea dronk vermoedelijk vele koffies met Lauderdale en toen Wanda te middernacht naar haar kamer en naar bed ging en insliep, was zij nog niet op komen dagen... evenmin als Pop.
„Krijg allemaal het hip-hap-hoep,” bromde Wanda, vlak vóór zij insluimerde. „Morgen is er weer een dag en dan zien we wel verder.”
Zij kon niet vermoeden dat er die nacht nog heel wat te gebeuren stond.

VII

Wanda werd wakker doordat iemand aan haar schudde, mompelde korzelig:
„Jaja... kalmaan kalmaan...” en begon haar ogen open te doen. Maar dat ging niet zo vlot, want zij was zo slaperig, dat er fijn zand onder haar oogleden scheen te zitten, dat prikte en maakte dat zij slechts kon knipperen tegen het heldere licht. Vaag ontwaarde zij de gestalte van Thea, geheel gekleed, boven zich. Thea stond nog steeds aan te houden.
„Wakker, jô... word wakker. Er is brand!”
Wanda duwde zich overeind met de armen schuin achterwaarts en probeerde haar ogen open te houden.
„Brand?... Hier?”
„In het receptiegebouwtje.”
Wanda zwaaide haar benen het bed uit en begon half slaperig de knopen van haar pyamajas los te maken. Doezelig vroeg zij:
 „Waar heb je Lauderdale gelaten?”
„Die is mee gaan blussen. Het begon net te fikken toen we hier kwamen aanrijden. Hij wou met alle geweld blussen.”
„Nou, de zee is vlakbij,” mompelde Wanda, met de zotte logica, slaapdronken mensen eigen. Thea wierp haar een trui toe:
„Hou die pyama maar aan. Doe die trui aan en een broek er overheen.”
„Waar is Pop?”
„Die stond net onder de douche toen ik thuiskwam. Is er al heengerend.”
„Net iets voor Pop,” pruttelde Wanda, de te lange pijpen van haar pyama in de bovenkanten van haar witte sokjes stoppend. Van buiten, begon zij nu te beseffen, klonk een snel in sterkte aangroeiend rumoer van mensen, een wirwar van geschreeuw, gelach, verwarde bevelen en dof gebons.
„Ik ga alvast kijken,” kondigde Thea aan en was de deur al weer uit. Wanda haalde een kam door haar haren, trok met twee vingers voor de spiegel haar wenkbrauwen omhoog, geeuwde intens, ontblootte haar witte tanden tegen haar spiegelbeeld en schoot een paar badschoentjes aan.
„Receptiegebouwtje in brand,” mompelde zij, de trap afdalend. „Gelukkig niet de keuken. Waarom brandt mijn kantoor niet uit? Heb ik ook eens een dag vakantie.”
Het tafereel buiten was de moeite waard en gedurende enkele ogenblikken behield Wanda de indruk dat het als een fakkel brandende, houten ontvangstgebouwtje een nieuwe en onverwachte attractie was voor de kampbewoners. Zij was zó gewend geraakt aan het laaien van grote vuren op het strand, met honderden mensen er omheen, dat deze vuurgloed gewoon een voortzetting van die vermakelijkheid leek, alleen meer landinwaarts. Van alle kanten kwamen nog steeds nieuwe belangstellenden aandraven in pyama’s en sportbroekjes, in nachthemden met mantels eroverheen, in broeken en loshangende shirts, in wapperende badmantels of veelkleurige badlakens. Niemand scheen het geval bijzonder ernstig op te nemen: de kwajongen die in elke man altijd een tikje leeft, kwam boven zodra men besefte, dat niemand in dit paviljoen sliep en dat er nagenoeg geen wind meer was, zodat men dus zonder zorg of deernis van deze attractie kon genieten. Dat schouwspel overigens was werkelijk de moeite waard. Het imitatie-Zwitsers chaletje dat als ontvangstgebouw dienst had gedaan, was opgetrokken uit grenenhouten planken met van buiten halve dennestammetjes daar tegenaan gespijkerd. Het dak was gedekt met rode dakpannen en door de langdurige warmte was het geheel zo droog als opgeslagen kachelhout. Toen Wanda buiten kwam, had ‘t vuur zich juist door het hele gebouw gezogen. Vlammen begonnen door raampjes en ventilatiegaten naar buiten te trekken en de kolommen van vuur gingen opwaarts spuiten, onder het nog gesloten pannendak waaierend zijwaarts buigend. Aan de overzijde van de wijde kring van toeschouwers ging een opgewekt hoera op.
„De brandweer... de brandspuit!”
Wanda stond een beetje achteraf omhoog te staren naar de rook- en vuurmassa die elke minuut hoger opwervelde naar de sterrenhemel. De zuiging van de opstijgende, gloeiende lucht veroorzaakte een dof, gonzend geluid en de dennestammetjes knapten en knetterden, of er binnen in de vuurzee dozen vuurwerk in vlammen opgingen.
„Hoe willen ze dàt in vredesnaam blussen?” dacht Wanda. „Daar is geen blussen aan.
Zij besefte nu ook, dat het vrij dwaas van haar was, achter een haag van toeschouwers te blijven staan, als zij vanuit de verdieping van hun paviljoen een prachtig uitzicht kon hebben over alles heen. Zij keerde zich dus om, rende snel weer de trappen op, geluidloos lopend op haar rubberzooltjes en kwam juist op tijd boven in de hall om de dikke Bully te verrassen, overhaast naar achteren toe de gang uitvluchtend, sprintend op de tenen van zijn tennisschoenen.
„Wat zullen we nú weer beleven!” zei Wanda halfluid, hem nakijkend en dan haar kamer binnenrennend. Eén blik was voldoende: één van haar koffers lag open op bed en de inhoud vertoonde juist díe staat van wanorde, veroorzaakt door iemand die gedwongen werd, een onderzoek plotseling te staken en de boel er overhaast weer in te gooien. Ook de laatjes van het bureautje in de hoek waren doorsnuffeld: brieven en papieren lagen door elkaar. Wanda plofte op bed neer naast de koffer, stutte het hoofd in de handen en ging zitten nadenken. Het leek haar toch te zot te veronderstellen (een gedachte die in haar hoofd opkwam), dat die brand kon zijn aangestoken om Bully de gelegenheid te geven hun bagage na te kijken. Of was hier soms diefstal gepleegd? Zij sprong op, keek in haar lederen bijouterieëndoosje en controleerde de toilettafel. Er ontbrak niets, zo te zien. Zij sloeg met de knokkels op het toilettafelblad en riep uit:
„Wanda, je bent gek. Als ze onze bagage wilden nakijken, konden ze dat overdag wel doen, als we ergens anders aan het werk waren. Daar hoeven ze geen brand voor te stichten.”
Dus die brand was gewoon een toeval. Die dikke Bully zag plotseling zijn kans schoon en maakte er gebruik van. Maar hoe had hij dan zo tijdig geweten, dat Wanda weer naar boven kwam? Dat kon alleen, als iemand hem gewaarschuwd had. Wanda realiseerde zich nu, dat nog steeds twee van de ramen openstonden... maar die ramen keken over zee uit en aan deze zijde was weinig anders te zien dan een tweetal oudere vrouwen die pratend en omkijkend terugslenterden naar hun slaapplaatsen. Die geloofden het blijkbaar verder wel. Het flakkerende licht van de brand overgoot het gele zand met een oranje gloed, die verderop schitterde in de rimpelingen van de Noordzee. Als er hier beneden iemand op wacht had gestaan, had hij haar kunnen zien terugkeren, één fluitsignaaltje naar boven geven en aldus Bully tijdig waarschuwen. Een beweging tussen de schaduwen van een groepje dennebomen trok haar aandacht; dan flikkerde een vlammetje even op doordat iemand daar een sigaret opstak. Maar dat zwakke licht was voldoende om haar te doen zien dat in de schaduw een vrouw stond te wachten in een soort van lange, groene japon of kimono... en met rossig haar!
Na alles wat er gebeurd was bestond er voor Wanda nu geen twijfel meer aan: die roodharige vrouw parkeerde daar niet voor niets. Dit was allemaal geen toeval meer. Op een of andere wijze hadden al deze gebeurtenissen met elkaar te maken. Dat telegram was door Bully in ontvangst genomen en opengemaakt; daarvan was zij nu ook overtuigd. Zij werd om een of andere reden door de kampleiding gewantrouwd. Kon het mogelijk zijn dat dit een gevolg was van het bezoek van die Scotland Yard-inspecteur? Een feit was, dat onmiddellijk daarna al deze vreemde dingen waren begonnen. Wanda voelde zich oprecht woedend worden. In aanmerking nemende dat zij een Hollandse was (en de Britten nu eenmaal wantrouwend staan tegenover elke buitenlander); verder nog toegevende dat het een vreemde indruk maakt als men een Scotland Yard-inspecteur op bezoek krijgt, die aan niemand anders het doel van zijn komst wil onthullen... dat alles overwegende, komt het toch niet te pas dat men, ingeval van twijfel aan iemands betrouwbaarheid, die persoon eerst ontslaat, dat ontslag dan weer intrekt, vermoedelijk met een smoesje, dan stiekum zijn post gaat openen en zijn bagage gaat doorsnuffelen.
„Vakantiekamp!” zei Wanda schamper. „Poeh! Het zit hier even stikvol mysteriën als in het Kremlin.”
Een luid gelach van buiten, gevolgd door hoera-geschreeuw trok haar aandacht. Zij wandelde naar het einde van de gang, opende een deur en stapte op een der balkons. Hiervandaan had zij een fantastisch uitzicht. Het ontvangstgebouwtje stond nu in lichtelaaie met één reusachtige vlam die zeker zestig meter hoog lekte. Alles wat er aan het ding maar enigszins brandbaar was, ging nu vol geestdrift in vlammen op en de kring van omstanders werd door de hitte gedwongen, zich wat verder terug te trekken. Het gejuich ging nog steeds voort en de oorzaak was niet ver te zoeken. Want de brandspuit was inmiddels gearriveerd, opgesteld en aangesloten op de waterleiding van het kamp. De indrukwekkende brandblusmachinerie bestond uit een klein, rood gelakt motorspuitje, gemonteerd op een oud vrachtwagenonderstel en het ding draaide blijkbaar al op volle toeren, want op ongeveer zestien plaatsen sisten fonteinen van water uit de spuitslang tevoorschijn. De oude canvas pijp zat zo vol lekken, dat er meer water uit die gaten bruiste, dan uit het mondstuk. De beide spuitgasten, in korte kaki broekjes, die met stoere doodsverachting het koperen mondstuk dreigend naar de brand geheven hielden, hadden niet meer ter beschikking dan een slap waterstroompje in een flauwe boog uit het mondstuk sputterend en drie meter vóór hen uit op het zand plenzend.
„Leve de brandweer! Hoera!”
Enkele der omstanders, die tóch al nat waren geworden toen de brandspuit naar alle kanten water begon te geven, sprongen nu toe en klemden hun handen om de slang op alle plaatsen waar water tevoorschijn spoot, maar dat had bitter weinig resultaat. De straal uit het mondstuk reikte aarzelend een paar meter verder, maar haalde de vlammen niet eens. Op dat moment kwamen drie jongelieden die bezig waren de achterste lekken dicht te houden, op een denkbeeld. Zij staken even de koppen bij elkaar en gaven dan gezamenlijk een felle ruk aan de slang. De twee spuitgasten hadden daar niet op gerekend, voelden de straalpijp uit hun handen gerukt en zagen het volgend moment de slang als een levende python over de grond kronkelen, naar alle zijden om zich heen sproeiend. Met luid gegil sprongen enkele vrouwen achteruit en dat was natuurlijk het sein voor een algemeen festijn. Twee jonge knapen bemachtigden het slingerend mondstuk en richtten het op twee van hun bekenden die begonnen te brullen van vechtlust en diep gebukt tegen de straal instoven om die te veroveren. Vóór alle omstanders kans hadden gezien zich uit de voeten te maken, waren anderhalf honderd personen geheel of half nat en toen begon het feest pas recht, want sommigen waren oprecht boos en wilden slaan. Anderen vonden het een pracht-mop en wilden dus evenééns slaan. Met verschillende motieven bezield stoven wel veertig man op de kluwen af, die bezig was om de slang te vechten. Het verbazingwekkende was, dat niemand op het denkbeeld kwam, de motorpomp stil te zetten... vermoedelijk omdat de bemanning van die pomp ergens in het midden van die vechtende kluwen zat, die nu als een enorme, levende bal heen en weer rolde, met stralen water op de meest onverwachte plaatsen eruit tevoorschijn spattend. Intussen brandde het ontvangstgebouw majestueus verder af, wat niemand veel kon schelen omdat het zelfs voor een kind duidelijk was, dat hieraan tóch niets meer te blussen of te redden viel. Na een tijdje gingen enkele lieden met gezond verstand beseffen, dat elk ogenblik het pannendak naar beneden kon komen. Zij draaiden dus de benzinekraan van de motorpomp dicht en begonnen de vechters uit elkaar te sleuren.
„Het dak staat op instorten, sufferds! Maak dat je wegkomt.”
De straalpijp werd afgekoppeld en de pomp achterwaarts weggereden. Nu de pijp geen water meer gaf en de slang slap hing, was de lol van de stoeipartij gauw afgelopen. Twee minuten later kwam het dak naar beneden en de regen van vonken die recht omhoog de hemel in stroelde was een der meest fantastische taferelen die Wanda ooit had aanschouwd. Er was bijna geen wind en de hete luchtkolom zoog hen bijna tweehonderd meter hemelwaarts, waar zij langzaam uitdoofden en als dode as op het kamp terugdwarrelden.
* * *
Vlak daarop weer naar beneden kijkend, werd Wanda zich bewust van een rossige gloed onder het balkon die zo direct met een brand niets uitstaande had: het krullige kapsel van een roodharig, vrouwelijk personage, dat een beetje achteraf stond toe te kijken met de handen op de rug en een sigaret in de mond, zonder enig teken van geamuseerdheid of opwinding. Deze vrouw droeg een badmantel van zeegroene stof met witte noppen en een capuchon die beneden de rode krullen op haar rug afhing. Juist deze bijzondere rust te midden van alle opwinding rond haar was op zichzelf al opvallend. Wanda rende terug naar haar zitkamer en keek door het raam. De vrouw die in de schaduw der bomen had gestaan, was nu verdwenen. Dit was natuurlijk geen toeval. Het was kwalijk aan te nemen dat er meerdere roodharige vrouwen los door het kamp liepen, gekleed in lange, groene gewaden en sigaretten rokend. Wanda boog zich over de leuning van het balkon en bekeek de rustige gestalte met toenemende aandacht, concluderend dat het in ieder geval een koelbloedige tante was. Haar leeftijd leek ook ongeveer te kloppen. Was dit wellicht de juffrouw van het halve bonbondeksel? Dezelfde juffrouw die voor Bully op de uitkijk had gestaan? Dat zou een onmiddellijk verband leggen tussen het bezoek van de Scotland Yard-inspecteur, de juwelenkwestie en het vreemde gedrag van de heren Bully en Mataxas.
Terwijl Wanda nog op haar neer stond te kijken haalde de koelbloedige tante haar schouders op in een kort, geringschattend gebaar. Zij keerde zich af, legde de handen op de rug en begon van de brand weg te wandelen in de richting van een groep zomerhuisjes. Gevolg gevend aan een plotselinge impuls, draafde Wanda via de gang de trappen af, juist op tijd komend om de groene badmantel rond een hoek van het „Romeo”- gebouw te zien verdwijnen. Wanda zette er de sokken in, bereikte de hoek van dat gebouw eveneens en zag de juffrouw, enkele tientallen meters voor zich uit, een laan tussen twee rijen bungalows inslenteren, nog steeds met de handen op de rug. De luidsprekers aan hun palen lieten een gongslag horen en daverden een boodschap over het kamp:
Iedereen wordt verzocht naar huis en naar bed te gaan. Er is geen gevaar voor verdere brand en ouders met kinderen verzoeken dringend om rust. Wij wensen u verder een ongestoorde slaap. Good night everybody, good night.
In de meeste der zomerhuisjes brandden nog de lichten, aangestoken toen de bewoners ervan door het brandalarm werden opgeschrikt. Het was erg rustig in dit laantje tussen heggen en landhuisjes. Ergens huilde zacht een kind en uit een openstaand raam zweefde zoetgevooisde dansmuziek de warme nacht in. Onverwacht schoot vanuit de diepe schaduw tussen twee bungalows een mannengestalte te voorschijn, gehuld in een trui en lichtgrijze broek. De man leek opvallend lang en mager en liep met vreemde, gestrekte, half zwevende passen achter de roodharige vrouw aan, kennelijk proberend haar voorzichtig in te halen. Zij hoorde hem niet, omdat de man op een zandpad liep, tot hij met een hoge en ietwat hese stem uitriep:
„Cynthia! Mijn Cynthia!”
De roodharige vrouw stond stil, bleef even zo staan en keerde zich dan met een ruk om. Wanda was juist op tijd achter een haag weggedoken.
„O, lieve Sint Patrick. Ben je daar nu wéér?” Ze keek haar achtervolger enkele tellen lang hoofdschuddend aan. „Slááp jij nooit? Word je nooit moe? Heb je nooit last van achtervolgingswaanzin?”
De magere man breidde beide armen wijd uitéén, als vertolkte hij de rol van vogelverschrikker in een boerendrama en verklaarde met een bittere hoonlach:
„Slapen? Ik? Hahaha... Ik heb jouw beeld altijd voor ogen.”
„Doe dan je ogen dicht,” ried Cynthia. „Of zet een zwarte bril op. Of tel schapen.”
De magere man deed een pas naar haar toe en Cynthia deed er een achteruit. Het was als een lachwekkend ballet.
„Spot niet met me, Cynthia.” Cynthia werd ongeduldig:
„Olaf, zal het nu nooit tot je doordringen dat het geen zin heeft, me als een bloedhond te volgen? Je irriteert me er alleen maar mee. Ik geef niets om je. Totaal niets. Zal ik ook nooit doen. Nooit, weet je? Niet in 1954, niet in 1964 en niet bij het zilveren jubileum van 1964.”
De lange, magere Olaf legde de handen op de rug en verklaarde fier: „Dat zul je wèl. Ik weet het. Ik vóel het.”
„Ik voel beslist iets anders,” verzekerde Cynthia hem. „Ik voel dat ik mijn geduld ga verliezen. Ik voel slaap. Ik voel dat ik een dezer dagen mijn koffertje pak en ergens anders heen ga, als je me blijft achtervolgen.”
„Ik zal je overal heen volgen.”
„Dan zal je spaarpot gauw leeg zijn.”
De magere man kruiste nu de armen op de borst en verklaarde met waardigheid:
„Liefde is meer dan geld. Dat zul je nog ooit beseffen.”
„Vertel dat tegen de man van de Inkomstenbelasting.”
„Vroeger of later zul je inzien dat ik de enige man voor je ben.”
Cynthia stond hem in het rose licht dat uit bungalowramen aan weerszijden viel, enkele tellen lang te bestuderen.
„Je paart werkelijk de koppigheid van een bulldog aan de vasthoudendheid van een hamerhaai „, zei ze dan. „Wat kan ik doen om je ervan te overtuigen dat ik geen snars en geen snoers om je geef?”
„Je beseft het niet,” zei Olaf. „Dat is alles. Je bent nog te jong. Te speels. Je weet niet wat diepe liefde is. In je hart geef je wel om mij.”
„Luister,” zei Cynthia met een zucht. „Als ik moest kiezen tussen jou en een pakje kauwgom, koos ik het pakje kauwgom.”
„Ik heb bloemen voor je gekocht, Cynthia.”
„En ik houd niet eens van kauwgom.”
„Ik zal hard werken, Cynthia. Ik word later een rijk man.”
„Fijn,” zei Cynthia. „Als ik moest kiezen tussen jou en een millioen, koos ik het millioen. Neem een glas warme melk en ga slapen.”
Een luide stem, afkomstig uit een donker vertrek met open ramen, ergens rechts, verstoorde deze idylle:
„Zeg, klassieke minnaars, daarbuiten! Kunnen jullie dit luisterspel ergens anders gaan opvoeren? Ik wilde graag nog een oog dichtdoen vannacht. Zonder warme melk.” 
Cynthia’s geduld raakte nu werkelijk uitgeput.
„Olaf, doe me nu een plezier en laat me met rust. Ik wil zelf naar bed.”
Een tweede mannenstem, via een ander raam, brulde:
„Trouw die vent of loop met hem weg, maar laat mij slapen!”
Een derde stem kwam door het openstaand dakraampje van een landhuiszolder:
„Wat een kamp! Eerst een brand. Nu openluchttheater. Maar geef mij de brand maar.”
Cynthia keerde zich om en begon weg te lopen. Olaf achter haar aan.
„Je ontwijkt me altijd. Nu wéér. Ik wil dit met je uitpraten.”
De eerste publieksstem, brullend:
„Willen jullie mijn bungalow om het uit te praten? Dan ga ik wel zolang in een hotel in Easton logeren.”
Cynthia keerde zich met een ruk om en stampte met een voet op de grond.
„Je bent een onmogelijk sujet, Olaf! Je maakt je volkomen belachelijk. Ga mee naar het terras van het paviljoen. Daar storen we tenminste niemand. Wacht hier. Ik ga een mantel halen.” Zij ging een voortuin binnen, drie huisjes verder. Stem nummer twee schalde door de nacht:
„Ik heb een picknickkoffer voor jullie, tortelduifjes.” Stem nummer drie:
„Zul je geen kou pakken, Olafje? Lieflafje?”
Stem nummer één:
„Zoet maar Olaf. De aanhouder wint. Vandaag of morgen zegt ze per vergissing „ja”.”
Olaf, met de handen waardig op de rug, reageerde nergens op en liep tussen de rijen bungalows heen en weer tot Cynthia verscheen met een mantel over haar groene badjas.
Samen verdwenen zij in een zijlaan. De nachtelijke vrede keerde terug.
Wanda kwam uit haar schuilhoek te voorschijn en ging recht op de voortuin af waar zij Cynthia in en uit had zien gaan. Zij wist niet goed, wàt van deze roodharige juffer te denken. Wilde deze Cynthia nu werkelijk oprecht niets van deze Olaf weten... of was zij in het geheim, misschien half onbewust, een beetje verkikkerd op hem? De bungalow, waaruit Cynthia haar mantel had gehaald, lag donker en zeer vermoedelijk verlaten in de kleine, vierkante tuin. Wanda dook door de opening in de omringende haag en wandelde om het landhuisje heen. Aan de achterzijde stond een raam op een haak. Die eraf wippen, het raam open zwaaien en naar binnen glippen was snel gebeurd. Wanda stond stil in een duistere ruimte die, naar de geur van toiletartikelen te oordelen, beslist een slaapvertrek moest zijn. Haar hart sloeg een tel of tien sneller dan normaal en zij vroeg zich één moment af of zij wel goed snik was om een anders huis binnen te sluipen, al gebeurde dat dan ook min of meer in samenwerking met een inspecteur van Scotland Yard. Zij haalde een aansteker uit de zak van haar broek, knipte een vlammetje... schrok zich zowat een hoedje en zag dan dat zij niet tegenover een vreemde stond, maar tegenover haar eigen spiegelbeeld in het glas van een toilettafel. Het slaapkamertje had twee bedden en was netjes opgeruimd. Op de toilettafel hield een pot Pond’s crème een envelop overeind, waaruit nog de punt van een handgeschreven brief stak. Wanda boog zich met haar aansteker naar de brief toe en las juist:

Miss Cynthia Ferber,
Holiday Haven Camp,
near Easton...

toen zij zowat een kreet van schrik liet ontsnappen, want buiten het open raam waardoor zij was binnengeklommen riep een stem onderdrukt:
„Cynthia!”
Wanda stond even als versteend, liet dan haar aansteker uitflappen en stond roerloos met ingehouden adem in het dichte duister. Een licht geritsel klonk uit de richting van het raam. Wanda bleef als gehypnotiseerd staan kijken. Een mannenhoofd verscheen in de flauw verlichte rechthoek en de stem klonk weer, even zacht maar nu wat duidelijker:
„Cynthia! Hier ben ik.”
Wanda begon een machtige hekel te krijgen aan mejuffrouw Cynthia Ferber. Zij vond ook dat mejuffrouw Ferber haar aanbidders er eens op moest wijzen, dat ordentelijke jongelieden dames geen bezoeken brengen na het middernachtelijk uur. Een paar tweedehands exemplaren van Amy Groskamp ten Have’s „Hoe hoort het eigenlijk” zouden hier heel wat nuttig werk kunnen verrichten, bedacht Wanda, zag nu nog een paar schouders in het raam verschijnen en hoorde dringend fluisteren:
„Cynthia! Hier zijn de papieren. Ik zet ze bij het raam neer.”
Wanda besefte nu dat het bijna onmogelijk is, een zacht gefluisterde stem te herkennen. Zij siste naar het raam toe: „O.K. Zet maar neer en verdwijn. Ik vind ze wel.”
De man buiten het kozijn knorde instemmend, boog zich over het kozijn, zette een pak aan de binnenzijde op de vloer en verdween snel uit het gezicht. Wanda sloop vlug naar het raam toe, tuurde met één oog langs het cretonne gordijn... en blééf staren. De man die in het licht van nog brandende bungalowlichten door de opening in de haag verdween, was de dikke Bully! Dit werd Wanda teveel. Haar volgende handeling geschiedde niet volgens strikte logica of volgens directe regels van gezond verstand, want de tijd om rustig na te denken ontbrak haar geheel en al. Wanda wilde niets liever dan de bungalow, die àl te veel in het centrum van de belangstelling stond, zo spoedig mogelijk de rug toekeren. Van de andere kant zei haar instinct haar, dat dit pak, dat op zo geheimzinnige wijze door Bully werd bezorgd, wel eens van groot belang kon zijn bij de verklaring van de geheimzinnigheden der laatste dagen. Zij nam derhalve het pak onder de arm, klom door het open raam de tuin in, bleef daar even schuilen tot een groepje laat van de brand terugkerende vakantiegangers voorbij was getrokken en wandelde daarna zelf de laan tussen rijen zomerhuisjes in. Zodra zij weer onder open hemel voortliep, begon het haastige bonzen van haar hart te bedaren en kwamen enkele dringende vragen bij haar op. De eerste hiervan was natuurlijk: Wat zat er in dat vrij zware, rechthoekige pak, dat zij in beide armen aan haar boezem gedrukt hield? Het was in bruin pakpapier gewikkeld, waarom haastig wat touw was geknoopt. Op een kruispunt van twee lanen bleef Wanda even aarzelend staan, zich afvragend wat nu te doen. Naar haar kamer terugkeren met dit pak bij zich lokte haar niet bijzonder aan. Na alles wat er die dag gebeurd was voelde zij er weinig voor de heren Bully of Mataxas tegen te komen met dit pak bij zich. Maar de oplossing lag voor de hand! Een eindje verderop, aan het eind van de smalle laan, lag een vijftal zomerhuisjes, waarvan zij zich herinnerde dat die nog geen bewoners hadden. Zij lagen aan het uiteinde van het kamp, waren daarom tot het laatst toe vrijgebleven en mede daardoor was er aan het einde van dit laantje weinig verkeer. Wanda glipte de voortuin van de middelste der verlaten huisjes binnen, probeerde de voordeur ervan, vond die op slot, maar ontdekte alras, dat de keukendeur aan de achterzijde uitnodigend open stond. Het afsluiten van onbewoonde huisjes geschiedde in dit kamp blijkbaar met dezelfde nonchalance, waarmede alles werd verricht: een soort van Franse slag in een Engels vakantiekamp. Wanda ging de keuken binnen en stond daar even stil, scherp luisterend. Het geluid van stemmen en nu en dan een kort gelach bereikten haar van enige afstand. De wind ging wat meer opsteken en ruiste in de bomen. Slierten rook van het blijkbaar nog nasmeulende paviljoenbrandje dreven voorbij. Verder geen teken van enig levend wezen. Wanda nam een kordaat besluit, tastte langs de wanden naar de lichtschakelaar en liet het plafondlampje aanflitsen. Zij schoof de plastic gordijnen voor de deur en de raampjes dicht, legde het pak op het smalle aanrecht, schrok zich een hoedje toen een spitsneuzig veldmuisje langs haar benen wegroetste en knoopte het touw los.
Zeker een minuut lang stond zij met stomme verbazing neer te kijken op een langwerpige kaartenbak, van een kleur en model die haar bijzonder bekend voorkwamen. Het was de kaartenbak die zij die middag had zien staan in het receptiekantoortje waarin Pop en Bully hadden zitten praten. Peinzend en ietwat verbijsterd liet Wanda haar handen over de kaarten glijden. Waarom, als Bully kans had gezien dit kaartsysteem te redden, had hij het in vredesnaam op zo geheimzinnige wijze aan de roodharige Cynthia Ferber gebracht? En wie was deze juffrouw Cynthia Ferber, die blijkbaar de komst van deze kaartenbak verwachtte?
Wanda trok een keukenstoel dichterbij, ging er op zitten en begon de kaartenbak door te lopen. Er was niets bijzonders aan te zien. De gele kaarten stonden alfabetisch gerangschikt op achternamen, beginnend bij een mijnheer John Addison met diens echtgenote Julia Addison en twee zoons: George en Philip Addison. De kaart vermeldde verder nog hun huisadres in Liverpool, hun leeftijd en het nummer van de bungalow die zij bewoonden, samen met de gestempelde datum, die blijkbaar aangaf wanneer zij het kamp hadden betrokken. Verder was er met een ballpoint nog de korte aantekening gemaakt:
„Twee weken betaald.”
Alle verdere kaarten, keurig netjes in alfabetische volgorde van familienamen, vertoonden dezelfde gegevens met hier en daar een extra-aantekening, betrekking hebbende op nationaliteit, paspoortnummers, op de nummers van hun auto’s, voorzover de gasten met een dergelijk voertuig waren gekomen. Voor een kaartsysteem dat erop berekend was, poststukken te laten bezorgen of bepaalde personen snel te vinden ingeval van bezoek, was dit een eenvoudig en zeer bruikbaar archiefje. Er was niets bijzonders aan te zien en Wanda kon aanvankelijk absoluut niet verklaren, waarom deze collectie kaarten met zoveel geheimzinnigheid aan een roodharige juffrouw was overhandigd... tot zij opmerkte, dat sommige der kaarten in de linkerbovenhoek een met potlood getekend nulletje droegen. Wanda trok enkele van deze aldus gemerkte kaarten naar boven, las de gegevens erop aandachtig door en vergeleek hen met andere niet gemerkte kaarten; maar dat leverde geen enkel aanknopingspunt op: de van een nulletje voorziene kaarten hadden betrekking op een bonte verscheidenheid van logées, gehuwd en ongehuwd, mannelijk zowel als vrouwelijk. Er waren Britten bij, twee Belgen, een Hollandse familie en een Ier. Tóch was er natuurlijk met deze kaartenbak iets aan de hand. Was het soms mogelijk dat Mataxas of de dikke Bully op een of andere wijze afwisten van die verborgen juwelen? Was het mogelijk dat in deze kaartenbak een spoor te vinden was dat kon leiden tot de oplossing van het probleem wie nu precies de vrouw was, die deze juwelen moest overhandigen? Maar die theorie klopte óók weer niet, want in zo’n geval kon men beter de desbetreffende kaart doen verdwijnen en desnoods door een valse vervangen. Neen, deze gedachte was blijkbaar volkomen onzin. En tóch was er natuurlijk ergens iets dat niet klopte, want Mataxas zowel als Bully waren pas vreemd gaan doen nà het bezoek van die inspecteur van Scotland Yard.
Het duurde niet lang meer of Wanda begon in te zien, dat dit turen op deze kaarten haar tóch niet verder zou brengen tot de oplossing van deze puzzle. Zij wikkelde het papier weer om de bak heen, knoopte het touw haastig vast, deed het licht uit, tuurde de donkere nacht in om te zien of de kust veilig was... en vroeg zich toen af, waar zij met deze kaartenbak moest blijven. Het ding meenemen lokte haar niet bijzonder aan. Zij bukte zich, opende het kastje onder het aanrecht, tastte in het donker rond om zich te overtuigen dat daar ruimte was, zette de doos op de bovenste plank, sloot het kastje weer en maakte dat zij de keuken uitkwam. De brandlucht hing nog steeds over het kamp, maar in de meeste bungalows waren de lichten al uit. De wind was inmiddels wéér sterker geworden en suisde met een dof geluid door de kruinen der bomen, af en toe wat fijn zand van de toppen der duinen met zich voerend. Het was nu ook koeler geworden. De voorspelling van Bully dat het weer zou omslaan, kon toch wel eens heel juist blijken. Wanda legde de handen op de rug, zoals de roodharige Cynthia Ferber het tevoren had gedaan en wandelde met een onverschillig air terug naar het paviljoen en haar appartementen. De resten van het afgebrande paviljoen waren door de straffere wind weer op gaan gloeien, vooral op de plaatsen, waar einden paal nog uit de grond staken en het primitieve brandspuitje was nog bezig deze resten definitief te doven.
Verder was alles verlaten. De rust over kamp Holiday Haven scheen te zijn teruggekeerd.

VIII

Pop en Thea waren geen van tweeën nog naar bed, toen Wanda haar kamer betrad. Zij zaten met gekruiste benen op bed, in pyama’s en zaten de nagels van hun tenen bij te vijlen, met grote ogen opkijkend toen Wanda de deur achter zich sloot.
„Waar kom jíj in vredesnaam vandaan?”
Wanda liet zich met een plof in een leunstoeltje vallen en antwoordde:
„Ik heb op de tram gewacht.”
Pop staarde haar vriendin één ogenblik aan en begon luid te lachen.
„Dit is precies het Nellie Jansen-verhaal.”
„Wie is Nellie Jansen nu weer?” wilde Thea weten, achterover op bed vallend en een haarborstel van een tafeltje grijpend.
„O,” zei Pop geestdriftig, „dat is een pracht-verhaal. Een van de gekste verhalen ter wereld, maar het is zo jammer dat zo weinig mensen het kennen.”
„Ik ben niet geïnteresseerd in nóg meer gekke verhalen,” verklaarde Wanda. „In dit kamp gebeuren al gekke dingen genoeg.” Zij overwoog even of zij haar vriendinnen zou vertellen wat er allemaal voor raars gebeurd was, maar liet dat na omdat zij van de politie-inspecteur zo nadrukkelijk de opdracht had gekregen met niemand over de juwelen-affaire te praten en zonder dàt uit de doeken te doen was het natuurlijk moeilijk te verklaren, wat zij in het huis van een wild-vreemde, roodharige juffrouw uitvoerde. Er bestaan mensen met een aangeboren gave tot fantaseren, maar Wanda behoorde daar beslist niet toe. Op school had zij altijd al de grootste moeite gehad met het verzinnen van zelfs het eenvoudigste smoesje.
„Hoe laat is het eigenlijk, jongens?”
Thea keek op haar polshorloge:
„Bijna vier uur in de ochtend.”
„Kan iemand eigenlijk verklaren, hoe die brand in het ontvangstgebouwtje is ontstaan?”
Thea antwoordde:
„Kan geen mens verklaren.” Zij haalde haar borstel langzaam over haar helblonde, loshangende haren. „Een kachel stond er niet, natuurlijk. Kooktoestellen waren er evenmin. De enige mogelijkheid lijkt een weggeworpen sigarettenpeuk of iets dergelijks of een vonk van het strandvuur. Na die langdurige droogte die we gehad hebben is al dat houtwerk hier natuurlijk brandbaar als tonder.”
Pop keerde zich om en keek uit het raam.
„De droogte is nú in elk geval afgelopen. Het begint te regenen.”
„Dat ontbreekt er nog nèt aan,” zei Wanda met een zucht. „Een paar dagen met wat stoer doorzettende, solide Engelse regen. Dan wordt het een echt gezellig kamp hier, vol zeurende kinderen, roddelende vrouwen en knorrige kerels. Er is niets triester dan een zomerkamp na een paar dagen slecht weer. Waar heb jij eigenlijk de hele avond gezeten, Pop?”
„Ik,” zei Pop, haar armen wijd uitbreidend, „heb op een duintop gezeten met het kamp aan mijn voeten, de nacht om mij heen, een blocnote op mijn knieën en een zaklantaarn in de hand. Ik heb mijn tijd nuttig besteed en een rondvraagformulier ontworpen dat morgen zal worden gestencild en vanwege de afdeling Sport en Amusement toegezonden aan elk hoofd der kampbevolking, hetzij man, vrouw, kind of zuigeling.”
Wanda keek haar vriendin aan met een beginnend wantrouwen.
„Heb jij dat rondvraagformulier zèlf ontworpen?”
„Natuurlijk,” zei Pop, haar wipneus schuin in de lucht stekend. „Ik ben kolossaal in rondvragen. Véél beter dan in vierkante vragen.”
„Mag ik jou dan vierkant een vraag stellen?” zei Wanda. „Waar is dat super-ontwerp van jou dat je op die duintop hebt zitten uitbroeden?”
„Pah,” antwoordde Pop, in een zijzak van haar pyama tastend. „Er viel weinig aan te broeden. De inspiratie daalde op mij neer van tussen de sterren en dreef mijn nijvere vingers over het geïllumineerd papier. Ziehier het resultaat.”
Wanda boog zich voorover en nam vier velletjes blocnotepapier in ontvangst, die met de pen in kolommen waren verdeeld en blijkbaar onder elkaar moesten worden gelegd om het complete formulier te vormen.

Holiday Haven,
England,
August 16th.

•	Gelieve de Vragen in dit formulier naar Eer en Geweten te Beantwoorden.
•	Gelieve dit formulier niet voor andere Doeleinden te bezigen dan die waarvoor het bestemd is.
•	Gelieve dit formulier te retourneren.
•	Gelieve Leesbaar Schrift toe te passen.

PERSOONLIJK STEMBILJET
BETREFFENDE
TOEKOMSTIGE SPORTEN en AMUSEMENTEN

Bent u ouder of jonger dan 21 jaar? 	Ouder/Jonger 	
Behoort U tot de mannelijke of vrouwelijke kunne? 	Man/Vrouw 	
Heeft U, volgens Uzelf, gevoel voor Humor? 	Ja/Nee 	
Kunt U zich, op een regenachtige dag, zelf bezighouden met : Brievenschrijven, Peinzen, Redekavelen, Sokkenstoppen, Slapen, Harenwassen, Patience spelen of anderszins? 	Ja/Nee 	
Indien in de vorige vraag met ‘anderszins@, is geantwoord, wat is dan anderszins? 		
Hoeveel dagen achtereen kunt U zichzelf bezighouden, als de nood aan de man/vrouw mocht komen? 	1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, of onbeperkt 	
Houdt U van ontberingen in de Open Lucht? Met andere woorden: zou U, op een regenachtige, winderige dag er iets voor voelen, een fikse wandeling te ondernemen? 	Ja/Nee 	
Of hangt dat van uw gezelschap af? 		
Geeft u, in beginsel, de voorkeur aan: 1. Sport, 2. Amusement, 3. Sportief Amusement, 4. Amusante Sport? 	1, 2, 3, 	
Hoe staat U tegenover Sport? Vermoeit U graag uzelf, of Kijkt U liever naar anderen die zich vermoeien? 	Zelf/Anderen 	
Indien U moest kiezen tussen: Een avond in bed doorbrengen met boeken en thee, of: Een smalfilmvoorstelling bijwonen in de Grote zaal, Wat zou U dan kiezen? 	Bed en thee/Film 	
Als wij, ter Algemeen Amusement, bij slecht weder, wedstrijden zouden organiseren, welke van de onderstaande zou U dan het meest aantrekken? Schoonheidswedstrijden voor: a. Gezichten, b. Gestalten, c. Echtgenoten (mannelijk), d. Baarden en/of snorren. Wedstrijden in het: a. Woorden spellen, b. Solodansen, c. Snelafwassen, d. Koffiezetten (malen inclusief), e. Potverteren, f. Puntdichten, g. ............. (eventueel eigen denkbeeld). 	a, b, c, d a, b, c, d, e, f 	
Heeft U een eigen idee ter Algemeen Amusement? 		
Of voelt U iets voor een z.g. ‘Snipperjacht@ door het Vakantiekamp en deszelfs omgeving, weer of geen weer, bij nacht en/of ontij? 		
Wat dunkt U van een: a. Gekostumeerd Bal, b. Voddenbal, c. Bal in kinderkledij?		
Heeft U de indruk dat wij bij deze reeks vragen iets belangrijks vergeten hebben? 		

Namens de Afdeling Sport en Amusement,
POP PLUVIER.
Naam ...............................
Voorletters .........................
Bungalow- of kamernummer ...........

Wanda keek op, liet de papieren slap naar beneden hangen in haar hand en staarde Thea aan met een tikje verbijstering in haar ogen.
„Heb... heb jij dit gelezen?”
Thea zat te kijken met een gezicht of ze elk ogenblik in lachen kon uitbarsten en knikte zwakjes. Wanda’s ogen gingen terug naar Pop.
„Wil je mij vertellen dat je dit laat stencillen en het ronddeelt?”
Pop keek haar aan met grote ogen.
„Ja, natuurlijk. Dit is de ideale manier om erachter te komen wat er leeft in de harten en de zielen van de bewoners van dit kamp. We zijn toch geen dictators, die uitmaken wat zij leuk moeten vinden. Ze hebben het recht om zelf te kiezen waarmee ze geamuseerd willen worden.”
Wanda haalde diep adem.
„Pop! Als dit formulier gestencild rondgaat, komt er een soort storm los.”
„Van geestdrift?” vroeg Pop opgetogen. „Vind je het zó goed?”
Wanda en Thea keken elkaar aan. Thea ging onverstoorbaar door met haren borstelen en haalde in wanhoop de schouders op.
„Wanda, ik heb getracht het haar aan het verstand te brengen, maar dat heeft niet de minste zin. Pop vindt het prachtig. Pop vindt het perfect.”
Pop sprong overeind boven op het bed en danste wild op en neer op de spiraalmatras.
„Wat is er dan niet goed aan? Wijs me één ding wat er niet goed aan is. Dat is alles wat ik vraag.”
Wanda nam de papieren op en las het geval opnieuw door; met groeiende verbijstering constaterend dat er inderdaad héél weinig was, waarop men redelijkerwijs aanmerking kon maken. De vragen waren ongewoon, zeker, maar er stond niets onbeleefds, onkies of werkelijk onzinnigs in.
„Kijk eens, Pop,” zei ze ten laatste. „Een officiële rondvraag zoals deze moet een waardige, min of meer vertrouwengevende toon aanslaan. Dit klinkt als iets, opgesteld door twee brooddronken padvindsters.”
Pop stak weer de armen in lucht en riep uit:
„Maar we zitten in een vakantiekamp. Niet in de Staten-Generaal! Mensen in een vakantiekamp leven min of meer als padvinders. Begrijpen ze de sfeer van padvinders niet, dan moeten ze niet in een vakantiekamp gaan zitten, maar in een burgermanshotel.”
Dit was een dusdanig juiste opmerking, dat Wanda er een kwart minuut sprakeloos van was. Dan kwam ze in het strijdperk terug met de vraag:
„Heeft jouw chef dit gelezen?”
„O, dat voetbalskelet? Die zei dat ik mijn gang kon gaan, Hij vond alles best, als ik kans zag de mensen bezig te houden en hem maar tijd liet om naar de voetbalverslagen te luisteren en zijn voetbalpoolformulieren uit te knobbelen. En als hij zijn hoofd niet vol voetballen heeft loopt hij te zwijmelen over die roodharige juffrouw.”
Er klikte iets in Wanda’s hersenen.
„Roodharige juffrouw?”
Pop maakte een afwerend gebaar met één arm.
„Kind, hij heeft me er vier dagen lang over doorgezaagd. Cynthia heet het wezen, maar ze moet niets van hem hebben.”
Wanda werd nu heftig geïnteresseerd.
„Wie is die juffrouw Cynthia?”
Pop schokschouderde enkele malen.
„Precies weet ik het ook niet. Kan me ook weinig schelen. Maar ze is nogal dik met Bully en Mataxas zelf.”
„Werkt ze hier dan? In het kamp, bedoel ik?”
„Voor zover ik weet niet. Meestal zit ze detectiveromannetjes te lezen onder een zonneparasol, want omdat ze echt rood haar heeft wordt ze natuurlijk nooit bruin. Alleen rood.”
„Is ze dan verloofd met één van die lui?”
„Nee... voor zover ik weet niet. Ze is ook nooit speciaal met een van hen samen. Maar ze spreekt Mataxas en Bully heel vertrouwelijk aan. Maar wat kan jou die juffrouw eigenlijk schelen?”
Wanda stond op en geeuwde:
„Niets speciaals. Het is alleen maar weer eens een mysterie te meer. Hoe is het met Lauderdale, Thea?”
Thea’s gezicht betrok even. Ze legde met een kortaf gebaar de haarborstel weg.
„Och, we hebben maar even kunnen praten en toen die brand uitbrak zag ik hem helemaal niet meer.”
Pop stond op een rekte zich uit met de traagheid van een kat.
„Je bent zo langzamerhand aan een verliefdheidsjubileum toe. Je zilveren, als ik goed geteld heb. Jammer, dat ik jou niet in mijn rondvraag heb betrokken. Wedstrijd in het snelverliefdworden. Thea Mondriaan geeft elke tegenstander twee permanenten en een hartklopping vóór en komt nog als eerste over de hijgende eindstreep. En snellere verliefdheden èn betere desillusies alléén bij Mondriaan. Heet en koud als een blikken pan.”
Thea begon al weer rood aan te lopen en Wanda haastte zich, de opkomende storm te bezweren.
„Pop, ga naar bed. Morgen is er weer een vermoeiende dag.”
Thea verdween in de badkamer, de deur hard achter zich dicht trekkend. Pop ging inderdaad naar bed, zonder verder tegenstribbelen, wèl enigszins tot Wanda’s verbazing.

IX

De volgende dag zou inderdáád vermoeiend worden; zelfs nog heel wat vermoeiender dan Wanda zich had voorgesteld. Om tien over negen, toen zij juist bezig was op haar kamer naast het kantoor van Mataxas de ochtendpost open te maken terwijl vette regen tegen de paviljoenruiten kletterde, rinkelde weer eens de telefoon. Zij nam de hoorn op en hoorde de telefoniste een gesprek uit Londen aankondigen. Een minuut later kwam de secretaresse van Oberon, de eigenaar van al hun vakantiekampen, aan de lijn.
„Is dat kamp Holiday Haven?”
„Daar spreekt u mee, ja.”
„Is mijnheer Mataxas daar? Ik heb mijnheer Oberon voor hem.”
„Neen, ik heb mijnheer Mataxas vanmorgen nog niet gezien. Het is nogal laat geworden vannacht, maar ik verwacht hem elk ogenblik.”
„Spreek ik met zijn secretaresse?”
„U spreekt met miss Moens, ja. Kan ik u misschien te woord staan?”
„Een ogenblik. Ik zal even aan meneer Oberon vragen.”
Oberons secretaresse wist blijkbaar niet, dat haar chef Wanda persoonlijk kende.
Oberon zelf kwam nu door:
„Hello, miss Moens. Met Oberon. Wat is er in ‘s hemelsnaam bij jullie gebeurd? Ik word net opgebeld door Lord Lauderdale met een verhaal over een brand. En waarom hebben jullie dat zelf niet gemeld?”
Wanda trachtte olie op de golven te gieten.
„Het is vannacht gebeurd, ziet u. Ik neem aan dat mijnheer Mataxas u daarvoor niet uit bed wilde bellen en zo vreselijk belangrijk was het ook niet. Bovendien...”
Wanda had de deur achter zich open horen gaan, maar er niet op gelet wie er binnenkwam, tot een arm over haar schouder reikte en haar de hoorn uit de hand nam. Het was Mataxas zelf, die zonder plichtplegingen het gesprek overnam.
„Met Mataxas, mijnheer Oberon. Heeft u mij opgebeld? Ja, dat klopt, maar niets om ongerust over te zijn. Het kleine, houten receptiegebouw is geheel afgebrand, maar de rest van het kamp is volkomen onbeschadigd... Neen, niemand weet hoe de brand ontstaan is. Persoonlijk denk ik dat een of andere roekeloze vlerk een lucifer of een sigaret achteloos heeft weggegooid... Nee, niemand is gewond. Het enige vervelende is, dat ons archief is verbrand... nee, niet de boekhouding, want die ligt in het paviljoen. Alleen de alfabetische bak en nog wat bescheiden... wàt zegt U? O, dat is absoluut niet nodig. Dat zetten wij zelf wel weer in elkaar... Neen, doet u dat heus niet... Wat zegt u?... Goed, mijnheer Oberon... Natuurlijk, mijnheer Oberon. Ik zal zorgen dat ik hier ben. Tot vanmiddag, mijnheer Oberon.” Mataxas hield nog even de hoorn vast, legde die dan langzaam terug op het toestel, bleef even peinzend langs zijn kin strijken, liep dan naar het raam, zette de toppen van zijn vingers tegen de ruiten en bleef zeker volle vijf minuten lang bewegingloos uit staan kijken naar de dichte regen die, scheef gedreven door de wind, over het kamp neerruiste. Wanda sorteerde haar post en zei geen woord, tot Mataxas zich onverwacht omwendde.
„Luistert u eens, juffrouw Moens. Mijnheer Oberon komt hierheen vanuit Londen, hetgeen mij eigenlijk heel welkom is, want ik heb enkele dingen met hem te bepraten. Die zijn echter nog al vertrouwelijk van aard. Ik verwacht mijnheer Oberon hier tegen één uur en u kunt om half één met werken ophouden en gaan lunchen. Blijft u echter wel in de buurt, voor het geval ik u nodig mocht hebben. Ik ga nu naar mijn kantoor. Belt u even de boekhouding hier beneden? Onze receptieman zal daar nu wel zitten. Zeg hem, dat hij meteen even bij mij komt.”
„Zeker, mijnheer Mataxas.”
De dikke Bully zat inderdaad op de boekhouding en Wanda gaf hem de boodschap door. Daarna had zij wel het een ander om over na te denken. De toestand werd gestadig onbegrijpelijker. Mataxas had daarjuist in klare taal zitten vertellen, dat de alfabetische kaartenbak bij de brand die nacht was vernietigd. Maar diezelfde bak was door Bully die nacht eigenhandig neergezet in het huisje van Cynthia Ferber, die volgens informaties van Pop weer opvallend goede vriendjes was met Mataxas zowel als met Bully.
Erg veel tijd om daar rustig over te piekeren werd Wanda niet gelaten, want om kwart voor tien kwam de pukkelige jongen aansjouwen met een canvas zak vol poststukken bestemd voor de bewoners van het kamp en met de vraag:
„Miss Moens... ik bezorg altijd de post hier. Maar dat kan ik nu niet, want er is geen kaartenbak meer.”
Wanda hield op met het typen van een brief.
„Hoe doe je dat dan anders?”
„Bij Bully, miss Moens. Ik loop de namen na in zijn bak en schrijf de nummers van de bungalows op de enveloppen. Hoe moet dat nu?”
Wanda zat daar even over na te denken. Zij had eigen ideeën over de wijze waarop dat varkentje moest worden gewassen, maar na haar ervaringen van de afgelopen 24 uur had zij geen lust, nogmaals ongenoegen te krijgen. Zij was huiverig geworden van alles wat met kaartenbakken te maken had.
„Zet die zak daar maar even neer. Ik zal het dadelijk mijnheer Mataxas vragen en je wel bellen als ik weet wat we ermee aan moeten.”
De jongen zette de zak op een stoel en stond nog even met zijn schoenen over het zeil te schuifelen. Wanda, die weer was begonnen met tikken, keek half geërgerd op.
„Heb je nog wat op het hart?”
De jongen kreeg een kleur, schraapte zijn keel en vertrok zijn gelaat in een brede grijns die, naar Wanda hoopte, vriendelijk bedoeld was. Hij flapte er plotseling uit:
„Wilt u vanavond met mij naar de bioscoop, miss Moens?”
Wanda zat hem even aan te staren, met de vingers rustend op de rand van haar typetafeltje en bedwong een neiging om in lachen uit te barsten.
„Naar de bioscoop?” herhaalde ze dan, vrij suffig.
Dat antwoord scheen de jongeman met nieuwe moed te bezielen. Hij deed een pas dichterbij, trok zijn das heen weer langs zijn adamsappel, haalde diep adem en begon:
„Werkelijk een reuzefilm, miss Moens. Echt iets voor een meisje als u. Over een meisje dat in het geheim werkt voor Scotland Yard, maar dat mag niemand van haar kennissen weten, anders...”
Hij ratelde op één toon verder en Wanda bleef onbeweeglijk achter haar machine zitten, hem dof aanstarend met boven in haar hoofd een sensatie of zij langzaam maar zeker verder verstrikt raakte in een vreemd netwerk dat om haar heen werd dichtgetrokken. Nu deze jongen weer... Wat was er in dit kamp, rond haar, in vredesnaam aan de gang? En hoe kwam deze jongen erbij om te praten over een meisje dat werkte voor Scotland Yard? Zij werd zich ervan bewust dat hij opgehouden had met praten en haar afwachtend stond aan te kijken.
„Hoe kom je er in vredesnaam bij,” vroeg zij scherp, „om te denken dat ik me speciaal interesseer voor films over Scotland Yard?”
De jongen maakte een korte beweging met zijn handen die uit zijn ietwat korte mouwen staken.
„Omdat, ziet u, miss Moens, u heeft hersens, ziet u. De meeste meisjes zijn zo dom, ziet u. Dat had ik al metéén door, miss Moens.”
„Dat is natuurlijk heerlijk,” vond Wanda bits. „Maar helaas heb ik geen interesse voor gangsterfilms, geen interesse voor Scotland Yard en ik ga zeker hier niet naar bioscoop. Het is me veel te ver weg en des avonds ben ik te moe. Laat me nu met rust...”
Achter zich hoorde zij het geluid van een opengaande deur en een onredelijke paniek beving haar. Het zou helemáál het toppunt van waanzin worden als Mataxas daar stond en nu wéér een gesprek over Scotland Yard opving. Zij keerde zich met een ruk om. Mataxas stond in de open deur van zijn kamer, rustig rokend uit een lange sigarettepijp.
„O, mijnheer Mataxas... Die jongeman hier komt vragen hoe het met de post moet. Hij kan nu de nummers van de bungalows niet nakijken in de kaartenbak.”
Mataxas stond even na te denken, half afwezig door de rook van zijn sigaret starend. Dan zei hij:
„Laat hij alle poststukken alfabetisch leggen op familienaam en één voor één de bungalows langs lopen. Hij kan de namen van elke familie dan zonder veel moeite uitzoeken.”
Wanda knikte. Dat was één van de drie oplossingen welke zij zelf in enkele seconden tijd had gevonden.
„Kom,” zei ze. „Neem die zak en ga die post uitdelen. De mensen wachten erop. En ik heb ook werk te doen.”
De jongen nam de postzak op en vertrok zwijgend. Mataxas trok zich terug in zijn vertrek, eveneens zonder verder een woord te zeggen. Wanda had hoe langer hoe sterker het gevoel dat zij op een vulkaan leefde, zonder nog steeds te kunnen zeggen, waarom. De plaatselijke krant belde op om nadere gegevens over het brandje in het kamp, waarover zij een bericht wilden brengen. Bully kwam en ging drie maal van en naar Mataxas’ kamer, met en zonder papieren. De gewone zeurpieten kwamen audiëntie bij de kampleider vragen, met klachten over de bedden, de regen, de muggen en de mede-vakantiegangers. Tot Wanda’s opluchting werden zij allen deze ochtend door de baas zelf ontvangen en min of meer tevreden weer weggezonden. Om kwart over twaalf was zij klaar met haar ochtendpost. Zij tekende de routinebrieven af zoals haar gezegd was, typte een paar reclameteksten over, die in advertenties moesten worden opgenomen en ging klokke halféén eten, zoals haar gezegd was. Mataxas zat nog steeds op zijn kamer, naar buiten starend door de ramen en nog steeds rokend uit zijn lange sigarettepijp. Hij knikte verstrooid toen Wanda hem zei, dat zij ging eten.
* * *
Wanda ging op zoek naar Thea, vond die bij de kampkapper, in ernstige conferentie over de voor- en nadelen van blauwe spoeling op helblond, fijn haar en nam haar mee naar de lunchroom. Pop kwam om vijf voor één te voorschijn en de drie meisjes gingen samen op hun gemak lunchen, de eerste gezellige lunch met hun drieën die zij op touw hadden kunnen zetten sinds hun komst in het kamp. Oberon arriveerde in zijn auto om kwart vóór één, maar daar wisten zij geen van drieën iets van. En wat er boven hun hoofden, in de kamer van Mataxas, intussen gebeurde, vernamen zij pas later. Het begon om tien minuten voor één, toen Oberon zijn jas had uitgetrokken en een tas met papieren op het bureau van Mataxas had geplaatst. De donkerharige kampleider was de zorgzaamheid zelve. Hij hing Oberons jas weg, informeerde of zijn werkgever koffie, sherry, Coke dan wel melk wenste, bestelde telefonisch sherry en zag de uitpuilende actetas opengaan.
„Ik zal dadelijk wel even de schade in ogenschouw nemen en zo meer,” begon Oberon, zijn zware uilebril omhoog schuivend op zijn neus. „Het regent me nu te hard. Ik wil echter dat u terstond deze gegevens overneemt en een nieuw kaartsysteem aanlegt. Ik wil geen stagnaties hebben in bezoeken of organisatie. Het is al erg genoeg dat midden in een kamp een gebouw in brand vliegt. U schijnt dat als een quantité négligéable te beschouwen, maar ik niet, mijnheer Mataxas. Ik niet. U schijnt niet goed te beseffen wat voor schade de pers ons kan berokkenen. Als één zot het in zijn hoofd haalt een ingezonden stuk te plaatsen over de brandgevaarlijkheid van houten zomerkampen, is dat genoeg om een complete perscampagne te ontketenen. Er zijn altijd mensen genoeg die mij willen aanvallen omdat deze kampen Amerikaans kapitaal achter zich hebben en die dus een stok zoeken om de hond Oberon te slaan. Hoe kon deze brand eigenlijk ontstaan?”
Mataxas bezwoer dat er geen redelijke oorzaak te vinden was geweest. De sherry kwam en werd ingeschonken. Oberon beende opgewonden het vertrek heen en weer, verklaarde tenslotte dat hij het in de loop van de middag zelf wel zou uitzoeken en kwam tot staan bij de hoop kaarten die hij uit zijn actetas had gehaald.
„Hier is de complete opgave van de bewoners van dit kamp. Laat uw secretaresse komen en neem deze namen en gegevens over op een pak blanco kaarten. Mataxas plukte aan zijn snorretje.
„Het vervelende is... wij hebben hier niet zoveel archiefkaarten in voorraad. Wat wij in reserve hadden, lag in het receptie-gebouwtje en is samen met de rest verbrand.”
Oberon, die juist een glas sherry had geheven, liet het weer zakken, staarde zijn kampleider even aan en barstte dan uit:
„Dan neemt u die namen over op wat op maat gesneden stukjes papier, voor de drommel! Moet ik u alles helpen in elkaar te zetten! Doet u niet zo onhandig. Waar is uw secretaresse?”
Mataxas kwam in beweging met enige spoed.
 „Die is even naar de boekhouding. Maar ik zal de man laten komen die altijd het kaartsysteem heeft bijgehouden. Die kan het doen.”
Oberon nipte brommend van zijn sherry.
„Maar vlug dan wat. Ik ben hier niet speciaal met deze kaarten heen gekomen om ze in een hoek te laten liggen! Mijn tijd is kostbaar. U heeft er geen denkbeeld van, geloof ik, hoeveel bepalingen, wetten, sociale maatregelen en verordeningen men moet ontduiken, verwerken of te boven komen om een paar kampen als dit aan het draaien te krijgen en te houden.”
Mataxas gaf telefonisch order om Bully snel naar boven te zenden en dronk zelf een glas sherry. Oberon wandelde naar het raam en stond naar buiten te kijken. Enkele van zijn zomergasten sjokten rond door nat zand en plassen; hun hoofden gebogen en hun schouders hoog opgetrokken. Er werd op de deur geklopt, nogal schuchter.
„Binnen!”
De deur ging halverwege open en de pukkelige jongen stond op de drempel; zijn bovenlichaam half om de deur heen gebogen.
„Neemt u me niet kwalijk, mijnheer Mataxas, hier is de postbesteller uit het dorp met een telegram voor een mister Kennedy. Maar ik kan niet nakijken waar die ergens woont.”
„Haha!” zei Oberon triomfantelijk, met een flits van zijn brilleglazen. „Alsjeblief , Mataxas! Mooie vertoning zou dat zijn als men door en simpel brandje niet eens in staat zou wezen, na te gaan waar een telegram moet worden besteld. Efficiency wil ik hebben in mijn kampen, mijnheer Mataxas. Efficiency! Men zegt altijd van het Britse volk dat zij beter kunnen improviseren dan organiseren. U geeft daar weinig blijk van, mijnheer Mataxas. Weinig blijk. Kom binnen, jongen... waar is die telegrambesteller?”
De deur ging verder open. De pukkelige jongen ging aarzelend opzij en op de drempel verscheen een in een ouderwetse pelerine gehulde Britse postbesteller; een kolossale man met een rode snor waaruit regendruppels lekten. Die regendruppels lekten niet alleen uit zijn snor, maar ook van zijn pet, zijn cape en van zijn mouwen.
„Excuse me, sir,” zei hij met een zware stem waarvan de ruiten rinkelden. „Ik ben een beetje nat, geloof ik.”
„Allright, allright!” zei Oberon. „Voor wie is dat telegram?”
Mataxas stond wat zenuwachtig met zijn vingers te friemelen aan het snoer van de telefoon, terwijl Oberon geestdriftig in de stapel kaarten die hij had meegebracht begon te zoeken.
„Eh...” Hij keek plotseling op. „Hoe heet die man ook weer?”
„Kennedy, sir. Mister Edward G. Kennedy.”
Oberon ging enkele kaarten terug, sloeg er een paar om en begon te fronsen.
„Kennedy... Kennedy... Bestaat niet. Ik heb hier geen Kennedy.”
Mataxas boog zich voorover en opperde:
„Het is toch geen Kennedy met een C?”
Oberon begon te sputteren.
„Canady? Hoe wordt het gespeld?”
Als antwoord begon de brievenbesteller zijn pelerine los te knopen, regens van droppels van zich af waaierend. Uit een tas aan zijn zijde kwam het bekende Britse telegramformulier.
„Kennedy, sir. K, E, dubbel N. Voorletters Edward G.”
Oberon zocht nog steeds in zijn archief. In het diepe zwijgen klonk aarzelend de stem van de pukkelige jongen:
„De kaarten staan toch wel goed op volgorde, sir?”
Oberon haalde diep adem, staarde de jongen aan tot die zo rood werd als een kreeft en zei onheilspellend:
„Weet u wie ik ben, jonge man?”
„N... No, sir,” hakkelde de jongeman.
„Ik ben Oberon. Oberon zelf, jongeman. Uit Londen. En mijn kaarten staan op volgorde. Wilde je jezelf daar soms van overtuigen?” 
„N... No, sir. Ik geloof u wel, sir.”
Oberon vergat hem en strekte een arm uit in een bevelend gebaar.
„Geef mij dat telegram eens.”
„No, sir,” zei de postbesteller. „Dat geef ik alleen af aan mister Kennedy zelf. Tegen afgetekend ontvangstbewijs.”
Oberon zag er even naar uit of hij opnieuw zou uitbarsten, maar scheen toch in te zien dat zulks geen zin had tegenover de Majesteit der Britse Posterijen. Mataxas kwam nu tussenbeide.
„Het lijkt mij het waarschijnlijkst, sir, dat die meneer Kennedy nog komen moet of alreeds uit ons kamp is afgevoerd. Er komen wel eens vaker poststukken voor mensen die er nog niet zijn, of alreeds afgevoerd.”
De postbesteller, die al die tijd geduldig had staan druipen, legde met Britse kalmte de vinger op de voor hem belangrijke plek. Al dit gezwam over vage mogelijkheden scheen hem maar matig belang in te boezemen.
„If you don’t mind, sir, zou ik graag zeker willen weten of die mijnheer Kennedy al of niet hier aanwezig is. Zal ik hem anders zelf gaan zoeken? Bij even navragen hier en daar...”
Oberon stoof op.
„Wat? Belachelijk. Zou een mooie boel worden als iedereen op eigen houtje te hooi en te gras hier op zoek moest gaan. Nee, nee. Wij zijn verantwoordelijk voor de administratie en organisatie hier. Als er iets in de war loopt, is het een kwestie van intelligentie en doorzicht om de kwestie op andere wijze snel op te lossen. Kunnen wij die Kennedy vinden in de boekhouding beneden?”
Mataxas stond verwoed aan zijn snorretje te plukken.
„Heel moeilijk, sir. Want de boekhouding is financieel en die ligt op datum. Elke boekhouding wordt op datum bijgehouden.”
Op dat moment kwam de pukkelige jongen tussenbeide.
„Misschien kan ik helpen, sir.”
„Nee!” zei Mataxas. „Wij zullen dit zelf wel...”
Oberon legde hem met een handgebaar het zwijgen op.
„Laat hem maar praten. Kun jij die Kennedy in je papieren vinden? Je werkt toch op de boekhouding, nietwaar?”
„Yes, sir. De boekhouding wordt bijgehouden op datum, sir. Maar sommige mensen betalen dingen hier met cheques. Op verschillende banken. En ik heb een paar dagen geleden hier de naam Edward G. Kennedy gezien op een cheque.”
„Weet je dat zeker, jongen?”
„Yes, sir. Want wij houden van betalingen per cheque een register aan, omdat al die cheques door ons naar de bank worden doorgezonden en wij willen weten welke het zijn geweest, voor het geval er een geschil komt.”
Oberon knikte:
„Want die cheques ben je een tijdje kwijt voor er weer bericht van de bank binnenkomt. Dus die Kennedy is hier in het kamp!”
„Of gewéést,” zei Mataxas. „Hij is vermoedelijk al weer weg. Als die postman even met me meegaat, heb ik dat zo uitgevist.”
Op dit psychologisch moment kwam Bully haastig via het kantoor van Wanda binnenlopen. Men had kennelijk moeite gehad hem te vinden.
„Heeft u naar mij gevraagd, mijnheer Mataxas?”
Oberon tuurde langs de man van de Post heen naar de nieuw aangekomene.
„Ben jij die vent van de Receptie?”
„Y... yes, sir.”
„Er is hier een telegram voor een Edward G. Kennedy. Weet jij soms waar die zit?”
Het dikke gezicht van Bully grijnsde breed en verheugd.
„O, yes, sir. Ik ken hem vrij goed. Hij zit in bungalow A 37. Als die man van de post even meegaat...”
Maar de man van de post ging niet mee. Niemand bewoog. Iedereen keek naar het gezicht van Oberon, die nu de handen op de rug legde, de kring rondkeek en informeerde:
„En zou iemand mij nu eens willen verklaren hoe het mogelijk is dat er een man in dit kamp woont en blijkbaar al enige tijd woont, wiens naam niet in mijn administratie voorkomt?”
De pukkelige jongen scheen nu te voelen dat er ergens iets uit de rails was gelopen, al snapte hij niet goed, hoe. Hij begon achteruit te schuifelen.
„Excuse me, sir,” mompelde hij. „Mijn werk wacht...”
Niemand lette nu meer op hem, want Oberon kromde een vinger in de richting van de ontstelde Bully.
„Jij, daar! Jij weet waar die Kennedy woont?”
„Yes... yes,sir.”
„Ga hem halen. Hier met hem. Als de gesmeerde weerga. In de looppas.”
„Yes, sir.”
De postbode scheen een ogenblik te vechten met een neiging om Bully te volgen, wierp dan een blik uit het raam waarbuiten de regen onverminderd voortstroomde en besloot toch maar in de beschutheid van het kantoor te wachten, met telegram en al. Waarom zou Mohammed naar de berg gaan, als de berg in de looppas gehaald werd?
Oberon wendde zich tot Mataxas.
„Het moet mij van het hart, mijnheer Mataxas, dat het hier een bende is. Een gedesorganiseerde bende. Mijn hele systeem is erop gebaseerd dat ik in Londen een compleet overzicht heb van wie er in dit kamp aanwezig is. In èlk van mijn kampen. Hoe kan een dergelijke vergissing voorkomen?”
Mataxas breidde de armen uit in een verontschuldigend gebaar.
„Mijnheer Oberon, gelooft u mij, ik heb een tijdlang moeten werken bijna zonder geschoold kantoorpersoneel. Ik kan per slot van rekening niet overal tegelijk zijn. De post is soms dagen te laat behandeld. Het waarschijnlijkst is, dat mijn nieuwe secretaresse een vergissing heeft gemaakt.”
„Uw nieuwe secretaresse? Miss Moens? Die heb ik u juist als assistente gestuurd omdat zij zo betrouwbaar en accuraat was.”
Mataxas haalde vergoelijkend de schouders op:
„Och, mijnheer Oberon, het meest accurate meisje kan wel eens een vergissing maken. Vooral als zij pas nieuw is.”
Oberon sloeg niet met de vuist op tafel, maar maakte wel het inleidend gebaar, dat hij echter juist op tijd inhield.
„Daar wil het mijne van hebben! Waar is de lopende correspondentie?”
Mataxas maakte óók een gebaar... alsof hij zijn baas wilde tegenhouden, maar daar was geen stoppen aan. Oberon liep de tussendeur door, keek in Wanda’s kantoortje rond en ging recht op de groenstalen archiefkast toe die Wanda in de afgelopen dagen met grote zorg en accuratesse had geordend en ingericht. Omdat Wanda een logisch opbergsysteem volgde, was met een enkele blik te zien wat voor papieren in wat voor ordner zaten.
„Juist!” zei Oberon met een tevreden knor, een briefordner open op Wanda’s bureau leggend. „Hier hebben we de bevestigingen van reserveringen. Eens kijken... ze liggen nog op datum ook. Op datum van brief?... Nee, op datum van reservering. De hoeveelste hebben we vandaag...?”
In zichzelf mompelend sloeg hij terug door de ritselende briefcopieën tot hij de data bereikte die op de week tevoren betrekking hadden. Vele van deze brieven waren oud, maar enkele waren nog door Wanda geschreven. Oberon keek er een paar door en zei dan scherp:
„Mataxas!”
Mataxas had al die tijd vlak achter zijn baas gestaan, zenuwachtig over diens schouder kijkend.
„Yes, sir?”
Oberons wijsvinger wees naar een naam onder een der brieven.
„Wat betekent dit: „i.o. Wanda Moens”?”
Mataxas keek verbaasd:
„Hee... die brieven moet zij zelf getekend hebben. Dat betekent natuurlijk: „In opdracht, Wanda Moens.”
„O. En laat u uw secretaresse de brieven tekenen? Doet u dat niet zelf?”
Mataxas keek gekwetst en half verontwaardigd.
„Maar mijnheer Oberon! Als u me rechtstreeks, vanuit Londen, persoonlijk, een nieuwe assistente stuurt, mag ik er toch van uitgaan dat het eerste klas personeel is, dat in staat is zelfstandig te denken.”
Oberon, die dan een vreemde wijze van optreden mocht hebben, was toch niet helemaal gek. Hij keek Mataxas enkele ogenblikken lang scherp aan, maar de donkerharige man hield zijn gezicht in dezelfde plooi van ongerechtvaardigd verdacht zijn. Oberon keerde zich plotseling op zijn hakken om, liep Mataxas’ kamer in en kwam in snelle pas terug met in zijn armen de registratiekaarten die hij had meegebracht. Hij zette die in een schuine slagorde neer, legde de ordner open bij een brief gericht aan een miss Claire Lennox in Hampton en liep zijn kaartsysteem na. Hij vond haar zonder veel moeite, gaf een knor en sloeg de volgende brief op. Die naam kwam blijkbaar óók voor. Mataxas, achter hem, boog zich voorover.
„Ziet u wel „, zei hij sussend en vertrouwelijk. „Dat is ongelukkigerwijze een slip geweest; een vergissing welke altijd kan voorkomen.”
De deur sprong open en op de drempel verscheen een kleine, nerveus uitziende man met een goudgerand brilletje dat vol regendruppels zat. Achter hem doemde de enorme massa van Bully op.
„Een telegram voor mij!” hijgde het kleine mannetje, dat een paraplu in de hand droeg, die hij echter vergeten had uit de hoes te halen. „Waar is mijn telegram?”
De postbeambte, die tot nu toe volkomen bewegingloos op een stoel in de hoek was blijven zitten, verrees met alle waardigheid van de Britse posterijen achter zich.
„Bent u Edward G. Kennedy?”
Het mannetje kwam naar voren dribbelen en tuurde kippig tussen de waterspetters op zijn brilleglazen door.
„Ik ben Edward G. Kennedy, ja. Dacht u dat ik geïnteresseerd was in andermans telegrammen?”
„Heeft u een geldige legitimatie?”
Het mannetje klemde zijn paraplu onder een arm met de punt gevaarlijk naar voren wijzend en tastte ongeduldig in een binnenzak, een Brits paspoort te voorschijn halend.
„Is dit voldoende?”
De man van de posterijen haalde een brillekoker uit een broekzak, zette een stalen bril op, hield het paspoort op bijna armslengte van zijn ogen af en las met alle rust en kalmte, de dorpsbesteller eigen. Hij borg de bril weer weg, schoof de koker in zijn zak, klapte het paspoort dicht en overhandigde dat.
„Mag ik mijn telegram misschien?” snibde de kleine Edward G. Kennedy. „Als het in dit tempo doorgaat, had men mij beter een brief kunnen sturen.”
De roodbesnorde beambte schonk hem een rustige, verwijtende blik, zonder enige gekwetstheid erin.
„Wij moeten allemaal onze plicht doen, mister Kennedy. Allen. Als wij eenmaal van onze plichten en voorschriften gaan afwijken, is het einde zoek, mister Kennedy. Volkomen zoek.” Hij haalde een boekje uit zijn binnenzak, terwijl Kennedy al ongeduldig met zijn vulpen gereed stond en liet de kleine man aftekenen. Daarna reikte hij het telegram over. Kennedy rukte het open, gaf een schreeuw en rende naar de deur.
„Stop,” riep Oberon. „Mijnheer Kennedy! Ik wilde u iets vragen.”
„Geen tijd!” schreeuwde het kleine mannetje en was al halverwege de trap af. 
„Goeden middag,” zei de postbode en schreed eveneens door de open deur, majestueus de hal overstekend en de trap afdalend. Oberon beet op zijn lip. Bully en Mataxas stonden afwachtend te kijken.
„Snap je dàt nou,” zei Bully. „Ik zou waarachtig wel eens willen weten wat er in dàt telegram heeft gestaan.”
„Dat interesseert mij minder „, snauwde Oberon hem toe. „Dat zijn onze zaken niet. U kunt beter zorgen dat uw zaakjes hier in orde zijn. Secretaressen tekenen hier eigenmachtig brieven. Mijnheer Mataxas beweert eerst, dat zijn secretaresse post tekende zonder dat hij daarvan wist. Vlak daarop beweert hij dat het natuurlijk was, omdat hij van personeel dat ik stuur verwacht dát zij dat zelfstandig kunnen behandelen. En laten we nu alsjeblief metéén de boel in orde brengen. Ga daar zitten mijnheer... hoe is uw naam?”
„Ferber,” antwoordde Bully. „Edmond Roderick Ferber. Maar men noemt mij meestal Bully.”
„Ik noem u beslist géén Bully,” verzekerde Oberon hem ijzig. „Wat ik u noemen ga ligt nog in de schoot der toekomst verborgen. Neem die map daar en lees mij één voor één de namen en adressen voor van de daarin voorkomende brieven, te beginnen met die welke voor u ligt.”
Bully slikte tweemaal en keek naar Mataxas, als om hulp. De donkere man kwam op een idee.
„Als ik een voorstel mag doen, mijnheer Oberon... het is nu bijna half twee. Zouden we niet eerst een hapje gaan lunchen en daarna dit werk doornemen?”
„Neen,” zei Oberon. „Denkt u dat ik weken de tijd heb? Ik wil vanavond in Londen terug zijn. Bestelt u maar een paar broodjes met het een of ander en wat melk voor mij, dan kunnen we eten terwijl wij werken. Als dat hier méér gebeurde, kwamen dergelijke stommiteiten niet voor. Waar zit uw secretaresse eigenlijk? Heeft die de hele middag nodig? En waarvoor? Om haar nagels te laten lakken? Om haar haren groen te laten verven?”
Mataxas zei geen woord meer, ging naar de telefoon en belde met de lunchroom. Drie minuten later barstte de bom. Vlak na elkaar las Bully, met zenuwachtig aan de briefordner friemelende vingers, twee namen op van personen, welke volgens de correspondentie al een week in het kamp zaten, maar niet voorkwamen in Oberons centraal archief. De Amerikaan sprong van woede overeind en nu sloeg hij wèl met de vuist op het bureau.
„Dáár moet ik meer van weten! Dit is geen kwestie van een enkele vergissing meer! Dit is een misdadige janboel! Als ik in zeven steekproeven er drie namen uithaal van mensen welke ik niet in mijn kaartsysteem heb, klopt er van de hele zaak geen snars! Hoe verklaart u dat?”
Op dat moment kwamen er twee serveuzes uit de lunchroom haastig binnen met twee bladen vol koffie, kannen melk, broodjes en andere lekkernijen.
„Zet die rommel neer en smeer hem!” brieste Oberon.
De serveuzes vluchtten.
„Hoe kan dit, voor de drommel! En deze brieven zijn beide niet door u getekend, maar door die juffrouw Moens. Wist die juffrouw soms niet, dat elke hier in het kamp aanwezige naam moet worden doorgegeven aan mijn bureau in Londen? Hebt u haar gewoonweg niet verteld dat van èlke brief een doorslag naar Londen moet?” Mataxas haalde zijn zijden zakdoek uit een jasmouw en wiste zich het voorhoofd af.
„Er is maar één verklaring, mijnheer Oberon...”
„Dat u ongeschikt bent als kampleider!” blafte Oberon.
Mataxas negeerde dit.
„...dat juffrouw Moens zich eenvoudig niet aan mijn orders heeft gestoord en geen extra copie voor uw bureau heeft gemaakt.”
 „En controleert u nooit zo nu en dan, wat uw personeel doet?”
„Dat... dit heb ik over het hoofd gezien. Het meisje schrijft keurige brieven.”
„Hoe weet u dat?”
„Omdat ik er zo nu en dan een doorlees.”
„Werkelijk? Waarom wist u dan niet dat zij met haar eigen naam tekende en niet met de uwe?”
„Omdat... omdat zij, als ik mij goed herinner, dat in het begin ook niet deed. Toen tekende ik ze zelf. Toen haar brieven uitstekend bleken, heb ik ze verder aan haarzelf overgelaten. Om ze op te stellen, bedoel ik.”
Oberon grijnsde hem aan met witte tanden.
„O, ja? En viel het u niet op, dat u nooit meer brieven ter tekening kreeg? U staat te kletsen, mijnheer Mataxas.”
Mataxas werd donkerrood en klemde de lippen opeen.
„Dat laat ik mij door niemand zeggen, mijnheer Oberon. Denkt u daar wel aan.”
„Goed,” zei Oberon. „Uitstekend. Laat dan terstond uw secretaresse hier komen. We zullen zien wie hier de waarheid spreekt.” Hij draaide zich op zijn hakken om met een van die voor hem karakteristieke, plotselinge rukken:
„Jij daar, dikkerd. Raak eens wat van dat overtollig spek kwijt. Je ziet eruit of je heel je leven in Luilekkerland hebt doorgebracht. Zorg dat die juffrouw Moens binnen vijf minuten hier is. Begrepen?”
„Yes, sir.”
Bully vermeed angstvallig de ogen van Mataxas te ontmoeten, keerde zich om en vertrok in grote haast. Mataxas beantwoordde een telefoongesprek. Oberon stond in briefordners te bladeren met de felheid van een terrier die een rattenspoor heeft gevonden.
* * *
Dat er iets aan de hand moest zijn, merkte Wanda al uit de manier van doen van de dikke Bully, toen hij haar uit de lunchroom kwam halen met een stug gezicht en een manier van doen als was hij een parketwachter die haar voor een meervoudige Kamer van Rechtbank moest sleuren. Op weg naar haar kantoor zei Bully geen woord. Wanda evenmin. Die indruk, dat er wat aan de knikker was, werd er zeker niet minder op toen zij haar kantoortje betrad. Mataxas stond bij het raam met de handen op de rug en fronste tegen haar. Oberon bladerde in mappen. Bully sloot de deur achter haar en ging er met de rug tegenaan leunen, juist zoals in de slotscène van een detectiveroman, als de eindelijk gevonden misdadiger na zijn publieke ontmaskering het ontsnappen moet worden belet.
„Heeft u mij laten komen, mijnheer Mataxas?”
Oberon richtte zich op en hij was het die antwoordde, haar aanziend met flitsende brilleglazen en voorover leunend met handpalmen plat op het bureau aan weerszijden der open briefordners.
„Ik heb u laten komen, juffrouw Moens. Ik heb u enkele vragen te stellen. Nummer één: waarom tekent u brieven persoonlijk, in plaats van deze door de kampleider te laten signeren?”
Wát Wanda ook voor strikvragen had verwacht... zeker niet een van dit soort. Zij stond enkele tellen lang stomverbaasd en antwoordde dan:
„Omdat mijnheer Mataxas dat zo wilde.”
„Welja!” zei Mataxas spottend.
Oberon zei over zijn schouders scherp:
„Wilt u zich van commentaar onthouden, mijnheer Mataxas? U zit hier niet op de tribune van een voetbalveld. Mejuffrouw Moens, welke van de brieven in deze mappen die door u getypt werden, zijn door uzelf opgesteld?”
Wanda moest daar over nadenken:
„Dat is niet precies te zeggen, zonder dat ik ze zie. Alle routine-brieven stelde ik zelf op. Die tekende ik ook meestal zelf. Speciale gevallen werden door mijnheer Mataxas gedicteerd. Die tekende hij meestal ook zelf.”
„Wat noemt u routine-brieven?”
„Bijvoorbeeld alle brieven van gewezen of toekomstige gasten. Brieven over gevonden of verloren voorwerpen. Aanvragen voor logies, inlichtingen en dergelijke.”
„Die tekende u dus zelf. En waarom werden van deze brieven geen copieën gezonden aan mijn hoofdkantoor te Londen?”
Het bleef vier tellen lang stil. De regen ruiste buiten neer. De kampluidsprekers dreunden een aankondiging. Wanda keek naar Mataxas. De donkere man stond met opgetrokken wenkbrauwen naar de plafondlamp te staren. De telefoon begon te rinkelen en Mataxas trok ongeduldig de stop eruit. Stilte.
„Omdat mijnheer Mataxas dat niet wilde,” antwoordde Wanda. Weer bleef het lange seconden stil. Mataxas verroerde geen vin.
„Heeft mijnheer Mataxas u ook geen reden opgegeven waarom hij dat niet wilde?”
Wanda aarzelde en antwoordde dan:
„U brengt mij in een bijzonder lastig parket, mijnheer Oberon. Waarom moet ík dergelijke vragen beantwoorden? Waarom vraagt u het niet aan de heer Mataxas zelf?”
„Omdat het mij vrij staat aan mijn personeel vragen te stellen het werk betreffend, hoe en wanneer mij dat schikt en niet wanneer het u schikt. Of ik daarmee juist handel, is ook aan mij ter beoordeling en niet aan u. Heeft mijnheer Mataxas u een reden opgegeven waarom er geen doorslagen van brieven naar Londen moesten?”
„Wel van brieven,” zei Wanda. „Maar niet van alle brieven.”
„Ah, zo. Van welke dan niet?”
„Van brieven welke ik tekende. De routine-brieven.”
„Kreeg u die order zo maar of met een reden?”
Wanda zat lelijk klem. Zij herinnerde zich natuurlijk glashelder wat Mataxas over het kantoor te Londen had gezegd... dat het een bureaucratische boel was, waar hij zich niet mee wenste op te houden. Maar zij voelde er bitter weinig voor om klikspaan te spelen en Mataxas een poets te bakken. Niet omdat ze Mataxas zo graag mocht... meer als een algemeen principe.
„Zonder bepaalde reden,” antwoordde zij. „En het lag niet op mijn weg naar de reden te vragen. Die ging mij niet aan.”
Mataxas glimlachte flauwtjes, zag zij, maar bleef naar de plafondlamp staren. Oberon daarentegen bleef Wanda aankijken, alsof hij voor zich wilde uitmaken of zij nu loog, ja dan nee. Spoedig zou Wanda een der eerste harde lesjes van haar leven krijgen: dat iemand die een ander sportief wil ontzien, daar, o, zo gemakkelijk een strop mee weeft om zijn eigen hals. Oberon richtte zich op, nam de bril van zijn neus en tikte er nadenkend mee op zijn duimnagel. Mataxas nam zijn blik van de plafondlamp en informeerde beleefd en zacht:
„Mag ik iets zeggen, mijnheer Oberon?”
„Ga uw gang,” zei Oberon en wandelde naar het raam.
Mataxas nam het lange sigarettepijpje uit zijn binnenzak en begon er een sigaret in te passen.
„De waarheid van de situatie is nu wel duidelijk, geloof ik. Ik ben inderdaad in gebreke gebleven, door juffrouw Moens niet voldoende te controleren. Ik heb haar natuurlijk nooit een order gegeven om briefcopieën niet aan Londen door te zenden, dat is duidelijk, want de doorslagen van de normale brieven en van mijn brieven gingen wél door aan uw kantoor. Is dat juist?”
„Dat is juist,” knikte Oberon, met zijn ene brillehaak zigzaglijntjes schrijvend op het beslagen raam.
„De waarheid is heel eenvoudig, dat juffrouw Moens het niet nodig oordeelde van routinebrieven copieën aan uw kantoor te sturen.”
Wanda kon haar oren niet geloven en voelde een golf van woede over dit vuig verraad in zich opkomen.
„Dit gewoon het toppunt!” begon zij. „Het is juist zo...”
„Mag i k nu misschien uitspreken?” informeerde Mataxas, ijzig beleefd.
„Wacht tot u iets gevraagd wordt, juffrouw Moens. Gaat u door, mijnheer Mataxas.”
„... want juffrouw Moens is altijd wat eigengereid van aard geweest,” ging Mataxas door. „Ze nam graag zelf de touwtjes in handen en...”
Wanda kon zich niet meer inhouden.
„ Dat haalt je de koekoek!” riep zij uit, rood van woede. „Toen ik hier kwam, was het een dusdanige bende dat ik meer dan twaalf uur per dag moest werken, alleen om de ergste achterstand in te lopen. En...”
„Mag ik misschien uitspreken?”
Wanda beheerste zich, op haar lippen bijtend. Hoe bozer zij werd, hoe beleefder Mataxas scheen te worden. Hij was nu ook kennelijk zeker van zijn zaak. Hij scheen de oplossing uit zijn moeilijkheden te hebben gevonden, want vol van neerbuigend vertrouwen ging hij door:
„En tenslotte wil ik nog opmerken, dat ik - dat geef ik ruiterlijk toe - het niet zo vreselijk belangrijk vond, of juffrouw Moens copieën van de reserverings-brieven aan uw kantoor in Londen zond, mijnheer Oberon, en om een goede reden.”
Als een goed toneelspeler wachtte Mataxas na deze woorden en blééf wachten tot Oberon ongeduldig vroeg:
„En wàt voor goede reden kon u dáár wel voor hebben, mijnheer Mataxas?”
„Omdat,” antwoordde de kampleider, „het mij veel eenvoudiger en logischer leek als ik u een compleet afschrift stuurde van ons eigen kaartsysteem van de kampbevolking. Briefcopieën van al ons heen en weer geschrijf zijn voor u toch van weinig belang. U is hoofdzakelijk geïnteresseerd in een centraal register van alle kampbewoners. Ik had u juist een dezer dagen dat duplicaat-archief willen sturen. Wij waren, zoals u weet, inderdaad met ons werk achter en op die manier was alles inééns aangevuld geworden. U kunt onze man van de Receptie daar vragen. Die had juist vandaag een compleet duplicaat-archief klaar gehad, maar helaas is dat archief verbrand.”
„Dat klopt als een bus,” zei de zware stem van Bully, uit de richting van de deur. „Ik zou er nèt vandaag mee klaar gekomen zijn. Maar nu is alles verbrand. Jammer van al dat werk.”
In de stilte die daarop volgde en waarin Bully en Mataxas een snelle blik van verstandhouding wisselden, klonk Wanda’s stem. Het was nu háár beurt om ijzig kalm te zijn.
„Alleen jammer,” zei ze. „Dat het niet waar is.”
Mataxas staarde haar aan met een verbaasd gezicht. Oberon wendde zich om. „Wát niet waar is, miss Moens?”
„Dat het archief verbrand is.”
„Kletsika! „ riep Bully, met schorre stem. „Het gebouw is tot de grond toe afgebrand. Wilt u beweren dat daar iets anders in is overgebleven dan stof en as en wat kromme spijkers?”
„Dáárin niet,” zei Wanda koeltjes. „Maar u hebt het archief er vóór de brand uitgehaald en ergens verstopt.”
Zij hield Mataxas scherp in de gaten terwijl zij dat zei en zag hem duidelijk verbleken. Hij werd bleker en bleker onder zijn bruine huid, zodat zijn ogen alsmaar donkerder schenen te worden. Zijn lippen klemden zich strak en dun om het mondstuk van zijn sigarettenpijpje.
„Dit is het meest belachelijke verhaal dat ik ooit gehoord heb!” verklaarde hij dan. „Probeer niet, u zelf schoon te wassen door nonsens-beschuldigingen rond te strooien, miss Moens. Daar trapt niemand in.”
Oberons stem zei kalm:
„Ik trap zo gauw niet ergens in, mijnheer Mataxas. Hoe komt u aan die bewering dat het archief is verstopt, miss Moens?”
Wanda had intussen bliksemsnel staan nadenken. Wéér zat zij klem. Hoe langer hoe meer kreeg zij de zekerheid, dat de hele affaire draaide om dat kaartenarchief... maar waarom toch? Van de andere kant was zij er niet zeker van dat Mataxas en Bully, via de roodharige Cynthia, niet iets met de juwelengeschiedenis te maken hadden en daarom voelde zij er bitter weinig voor, dáár iets over los te laten. Maar als zij dát niet deed, kon zij ook moeilijk vertellen wat er die nacht precies gebeurd was. Toen zag zij een oplossing.
„Omdat ik het zelf gezien heb,” antwoordde zij. „Toen de brand tegen zijn eindje liep, zag ik volkomen toevallig mijnheer Bully of hoe hij heten mag, daar, op een vreemd-schutterige manier sluipen met een groot pak in zijn arm. Een pak, in grauw papier gewikkeld met een touw er omheen. Hij keek wat schichtig om zich heen en op een andere manier vertrouwde ik het niet. Ik wil er trouwens best voor uit komen, dat ik mijnheer Bully nooit bijzonder intens heb bemind. Hij schoof naar de rand van het kamp, waar de struiken beginnen en dook daartussen. Even later kwam hij weer te voorschijn. Zonder pak. Maar nu liep hij frank en vrij de weg terug die hij gekomen was. Ik vond het vreemd. Ik hoop dat niemand het vreemd vindt, dàt ik dat vreemd vond. Ik vertrouw dat niemand het vreemd vindt dat ik de struiken in wandelde en dat pak eens nader ging bekijken. Wat u misschien wèl vreemd zult vinden is, dat in dat pak het complete Receptie-archief zat, dat volgens de heren Mataxas en Bully hier, tot as is verbrand.”
De regen ruiste. Oberon vroeg op zeer kalme toon:
„Waar is dat pak nu?”
Wanda haalde haar schouders op.
„Als niemand het heeft weggehaald, zal het er nog wel liggen. Ik heb zo’n idee van wel. Zal ik het even halen?”
Aangezien niemand een stom woord uitbracht, wandelde Wanda het kantoor uit, de trap af en vlak langs de waranda van het paviljoen (zodat men van boven af niet kon zien waarheen zij ging) via een vrij ingewikkelde slingerweg naar de bungalow waarin zij die nacht het pak had ondergebracht. Het kon haar nu weinig schelen of iemand van de buren haar zag. Het kon haar méér schelen dat haar haren nat werden van de regen, maar daar was weinig aan te doen. Zij vond de keukendeur van de lege bungalow nog steeds los, vond het grauw papieren pak in het gootsteenkastje, klemde het teder aan haar boezem en aanvaardde de terugweg.
* * *
Wat de heren Bully en Mataxas dachten gedurende Wanda’s afwezigheid zal wel niemand ooit precies te weten komen. Mataxas schonk nu en dan (als hij dacht dat Oberon niet naar hem keek) aan zijn maat Bully vragende en dreigende blikken. Maar Bully was niet tot duidelijke reacties of signalen in staat. De onbegrijpelijke mengeling van waarheid en fantasie in Wanda’s verhaal had hem volslagen gevloerd. Het was hem duidelijk, dat Wanda van het bestaan van dat pak moest afweten, anders had zij nooit zo precies kunnen beschrijven hoe het er uit zag. Maar waarom in vredesnaam van de rest van het verhaal geen snars klopte, was hem zo helder als goede sterke koffiedik. Dit hield hem eigenlijk nog het meeste bezig: wáárom Wanda, die blijkbaar het pak in handen had gehad, een verhaal had opgedist, dat volkomen verzonnen was. Oberon zei machtig weinig. Die voelde langzamerhand wel, dat hij weinig vaste grond onder de Amerikaanse voeten had en in machtig diep water lag rond te ploeteren. Hij wist nu helemaal niet meer wie of wat hij moest geloven. Hij was dus verstandig en hield zijn mond dicht.
Toen kwam Wanda binnen met het grauwpapieren pak in touw geknoopt. Zij legde het met een demonstratieve bons op haar bureau.
„Alstublieft. Misschien wil iemand zo actief zijn, het los te knopen? Ik heb deze surprise vannacht al een keer open en dicht gemaakt.”
Mataxas trok aan zijn neus, maar maakte geen aanstalten. Bully evenmin. Oberon zelf kwam in actie, trok een gouden pennemesje uit een vestzak en sneed de touwen van het pakje door. Het papier werd krakend opengevouwen... 
„Dit is zonder twijfel een kaartenarchief „, zei Oberon.
„Onbegrijpelijk,” vond Mataxas. „Nu snap ik er helemáál niets meer van... Dit i s ons archief toch wel?”
Oberon riep korzelig uit:
„Kent u uw archieven nog niet eens? Jij ook niet, jij daas? Hoe heet jij eigenlijk?”
Bully schrok op.
„Bedoelt u mij, sir?”
„Ja, wie anders?”
„Ik heb u al gezegd hoe ik heet, sir.”
„Prachtig. Maar ik ben het intussen vergeten.”
„Ferber, sir. Edmond Ferber.”
„Goed zo, Ferber. Er is een oud spreekwoord, dat zegt dat een olifant nooit iets vergeet. Je hebt het figuur als een olifant. Is dit jullie kaartenbak, ja of nee? Jij kunt het weten want je hebt er weken lang mee gewerkt.”
Bully trad naar voren, bekeek de bak en de kaarten van alle kanten, als wilde hij tijd winnen om na te denken en verklaarde eindelijk, zich oprichtend:
„Dit is onze kaartenbak, sir.”
„Kolossaal,” zei Oberon sarcastisch. „Enorm. Eindelijk iets waarover we het eens zijn. En waar komt nu het verhaal vandaan, dat deze kaartenbak is verbrand?”
„Tja...” zei Bully en begon peinzend een dijbeen te krabben, de stof van zijn broek mee op en neer halend. „Dat wordt een gekke geschiedenis. Want van dat verhaal van juffrouw Moens klopt natuurlijk geen snars.”
„Geen snars,” zei Oberon, met in zijn stem een klank of hij nu elk ogenblik aan het gillen kon slaan. „Het zou ook te	simpel zijn, als er nu eindelijk eens twee dingen achtereen wèl klopten. En wat klopt er niet aan juffrouw Moens’ verhaal. Is deze kaartenbak toch maar wèl verbrand en is dit hier een luchtspiegeling? Een Fata Morgana? Een koortsdroom?”
„No, sir,” zei Bully, nog steeds zijn dijbeen krabbend. „Die bak staat er inderdaad. En dat is juist het gekke. Want ik heb die bak niet uit het receptie-gebouw gehaald.”
„Wie dan wel, man. Wie dan wel?”
„Dat weet ik niet, sir. Ik zou echter alleen in overweging willen geven, over één punt na te denken: juffrouw Moens, die zoveel beweert, beweert ook dat deze bak de hele nacht in de struiken heeft gestaan. Maar hoe komt die bak, met het papier er omheen, dan kurkdroog? Op het pakpapier liggen alleen enkele regendroppels.”
Dat was een schot als een torpedo en het trof Wanda midscheeps, recht in de machinekamer. Een gedachte flitste door haar brein: „Zie je nou, Wanda, dom kind... je hebt nooit goed kunnen jokken en dan heeft het geen zin, ermee te beginnen...”
Maar intussen zat ze met het geval.
„Juffrouw Moens,” zei Oberon, niet nijdig, maar op de zachte toon van iemand die spreekt tegen een pathologisch leugenaarster of een erfelijk belast misdadiger. „Heeft dit pak werkelijk de hele nacht in de struiken gelegen?”
Wanda zweeg.
„Zeg ons de waarheid, miss Moens. Waar heeft u dit pak daarnet vandaan gehaald?” 
Wanda zweeg... vijf lange tellen. Dan stelde zij een volkomen idiote vraag. En zij stelde die aan Bully.
„Heet u niet Ferber? Edmond Ferber?”
Bully grijnsde haar aan.
„Ik heet Ferber, ja. Edmond Ferber. En Churchill heet van zijn voornaam Winston.
Heeft dat iets te maken met dit archief?”
Wanda’s verstand had haar nu volkomen in de steek gelaten en zeilde blindelings op een soort intuïtie.
„Bent u misschien familie van een roodharige juffrouw, genaamd Cynthia Ferber, die een bungalow in dit kamp heeft?”
Stilte. Wanda keek Bully aan. Bully keek Wanda aan. Maar beiden schrokken op, toen met een luide brul Oberon met de vuist op het bureau sloeg.
„En nu is het verstoppertje spelen uit! Ik heb genoeg van al deze mysteriën en dit gedoe. Wat is hier in dit kamp aan de hand? Wie is deze juffrouw Cynthia Ferber met rood haar?”
„Het is mijn zuster,” zei Bully, zonder geestdrift. „Mijn enige zuster,” voegde hij er aan toe.
„Dat dacht ik al,” zei Wanda. „En nu zeg ik geen stom woord meer waar de heren Mataxas en Ferber bij zijn. Ik wil met mijnheer Oberon onder vier ogen spreken.”
„Dat dacht u!” riep Mataxas spinnijdig uit. „Dat spelletje gaat niet op, juffrouw. Dacht u mijnheer Oberon in te kunnen palmen met uw fraaie leugens, onder vier ogen?”
„Kalm aan,” zei Oberon. „Rustig aan. Ik ben niet zo heel gauw in te palmen. Anders was ik al lang driemaal getrouwd geweest.”
Zijn brilleglazen flitsten Wanda’s richting uit: „Heeft u een reden voor dat verzoek, juffrouw?”
„Een zeer goede, ja. Maar ik heb geen haast. Eén ding lijkt me echter wel interessant. Die kaartenbak, die ik vannacht heb gevonden en die zogenaamd verbrand is, heeft een aantal kaarten die in één hoek gemerkt zijn met een nulletje. Misschien kan een van de heren Mataxas of Ferber verklaren wat dat nulletje betekent?”
Oberon keek van de een naar de ander. Geen commentaar. Hij doorliep snel de kaarten in de Holiday Haven-bak. Tientallen er van hadden dat bewuste nulletje. 
„Mijnheer Ferber? Wat betekent dit?”
Bully haalde de schouders op en spreidde de armen.
„Ik heb geen flauw idee, mijnheer Oberon.”
„Dan is het heel eenvoudig,” antwoordde Wanda. „Ik heb die nulletjes er op gezet, alleen om het moeilijk te maken.”
„Ja, maar juffrouw Moens...” Wanda ging heftig door:
„En ik heb dat ontvangstpaviljoen in brand gestoken omdat ik te weinig werk had om mijzelf belangrijk te maken. En ik heb er die kaartenbak uitgestolen omdat ik een archief nodig had om voor mezelf een vakantiekamp te beginnen. En ik heb al die brieven zelf getekend om een nieuwe vulpen te slijten. En kijkt u nu voor de aardigheid eens na, mijnheer Oberon, of één van die kaarten, met een nulletje gemerkt, in uw eigen bak voorkomen.”
Oberon staarde haar een moment onderzoekend aan, bukte zich dan en begon met twee handen in de twee kaartsystemen te zoeken. Dat onderzoek duurde niet lang. De eerste zes steekproeven waren raak.
„Inderdaad...”
Mataxas stond zijn snorretje op te strijken en merkte op met ijzige kalmte:
„Die nulletjes heb ik er op gezet, mijnheer Oberon. Omdat ik het duplicaat-archief, dat voor u bestemd was, wilde merken. Een kruisje op de kaarten die in uw archief nog niet voorkwamen. Die hoefde u dan niet te copiëren. Er is niets geheimzinnigs aan. Maar juffrouw Moens schijnt alles aan te grijpen om sinistere gebeurtenissen te suggereren. Het zal haar op den duur echter weinig baten, vrees ik. Maar ga uw gang, juffrouw Moens... ga uw gang.”
Wanda besefte van minuut tot minuut sterker wat het betekende te doen te hebben met een werkelijk intelligente en koelbloedige tegenstander. Zij was er van overtuigd, dat er ergens iets heel belangrijks achter die nulletjes en deze kaartengeschiedenis school... zij kon alleen niet ontdekken, wat. Maar nu was Oberon aan het zoeken en aan het denken. Hij doorliep de Holiday Camp-bak met beide vingers, stopte even en vroeg dan:
„Wacht eens even... Er staan hier meer dan tachtig kaarten met nulletjes. Dit is ruim tachtig méér dan ik heb... Mijnheer Mataxas! Dus u heeft tachtig mensen méér in uw kamp dan ik wist?”
„Dat is wel mogelijk,” zei de lange man.
„Maar...” Oberon streek met één hand over zijn voorhoofd. „Volgens mijn gegevens zitten er 220 of 221 personen in dit kamp. Dit is het eerste jaar dat wij hier draaien en wij verliezen op dit kamp geld. Al twee maanden, Maar ik wéét dat dit kamp bij een bezetting van 250 personen geld gaat verdienen. En er zitten werkelijk meer dan 300 in!... Maar ik verlies hier geld!” Hij vloog overeind, greep de Holiday Camp kaartenbak en smeet die in een opwelling van woede naar het hoofd van Mataxas. „Nu begrijp ik het, jullie bandieten! Het geld voor de mensen die jullie niet opgaven, hielden jullie in je zak! Juffrouw Moens. Miss Moens!”
De kaartenbak had de wand geraakt, was uiteengebarsten en de kaarten vlogen naar alle zijden in het rond.
„Ja, mijnheer Oberon?”
„Bel terstond de politie op. Ik ben voor enorme bedragen door deze schurken bestolen.”
Men besefte nu dat het spel niet meer te redden was. Mataxas gaf aan Bully een sein. Zij vlogen tezamen op Oberon af, Bully gaf de Amerikaanse eigenaar een dreun onder diens kin, terwijl Mataxas hem een stomp in de maagstreek toediende. De uilebril kletterde tegen de vloer en de Amerikaan zelf zakte als een halflege zak erwten ineen. Zij smakten hem vrij onzacht op Wanda’s bureau neer, met zijn hoofd op zijn eigen prachtig kloppend archief, sneden de draad van de telefoon door, gooiden Wanda zeer onzacht opzij en verdwenen in gestrekte draf de hall door, de trappen af. Wanda wist dat Mataxas zijn auto steeds vlak bij het paviljoen had staan en had er weinig hoop op hen tegen te kunnen houden. Trouwens... wie had dat moeten doen? Wie zou de auto van kampleider gaan tegenhouden op aanwijzing van een krijsende secretaresse? En hóe zou men dat moeten doen?
Wanda stapte het bureau van de ex-kampleider binnen, keek rond, zag een fles staan, nog driekwart gevuld met sherry, schonk een glas vol en dronk dat op. Zij knapte er aanmerkelijk van op. Daarna vulde zij een tweede glas en keerde ermee terug naar Oberon. De Amerikaan lag nog steeds ruggelings op zijn archief en ademde zwakjes. Wanda wreef zijn polsen en goot wat sherry in zijn mond. Dat raakte prompt in het verkeerde keelgat. De man begon vreselijk te hoesten, werd roder en bleker en opende dan zijn ogen.
„Wa... wie... Bestolen!” zei hij, richtte zich op één elleboog op en hoestte. „Waar zijn die schurken?”
„In een auto er vandoor,” zei Wanda en dronk sherry. „Maar mijn moeder zei altijd: al zijn de boeven nog zo snel, de politie achterhaalt hen wel. En mijn moeder was een zeer wijze vrouw.”
Oberon ging overeind zitten. Hij zag er angstwekkend groen uit.
„Ik heb geen interesse voor uw moeder. Wat drinkt u daar?”
„Sherry,” zei Wanda.
„Zou u mij niet wat brengen?”
„Dat heb ik al gedaan, maar u maakte de meest afschuwelijke geluiden daarna.”
„Het is ook monsterlijk smerige sherry,” zei Oberon. „Die sherry alleen al was voldoende reden om Mataxas op staande voet eruit te schoppen.” Hij streek peinzend over zijn voorhoofd, bemerkte dan dat het plakte van de sherry en bekeek zijn handpalm vol weerzin.
„Ali Baba en de Veertig Rovers „, verklaarde hij, „waren een kleuterklas, vergeleken bij dit kamp. Die Mataxas was een doortrapte struikrover.”
„Ja,” zei Wanda, met het glas sherry tussen haar vingers. „Het spijt mij werkelijk dat ik het spelletje niet eerder dóór had. Reusachtig stom van me. Maar ik wist niet dat het voor hen mogelijk was, geld te verduisteren.”
„Natuurlijk kon dat,” zei Oberon. „Als zij zelf maar de vakantieprijs incasseerden en zorgden dat de hoeveelheid geld die zij afdroegen, klopte met het aantal inwoners dat zij mij opgaven. Ik begreep al niet waarom juist dit ene kamp zo slecht ging. Maar waarom, in ‘s hemelsnaam, hebben zij hun valse kaartenarchief niet laten verbranden?”
„Dat,” zei Wanda, „...is weer een geheel nieuw mysterie. Want als u denkt, dat wij aan het einde zijn van de geheimzinnigheden, vergist u zich. Ik ga nu iets geheel anders doen.”
„Toch niet een archief in brand steken?” bromde Oberon. „We hebben nu branden genoeg gehad.”
„Neen,” zei Wanda. „Ik ga een inspecteur van Scotland Yard opbellen.”
Zij ging naar de deur.
„O, nee!” riep Oberon en sprong van het bureau af. „U zult eerst uw aanstelling ontvangen als voorlopig kampleidster van Holiday Haven.”
„Mag niet van Scotland Yard,” zei Wanda. „Ik ben Hollandse zonder werkvergunning.”
„Laat me niet lachen,” snauwde Oberon. „Ik heb het halve ministerie in mijn achterzak. U krijgt een werkvergunning als ik dat wil. U bent plaatsvervangend kampleidster tot nader order.”
„Op het dubbele van het salaris wat ik tot dusver kreeg?”
„Op het salaris dat Mataxas kreeg.”
„Accoord. Als mejuffrouw Mondriaan mijn secretaresse wordt.”
„Juffrouw Mondriaan is uw secretaresse al.”
„Dan is er een kans,” verklaarde Wanda, „dat we dit kamp binnen afzienbare tijd aan het draaien krijgen. Maar nu ga ik werkelijk Scotland Yard opbellen.”
„Maar waarvoor?... U kunt toch niet...?”
„Dat is een complex van me,” zei Wanda. AAls ik niet éénmaal per week Scotland Yard opbel, krijg ik dwangnagels. Ik ben direct terug.”
Oberon zeeg neer op de stoel achter het bureau.
„Als u tòch gaat opbellen, bestel dan wat behoorlijke sherry, als ik u bidden mag. Deze sherry is alleen geschikt om bieten mee in te maken.”

X

KAMPMEDEDELING

Camp Holiday Haven,
near Easton.
O b e r o n C a m p s L t d.

Ingaande heden in vanwege de Hoofddirectie van Oberon Cps. Ltd. Surrey Street Londen, tot leidster van Camp Holiday Haven benoemd miss Wanda E. Moens, zulks ad interim en vanwege het plotseling en betreurd vertrek van Mr. C. B. Mataxas.

D.B. Oberon
Directeur
* * *
Inspecteur Griffith van Scotland Yard voelde er niets voor om naar het kamp te komen, aangezien hij een vrij bekende figuur was in misdadigerskringen en niet nodeloos het risico wilde lopen, te worden herkend. Dies nam Wanda de bus van acht uur ‘s avonds en presenteerde zich aan het hotelletje waarin de inspecteur verbleef onder de oud-Engelse naam van John Warwick. De hal van het hotel had een vloer van rode tegels met gewaste eiken banken en tinnen kannen. De ondergaande zon scheen er schuin naar binnen overgoot het interieur met een gezellig-rossige gloed. De inspecteur stond bij een ledige bakstenen schouw, met de handen op de rug.
„Goeden avond, miss Moens. Zullen we in een rustig hoekje aan zitten? Men gaat vermoedelijk fronsen als ik dames op mijn kamer ontvang. Wat mag ik u aanbieden?”
In de hoek naast de schouw was een nis, groot genoeg voor een tafel, een bank en een paar stoelen. De inspecteur maakte lawaai met een koperen belletje dat op tafel stond. Dit riep een man in een tweed pak tevoorschijn, die in verrassend korte tijd een whisky-soda bracht voor de inspecteur en een glas malaga voor Wanda. Daarna lag de hal weer verlaten.
„En,” begon de inspecteur met en nieuwsgierig licht in zijn grijze ogen. „Heeft u wat ontdekt?”
Wanda draaide haar glas tussen de vingers.
„Dat wel. Maar ik weet niet of u er iets aan hebt. Ik zal u vertellen, wat er gebeurd is.”
Wanda gaf hem een overzichtelijk verslag van de gebeurtenissen van de nacht en middag en besloot:
„Ik heb vanmiddag al geprobeerd u te pakken te krijgen, maar u was niet hier.”
De inspecteur begon een pijp te stoppen.
„Nee,” antwoordde hij peinzend. „Ik was een wandeling aan het maken. Een wonderbaarlijke geschiedenis. Heeft mijnheer Oberon de plaatselijke politie gewaarschuwd?”
„Nee. Ik heb hem gevraagd, nog even te wachten.”
De inspecteur haalde de wenkbrauwen op.
„En vond hij dat goed?”
„Hij vond het wel wat vreemd, maar ik zei dat ik hem alles zou uitleggen, later. Hij is nu weer naar Londen.”
„Waar is het geld dat die twee kerels hebben verdonkeremaand?”
„Dat is de boekhouding aan het uitzoeken. Een groot deel van de buit hebben ze nog niet in de wacht kunnen slepen. Ze hebben tot het laatst toe geprobeerd de zaak te redden. Ik begrijp nu ook wat er gebeurd is. Oberon stuurde ons uit Londen naar dit kamp toe. Bovendien kwam er een tijdje later een inspecteur van Scotland Yard naar mij toe en ik mocht niet zeggen wat die van mij wilde. Toen gingen zij natuurlijk denken dat ik door het hoofdkantoor in Londen in het kamp was geplaatst om de boel te controleren. Dat leek natuurlijk helemáál zo, toen ik me met de administratie begon te bemoeien. Mataxas werd toen zenuwachtig en bang en woedend en gaf ons op staande voet ontslag. Maar toen hij weer bij zijn positieven kwam en met zijn kornuit Bully erover ging praten, snapten ze dat zoiets natuurlijk het stomste was wat zij doen konden. Maar zij wilden het bewijsmateriaal vernietigen. Bully ging in mijn bagage snuffelen en Mataxas stak het paviljoen in brand om daarna te kunnen zeggen dat de administratie was vernietigd.”
Griffith knikte:
„Maar waarom hebben zij die kaartenbak niet echt laten verbranden?”
„Omdat ze dan zélf niet meer hadden geweten, welke mensen zij aan Londen hadden opgegeven en welke zij clandestien in het kamp hadden. Zij mochten natuurlijk geen vergissingen maken bij de afrekening.”
„Goed. Maar waar is nu die roodharige juffrouw?”
Wanda boog zich naar hem toe en zei met nadruk:
„Dáár wilde ik u nu juist over spreken. Ik ben vanmiddag aan het controleren gegaan. Dat kon ik prachtig doen omdat Thea en ik...”
„Wie is Thea?”
„Mijn vriendin en nu mijn secretaresse. Omdat zij en ik vanmiddag het hele kamp door zijn gegaan om de administratie te controleren. En toen heb ik meteen nagegaan hoeveel juffrouwen met rood haar er in totaal wonen.”
De inspecteur werd hevig geïnteresseerd:
„O, dat is prachtig.”
Wanda tastte in een rokzak:
„Ik heb er een lijstje van gemaakt. Hier is het.”
De inspecteur bestudeerde het velletje en las:

•	Cynthia Ferber, zuster van Bully Ferber. Vermoedelijk ongehuwd. Engelse. Plm. 28 jaar oud. Wonende te Liverpool. Zelfbewust.
•	Jean Simmons, beroep typiste. Woont samen met een blonde typiste. Beiden uit Londen. In hun bungalow een ongelooflijke rommel. Jean Simmons iets over de 30 jaar.
•	Wicky Starr. Kort, dik en zeer praatgraag. Gehuwd. heeft een jongetje van 4 jaar. Huisvrouw met vakantie. Uit Bristol. Heeft, volgens geruchten, een inbrekerscomplex. Ongeveer 34 jaar oud.
•	Joy Robbins, winkelmeisje uit Blackpool, 23 jaar. Woont in gebouw „Julia”.
•	Mevrouw Meredith, excentrieke dame, die volgens haar eigen zeggen aan een roman of zoiets bezig is. Plm. 45 jaar oud en weduwe.

De inspecteur zat aan zijn neus te trekken terwijl hij las en keek op toen hij aan het einde van het lijstje was.
„Die mevrouw Meredith kunnen we wel afstrepen, lijkt me. Maar in beginsel zijn alle vier de anderen mogelijk.”
Wanda knikte:
„Nu het gekke geval van die juffrouw Ferber. Dat is een zuster van Bully Ferber. Zij was óók een van de namen die niet aan Londen werd opgegeven.”
„Waar is zij nu?”
„Dat is het gekke. Zij is rustig in het kamp gebleven. Bully en Mataxas zijn hem per auto gesmeerd, zonder haar mee te nemen of zonder haar iets te zeggen.”
De inspecteur ledigde zijn whiskyglas en zat na te denken.
„Het is heel goed mogelijk dat zij met die verduistering niets te maken heeft... dat haar broer haar alléén gevraagd heeft een pak voor hem te bewaren.”
Wanda knikte:
„Maar het is óók heel goed mogelijk, dat zij hier gratis logeerde omdat haar broer tóch in de knoeierij zat. En in dat geval is zij mede-schuldig. Ik vind het vreemd dat zij hier zo rustig blijft zitten. Zij heeft blijkbaar kennissen die vreemde dingen uithalen. Waarom zou zij niet de vrouw kunnen zijn van het bendelid van de juwelendiefstal? Ze is er koelbloedig en zelfverzekerd genoeg voor. En het verklaart waarom zij hier blijft hangen.”
De inspecteur lichtte zijn ledig glas een centimeter of wat op en zette het met een gedecideerd klikje op de eiken tafel neer.
„Luister. We moeten nu op gaan schieten. Doe het volgende: Als u dadelijk in het kamp terug bent, roep dan die juffrouw op de mat. Beschuldig haar van medeplichtigheid. Zeg haar dat zij kan kiezen tussen arrestatie door de politie of terstond het kamp verlaten nadat haar bagage is nagezocht om te controleren of zij niet een deel van de verduisterde gelden bij zich heeft. Snapt u?”
„Ik snap het. Maar nog één vraag: het zou het mij een massa makkelijker maken als ik één van mijn vriendinnen mocht inlichten.”
„Hm... Welke?”
„Dat weet ik nog niet zeker.”
Inspecteur Griffith dacht na.
„Het kan natuurlijk wel tijd sparen.”
„Ja, want dan kan ik die juffrouwen bij me op het bureau roepen, terwijl Pop of Thea hun bagage nazoeken.”
De inspecteur stond op:
„Juffrouw Moens, u hebt blijk gegeven van hersens, karakter en tact. Als u meent dat u een van uw vriendinnen kunt vertrouwen, zodat zij er niet over gaan kletsen, ga uw gang. Voor mij is een snel resultaat van het eerste belang. Ik wens u veel succes.”
De zon was al onder, toen Wanda het hotelletje verliet. Het was aardig donker en de dikke wolken trokken laag over de duinen. In de verte, waar het kamp lag, brandde een rosse lichtgloed tegen de vochtige hemel. Wanda had geluk. Toen zij de bushalte bereikte, kwam er juist een dergelijk vervoermiddel aanrollen.
* * *
Het kamp lag opvallend rustig in de vochtige regen-atmosfeer en in de damp die nog in de lucht hing, schenen de lantarens met een nimbusachtige stralenkrans rond de lichtbron. De luidsprekers zwegen en slechts hier en daar klonk gedempte radio-muziek dwars door gesloten ramen. Maar op de bovenste verdieping van het kantoorpaviljoen waren alle lichten aan en toen Wanda haar kantoor betrad, vond zij daar een druk bedrijf.
Pop zat boven op het bureau waar achter eens Mataxas had getroond, met haar helblauwe skibroek aan en een verzameling gestencilde formulieren om zich heen. Thea lag achterover in een leunstoel met een half peinzend, half verveeld gezicht en kamde haar loshangende, blonde haren met lange halen van een wit-plastic kam. Bij het smalle eind van het bureau stond, tot Wanda’s verbazing, de forse gestalte van Mevrouw Meredith, ditmaal in een tweed rok en een nylon windjack, met in de hand een sigarettenpijpje dat zeker tien centimeter langer was dan haar onderarm. De lange sigarettenpijp van Mataxas was er niets bij.
„Ha, die Wanda!” riep Pop. „Waar heb jíj uitgehangen? Toen jij secretaresse was, was je hier niet weg te slaan, maar nu je kampleidster bent, kan geen mens je vinden.”
Thea merkte op:
„Ze heeft alle eigenaardigheden van Mataxas maar metéén overgenomen.”
Wanda ging er niet op in en bleef bij het bureau staan.
„Dat is nog geen reden,” zei zij ietwat scherp, „om er hier een theekransje van te maken. Wat voeren jullie in vredesnaam uit?”
Pop nam met beide handen enkele papieren van het bureau en zwaaide die door de lucht:
„De eerste antwoorden op mijn enquête zijn bij het diner binnengevloeid. De bewoners van dit kamp geven hier en daar blijk van verbluffend gevoel voor humor. Wil je enkele staaltjes horen?”
Wanda schudde het hoofd.
„Die boel hoort hier niet thuis, maar op de Afdeling Sport en Amusement. Wilde u mij spreken, mevrouw Meredith?”
De fors gebouwde dame hield haar hoofd iets voorover, keek Wanda over haar brilleglazen aan, opende dan wijd haar mond, haalde diep adem, zoals altijd vóór ze iets ging zeggen en brandde los:
„Mijn lieve jongedame, het spijt mij als mijn aanwezigheid hier teveel mocht zijn, doch ik kwam hierheen uit louter belangstelling. Ik meen dat ik u reeds mededeelde, dat ik in opdracht van een uitgever materiaal verzamel voor een vrij belangrijk boek. Ik heb toestemming gevraagd om inzage te mogen nemen van enkele der hier binnen gekomen formulieren, doch ik zal mij terstond verwijderen, indien...”
„Zo ernstig is het nou ook weer niet,” zei Wanda sussend. „Als jullie zo vriendelijk willen zijn met die paperassenboel boven op de archiefkasten en de bureaus hiernaast te gaan zitten en dit kantoor vrijlaat, is het mij best. Pop, wil jij even hier blijven, want ik moet je spreken over een vertrouwelijke kwestie.”
„Hoera,” zei Pop. „Vertrouwelijke kwestie. Geheimen. Onderonsjes. Heerlijk! Moeten er weer een paar schelmen worden ontmaskerd? Ik ben reuze-goed in het afrukken van maskers. Al is een schelm nog zo snel, Pop Pluvier ontmaskert hem wel.” Zij verhief zich boven op het bureau met gekruiste benen, een manoeuvre die ieder ander praktisch een enkelfractuur zou hebben bezorgd en begon, met gestrekte benen op het bureau staande, haar formulieren bijeen te graaien. Pops bestaan was nu eenmaal de helft van de tijd een permanent soloballet. Met formulieren en àl sprong zij van het bureau af, op één voet terecht komend en verdween in het kantoor er naast, gevolgd door mrs. Meredith en Thea. Toen zij terug kwam, sloot Wanda de deur achter haar.
„Pop, ga even rustig zitten en luister. Hou tegen iedereen je waffel over wat ik je nú vertel. Dadelijk stuur ik je weg om die juffrouw Cynthia Ferber op te gaan halen. Zij woont in bungalow B 26. Zij móet meekomen en als zij tegenstribbelt, zeg je maar dat de recherche haar wel op zal komen halen als zij niet meteen hier verschijnt. Ik vertel je vannacht wel wat er precies achter zit, maar wij zoeken een doormidden gescheurd deksel van een Cadbury-chocoladedoos die in het bezit moet zijn van een roodharige juffrouw die in dit kamp logeert. Wij neuzen dadelijk de bagage van die tante na, maar denk er goed aan, dat ze absoluut niet mag merken, wàt wij zoeken. We doen dus juist, of we haar controleren op geld dat door haar broer en Mataxas uit die kampkas is verduisterd. Is dat duidelijk?”
„Stop. Zoeken wij die bullen daarginds na, òf buiten in de regen, òf hier?”
Wanda zei gedecideerd:
„We laten haar eerst haar boeltje pakken, kijken dan haar bagage na en als ze weg is, haar huisje.”
Pop zat te piekeren.
„Waarom is dat halve bonbondeksel zo belangrijk?”
Wanda vertelde haar beknopt wat zij gehoord had van inspecteur Griffith en Pops ogen begonnen te schitteren van avonturenlust. Zij sprong overeind.
„Laat dàt maar aan Pop over, Wanda. Ik zweer je dat géén halve bonbondeksel, geen kwart bonbondeksel, zelfs geen los papiertje van een bonbon aan mijn Argusogen zal ontsnappen. Ik bèn al weg ik kom terug, met die juffrouw uit de hand etend. Verlaat je op Pop Pluvier. Geen deurwaarder zo best.”
* * *
Precies acht minuten later kwam de juffrouw (die Wanda de nacht tevoren had zien rondwandelen in een nijlgroene badmantel met witte noppen) binnenstappen in een tabakskleurig mantelpak met een baby-blauw bloesje eronder. Wanda zag nu, dat zij héél licht-blauwe ogen had die het boven het bloesje heel aardig deden. Die ogen keken Wanda vlak en bijzonder rustig aan. Pop sloot de deur achter haar.
„Goedenavond,” zei Cynthia Ferber. „U hebt mij willen spreken?”
Wanda zat achter haar bureau, met een ballpoint-pen tussen haar vingers.
„Gaat u zitten, miss Ferber. Ik moet u enkele vragen stellen en ik raad u aan ze eerlijk te beantwoorden, dan kunt u zich een hoop narigheid besparen. Hoe lang woont u al in dit kamp?”
Juffrouw Ferber keek om zich heen, zocht een gemakkelijke stoel uit, ging daarin zitten, kruiste haar enkels over elkaar, legde één vinger langs haar neus, sloeg haar blauwe ogen op naar de lamp en antwoordde:
„Laat eens kijken... ongeveer vijf weken.”
„Ik heb nergens in de boekhouding uw naam kunnen vinden, miss Ferber. Heeft u in de loop van die vijf weken ooit iets betaald?”
Het gelaat van juffrouw Ferber kreeg een verbaasde uitdrukking:
„Ik? Natuurlijk niet. Dat werd door mijn broer geregeld.”
„Dàt is heerlijk,” zei Wanda. „Ik wou dat ik ook zulke broers had. Is het u mogelijk bekend of uw broer ooit iets betaald heeft? Heeft u een kwitantie of iets dergelijks?”
„Natuurlijk niet,” antwoordde miss Ferber. „Als mijn broer betaalt, krijgt hij de kwitantie en niet ik.”
„Alles is natuurlijk mogelijk,” erkende Wanda. „Mijnheer uw broer, zoals u mogelijk bekend is, heeft samen met mijnheer Mataxas een paar duizend gulden uit de kas verduisterd en heeft vanmiddag de plaat gepoetst. Het is natuurlijk mogelijk, dat hij in een edelmoedige bui uit de verduisterde fondsen uw logeerpartij hier heeft betaald, maar dat lijkt me toch ietwat onwaarschijnlijk. Dan is er nog een kleinigheid. De administratie van dit kamp werd hedennacht door uw edelmoedige broer, keurig netjes verpakt, in de slaapkamer van uw bungalow neergezet.”
„Merkwaardig,” zei Miss Ferber. „Ik heb helemaal geen pak gezien. Geen slordig pak en geen keurig pak. En ik ben juist zulk een ordelijk meisje. Vanmorgen nog heb ik onder het bed gestoft. Ik vond twee haarspelden en een spin. Maar geen kampadministratie. Weet u het heus ècht zeker?”
„Toevallig,” zei Wanda met een lief glimlachje, „weet ik dat heus heel erg zeker, want ik stond vlak naast het raam in het donker, toen mijnheer uw broer voor Sinterklaas speelde en het bij u binnen deponeerde.”
Miss Ferbers blauwe ogen gingen zeer wijd open.
„Weet u héél zeker dat het míjn bungalow was?”
Wanda legde de ballpoint plat op het bureau.
„Kijkt u eens, juffrouw Ferber. Ik vind het niet nodig u alles aan uw neus te hangen, maar ik weet een massa meer dan u vermoedt. Dat u met uw broer onder één hoedje speelde staat wel vast. Uw broer en mijnheer Mataxas zijn hedenmiddag hals-over-kop gevlucht en u bent hier rustig gebleven. In de eerste plaats omdat u niet wist, wat te doen en in de tweede plaats omdat een overhaast vertrek uwerzijds een stilzwijgende bekentenis zou vormen. Nu kunt u kiezen of delen. Wij willen geen onnodige schandalen en ik heb het liefst dat u nog vóór middernacht van hier vertrekt. Dan wordt er verder geen werk van gemaakt. Maar ik sta erop, alvorens u vertrekt, uw bagage na te kijken, want wij willen zeker weten, dat u broer niet nog meer cadeautjes bij u heeft achtergelaten. Is dit duidelijk? Zo niet, dan zal de politie van Easton...”
Miss Ferber stond op en glimlachte vriendelijk.
„Het is mij volkomen duidelijk, miss Moens. Ik heb een zuiver geweten, al gelooft u dat misschien niet. En als u zich daarvan wilt overtuigen door tussen mijn onderjurken te grabbelen, staat u dat volkomen vrij. Ik ben blij dat ik mijn kleren altijd netjes gestopt houd.”
Wanda stond op.
„Zullen we het dan maar meteen afwerken?”
„Doe zoals u wilt.”
Wanda knikte tegen Pop.
„Dan gaan we maar en kunnen alles op de prettigste manier regelen.”
* * *
Het werd een ietwat vreemde situatie in Cynthia Ferbers bungalow, maar Wanda maakte het roodharige meisje in stilte een compliment voor de wijze waarop zij zich er onder gedroeg. Miss Ferber gaf „geen krimp” zoals dat heet en praatte tijdens het inpakken langs haar neus weg even vrolijk over nylonbloesjes, het slechte weer en de zware belastingen, alsof zij met haar beste vriendinnen een genoeglijk onderonsje had. Wanda zat op Cynthia’s bed en Pop hing in de vensterbank. Het ging allemaal genoeglijk en prettig zonder hatelijke opmerkingen of steken onder water.
Dit is werkelijk een tante van groot kaliber, dacht Wanda. Typisch het soort juffrouw dat met een vriendelijk praatje in een keurig mantelpak een juwelierswinkel binnenstapt en er uit wandelt met een parelcollier in haar mouw.
Toen miss Ferbers beide koffers waren gepakt, zij haar handtas gereed had gelegd en een laatste rondgang maakte door het landhuisje dat zij keurig ordelijk achterliet, met alle kranten op een stapeltje en alle losse papiertjes in de prullemand, informeerde zij vriendelijk:
„Wilt u zich er nu even van overtuigen dat ik geen kaartsystemen in mijn handtas heb en geen pakken bankbiljetten in mijn koffers?”
„Waarde miss Ferber,” antwoordde Wanda, opstaande. „U bent gewoonweg helderziende. Ik heb helemaal het woord kaartsysteem niet genoemd en alleen gesproken over: administratie.”
„Kom, kom,” zei miss Ferber luchtigjes. „Mijn broer heeft mij al enkele malen spottend verteld dat de hele administratie hier bestond uit een één kaartsysteem. In dit kamp zijn de woorden „administratie” en „kaartsysteem” zuivere synoniemen.”
Bam! Daar zat Wanda.
Zij gaf geen antwoord, opende de ene koffer en Pop de andere. Zij bevatten keurig opgevouwen kleren, enkele boekjes in zakformaat, wat particuliere brieven, een toilet-cassette en dat soort voorwerpen. Geen rommel. Geen tijdschriften of iets anders, waartussen een half bonbondoosdeksel verstopt kon zitten. Wanda merkte op dat miss Ferber ook niet de minste bezorgdheid aan de dag scheen te leggen betreffende het resultaat van dit onderzoek. Zij stapte de keuken in, dronk een glaasje water, kamde nog even heur rode haren voor een spiegel in het gangetje, neuriede wat brokstukjes van een paar melodietjes en bood haar handtasje aan, toen het onderzoek van de koffers was verlopen. Wanda lette erop of er ergens in deze bagage iets achter de binnenkant van het deksel geplakt zat, maar dat kon moeilijk, want beide koffers waren niet van papier of fiber, maar van leer en zij vertoonden nergens een spoor van naai- of plakwerk en evenmin onverklaarbare bobbels.
„U bent wel secuur, moet ik zeggen,” knikte miss Ferber. „Dat is slechts te prijzen. Nog geen vergeten visitekaartje zou uw waakzaam oog ontsnappen. Hier is mijn handtas.”
Juffrouw Ferber was de behulpzaamheid zelve. Zij trok zelfs het jasje van haar mantelpak uit en bood tenslotte aan, haar rode haren te laten uitkammen, voor het geval er iets in haar coiffure verborgen zat. Het bracht Wanda in een lastig parket, want zij achtte deze juffer best in staat om dit alles volkomen als komedie op te voeren, of als bluf, voor het geval zij wel degelijk iets te verstoppen had... maar toen de situatie langzamerhand belachelijk ging worden, had Wanda er genoeg van. Als Scotland Yard voor honderd procent zeker wilde zijn, moest Scotland Yard deze juffrouw maar met röntgenstralen doorlichten.
„Wij zijn volkomen voldaan, miss Ferber,” zei ze. „Zullen we een taxi voor u bellen?”
„Als u zo vriendelijk zou willen zijn...”
Wanda en Pop hielpen haar met de bagage. Wanda draaide het huisje op slot en stak de sleutel in haar zak. Pop ging een taxi bestellen en Wanda bleef nog wat praten over koetjes en kalfjes tot de auto uit Eastham arriveerde. Juffrouw Ferber klom erin... de koffers gingen in het bagageruim en minzaam glimlachend werd miss Ferber naar het spoorwegstation gereden. Wanda en Pop keken het verdwijnende rode achterlichtje na.
„Dat is geen zus om zonder handschoenen aan te pakken,” zei Pop, met een ondertoon van bewondering in haar stem. „Wat zou die doen voor de kost?”
„Daar heb ik nu al de hele tijd over na zitten denken,” zei Wanda. „Ik mag een boon zijn als ik haar kan plaatsen. Mannequin - secretaresse - actrice voor kleine rolletjes of omroepster van de televisie. Zelden dat je iemand niet kunt plaatsen, maar hier kan ik werkelijk geen touw aan vastknopen. Maar ze had géén half bonbondoosdeksel in haar spullen. Nog geen halve bonbon. Ga je mee terug naar kantoor?”
* * *
Mevrouw Meredith zat verwoed te schrijven toen Wanda en Pop binnenkwamen.
Thea zat formulieren door te lezen.
„Wanda!” riep zij, zodra de deur openging. „De antwoorden op sommige formulieren zijn al binnengekomen!...”
„Dat is nu allemaal vreselijk prachtig,” zei Wanda. „En reusachtig gezellig. Maar valt er uit deze grapjasserij iets nuttigs te distilleren?”
„Is al gedistilleerd, meisje,” antwoordde mevrouw Meredith, over haar bril Wanda aanziende. „Wij hebben intussen niet stil gezeten en een wandelrally georganiseerd, die zowel een sportief als een amusementselement in zich heeft. Morgen gaan de papieren rond en overmorgen zal de feestelijkheid plaatsvinden.”
Wanda staarde de tweedberokte dame aan.
„Wat is in vredesnaam een wandelrally?”
Mevrouw Meredith reikte een papier over met een gebaar dat tegelijk zwierig en triomfantelijk was.
„Lees, jongmeisje. Lees zelf.”

Camp Holiday Haven,
augustus 1955
WANDELRALLY
Bedoeld voor Jeugdigen van Hart en Been

Op donderdag a.s. zal vanwege de afdeling Sport en Amusement een z.g. wandelrally worden georganiseerd waartoe alle jeugdigen van hart en/of been worden opgeroepen, weer of geen weer; lui of niet lui. De start zal plaatsvinden te 10 uur v.m. vanaf de hoofdpoort. Aan elk der deelnemers zal op dat moment, en daar ter plaatse, een gedicht worden uitgereikt waarin het doel van de eerste étappe in verborgen betekenis ligt besloten. Op dat doel moet een tweede briefje worden gezocht (dat daar zeer dichtbij verborgen is) en dat het volgende doel aangeeft, en zo verder. De totale tocht voert langs cafeetjes, schilderachtige plekjes en bezienswaardigheden in de omtrek en is ongeveer 15 kilometer lang. Voor het geval het mocht gaan regenen of waaien, worden de mannelijke deelnemers opgewekt, zakflacons met wat rum of whisky mede te nemen en de dames eventueel thermosflessen met hete thee of koffie, zulks ter algemene opmontering en opvrolijking. Voor de eerste mannelijke en eerste vrouwelijke binnenkomers zijn fraaie prijzen beschikbaar.

Binnen wordt men sikkeneurig,
Wandel daarom fier en fleurig!

De Kampleiding

„Hazo,” zei Wanda, het document neerleggend. „Wat zijn die fraaie prijzen en wie betaalt die?”
Pop staarde haar verbaasd aan:
„Het kamp natuurlijk. Wie anders?”
„O,” zei Wanda. „En wat verstaat men op de afdeling Sport en Amusement onder fraaie prijzen? Een kort jasje van chinchilla-bont en een twoseater Jaguar? Een villa aan de Rivièra en een vlekvrij stalen slaapkamerameublement?”
„Doe niet zo gek!” zei Pop. „Een polshorloge bijvoorbeeld voor de heren en voor de dames een... handtas. Die kan Thea wel in Easton gaan kopen, morgen.”
 „Hm!” zei Wanda. „Dat is niet onredelijk. We moeten wel iets doen om de mensen vertier te bezorgen. Altijd maar grammofoonplatenconcerten en bridge-drives in de Grote zaal gaat ook niet.”
Mevrouw Meredith stond op en lachte haar toe.
„Juist mijn kind. Ik ben oprecht blij, te zien dat de jeugd van heden, Brits of Hollands, nog steeds van initiatief en doorzettingsvermogen blijk kan geven. Hulde, mijn kind. Ik heb mijn steentje bij kunnen dragen... ik zal de eerste zijn die aan kop van de stoet er de sokken inzet.”
„Hoera! Een kop met sokken,” murmelde Thea. „Ik ga naar bed. Ik ben doodmoe na deze dag vol emoties.”
Wanda knikte en wenkte Pop.
„Ik moet jou nog even hebben, grapjas.”
* * *
Het was kwart vóór middernacht. Thea was naar bed. Mevrouw Meredith had hen verlaten en Wanda zat tegenover Pop aan Mataxas’ vroegere bureau.
„Pop, we hebben nog drie roodharige juffrouwen over. Cynthia Ferber is uitgeschakeld en mevrouw Meredith komt niet in aanmerking.”
Pop knikte peinzend, één been hoog opgetrokken en haar armen om de knieën geslagen.
„Er is nog meer uitgeschakeld,” zei Pop droog. „Mijn magere chef van Sport en Amusement zal nu wel helemáál ontoerekenbaar zijn, omdat hij zijn Cynthia kwijt is. Hij zal nu al wel als een dwaalgeest weeklagend over de duinen zwalken.”
„Hemeltje, ja,” zei Wanda geschrokken. „Dat is toch die dunne vent, die Olaf heet?”
„Dat is ‘m. Veel verschil zal het voor mij niet maken. Ik geloof dat onze mevrouw Meredith meer in haar Sport en Amusementsmars heeft dan die maanzieke voetbalmaniak. Ik vind overigens dat onze Oberon wèl een best span lieden heeft uitgezocht om dit kamp te drijven. Hij heeft ze vermoedelijk voor een prikje overgenomen uit een failliete psychiatrische kliniek.”
„Rest ons nog één probleem, Pop: wie is de roodharige misdadigster?”
„Spannende vervolgfilm in nog drie afleveringen,” zei Pop. „Wie hebben we nog op ons verlanglijstje staan?”
Dat wist Wanda uit het hoofd:
„Jean Simmons, een typiste uit Londen. Wicky Starr, die kletszieke huisvrouw uit Bristol en ons winkelmeisje uit Blackpool, maar die woont in gebouw „Julia.”
Pop zat te fronsen.
„Ik vind het een rare geschiedenis. Ik kèn die dikke roodharige. Die heeft een zoontje... wacht eens even: een lelijk joch dat altijd met katapulten schiet. Die heeft gisteren nog een pak rammel gekregen van een stuurman van de Koopvaardij, met een reuze herrie als gevolg. Die vrouw heeft vlammend oranje haar, maar... ik laat me hangen, Wanda, als dat mens iets met een grote juwelendiefstal te maken heeft. Die kletst de hele dag door over gebakken vis en andermans kinderen. Internationale juwelendieven met hun aanhang kunnen zich meestal nog beschaafd voordoen, dat neem ik tenminste aan, omdat zij in behoorlijke hotels moeten wonen, want bij het Leger des Heils vallen niet veel parelcolliers te snaaien. Maar ik geloof dat die juffrouw met dat oranje haar zelfs kans loopt, in een Leger des Heils-hotel te worden geweigerd.”
„Dan blijven die twee anderen over. Volgens hun opgaven beiden ongehuwd. De roodharige typiste Simmons woont samen met een blonde vriendin en ze ruimen geen van tweeën ooit iets op. Als die hier vertrekken, kunnen we een bulldozer laten komen om hun bungalow te reinigen van de schillen en dozen. En onze laatste joffer is drie en twintig.
Lijkt me een heel lief, bescheiden meisje en het wil er bij mij niet in, dat zij een doortrapte gangsterzus is. Maar daar kun je je óók in vergissen.”
„En òf „, zei Pop. „Kijk maar eens naar mij. Ben ik geen schat van een kind om te zien? Oude dames komen op straat naar mij toe en geven mij zuurtjes. Zou je van mij zeggen dat ik geheime tekeningen van het paleis Noordeinde aan de Russen heb verkocht? Wat wil jij nu eigenlijk? De roodharige juffrouwen chloroform toedienen en naar bonbondozen gaan zoeken?”
„Nee,” zei Wanda. „Ik heb trouwens ook geen zin om weer op nachtelijk avontuur uit te gaan. Ik heb voorlopig genoeg beleefd. Ik ga naar bed. Morgen zien we wel weer verder. Maar blijf een beetje in de buurt, dat we mekaar de bal toe kunnen spelen als het nodig is.”
„Komt voor mekaar,” beloofde Pop. „Ik zal mijn best doen. Jammer dat het geen roodharige mannen zijn, anders kon ik een Mata-Hari rol gaan spelen. Diep in hun ogen staren en met twee handen in hun binnenzakken zoeken. Ga je mee?”
Wanda deed de lichten uit, draaide de deur op slot en ging mee. Buiten regende het weer.

XI

De volgende ochtend bracht motregen en een algemene stemming van meligheid; een van die dagen waarop weinig leuks schijnt te willen gebeuren en waarop alles druilt. De regen druilt, de humeuren druilen en de gebeurtenissen druilen. Wanda kreeg achtereenvolgens drie typische zeurgesprekken te voeren met vakantiegasten die zich respectievelijk beklaagden over de kwaliteit van de koffie, over het voortdurend verdwijnen van toiletpapier in de W.C.’s en over de te lage temperaturen van het water in de douchecellen. Thea’s schrijfmachine kreeg een fout aan de spatiebalk, zodat tussen twee woorden nu en dan een rits wit kwam te staan. Drie verschillende kindergevechten binnen één uur zorgden dat de halve morgen in beslag werd genomen door het sussen van verontwaardigde of strijdlustige ouders. De jongen met de katapult speelde het klaar, een doos grammofoonnaalden te stelen bij de geluidsinstallatie in de Grote zaal, een nieuw soort projectielen te vervaardigen uit balletjes klei met naalden erin geprikt, die hij vervolgens op een elektrisch stelletje hard bakte. Niemand betrapte hem dáárbij, maar des te meer opwinding ontstond later, toen hij zich verdekt opstelde in de struiken naast het sportterrein waarover enkele geharde dames in shorts ondanks de regen rondjes draafden om hun lichaamsgewicht naar beneden te krijgen. Toen hij op hen het vuur opende, ontstond een lawaai dat het halve kamp in opschudding bracht en dàt gaf Wanda de kans waar zij op had gewacht, want de katapultfanaat werd door twee struise dames in doornat sporttenue opgebracht naar het kampkantoor.
„Haal de moeder hierheen,” besliste Wanda, nadat zij het omstandig verslag van de wandaden van die ochtend had aangehoord en pleisters had doen plakken op de beschadigde plaatsen. Het scheen of iedereen er die ochtend op uit was, zich aan zijn medemensen te ergeren, of om zijn medemensen dwars te zitten. Wàt men ook van Bully Ferber kon zeggen, Wanda moest toegeven dat hij voor honderd procent gelijk had gehad met zijn voorspelling over wat er met de stemming in het kamp zou gebeuren ingeval van aanhoudend slecht weer. Wanda tikte enkele malen hoopvol op de barometer, maar die was niet te verwikken of te verwegen. De roodharige moeder kwam binnenrollen, dat was het juiste woord. Zij stopte voor Wanda’s bureau, zag haar zoon, die prompt begon te schreeuwen dat hij niets gedaan had en ging terstond tot de aanval over. Zij vroeg niet eens wat er gebeurd was, was ook niet tot zwijgen te krijgen en schudde voortdurend haar oranjerode haar, min of meer als een vechtlustige poedel, indien van een poedel ooit gezegd kan worden dat hij vechtlustig is. Deze dame was het in ieder geval wèl. Haar tactiek scheen eenvoudig dááruit te bestaan dat zij bleef doorpraten tot ieder ander in wanhoop de strijd opgaf en het kon haar weinig schelen, wáár zij haar woordenmateriaal vandaan haalde. Zij begon met een omstandige bewijsvoering over de voortreffelijke kwaliteiten van haar zoon. Zij vertelde uitgebreid wat een schat van een man haar eerste echtgenoot was geweest, wat de dokter altijd van haar als moeder had gezegd en welk een bazuinen van lof de onderwijzers zonder uitzondering over haar spruit hadden doen schallen. Dat deze zoon nu en dan met katapulten schoot, was niet te laken, maar in een opgroeiende jongeman eerder te loven, want het was een tastbaar bewijs van een mannelijke, strijdvaardige geest. Dat de jongen in dit geval projectielen had vervaardigd uit kleiballetjes en grammofoonnaalden was een bewijs van inventief vernuft, waarvan alle genieën ter wereld vanaf Einstein via Edison tot en met Henry Ford in hun jeugd hadden blijk gegeven. In plaats van te trachten haar tot zwijgen te brengen, luisterde Wanda met grote aandacht, want in de loop van deze woordenstroom kwam het complete doopceel van de familie Starr uit de doeken, compleet met voorouders, woonplaatsen, tantes en schoolrapporten. Het beeld van de familie Starr werd zo compleet, dat Wanda hen na een kwartier even vertrouwd bezag als de familie Doorsnee. Als deze vlamharige, strijdlustige kletshaai ooit iets met geraffineerde juwelendieven uitstaande had gehad, was Wanda ook bereid voetstoots aan te nemen dat Dorus Rijkers in zijn vrije tijd bankbiljetten nadrukte. Zij was eigenlijk de vlerk met zijn katapult dankbaar, dat hij haar aldus in de gelegenheid had gesteld wéér een naam van de Rode Lijst te schrappen; volstond dus met de strenge verzekering, dat zij, als zoiets zich herhaalde, de familie Starr, met of zonder protest, uit het kamp zou laten verwijderen, loodste het hele zaakje, beschadigde dames en al, gaandeweg haar kantoor uit en zag Pop de trap op komen stuiven, haar haastig wenkend. Het gekrakeel ging in de kleine hal boven aan de trap nog steeds door, zodat Pop alle kans had, Wanda haastig te zeggen:
„Die twee typistes zijn daarnet afgehaald door twee jongens in een Austintje en de poort uitgereden. Dit is onze kans om dáár te gaan snuffelen. Ze hadden reisdekens bij zich, dus die zullen wel niet in een wip terug zijn.”
Wanda knikte kort, zei even tegen Thea dat zij een uurtje afwezig zou zijn, sprak nog enkele sussende woorden tegen de ruziemakers op de trap die nu langzaam naar beneden begonnen af te zakken en wandelde haastig met Pop door de motregen naar de achterzijde van het kamp, waar de bungalow van de beide typistes was gelegen.
„Hoe steken we dat nu aan de steel?” vroeg Wanda, ietwat schichtig om zich heen kijkend. „Hier zitten overal mensen achter de ramen.”
„Laat dàt maar aan mij over,” lachte Pop, die een wijde regencape om had. „Hoe brutaler, hoe beter is mij altijd gezegd. We gaan gewoon naar de buren toe.”
Wanda wilde al gaan vragen wat Pop in de zin had, want de verbijsterende initiatieven bij tijd en wijle door Pop aan de dag gelegd, vervulden haar permanent met enige schroom als het erop aan kwam juffrouw Pluviers leiderschap te volgen, maar het was al te laat. Pop maakte links uit de flank, ging een door spelende kinderen tot een woestenij herschapen voortuintje binnen en drukte op een voordeurbel. Een kaalhoofdig mannetje in hemdsmouwen die een opengevouwen krant fladderend in de hand hield, keek haar half bewonderend en (naar het Wanda leek) half hoopvol aan.
„Goede morgen,” wenste Pop hem opgetogen. „Weet u ook of die twee meisjes die hiernaast wonen, gauw terug zijn?”
Het kaalhoofdige mannetje veegde enkele malen met de palm van zijn hand over zijn schedel, stak zijn hoofd naar buiten om eerst naar Wanda en dan naar het buurhuisje te gluren, kreeg een straaltje water dat onverwacht van de dakrand lekte, op zijn kaal hoofd en trok als een schichtige schildpad dat hoofd terug. Hij begon het water eraf te vegen.
„Ik zou het u niet kunnen zeggen,” antwoordde hij korzelig, de krant in zijn hand ongeduldig schuddend. „En ik hoop dat ze voorlopig weg blijven, eerlijk gezegd, want de halve nacht hebben ze daar de radio aan. Twee toestellen soms. En dan die afgrijselijke buitenlandse zenders! Of onze eigen BBC niet goed genoeg voor ze is. Die sluit tenminste op een fatsoenlijk uur. Wat heeft het voor nut de zee te beheersen en op een eiland te wonen, als de hele nacht vreemde invloeden en decadente muziek door de ether heen de lucht doorklieven. Een ingezonden stuk ga ik er over schrijven, daar kunt u op rekenen!” Hij schudde weer de krant in zijn hand. „En als u denkt...”
Pop opende haar regencape en haalde twee enorme rattenvallen te voorschijn, die zij onder haar linkerarm had gedragen. Zij schudde ze het sputterende mannetje onder de neus.
„Wij moeten in dat huis hiernaast zijn. Wij zijn van de Sectie Knaagdierenverdelging van de Kampleiding. Er is een klacht gekomen dat het huis hiernaast last heeft van woframratten. Wij willen deze vallen plaatsen.”
Het mannetje keek ietwat zuur naar de beide kolossale vallen die Pop voor zich uithield en deed onwillekeurig een pasje achteruit, hetgeen Wanda niet verbaasde. Die vallen zagen eruit of zij bestemd waren om er losgebroken Sint Bernhardshonden in te vangen.
„Het verwondert mij niet,” snauwde hij. „Geen moment. Het is daar binnen zo’n bende, dat het mij niet verbazen zou als u daar binnen ook nog een paar jakhalzen vond. De achterdeur zal wel open zijn, want de sleutel zijn ze allang kwijt en anders zijn er vast wel een paar ruiten kapot, want er sneuvelt er minstens elke dag een. En als u dan tóch binnen bent, doe me dan een plezier en laat een paar van die radiotoestellen eventjes vallen, dan heb ik kans op nog een beetje nachtrust, vóór dit hele kamp door de ratten wordt overstroomd of door de regen de Noordzee inspoelt. Vakantiekamp! De hel van Dante was er een lustoord bij. Goeden morgen!”
De voordeur bonsde dicht, maar iets te hard en het daarin zittende ruitje kwam in rinkelende schilfers in de voortuin terecht. De kale schedel verscheen nog even voor het ontstane tochtgat en snauwde:
„Vakantiekamp noemen ze dit! Revolutiebouw is het! Alles even solide als een kampeertent!”
Pop was al weg, gevolgd door Wanda. In de voortuin van de bungalow die zij hebben moesten kregen zij al een licht voorproefje van wat hen te wachten stond. Naast de deur lag een anderhalve meter hoge pyramide, bestaande uit drie volgepropte vuilnisemmers, bijna geheel bedolven onder een van later datum afkomstige gletscher van taartendozen, lege Coke-flesjes, meloenschillen, ineengefrommelde kranten en houtwol, met er boven op een oude autoband, die tenminste de hoofdmassa voor wegwaaien behoedde, al nam Wanda niet aan dat de bewoonsters zo nadenkend waren geweest om die voor dat doel erop te deponeren. Rechts van de voordeur was een enorm gat gegraven, waarvan de functie niet duidelijk was, maar er lag een lege pakkist in. Het zand, uit die kuil afkomstig, was voor het grootste deel gebruikt om het grasveld op te hogen, alleen had men vergeten om het gras eerst opzij te leggen. Opzij van het huisje stond een spiraalmatras in de regen met erop een deken en twee doorweekte kussens, die men blijkbaar maar buiten had laten liggen omdat ze tóch niet natter konden worden dan doornat. Het ruitje in de voordeur ontbrak geheel en al, maar de een of ander, met zin voor orde, had netjes de scherven uit de sponningen gehaald (blijkbaar om met de arm door dat gat de deur te kunnen openen). Waarom die deur nog in het slot was getrokken, was niet duidelijk, want het raam naast de voordeur stond uitnodigend op een kier. Pop stak haar arm door het voordeurraampje en beide meisjes traden binnen. In de gang stonden twee sportfietsen waarover badpakken, een regenjas en een natte deken waren uitgehangen. Een vreemde, doordringende lucht kwam van ergens aanwaaien. Wanda stak haar neus omhoog, duwde Pop opzij en liep door naar het keukentje. Op het Butagasstel stond een groen emaille pan luidkeels te walmen. Het ding was volkomen drooggekookt en bevatte nog slechts een bruine laag, die eruit zag als steenkoolteer. De pan was zó gloeiend dat er nu en dan met een knap een stukje emaille afsprong. Wanda deed het gas uit. In een hoek stond een braadpan, waarvan de houten steel half was verkoold, terwijl uit de pan zelf een penicillinecultuur welig opbloeide.
„Grote gloriegrutten,” riep Pop, vanuit de deuropening rond-starend. „Hier hoeven we geen rattenvallen te zetten. Een rat die hier iets eet, sterft prompt aan voedselvergiftiging. Zullen we maar op zoek gaan?”
„Jammer dat we geen mestvorken hebben meegebracht,” zei Wanda, „of rubberhandschoenen. Zoiets heb ik nog nooit gezien.”
„Het is iets uit Edgar Allan Poe,” vond Pop.
In deze grenzeloze rommel was systematisch werken de enige mogelijkheid. De meisjes bemerkten alras dat het karwei minder enorm was dan zij zich hadden voorgesteld. Ten eerste hoefden zij niet voorzichtig te werk te gaan uit vrees dat de bewoners zouden bespeuren dat hier was rondgesnuffeld. Men kon hier een Hollywoodse Wildwest knokpartij op touw zetten, zonder na afloop merkbaar meer rommel achter te laten. Bovendien waren alle kasten en koffers zo goed als leeg, want de inhoud daarvan lag op stoelen, tafels en vloeren opgetast. De woonkamer kostte hun precies een half uur. De slaapkamer zag ernaar uit of die eenzelfde tijd zou vorderen, tot Wanda op de toilettafel (want het merkwaardige van Engeland is dat bijna elke vrouw een toilettafel met spiegel onmisbaarder vindt dan een keukenuitzet) een verzameling post ontdekte, waar zij gretig op af stoof. Brieven, aan beide meisjes gericht, lagen verward door elkaar. Wanda had even te kampen met haar geweten, haalde dan de schouders op en bekeek enkele der epistels, gericht aan Jean Simmons. Het werd alras duidelijk, dat verder zoeken dwaasheid was. Uit deze brieven (sommige van Jeans moeder, andere van collega’s op kantoor en wéér andere van iemand die blijkbaar haar verloofde was) bleek overduidelijk dat Jean Simmons al drie jaar lang als typiste bij dezelfde firma werkte, nog steeds bij haar moeder thuis woonde (welke moeder blijkbaar alles voor haar dochter deed, hetgeen ook de chaos verklaarde in een huis waarin de dochter niemand had om voor haar op te ruimen) en bovendien heur haren pas drie dagen te voren rood had laten verven bij een kapper in Easton. Daar was geen enkele twijfel aan, gezien de zeer boze brief van haar verloofde, die haar verzekerde dat hij met haar niet in het publiek gezien wenste te worden aleer dat haar zijn natuurlijke (blijkbaar donkerblonde) tint terug had.
„En dat is dàt,” besloot Wanda, Pop de brief overreikend. „Zes dagen geleden was deze sloddervos nog donkerblond. We kunnen juffrouw Jean Simmons rustig overlaten aan de toorn van haar verloofde.”
Pop las de brief aandachtig door, vouwde die weer dicht, tikte ermee op haar duimnagel en keek Wanda aan met peinzende, groene ogen.
„Heb je wat?” vroeg Wanda, toen Pop zo bleef staan.
Pop zei langzaam:
„Ik vraag me af, Wanda: als deze zus zich rood heeft laten verven... waarom zou die poes van jouw inspecteur zich dan niet hebben laten blonderen? Of zwart verven?”
Wanda liet zich met een kreun op de rand van het bed vallen.
„Lieve help, Pop. Als we zó beginnen is het hek helemaal van de dam!”
„Het hek is van de dam,” antwoordde Pop ietwat grimmig.
„Trek jij de deur dicht? Ik ga een ander spoor volgen. Niet eens van wolframratten.”
Wanda haalde de schouders op, trok de voordeur achter zich dicht, herinnerde zich toen dat Pop haar rattevallen had laten liggen en ging die nog even ophalen. Toen zij weer buiten kwam, regende het nog steeds en Pop was uit het gezicht verdwenen. De man met de kale schedel stond van binnen een plaatje triplex tegen zijn deur te timmeren. Wanda nam zich voor mejuffrouw Jean Simmons, benevens haar vriendin, op de mat te roepen en geducht onder handen te nemen.
* * *
Het was uiteindelijk Pop, die met de typische, haar eigen nonchalante elegance de kwestie van de juwelen tot een oplossing bracht, al was dat ook op een wel wat verrassende wijze. Haar methoden waren nu eenmaal origineel, maar dikwijls effectief omdat Pop een bijna spookachtige gave had om, als door een onzichtbare straling geleid, op haar doel af te gaan, evenals een postduif haar hok vindt. Pop liep zingend door de regen zonder verder aan rattevallen of typistes te denken en kwam bij de kapper binnenhuppelen waar zij terstond geestdrift verwekte.
„Ha, die Pop,” zei de korte, donkere dame die in de oorlog weduwe was geworden en nu hier de kapperssalon leidde. Zij deed het niet eens slecht. De kapperssalon (mogelijk omdat deze niet door het kamp werd geleid maar aan een particulier was uitbesteed) was al bekend geworden omdat die uitstekend werk leverde.
„Hoepie,” zei Pop. „Luister eens... het gaat om een weddenschap.”
„Kom mee een kop koffie drinken,” nodigde de donkere dame uit. „Het is toch slap vandaag met die regen.”
Zij liet even een waakzaam oog gaan over haar beide meisjes-assistenten die in twee hokjes bezig waren en ging Pop voor naar het kleine kamertje in het houten gebouw waarin zij sliep en tevens kantoor hield. Nu zette zij er koffie op een elektrisch stelletje.
„Ik heb een verschil van mening met Wanda,” legde Pop uit, een zoete amandel zoekend uit een schaaltje lekkernijen op een stapeltje papieren. „Over het percentage vrouwen dat hier in Engeland hun haar laat verven.”
„En dat is volgens jou meer of minder dan in Holland?”
Pop fantaseerde er onverdroten op los, amandel bijtend met haar prachtig-witte tanden.
„Volgens mij minder, Wanda zei van meer. Hoeveel zijn het er in dit kamp, volgens uw schatting?”
Na enig heen en weer gepraat taxeerde de kapster dat op vijftig stuks, daarbij rekenend de blondines die het verder lieten opbleken en degenen die een extra-spoeling namen.
„Hm,” zei Pop, begon een kletsverhaal en kwam weer op het haarverven terug. De koffie was intussen klaar. „Als u nu rood haar had, zou u het dan laten verven?”
„Hemeltje, nee,” zei de kapster. „Echt rood haar is een van de mooiste dingen die je hebben kunt.”
„Dat vind ik ook!” barstte Pop los met prachtig gespeelde geestdrift.
„Zei ik laatst nog tegen een dame die hier kwam om het bij te laten verven. „Maar mevrouw!” zei ik. „Hoe kunt u nu ècht rood haar; van dat èchte Ierse rood, zwart laten maken!” En het zwart stond haar niet eens, met haar bruin-groene ogen. Maar ze moest van haar man, zei ze. Die hield niet van rood. En wat doe je dan?”
„Wie was die idioot in vredesnaam?” vroeg Pop.
„Een nogal lange vrouw met opvallend smalle heupen. Reilly heet ze, een echt Ierse naam ook nog. Patsy Reilly.”
„Op die manieren komen de Ieren in diskrediet,” verklaarde Pop, dronk haar koffie op en hupte overeind. „Ik ga mijn slavenleven verder voeren in druilregen en Britse dampen. Vaarwel coiffeuse van huwelijksdromen.”
Pop wandelde langzaam weg in haar regencape, in zichzelf gekeerd en nadenkend. Haar stemmingen konden nu eenmaal omslaan als - gelijk Shakespeare zegt - het weer in April. Zij slenterde naar de boekhouding, waar intussen het centraal kaartsysteem was ondergebracht en stak haar vinger tussen de letters „R”. Mevrouw Patsy Joyce Reilly kwam metéén te voorschijn, alléén wonend in bungalow A 27... dat was dicht bij de ingang. Zij was volgens de kaart gehuwd, zes dagen tevoren gekomen en 28 jaren oud.
Pop stond even zacht tussen haar tanden te sisfluiten, duwde dan de kaart terug in de bak en ging in de lunchroom een kop koffie drinken om haar hersens te scherpen. In de lunchroom zat mevrouw Meredith aan een collectie tegen elkaar geschoven tafeltjes, met voor zich een drietal kaarten van Easton en omgeving, twee blocnotes, een woordenboek en twee vulpennen. Er zat inkt aan haar neus en een fanatiek licht glom in haar ogen.
„Pop!” riep zij, zodra juffrouw Pluvier binnenstapte en haar regencape loshaakte. „Waar heb je gezeten! We moeten deze hele wandelrally nog uitstippelen.”
„O, ik ben enorm in stippeltjes,” verklaarde Pop luchtig en ging naast haar zitten op een achterstevoren gedraaide stoel. „Wat betekenen al deze stafkaarten? Zijn die uit een dump van het Ministerie van Oorlog?”
„Deze hier is van de Britse Automobielclub, deze van de VVV in Easton en dit hier is een speciale wandelkaart. Maar ik ben bang dat we er zelfs per auto op uit zullen moeten.”
„Allicht,” zei Pop. „Om die briefjes te verstoppen. Hebt u een auto?”
„Een Sunbeam Talbot,” antwoordde Mrs. Meredith verstrooid. „Het akelige is - en dat hebben we van te voren niet voldoende beseft - dat we onze briefjes met gedichten pas kunnen maken nadat we het terrein hebben verkend. We moeten eerst weten waar we ze verstoppen: in een boom, in een molen...”
„Of in een vliegende schotel „, knikte Pop. „Laten we dan gaan rijden. In uw luxe motorkaros. Ik heb goede, gekke denkbeelden en u de literaire begaafdheid. Tezamen slaan we de prachtigste wandelpuzzels in elkaar die het Westelijk Halfrond ooit heeft mogen uitknobbelen. Als u een kwartiertje wacht... ik ben zo terug en dan gaan we op pad.”
Pop sloeg weer haar regencape om, liep naar de deur, keerde om, nam een van mevrouw Meredith’s blocnotes onder haar arm en ging ditmaal werkelijk naar buiten, rechtstreeks koers zettend naar laan A van bungalows, die begon bij de ingang en schuin het kamp doorvoerde.
Pop begon bij nummer A 17 en belde aan.
„Goeden middag. Ik ben van de afdeling Sport en Amusement.”
Van binnen kwam het rijzend en dalend geween van twee kinderen, die blijkbaar teveel aan Sport hadden gedaan en dringend behoefte voelden aan Amusement. De moeder die de deur opende had een vaag wanhopige blik in haar ogen en een eierklutser in de hand.
„Dat is heerlijk,” antwoordde zij ietwat grimmig. „Hebt u zin om een eindje te gaan rijden met twee kinderen in een wagentje? Dat lijkt me voor u sport en voor hèn amusement.”
„Ik wilde vragen of u meedoet aan de wandelrally. Heeft u uw oproep daarvoor ontvangen?”
„Dat heb ik,” antwoordde de moeder vastberaden. „En niets ter wereld zal mij ertoe bewegen als een malloot door de regens te gaan sprinten. Ik sprint de hele vakantie al door dit huis heen. En als u...”
„Goeden morgen,” zei Pop, schreef iets onzinnigs op haar blocnote en vervolgde haar weg naar de volgende landhuisjes. Daar woonden twee jongemannen die haar bezwoeren dat niets ter wereld hen ervan zou weerhouden aan die rally mee te doen, compleet met wandelstokken, heupflesjes rum en Rode Kruis-trommels. Zij wilden met alle geweld dat Pop binnen zou komen om hun rum te proeven en sportles te geven, maar dat ging niet door. Pop speelde haar spelletje braaf verder en belandde tenslotte, met haar regencape los en haar blocnote duidelijk zichtbaar, bij nummer A 27. Een vrouw met zwart, vrij kort gesneden haar zat in een gemakkelijke stoel voor het raam, de benen op een poef gelegd; een electrische straalkachel naast zich en met een nummer van de „Saturday Evening Post” op haar schoot.
Haar bruin-groene ogen bleven kalm toekijken terwijl Pop op de deur afstapte, maar zij kwam pas in beweging nadat het belletje was overgegaan. Haar voeten, zag Pop door de ruit, waren nogal groot uitgevallen en staken in geel varkensleren wandelschoenen. Maar haar heupen waren opvallend smal en ze bewoog zich met de sluipende soepelheid van een jitterbugdanseres of een kat. Zij opende de voordeur wijd en bleef staan met één hand hoog aan de deurrand.
„Goedenmorgen,” wenste Pop. „Ik bedoel middag. Ik kom namens Sport en Amusement, met een rondvraag over de wandelrally.”
„Of ik eraan mee wil doen?” (De stem was laag, een tikje gesluierd, maar beschaafd).
„Precies, ja.”
„Het spijt me, maar ik voel er bitter weinig voor.”
„Dat is bitter,” zei Pop.
Een zweem van een glimlach kwam om de cerise-rode lippen. Mevrouw Patsy Joyce Reilly wist beslist wel, hoe zich te kleden. Haar lippenstifttint rijmde precies met de cerise kleur van haar vilten rok. De sweater die zij droeg was appelgroen met een barnstenen snoer erop. Het groen van haar trui rijmde weer met het groen van haar ogen.
„Weet u,” zei mevrouw Reilly, „om eerlijk te zijn: ik dans liever dan ik marcheer en ik neem liever een bad dan door de regen te sjokken. Decadent misschien, maar onmiskenbaar een feit. En ik ben bovendien zeer eigenzinnig, dus het heeft weinig nut om te trachten mij over te halen.”
Pop keek haar aan met goed gespeelde, beginnende interesse in haar ogen.
„Als u van dansen houdt, zoudt u ons een reuze plezier kunnen doen.”
„En dat zou zijn?”
„Wilt u lid worden van de jury? Onze dans-jury? Wij organiseren namelijk de dag na de wandelrally een danswedstrijd in de Grote zaal. En...”
Mevrouw Reilly was snel van begrip. Zij knikte en stond even na te denken.
„Dat is misschien wel lollig,” zei ze. „Ik ben hier alleen en ik verveel me eigenlijk een beetje. Dat wil ik wel doen, ja.”
Zij had iets van het air van een prinses die genadiglijk iemand anders een gunst verleent. Maar er zat toch ook weer iets gewoon-menselijks in haar.
„Zou u dan in de loop van de avond even bij ons op het kampkantoor kunnen komen? Dan kunnen we het meteen bespreken. We hebben graag dat de juryleden elkaar leren kennen en de wedstrijdregels helpen opmaken.”
„Goed. Hoe laat?”
„Half negen?” (Dan was het al donker).
„Ik ben er precies half negen.”
„Mijn hartelijke dank, mevrouw...” (Pop keek op naar het nummer van de bungalow). „Neemt u me niet kwalijk, hoe was uw naam ook weer?”
„Reilly. Mrs. Pat Reilly.”
* * *
Mrs. Meredith en Pop Pluvier hadden die middag de lol van hun leven. Zij beleefden, zoals Pop halverwege opmerkte, meer pret aan het in elkaar schroeven van die wandelrally dan alle deelnemers eraan bij elkaar de volgende dag zouden kunnen smaken. Zij reden door plassen en over smalle landwegen in de Sunbeam Talbot tot de modder in fonteinen over de wagen heen spatte. Zij raakten vast in doodlopende karresporen, werden door paarden eruit getrokken, vergisten zich met kaartlezen, dronken hete grog tegen de nattigheid in eeuwenoude herbergjes, verscholen achter wildernissen van klimop en besteedden de rustige momenten tussen de avonturen in met het in elkaar zetten van puzzeldichtwerken. Het eerste was al gereed toen zij in de auto klommen en bestemd om aan alle deelnemers te worden ter hand gesteld zodra de stoet bij de hoofdpoort was opgesteld.
Het luidde:

Trek nu aan de stoute schoenen
die u later af moet boenen.
Loop door plas en gras en as
uit uw hum of in uw sas;
waar de rode haan eens kraaide
dáár vindt thans de meest gehaaide
door een geestrijk vat de richting
waar hem wacht de doeleind-dichting.

Met dit geestrijk vat was een lege rumfles bedoeld, waaraan een stuk touw was bevestigd met aan het einde een blikken sigarettendoosje van Benson and Hodges, dit alles begraven tussen de as en houtskool van het afgebrande paviljoen. Het klopte allemaal precies, want om die ashoop te bereiken moest men eerst door een plas waden, dan een grasveld oversteken om tenslotte gezellig in de natte as te gaan baggeren. Uit vrees voor spionnage werden fles en doosje niet die middag begraven; dat zou bij donker geschieden en hiermede belastte mevrouw Meredith zich gaarne. In dat blikken doosje werd de tweede aanwijzing geborgen, bestaande uit een getypt papiertje, waterdicht opgeborgen in een met was afgesloten aspirinebuisje en die aanwijzing luidde:

Van fles tot fles voert deze tocht
en zo u ‘t nog niet weten mocht:
gaat en zoekt u maar tezamen
waar de paarden vroeger kwamen
om hun paardedorst te lessen.
(Maar die deden ‘t niet uit flessen.)

Deze derde aanwijzing was door Pop oorspronkelijk verstopt in een lege whiskyfles, tot Wanda die later daarvan hoorde, begon te protesteren dat er bij deze wandelrally veel te veel lege drankflessen werden gebruikt.
„Het zijn toch geen volle, zeker!” protesteerde Pop.
„Waren het maar volle,” zei Wanda. „Een lege drankfles heeft doorgaans meer op zijn geweten dan een volle. Maar daar gaat het niet over, Pop. De mensen zijn dikwijls ontzaglijk kinderachtig en ik wil ons niet blootstellen aan schampere opmerkingen dat deze rally staat in het teken van „The Lost Weekend” of iets dergelijks.”
„All right, all right,” zei Pop. „We zullen hem houden in het teken van Klein Duimpje en de Kleuterklas, als jou dat veiliger lijkt. Een lege fles is een lege fles, volgens mij. Maar is het goed als ik een Coke flesje gebruik, of is dat ook te woest?” Een Coke flesje was goed. Pop haalde er een uit de kantine, borg er de derde aanwijzing in en sloot het ding af met een kurkje. Het getypte briefje bevatte de volgende instructie:

Gebruik nu uwe spitse breinen,
(al mocht u eruit zien als de zwijnen).
Na de overgang der treinen
ligt een bouwsel wrak te kwijnen
zonder ruiten of gordijnen.
Neus daar maar tussen de balken,
daarna kunt u verder zwalken.

In deze stijl prutsten zij nog een tijdje verder, nu eens geestdriftig, dan weer fanatiek en af en toe krijsend van het lachen. Het klopte allemaal als een bus en met een beetje bekendheid van de omgeving plus wat vindingrijkheid, oordeelden zij beiden, kostte het niemand veel moeite, die tocht tot een goed einde te brengen. Natuurlijk was het zó dat, te beginnen bij de tweede etappe (het briefje in het aspirinebuisje) elk briefje maar door één of enkele personen kon worden gevonden, maar de rest van de troep had in elke etappe niet anders te doen dan de vinders te volgen en bij elke nieuwe vindplaats zou algemeen gezoek ontstaan dat elke etappe juist des te spannender maakte. Want het was natuurlijk helemaal niet gezegd, dat de man die het eerste het briefje had gevonden, ook het eerste het tweede zou vinden en het stond nog veel minder vast dat hij meteen de betekenis van de tweede puzzel zou uitkienen, waardoor hij anderen te hulp zou gaan roepen, die dan weer een voorsprong konden krijgen. Pop en Mrs. Meredith waren het erover eens dat zij een pracht van een rally in elkaar hadden gezet en kwamen tegen half zeven doornat en doodmoe thuis, waar hen nog de taak wachtte de briefjes netjes uit te typen en in flesjes of blikken doosjes te verstoppen, waarna zij nog op de vastgestelde plaatsen moesten worden gedeponeerd. Het eerste briefje zou worden gestencild en iedereen ter hand gesteld; het tweede briefje zat in het aspirinebuisje in de as van het paviljoen. Het derde briefje, in het Coke flesje, zou worden geworpen in het kroosbedekte water van een vroeger paardenwed, door braamstruiken omgeven, dat een bekende plaats was voor uitstapjes en pikniks vanuit het kamp. Vandaar leidde het spoor via een spoorwegovergang naar een halfvervallen en leegstaande boerderij, waar een blikken doosje verstopt zat in een opening tussen twee dakbalken. En zo verder.
Pop had haar eigen bedoelingen met de rest van die avond en liet het gaarne aan de accurate en geestdriftige mevrouw Meredith over om in haar Sunbeam Talbot de route langs te rijden en in het donker, dus onbespied, die verschillende voorwerpen op hun plaats te brengen.
Wanda die voor alle zekerheid (de vreemde stunts van Pop kennende) het hele plan nog even controleerde, had er niets op aan te merken. Het klopte allemaal als een bus.
* * *
Om half acht, toen Pop zich van mevrouw Meredith had losgemaakt en wat droge kleren had aangetrokken, ging zij op zoek naar Wanda, die zij aantrof op haar kantoor, geheel alleen en verdiept in inventarislijsten.
„Zit je nú nóg met je neus in papieren? Is dàt een leven voor een jong meisje?”
„Je kunt mij nauwelijks meer een jong meisje noemen,” zei Wanda. „De chaotische staat van de administratie hier heeft in enkele etmalen tijds een oude vrouw van mij gemaakt. Hoe het mogelijk is begrijp ik niet, maar op elke inventaristelling komt een verschillend aantal tafels en bedden voor. Als het nu steeds minder werden, zou ik nog aannemen dat er zo nu en dan een paar gesloopt werden, maar dat is niet zo.”
„Het zal gaan volgens de wet der communicerende vaten,” zei Pop. „Hoe minder tafels, hoe meer bedden. Of misschien eten sommige mensen op bed en slapen ze onder de tafel. Vandaar misschien ook de uitdrukking: gescheiden van tafel en bed.”
„Een beetje grondiger scheiding van tafels en bedden op deze inventarislijsten zou de overzichtelijkheid aanmerkelijk ten goede komen. Had jij iets op je lever?”
„Ongetwijfeld,” zei Pop en ging op een hoek van het bureau zitten in een merkwaardige normale houding: „Wanda, in bungalow A 27 woont een zwartharige mevrouw genaamd Patsy Joyce Reilly, die zich zwart heeft laten verven vóór ze hier kwam, zes dagen geleden. In de kapsalon hier heeft ze de kleur bij laten werken. Ze is van nature echt rood. Ze is getrouwd en acht en twintig jaar oud. Ze verlaat zelden haar landhuis, woont hier alleen, is een zéér koelbloedige tante en zoek het nou verder zelf maar uit.”
Wanda zat haar vriendin eventjes aan te kijken, leunde dan achterover in haar stoel en vouwde de handen achter haar hoofd.
„Dàt is grappig,” zei ze. „Maar hoe steken we dat aan de steel?”
„Ik heb de steel er al in gestoken,” zei Pop. „Ik heb die juffrouw versierd. Ik heb haar vals voorgespiegeld. Ik heb haar ingesponnen met voorwendsels. Zij wordt jurylid voor een foxtrot- en tangotournooi. Maar niet ècht, alleen weet zij dat niet. Klokke half negen komt zij hier binnen shimmyen met een paar heupen in H-lijn, om haar rol in het dansfestijn te bespreken. Jij houdt haar aan de klets. Aan vele kletsen. Bied haar het voorzitterschap aan. Laat alle charme van je persoonlijkheid op haar los. Haal Thea erbij. Haal nog meer mensen erbij. Maak er een complete ronde-tafeldans van, met sherry, koek en limonade als het nodig is, maar houd die tante gedurende één uur hier vast. Intussen snuffel ik. Gesnopen?”
„Duidelijk,” zei Wanda. „Maar doe me één lol: scharrel jij wat van die dansfanaten bij elkaar om het een beetje echt te maken, want dat ligt mij niet zo.”
Pop sprong overeind.
„Komt voor mekaar, organisatorisch genie. Ik lever het mensenmateriaal en jij smeedt het hecht aaneen.”
* * *
Om tien minuten vóór half negen zat Pop als een kabouter inééngedoken onder haar regencape tussen de struiken schuin tegenover de bungalow van Patsy Reilly en precies vijf minuten later gingen de lichten daar uit, op één schemerlampje na en kwam mevrouw Reilly zelf, in een duur uitziende sportjas, naar buiten, voorzichtig haar weg zoekend tussen plassen en poelen door. Pop had intussen haar licht opgestoken en ontdekt dat de kamploodgieter, tevens elektricien, over een loper beschikte die de meeste voordeursloten kon openen.
Pop sloop door de schaduw van een haag de voortuin in, glipte naar de achterdeur (die een simpeler slot had dan de hoofddeur) en opende die zonder veel moeite. Ze had voor zichzelf een overzichtelijk schema gemaakt van de werkwijze die zij wilde volgen. Een half deksel van een bonbondoos was een zó onschuldig voorwerp, dat het geen zin had, dat te verstoppen voor eventuele nieuwsgierigen. Maar het mocht natuurlijk evenmin zoek- of zelfs wegraken. Zoiets houdt men in zijn koffer, plat op de bodem, men legt het in een lade, of bergt het op in een brievenmap. Pop trok een tweede schemerlampje aan en opende eerst snel alle kasten om te zien wat voor bagage er zoal aanwezig was. In de slaapkamer stonden twee vrij grote koffers... ledig. De inhoud ervan lag keurig netjes op planken of was opgehangen op stalen knaapjes. Brievenmappen waren nergens te zien... wel drie handtassen: een zwart, een wit en een blauw. Zij waren alle drie leeg. Mevrouw Reilly leek in ieder geval iemand te zijn met zin voor orde en netheid. Pop ging recht op de toilettafel af. De tweede lade bevatte een paspoort met een groot aantal visumstempels er in, een zakboekje met namen, wat papiergeld, een portefeuille met particuliere papieren en... het halve deksel van een doos Cadbury bonbons. Pop keek eerst even precies hoe het ding lag, nam het er dan uit en bestudeerde het. Er was nu een kwartier verlopen sinds zij het huisje had betreden. Zij teutte niet langer, gooide haar regencape af, borg het halve deksel tussen twee bladen van een nummer van de „Saturday Evening Post” en rende via de achterdeur naar de kantine, zonder te letten op modder en plassen. De juffrouw achter de chocoladetoonbank was al een goede bekende van Pop geworden. Het Hollandse meisje opende hijgend het nummer van de „Saturday Evening Post” zodat alleen de juffrouw het Cadburydeksel kon zien en vroeg:
„U heeft hier precies zulke dozen en die heb ik nodig als prijzen voor een sportwedstrijd. Mag ik er een hebben?”
Het leverde niet de minste moeilijkheden op: binnen enkele tellen lag een doos met precies hetzelfde bloemenpatroon en in dezelfde kleuren voor Pops neus. Ook die doos werd in het tijdschrift geklemd.
„Wilt u het op de kamprekening schrijven?”
„Komt voor elkaar, Poppie.”
Met dezelfde snelheid stoof Pop terug, maar zij nam nú de voorzorg om haar deerlijk bemodderde schoenen buiten uit te trekken en op haar kousevoeten via de keuken binnen te gaan. Zij knielde neer bij een schemerlampje, trok het deksel van de doos bonbons, scheurde de opstaande rand eraf tot alleen de platte bovenkant overbleef, legde het gevonden stuk op het nieuwe deksel en scheurde het tweede deksel door, ongeveer volgens de grenslijn van het andere.
„Nou oppassen, dat ik niet het verkeerde meeneem,” mompelde zij. Het nieuwe halve deksel ging in de lade, zoveel mogelijk precies op de plaats waar zij het oude gevonden had. Bonbons en de twee niet bij elkaar passende dekselhelften pakte Pop bij elkaar. Zij deed het schemerlampje uit, legde het tijdschrift weer waar zij het gevonden had, nam haar regencape, controleerde nog even of zij geen moddervlekken nagelaten had en verliet het huisje, de achterdeur weer op slot draaiend.
„En nu maar hopen dat het lekkere bonbons zijn,” mompelde zij, tussen de struiken door haar weg terug zoekend naar een weggetje en van daar naar haar kamer, waar zij beide dekselhelften in een krant pakte en in haar koffer borg. De bonbons legde zij in een la. Zij trok andere schoenen aan, kamde heur haren om daarna met een doodonschuldig gezicht op weg naar de dansconferentie in Wanda’s kantoor te gaan, erop vertrouwend dat haar vriendin Wanda wel zoveel intelligentie zou hebben, verontwaardigd te doen omdat zij zo laat was. Die intelligentie had Wanda inderdaad. Pop werd aangefronst en kon zich verontschuldigen met een omstandig verhaal over het verstoppen van briefjes voor de wandelrally van de volgende ochtend. Mevrouw Patsy Joyce Reilly werd na enig debatteren voorzitster van de dansjury, maar in haar hart gaf Pop haar niet veel kans nog in die jury zitting te krijgen. Als mevrouw Reilly ooit ergens zitting nam, zou dat vermoedelijk zijn in een beklaagdenbankje.
* * *
Om kwart vóór tien had Wanda inspecteur Griffith aan de telefoon.
„Met John Warwick. Met wie spreek ik?”
„Met Wanda, John.”
De stem van de inspecteur kreeg een bijna tedere klank.
„O... dag engel.”
Pop, die naast Wanda mee zat te luisteren, hoorde dat antwoord en verslikte zich zowat.
„Luister, liefste,” zei Wanda. „Ik heb beet.”
„O, wat leuk van je!” zei de inspecteur, op een toon alsof Wanda hem had medegedeeld dat ze een nieuwe das had gekocht voor zijn Sinterklaas. „En krijg ik er nog snoepgoed bij ook?”
„Warempel wel. Bonbons zelfs. Snap je?”
„Volkomen, engel. Het is nu wat laat. We kunnen vandaag moeilijk nog iets ondernemen, hè?”
„Het is ook niet waarschijnlijk dat er vandaag nog iets gebeurt, snoes. Maar mijn beminde vriendin heeft een merkwaardig grapje uitgehaald, dat niet afgesproken was.”
„Wat akelig, engel „, zei de inspecteur, die blijkbaar stond op te bellen op een plaats waar men alles horen kon wat hij zei. „Toch niets ernstigs, hoop ik?”
„Ik geloof het niet... Ze heeft het snoepgoed omgeruild voor eenzelfde snoepgoed dat er op lijkt. Ook bonbons. Van dezelfde soort en kleur.”
Er heerste even stilte op de lijn.
„Sakkerloot,” zei de inspecteur dan. „Dat is een mop. Daar had ik niet eens aan gedacht. Dat kan grappig worden.”
„Precies,” zei Wanda. „Als er nu iemand anders komt die óók trek heeft in bonbons, krijgt hij ze niet.”
„Nee... dat snap ik,” zei Griffith. „Goed, engel. Dan zie ik je morgenvroeg. Kom maar hierheen. Tien uur.”
„Tot morgen, snoezepoes,” zei Wanda, legde de hoorn neer en stak haar tong ertegen uit.
„Wanda!” vermaande Pop streng. „Dat is belediging van een ambtenaar in functie.”
„Hij is me veel te glad met zijn „engel,” vond Wanda. „Ik geloof dat de man een dubbel leven leidt. Ik hoop niet dat hij me morgen, als straf voor die stunt van jou, enkele reis Holland geeft wegens tegenwerking van de politie van het Verenigd Koninkrijk.”

XII

De ochtend van die gedenkwaardige volgende dag kon er nauwelijks van het „aanbreken” van een dag worden gesproken. De ochtend leek om negen uur, toen de ontbijtzaal volstroomde, merkwaardig veel op een iets grijzere voortzetting van de nacht. De wolken hingen zo laag dat het kantoorpaviljoen ging lijken op een wolkenkrabber en in de meeste bungalows brandden nog steeds de lichten. Het had in de nacht betrekkelijk weinig geregend, maar het aspect van de dag wekte het vermoeden dat het wolkendek gedurende de nacht krachten en water had verzameld voor een algemene aanval op Kamp Holiday Haven, ter feestelijke gelegenheid van de wandelrally. Het weer zag er zo beestachtig dreigend uit, dat niemand het meer au serieux nam. Men heeft dat soms. Als een dag aarzelt tussen zonneschijn of regen, maken de mensen die een uitje in het vooruitzicht hebben, zich urenlang de grootste zorgen: over wat ze zullen aantrekken... over het meenemen van paraplu’s, regenjassen of overschoenen. Maar neemt het weer eenmaal de allure aan van een reddeloze beestenboel, dan is alle onzekerheid en zorg opgeheven en reageert een groep mensen er meestal op alsof dat weer een rel of een atmosferische oproer is. Men gaat mee oproeren. In de eetzaal waar alle lichten brandden, heerste een ietwat studentikoze braniestemming van „het kan ons nu niets meer bommen!”
Troepjes jongeren zaten nu en dan flarden van liederen aan te heffen waaronder het meest in zwang waren:

Whenever we go a-wandering...
from a vacation Caaaaaaamp...

 en het oude, schone lied:

Wrap all your troubles in an old rain coat,
and hike... hike... hike.

Heren op middelbare leeftijd klosten rond op skischoenen met dikke sokken. Meisjes droegen korte wandelbroekjes tegen de modder (die blote benen niet kon deren) maar daarboven truien, plastic hoeden, regencapes en badmutsen. Er verschenen steeds meer rubber badmutsen en de hilariteit nam hand over hand toe. Anders werden honden in de eetzaal nooit toegelaten, maar nu werd aan die regel niet de hand gehouden, want de honden zouden gaan wandelen. Bergstokken, rottingen en hier en daar een grapjas met een rol touw over de schouder veroorzaakten vrolijkheid. De eerste zakflacons met rum kwamen te voorschijn en de eerste scheutjes whisky gingen in de ochtendkoffie. De bedienden draafden af en aan om thermosflessen te vullen met koffie en thee. Links en rechts snaaide men broodjes uit de schalen om die in rugzakken of proviandtrommeltjes mee te dragen. Mevrouw Meredith, gekleed in een ruig tweed mantelpak, met lange Schotse bergkousen, een kaartentas aan een riem over de schouder en over de andere schouder een veldkijker in etui, stond aan het einde van de zaal met een vergenoegde glimlach de eetzaal te overzien.
„De stemming zit er wél al in!” constateerde zij met vreugde.
„Gelukkig wel,” zei Wanda, met een bezorgde blik uit het raam. „Ze zullen er de rest van de dag op moeten teren, vrees ik. Ik denk niet dat het vandaag nog veel lichter zal worden. Zou u niet een zaklantaarn meenemen?” 
Mevrouw Meredith glimlachte toegeeflijk om deze meisjesachtige humor.
„Wij zijn Engelsen, mijn kind,” verklaarde zij met gepaste nationale trots. „Openluchtsporten gaan ons goed af.”
Wanda was allang blij dat zij mensen gevonden had die dit soort klusjes met geestdrift organiseerden en leidden en trok zich terug in haar kantoor om de ochtendpost door te kijken vóór zij per taxi naar inspecteur Griffith vertrok.
Die taxi reed vóór om kwart voor tien. Wanda stapte er in om zeven voor tien en het voertuig liep terstond vast in de menigte aspirant-openluchtsporters die de hoofdpoort volslagen versperde.
Boven de hoofden der wachtenden uit ontwaarde Wanda de tweedgehulde gestalte van mevrouw Meredith, die kennelijk op een vrachtauto of een stapel Coke-kistjes was geklommen en daar nu met een bundel strookjes papier zwaaide.
„Hurray for Mrs. Meredith!” riep en stem en een luid „hoera” vulde de enge ruimte tussen doorweekte grond en de grijze regenlucht die nu zo laag scheen te hangen dat een prik met een bergstok er de regen in een straal uit kon doen lopen. Mevrouw Meredith wuifde dit huldebetoon met beide handen weg en begon briefjes uit te delen aan een woud van armen dat naar haar oprees. Het was alles, wat tijd betrof, prachtig uitgekiend. Op de briefjes stond bovenaan dat iedereen op een fluitsignaal zou wachten met de start en dat fluitsignaal zou pas door Mrs. Meredith worden gegeven als iedereen zijn briefje had. Dat geschiedde ook in de meest voorbeeldige zelfdiscipline. De laatste reikende handen werden gevuld, mevrouw Meredith keek nog eenmaal rond over haar opgestelde troepen, haalde een hondefluit uit haar rokzak... en blies. De meesten van de deelnemers hadden intussen ruimschoots de tijd gehad, te ontdekken dat het eerste briefje verstopt moest zitten in de resten van het verbrande paviljoen en één seconde na het fluitsignaal ging een wild gehuil op. Honden blaften en trokken aan hun lijnen, hier en daar werd „John Peel” gezongen; minstens zeventig mannen en vrouwen renden in de richting van het afgebrande receptiegebouw als gold het een van die klassieke „goldrushes” in Alaska, waarin de sledebemanningen ook startten op een pistoolschot. Niemand scheen echter te hebben voorzien, welk een smeerboel enkele dagen harde regen veroorzaken in een massa houtas en houtskool op een betonvloer. De voorsten der sprinters sprongen over het lage, bakstenen muurtje waarop de houten wanden hadden gerust en belandden in een ondiepe vergaarbak waarin zeker zes centimeter inktzwarte blubber stond. het succes was enorm. Nummer drie gleed onmiddellijk uit en kwam als een neger overeind. De anderen spatten natuurlijk elkaar vol met nat roet, maar deden dat ook, hoewel in iets mindere mate, met de tweede linie die achter hen opdrong.
„Een fles moet hier ergens zijn!” riepen de meest stoutmoedigen, meestal jongelieden die oude plunje hadden aangetrokken en zich van wat modder weinig aantrokken, want dat regende er toch wel weer af. „Een geestrijk vat moeten wij hebben!”
Ongeveer twintig man ploeterde in de smurrie rond, terwijl de meer bezadigden rondom het muurtje bleven staan wachten, tot een rauw gejuich uit het midden van de poel de vangst van de buit aankondigde.
„Stilte!” brulde met stentorstem een zwaar gebouwde jongeling met een RAF-snor, laarzen aan en een army-windjak. „STILTE! Ik zal het briefje voorlezen.” Het werd bijzonder stil en de zware stem daverde over de wachtende hoofden.

Van fles tot fles voert deze tocht
en zo u ‘t niet weten mocht:
gaat en zoekt u maar tezamen
waar de paarden vroeger kwamen
om hun paardedorst te lessen.
(Maar die deden het niet uit flessen).

Een luid gelach ging op en daarna de kreet:
„Het paardenwed. Een fles bij het paardenwed!”
„Rijden maar,” zei Wanda tegen de chauffeur en die gaf vol gas om de poort door te zijn eer de oprukkende stoet die versperde. Op dat moment barstte de regen los. Ook dát was weer schitterend op tijd afgestemd.
* * *
Inspecteur Griffith stond te wachten vlak buiten de deur van de „Seldom Arms,” waar een antieke portiekoverhuiving hem tegen de regen beschutte. Hij had een koffer naast zich staan en zodra de taxi stopte, schoot hij er op af. „Blijft u zitten, miss Moens. Ik rijd meteen mee.”
„All right, sir,” zei de taxi-chauffeur en opende het achterportier. Vervolgens sjouwde hij de koffer naar binnen.
„Terug naar het kamp, chauffeur.”
„All right, sir,” zei de chauffeur en keerde.
De inspecteur gaf Wanda een netjes beschreven vel papier, zweeg zelf en begon een pijp te stoppen. Wanda las, temidden van het dreunen van de regen op de taxi-kap:

Als ik het goed begrepen heb, heeft uw vriendin een ander half bonbondoosdeksel in de plaats van de oorspronkelijke gelegd. Dat is een handige stunt geweest maar het betekent dat er grote herrie ontstaat als de echte boodschapper uit het buitenland zich vandaag zou melden. Zijn halve deksel klopt dan niet. Dan zijn er twee mogelijkheden: zij wantrouwt hem en geeft de juwelen niet af. Dan ben ik nog nergens, want ik wil de juwelen vinden.
De andere mogelijkheid is dat zij hem gelooft, maar dan weten zij dat er met de helft van het deksel is geknoeid en dúrven de juwelen niet op te halen. Dan ben ik evenmin ergens. Dus ik ben nu gedwongen, die boodschapper van de juwelenbende voor te zijn. Dat kan ik maar op één manier: door de andere helft van het deksel van uw vriendin te nemen en mij zelf als echte boodschapper te presenteren. Begrijpt U? Ik heb een vermomming in een koffer bij me en ik moet nu eerst zo snel mogelijk de andere helft van dat nieuwe bonbondoosdeksel hebben. Verder een plaats waar ik mij ongezien kan verkleden.

Wanda vouwde het vel papier op, keek de inspecteur aan en knikte zwijgend. Die drukte tevreden de tabak in zijn pijp en leunde achterover, maar schoot plotseling weer naar voren en staarde langs de zwiepende ruitewissers van de taxi heen in de verte, de weg af.
„Wat is dàt daar in vredesnaam?”
„O... onze wandelrally. Een door het kamp georganiseerde wandeltocht.”
De inspecteur nam de pijp uit zijn mond en staarde zijn buurvrouw aan.
„Met dit weer? Het is meer diepzeeduik dan wandeltocht.”
„Och, ze zijn er op gekleed.”
De inspecteur begon te lachen en staarde naar de voorhoede van de halfverdronken slang die langs de landweg kronkelde.
„Op dit weer gekleed! Dan mogen ze wel schoenen met zwemvliezen aan hebben.”
Ook de taxichauffeur begon nu te lachen, zette zijn wagen stil om de voorbijtrekkenden niet onnodig te beslijken en bleef zitten lachen. De voorbijtrekkenden lachten aanmerkelijk minder. Het eerste vuur van geestdrift was geblust en zij stapten nu met gebogen schouders voort, het water van hun neuspunten en oorlellen druipend, met de fanatieke kaken van poolvorsers, Wild-Westontginners en mensen die om half negen des ochtends naar kantoor moeten.
„Hoeveel zijn het er wel niet?” vroeg de inspecteur zich af. „Zeker honderd of honderdtwintig. Wie heeft die mensen zo gek gekregen?”
„Dat die honden het niet vertrappen, snap ik niet,” zei de chauffeur. „Die zijn meestal verstandiger.”
De inspecteur grijnslachte:
„Die waren al lang naar huis gezwommen als ze niet aan lijnen vastlagen. Rij maar door. Ik lees vanavond wel in de krant hoeveel er door helikopters zijn gered.”
* * *
Pop zat op kantoor toen Wanda en de inspecteur binnenkwamen. Griffith was meteen uit de taxi de trap opgerend met de kraag van zijn jas opgezet en zijn hoed over de ogen getrokken. De boekhouding rekende met de taxi af. Thea zat achter haar schrijfmachine een telefoongesprek te voeren.
„Loopt u meteen door naar mijn kantoor,” zei Wanda. „Daar kunt u zich verkleden. Zeg maar wanneer u klaar bent.”
Thea legde de telefoonhoorn neer en keek verbaasd om naar de deur die zich achter de inspecteur sloot.
„Wat krijgen we nù weer? Gaan we hier amateur-toneelvoorstellingen houden?”
„Dat kun je beter aan Pop overlaten,” zei Wanda. „Ik kwam daarnet de deelnemers aan de wandelrally tegen. Het was juist een deel uit een historische optocht „Twintig Duizend Mijlen Onder Zee”. We hebben vergeten ze rubberboten mee te geven, Pop.”
„Wat zijn we weer leuk,” mompelde Pop, uit het raam kijkend. „Zo hard regent het heus niet.”
„Dat is waar,” erkende Wanda. „Er zitten hier en daar nog luchtbellen tussen de droppels in. Pop, ga als de raphazen dat andere bonbondekselstuk halen. De inspecteur heeft het nodig.”
Thea keek hen om beurten verbijsterd aan.
„Wat is dat nu weer voor wartaal? Welke inspecteur?”
„Die zit zich binnen te verkleden. Inspecteur Griffith van Scotland Yard. Maar denk eraan dat geen mens mag weten wie hij is of wat hij hier doet?”
„En waarom moet hij zich verkleden? Gaat hij meedoen aan de wandeltocht?”
„Met het danstoernooi,” zei Pop. „In Tirolerpak met ballen en strikken. En...”
Wanda gaf haar een fikse duw:
„Ga nou dat bonbondeksel halen! Er is haast bij.”
* * *
Toen de inspecteur te voorschijn kwam was hij een volslagen ander mens en toch was die enorme verandering met hele simpele middelen bereikt. Hij droeg nieuwe dure schoenen, een lichtgrijze broek met een hardgroen sportjasje en een rode das. Zijn haren waren glad vastgeplakt en zijn snorretje puntiger bijgedraaid. Zijn pochet was groen genopt en iets te groot. Hij droeg een groot chronometerhorloge en twee ringen aan zijn vingers. Uit een mondhoek stak een sigaar en over de arm droeg hij een zware winterjas van een soort velours. Thea schonk hem een lange blik en keek opzij naar Wanda.
„Is dát een inspecteur van Scotland Yard? Zo staan ze bij ons in Den Haag op de hoek van de Boekhorststraat.”
„Dat is ook de bedoeling,” glimlachte de inspecteur. „Ik weet wel niet wat de Boekhorststraat is, maar ik kan het vermoeden. En nu zou ik...”
Pop kwam licht hijgend binnen met een opgevouwen krant in de hand.
„Hier is het, inspecteur.”
Griffith vouwde de krant open en nam er voorzichtig het stuk bonbondeksel uit.
„Fameus,” zei hij. „Mijne dames... Wat is het nummer van de bungalow van mevrouw... ik weet niet eens hoe ze heet!”
Wanda vertelde hem hoe zij heette, er uit zag en waar zij woonde. De inspecteur trok zijn jas aan, gooide de krant op het bureau, zette de kraag van zijn jas op en ging naar de deur.
„Ik kan er normaal heen lopen. Ik zeg haar dat ik eerst hier ben geweest om navraag te doen naar haar bungalownummer.”
Wanda knikte.
„Succes.”
* * *
De voorsten der deelnemers aan de regenren hadden inmiddels het welbekende paardenwed bereikt, braken door de braamstruiken heen en begonnen naar een lege fles te zoeken.
De sliert van wandelaars had zich in deze etappe al over meer dan achthonderd meter uitgerekt en mevrouw Meredith liep naast de achterhoede, met haar armen zwaaiend en af en toe met opgewekte kreten de weifelmoedigen aanhitsend.
„Kom aan mensen! Zijn wij sportief of niet?... Wat is een beetje regen op de eeuwigheid!... Eén, twee, drie, vier... hup, twee, drie, vier... Denk er eens aan hoe we de achterblijvers zullen uitlachen als we vanavond thuiskomen!...”
„Ik heb een afschuwelijk vermoeden,” zei een man met een uilebril op, die niet ver van haar af voortsjokte, „dat de achterblijvers op het ogenblik zitten te huilen van het lachen als ze aan ons denken.”
De voorhoede was inmiddels verwoed op zoek gebleven naar een fles en aangezien in normaal wandeltempo achthonderd meter in ongeveer acht minuten wordt gedaan, was die voorhoede vrij ongeduldig aan het worden toen de laatsten, opgedreven door mevrouw Meredith, op de plaats arriveerden waar de paarden vroeger hun dorst lesten.
„Komaan!” riep de struise dame met luider stemme uit. „Hebben die flinke kerels nog geen fles gevonden? Kunnen zulke grote kerels nog niet eens een klein flesje vinden?”
Het bleek haar al snel, via een rauw gelach uit de struiken, dat enkele van de grote kerels (benevens enkele dames) wel degelijk een flesje hadden gevonden; in hun rugzakken. Zij verhieven deze flesjes naar de regenlucht met vrij geregelde tussenpozen en verzekerden haar met nadruk dat zij met het hare naar de pomp kon lopen. Maar mevrouw Meredith was niet uit het veld te slaan.
„Toe nu, toe nu! Heb ik dan de intelligentie van onze Britse vakantiekampbewoners onderschat.”
„Mevrouw Meredith,” zei mistroostig een dame die haar kousen had opengehaald aan de braamstruiken, „als Britse kampbewoners ook maar een spoor van simpele intelligentie vertoonden, waren wij vanmorgen collectief in bed gebleven.”
De regen druiste neer. Honden slopen rond met staarten tussen poten en beten klitten uit hun doorweekte haren. Vervolgens begonnen zij van balorigheid elkaar te bijten. Daarna werden ook de wandelaars balorig. Zij hadden verwacht binnen uiterlijk één minuut de bedoelde fles te vinden om dan, lopend op hoog-octaan whisky, verder te sprinten naar het volgende doel. Het is nu eenmaal zó op deze tochten, dat de deelnemers zich splitsen in vreselijk actieve doorzetters die juist uit het leed der anderen een extra luidruchtigheid peuren en een moreel in elkaar zijgend groter deel, dat bitter het uur betreurt dat het aan dit avontuur is begonnen. De betreurders stonden triest met elkaar te praten met de druipende koppen bijeen, maar de actieve minderheid begon oproerig te worden omdat zij hun daadkracht niet konden spuien. De eerste kreten stegen op.
„Wie heeft deze waanzin bedacht?”
„Er is helemaal geen fles hier!”
„Als ik die fles ooit vind, ga ik er de kampleiding mee te lijf.”
Mevrouw Meredith had zich tot dusver een beetje achteraf gehouden om niet (zoals zij vertrouwelijk aan enkele achterblijvers mededeelde) door een onbewuste blik de verbergplaats te verraden, maar toen de oproerige kreten tè veelvuldig werden, ging zij er op af.
„Komaan, wat is dit nu? Een kind kan die fles vinden.”
Een man in plusfours, met een hoogrood gezicht en het barse gelaat van een Brits kolonel staarde haar enkele tellen aan en barstte dan uit:
„Mevrouw, ik heb vier jaar gediend bij de commandotroepen en daarna drie jaar bij de mijnenopruimingsdienst. Als er binnen een straal van éénhonderd meter rond deze kroosvijver een fles te vinden is van drie kubieke centimeter inhoud, laat ik me levend villen.”
„Zou een mooi stukje leer opleveren,” merkte een jong meisje met een badmuts op. Aan haar brutale wipneus hing een vette regendroppel. Mevrouw Meredith keek in het rond en scheen nu tóch te voelen dat er iets niet in de haak was, maakte dus tut-tut geluidjes met haar mond en trad naar de oever van de paardenvijver. Zij wist absoluut zeker dat zij de avond tevoren, bij het teruggekaatste schijnsel van haar koplampen, het flesje in dat water had geworpen. Het vijvertje was nog geen twintig meter in doorsnee en slechts licht bedekt met kroos.
„Vooruit,” riep zij edelmoedig. „Ik zal jullie op streek helpen. Die fles drijft in de vijver.”
Dit bracht enkele hoopvolle geesten ertoe, met hun wandelstokken in het kroos te gaan roeren of te gaan staan turen, maar dat leidde tot niets. Een algemeen gemor steeg op.
„Mevrouw,” zei de kolonel, „als er een flesje in die vijver drijft, laat ik me van top tot teen tatoeëren.”
Mevrouw Meredith haalde nu de veldkijker uit zijn foudraal en begon het kroos af te spieden. Zij kon niets ontdekken dat op een flesje leek.
„Maar dat is onmogelijk!” riep zij uit. „Ik heb het er gisteren eigenhandig ingegooid.”
„Heeft u er wel een kurk opgedaan?” vroeg een der jongelieden, die met een halfvolle flacon in de hand stond en zich blijkbaar een expert op het gebied van flessen vond.
„Natuurlijk,” sputterde mevrouw Meredith verontwaardigd. „Wat denkt u wel!”
„Wat was het voor een fles?” informeerde de barse kolonel. „Als u er een met dun glas genomen heeft, is het ding misschien gebroken omdat het op een tak terecht kwam.”
„Het was een Coke-flesje,” zei mevrouw Meredith. „En die zijn stevig genoeg om zulk een schok te doorstaan.”
Het woord: Coke-flesje ging van mond tot mond en het gevolg was een schreeuw uit een groepje jongelieden aan de overkant.
„Kaffers! Weet je dan niet dat die flesjes niet drijven?”
Algemene en verbijsterde stilte.
„Niet drijven?” herhaalde mevrouw Meredith. „Maar het was een leeg flesje. Elke lege fles drijft.”
De stem van de overkant van de vijver riep spottend terug:
„Behalve Coke-flesjes! Dat zijn de enige ter wereld die aan glas meer wegen dan zij aan vloeistof verplaatsen. Die zinken als een baksteen.”
Dat was een beste situatie. Gemor, gelach of gesputter kwam van alle zijden. Met haar bekende kordaatheid greep Mrs. Meredith in. Zij hief de hand en haar stem schalde door de regen:
„Er is een kleine hapering in ons sportief genoegen, maar daardoor laten wij ons niet tegenhouden. Gelukkig heb ik afschriften van de briefjes bij mij. Ik zal het volgende aan u voorlezen. Luistert allen goed:

Gebruik nu uwe spitse breinen
(Al mocht u er uit zien als de zwijnen)
Na de overgang der treinen
ligt een bouwsel wrak te kwijnen...

Hier werd zij onderbroken door gejoel van verschillende zijden. De tweede regel, die de avond tevoren zo humoristisch had geleken, deed het nu niet zo erg best. En enkele stemmen merkten luide op dat meer dan de helft der wandelaars op het ogenblik al wrak lag te kwijnen.
Mevrouw Meredith keek vermanend in het rond, haalde wat regen en lucht naar binnen en vervolgde:

...zonder ruiten of gordijnen.

„Poeh,” zei een stem luide. „Dat is die oude boerderij aan de andere kant van de spoorlijn. Kom mee, jongens.”
Vóór mevrouw Meredith de kans kreeg haar laatste twee regels uit te galmen, brak onder luid gejoel en gelach een dertigtal der meest actieven zich een weg door de struiken, meer gematigd door het grootste deel van de rest gevolgd. Een twaalftal gaf er de brui aan, maakte rechtsomkeert en ging op weg naar het dichtstbijzijnde café in Easton. Op aansporingen van mevrouw Meredith reageerden zij niet eens.
* * *
En vanaf dat moment ontaardde de augustus-wandelrally van Camp Holiday Haven in een gestadig in omvang toenemende ramp. Het een leidde tot het ander. De actieve voorhoede die nu, aangevuurd door wat geestrijk vocht, zingend voorop trok, bereikte de spoorlijn, trok die zegevierend over, min of meer in stormpas, gelijk een infanteriebataljon dat een vijandelijke linie binnendringt, stormde voort door de modder van een smalle landweg en zwenkte in draf het erf op van het halfvervallen boerderijtje dat sinds de oorlog hier leeg stond, nadat er een militaire twaalftons truck tegenaan was gereden. Deze voorhoede van jongens en meisjes was ongeveer dertig man sterk, drong naar binnen door ruitloze ramen en begon het inwendige aan een onderzoek te onderwerpen. Toen zij na vijf minuten nog niets hadden gevonden, maakte een langzame woede zich van hen meester.
„Nu is het voor de drommel wéér mis!”
„Dát bestaat niet. Kijk eens in die kast daar.”
De halfvergane vloeren waren niet op het gedraaf van dertig personen berekend en met angstwekkend gegil zakte in een voorkamer een zestal wandelaars door de planken.
„Misschien zit het onder de vloer!”
Stukken plank werden gebruikt om de rest van de vloer op te breken. Men vond geen papiertje. Inmiddels arriveerden meerdere tippelaars, waarvan er enkele een kast begonnen te slopen en, zoals, dat altijd gaat, de een stak de ander aan en binnen vijf minuten was het een generale slooppartij geworden voor jong en oud. Er was geen houden meer aan. Stofwolken stegen op toen tengels van het dak met pannen en al naar beneden kwamen... balken werden losgewrikt met planken die als hefboom werden gebruikt en die balken ramden stukken muur los. Verschillende der jongelieden waren jarenlang soldaat geweest en hadden hun sporen op het gebied van sloopwerk verdiend. Er was ook niemand die protesteerde, of tot voorzichtigheid aanmaande. De kolonel van de mijnopruimingsdienst wees met zijn wandelstok en gaf deskundige aanwijzingen. Men scheen zich collectief op iets of iemand te willen wreken en in dit geval was dat dit wrakke huis. Toen mevrouw Meredith, die enkele oponthouden had gehad om deserteurs weer op het rechte pad te brengen, ten laatste arriveerde, stonden nog vier stukken muur overeind temidden van een wijde kring van balken, puin, brokken kalk, dakpannen en versplinterde planken. In een nog wijdere kring daaromheen stonden de besmeurde en doornatte wandelaars in grimmig zwijgen.
„Goden... wat is hier gebeurd!” riep mevrouw Meredith verschrikt uit.
„Wij hebben uw briefje gezocht, mevrouw,” antwoordde de barse kolonel. 
„Maar dat zat in een blikken doosje tussen de balken!”
„Welke balken, sapristie!”
„De dakbalken!”
Men ging zoeken tussen de puinhopen die binnen de vier stukken muur waren neergekomen en vond een blikken sigarettendoosje. Er zat een getypt briefje in. En toen kwamen enkelen uit de voorhoede, die het doosje hadden opgezocht, op een diabolisch plan.
„We hebben het!” juichten zij. „Hoera! Wie lef heeft die volge ons!”
Niemand wilde meer een woord wisselen met mevrouw Meredith. De voorhoede ging op weg, successievelijk gevolgd door plukjes minder geestdriftigen. Het kon nu niemand meer veel schelen of het bleef regenen of niet. De meesten was de regen al lang tot de huid doorgedrongen.
* * *
„Goeden morgen,” zei inspecteur Griffith, toen de bewoonster van bungalow A 27 de deur opende. „Heb ik het genoegen met mevrouw Reilly te spreken?”
Mevrouw Reilly, deze ochtend gekleed in een mosgroene rok met een witwollen trui erboven, keek hem koel taxerend aan.
„Wie bent u?”
Griffith keek om zich heen en antwoordde dan:
„Een vertegenwoordiger van Cadbury Chocolade, mevrouw.”
Patsy Reilly zwaaide de deur verder open en ging opzij.
„Komt u binnen.”
„Ik kom wat bonbons brengen en ik heb haast.”
Patsy Reilly sloot de deur.
„Ik ook. Ik heb lang genoeg gewacht. Dit kamp hangt me ellenlang de keel uit.” Zij ging Griffith voor de huiskamer binnen, keerde zich op haar hakken om en keek hem vlak aan: „Kunt u zich legitimeren als vertegenwoordiger?” Griffith glimlachte, met de handen in de zakken van zijn velours jas.
„Natuurlijk, mevrouw. Men heeft mij gezegd dat ik dat met bonbons moest doen.”
Patsy knipte met geen oog, wachtte tot Griffith haar het halve bonbondeksel overhandigde, ging haar slaapkamer binnen en sloot de deur achter zich. Zij was tien tellen later terug.
„O.K.,” zei ze. „Wij reizen natuurlijk niet samen en hoe minder men ons samen ziet, hoe beter. Als we opschieten kan ik het avondvliegtuig naar Brussel nog halen.”
Griffith knikte zwijgend. Mevrouw Reilly ging door:
„Het is beter dat u hier helemaal niet meer terugkomt.”
„Best. Eh... heeft u ze hier?”
„Natuurlijk niet. Dacht je dat ik gek was? Ik heb ze begraven een eind buiten het kamp. Heb je bagage bij je?”
Het feit dat zij „u” en „je” door elkaar gebruikte, was typerend.
Griffith schudde het hoofd.
„Hoe minder bagage ik meesleep, hoe beter. Meer kan ik u niet vertellen.”
Patsy Reilly knikte begrijpend.
„Dan ga ik nu meteen mee. Ik geef je de boel, kom hier terug, pak mijn koffers en verdwijn. Jij kunt rechtstreeks vertrekken. Accoord?”
„Ik had wel zoiets verwacht. Ik heb geïnformeerd en in Easton zijn taxi’s te krijgen.”
„Wacht dan hier even tot ik een regenjas heb aangetrokken. Je had wel geen groter beestenweer kunnen uitkiezen. En het is nog een aardig eindje lopen, ook.”
Zij was twee minuten later terug in een regenmantel, met een groene plastic hoed op en rubberlaarzen aan.
„Door de achteringang het kamp uit,” zei ze kort en ging hem voor. En zo was de toestand om twaalf uur in de middag, toen Pop (die kort tevoren Patsy Reilly en Griffith het kamp had zien uitwandelen) bij de hoofdpoort werd gewenkt door de pukkelige jongen, die daar nu onder een afdakje stond om de functie van de verdwenen Bully Ferber als receptionist te vervangen.
„Miss Pluvier!”
Hij had een man met een slappe hoed op bij zich, die een koffertje van aluminiumweefsel in de hand hield. Pop stapte erheen, met haar eeuwige regencape om.
„Deze mijnheer zoekt een mevrouw Patsy Reilly die hier moet wonen.”
Pop begon te fronsen.
„Patsy Reilly... de naam komt me bekend voor. Hoe ziet ze eruit?”
„Weet ik niet, miss,” zei de man met de slappe hoed kortaf. „Ik moet haar een boodschap overbrengen van een kennis.”
„Loopt u dan even mee naar de administratie, dan kan ik u zo vertellen waar zij woont.”
De man knikte en wandelde zwijgend met haar mee. Pop bracht hem de trap op naar de kantooretage van het ronde paviljoen, pootte hem in de wachtkamer en schoot als een haas bij Wanda naar binnen.
„Wanda! Die vent van Cadbury is hier. Om de juwelen te halen. Maar hij weet niet hoe Patsy Reilly er uit ziet. Ga in die bungalow zitten en jij bent Patsy Reilly. Hier...” Pop rukte een lade open en haalde er het overgebleven stuk van het oude bonbondoosdeksel uit; het stuk dat in bezit was geweest van de echte Patsy Reilly. „Laat hem dat zien en houd hem vast met een smoesje. Ik bel intussen de politie op.”
„Ja, maar...”
„Klets niet. Ren erheen.”
„Maar als hij lont ruikt?”
„Bestaat niet. Als je bang bent, zeg je dat je de juwelen gaat halen en laat hem wachten. Hij zal er heus niet vandoor gaan voor jij terug bent. Dat doet niemand die op een fortuin aan juwelen zit te wachten.”
Wanda slikte een beetje, nam dan het stuk bonbondeksel en draafde de trappen af naar bungalow A 27.
* * *
Om kwart over één kwam inspecteur Griffith weer via de achteringang het kamp binnenwandelen, één zak van zijn door de regen doorweekte jas zwaar naar beneden hangend.
Er zat voor een kapitaal aan werkelijk fraaie juwelen in. Griffith liep zacht voor zich uit te neuriën. Hij zou zelfs geneuried hebben, als het nog vier keer harder geregend had, want voor hem uit, met de handen neerslachtig in de zakken van haar regenmantel, liep Patsy Joyce Reilly, die nog steeds maar niet begreep hoe de andere helft van dat bonbondeksel in handen van Scotland Yard was geraakt. Het pistool dat inspecteur Griffith losjes in de hand hield, werd erg nat en zelfs dat kon hem niet deren. Hij had de juwelen en hij had Patsy Joyce Reilly en dat was de hoofdzaak. Tien minuten later had hij ook de man met de slappe hoed... dank zij Pop Pluvier. Die had ijlings een verkenningsdienst rond het kamp georganiseerd en was tijdig te weten gekomen van welke kant de inspecteur terugkeerde. Hem waarschuwen, mevrouw Reilly ergens opsluiten onder bewaking van twee forse knapen en Griffith onder dekking van struiken naar bungalow A 27 loodsen was geen grote kunst. Daarna ging zij Wanda halen, die de grond toch wel erg heet onder de voeten was geworden en die gezegd had dat zij de juwelen uit een safe in een bank in Easton moest gaan halen. In werkelijkheid zat Wanda nog na te hijgen op haar eigen kamer in het paviljoen. Zij kreeg een regenjas aan en een koffertje in de hand gedrukt. Daarmee wandelde zij, met bonzend hart, terug naar bungalow A 27. Toen zij de voortuin binnenstapte, ging de deur al open.
„Ben je daar eindelijk,” bromde de man met de slappe hoed. „Ik dacht dat je nooit terug kwam.”
Er klonk een licht gerucht achter hem... en hij keerde zich om. Inspecteur Griffith was door de achterdeur binnengekomen toen de ander voor Wanda de voordeur opende.
„Handen omhoog, daar! Op zij, Wanda! Scotland Yard hier.”
Wanda liet het koffertje vallen en sprong zijwaarts, buiten een eventuele vuurlijn. Maar er kwam geen geknal. De man met de slappe hoed hief zijn handen slapjes, maar gestadig naar het plafond.
„Wandel naar buiten.”
Het werd een feestelijke ontmoeting tussen de echte Patsy Reilly en de echte afgezant van de juwelenbende, maar Griffith geloofde niet dat zij echt de fijne kantjes van de historie proefden en op prijs stelden, zelfs niet toen een celwagen van de politie in Easton arriveerde en hen veilig en regenvrij overbracht naar een gratis logies in het politiebureau aldaar, vrij van zorgen over bonbondeksels en douanecontrôle. 
„Voortreffelijk werk, meisjes,” waren de laatste woorden van Griffith, toen hij haastig afscheid nam. „Als je nog eens zonder werk komt, kun je op mijn bemiddeling rekenen.”
„Drommels,” zei Pop. „Laten we hem aan zijn woord houden, Wanda en juwelen gaan stelen.”
De inspecteur grijnsde en de celwagen reed weg door de plassen.
* * *
En daarna begonnen de eerste vluchtelingen uit het wandelaarsleger binnen te druppelen: de deserteurs, de afvalligen, de half verdronkenen en de balorigen. Sommige kwamen met een bus, anderen met een taxi, weer anderen hadden een lift gevraagd en gekregen. Uit hun mededelingen groeide langzaam een beeld van ontreddering van het zo fier vertrokken leger. Het was als bij de langzaam binnen druppelende berichten over de fiere Grande Armee waarmee Napoleon Rusland was binnengevallen. De laatste berichten waren van een viertal lieden die na de afbraak van de boerderij rechtsomkeert hadden gemaakt... daarna ontbrak elke tijding.
Het werd drie uur... vier uur... half vijf. De angstige spanning steeg.
„Hadden we ze maar een walkie-talkie meegegeven,” zei Wanda, „of vuurpijlen, of een kanon om noodschoten mee te lossen.”
„Ze zijn allen omgekomen „, oordeelde Thea. „Of ze hebben de zee niet meer kunnen onderscheiden van het vasteland, wat helemaal niet zo gek is bij dit hondeweer en zijn bij de Doggersbank op de zeebodem aan het rondmarcheren.”
„Of een paar zeemeerminnen hebben het omgekeerde gedaan en hebben hen verleid,” opperde Pop, onrustig rondlopend. „Ze hadden toch nu al hierheen moeten bellen of zoiets. Ik snap het niet.”
Om half zes kwam een man binnen die wit was van vermoeidheid en razend van woede. Hij zwoer dure eden dat hij, als hij één lid van de afdeling Sport en Amusement te pakken kreeg, hij die persoonlijk in het paardenwed zou verdrinken met een brok puin van de gesloopte boerderij om de hals.
Pop scheen te beseffen dat er iets in de war gelopen was en hield zich afzijdig, maar Wanda ging erop uit om bij de man te informeren. Zij kwam terug, niet wetend, of zij boos moest zijn, of lachen.
„Weet je wat er gebeurd is? Toen die boerderij was afgebroken, hebben een stel jongelui die in het leger waren geweest en wel van een geintje hielden dat briefje gelezen. Zij hebben niet gezegd wat erop stond, maar zijn gaan wandelen. Niet langs de weg die aangegeven stond, maar naar het westen toe, de open heide op.” Pop sloeg haar handen tegen haar mond.
„O, heden... ik voel het al.”
„En al die anderen sjokten er achteraan. Toen ze eenmaal een uur gelopen hadden waren ze mijlen overal vandaan. De voorhoede liep in zulke ferme pas, dat de achteraansjokkers geen kans zagen ze in te halen en die bleven dus ook maar doormarcheren...”
Thea keek Pop aan en omgekeerd. Op hetzelfde ogenblik begonnen ze allebei te gieren van de lach. Wanda keek even stroef en begon toen ook te proesten.
„Dus al die lui...”
„Als in het verhaal van de Rattenvanger van Hamelen...”
„... waren te ver overal vandaan om om te draaien...”
„... en konden de spits ook niet inhalen...”
„... dus die bleven maar wanhopig doorsjokken in de regen...”
„Zonder café in de buurt...”
Pop slikte haar lach weg.
„Maar waar zitten die lui nou ergens?”
„In New Foundland,” opperde Thea. „Of ze vragen om een stukje brood bij de gevangenis van Dartmoor. Die ligt ergens die kant uit.”
„Dat wordt een vreselijke herrie als die mensen terugkomen.”
„Als ze ooit terugkomen,” merkte Wanda op. „In ieder geval zullen ze mevrouw Meredith onderweg wel afslachten.”
* * *
Maar mevrouw Meredith werd niet afgeslacht, hoewel het weinig had gescheeld. Midden op de heidevlakte, beseffend dat weinig mensen in zo korte tijd kans hadden gezien zich zó woest onpopulair te maken, had zij rechtsomkeert gemaakt, schimpend op de ondank der mensheid in het algemeen en op die van vakantiekamp-bewoners in het bijzonder. Zij zwoer dat zij niets meer met dat volk te doen wenste te hebben, sjokte voort tot een boerenkar haar achterop kwam, komend uit een zandgroeve, kreeg een lift, bereikte Easton tegen kwart voor zes en belde vandaar op.
„Ben jij dat, Wanda? Mevrouw Meredith hier.”
„O, mevrouw Meredith! Wat is er gebeurd! Waar bent u?”
„In „The Seldom Arms” in Easton.”
„En waar is de rest?”
„Niets,” verklaarde mevrouw Meredith, „boezemt mij minder belangstelling in dan dat. Wat mij betreft blijven zij tot het eind van hun dagen ronddolen over de moors en heiden van Centraal Groot Brittannië. Ik stuur een taxi om mijn bagage te halen.”
„Maar, mevrouw Meredith...”
„Niets,” verklaarde mevrouw Meredith, „zal mij ertoe bewegen of overhalen nog één pas in dat kamp te zetten. Die mensen zijn niet normaal. Zij stonden mij naar het leven. Als ik niet gevlucht was, hadden ze mij tussen de zwerfkeien gemassacreerd. En dit alles om een menselijke vergissing.”
„Maar mevrouw Meredith...”
„Luister, meisjes. Jullie zijn volgens mij de enige normalen in die psychiatrische kliniek die men een vakantiekamp belieft te noemen. Ik ben een rijke vrouw. Een zeer rijke vrouw. Versta je dat?”
„Ja, mevrouw Meredith. Een zeer rijke vrouw.”
„Juist. En ik moet een boek afmaken. Daar heb ik jullie voor nodig.”
„Maar, mevrouw Meredith...”
„Over een maand of zo sluit dat kamp en dan zijn jullie zonder werk. Meld je bij mij en ik zal je een ruim salaris geven.”
„Maar mevrouw Meredith...”
„Noteer mijn adres. Heb je een potlood?”
„Ja, mevrouw Meredith.”
„Suite 547. Hyde Park Hotel. Londen. Heb je dat?”
„Ja, mevrouw Meredith.”
„Juist. Over een kwartier is een taxi daar. Laat mijn bagage erin laden en draag er zorg voor dat mijn papieren niet nat worden. Ik ben zelf al nat genoeg. Is dat duidelijk?”
„Ja, mevrouw Meredith.”
„Als je nog iets weten wilt, kun je mij vanaf morgen opbellen in het Hyde Park Hotel, Londen. Ik ga nu een heet bad nemen, want de telefoonhoorn bibbert me uit de vingers. Goeden middag. Ik verwacht jullie begin september.”
„Ja, mevrouw Meredith.”
Wanda legde de hoorn neer. Thea en Pop zaten haar aan te kijken.
„Wat zou er gebeurd zijn als je eens een keer: „Nee, mevrouw Meredith” had gezegd?”
„Joost moge het weten,” zei Wanda, nog half versuft. „Maar als dit kamp sluit in september hebben we alle drie een baan. Bij mevrouw Meredith.”
Thea en Pop keken elkaar aan, bogen tegelijkertijd en zeiden in koor:
„Ja, mevrouw Meredith.”
De restanten van de om tien uur in de ochtend zo luisterrijk vertrokken wandelarmee kwamen om zeven uur binnen in twee gehuurde autobussen. Veilig verschanst in hun paviljoentoren zagen de drie meisjes hen naar hun bungalows strompelen.
„Het schilderij van de Terugtocht van de Berezina is er niets bij,” vond Thea. „Wat doet die taxi daar?”
Wanda vloog op:
„O heden... dat is de taxi van mevrouw Meredith! Ik moet zorgen dat haar spullen worden ingeladen.”
Thea en Pop bogen.
„Ja, mevrouw Meredith,” zeiden zij.

E I N D E