DRIE MEISJES
EN EEN LORD

Willy van der Heide
(Als Sylvia Sillevis)

I

„Waarom,” vroeg Thea Mondriaan plotseling, „zijn bloemenkarren in Londen zoveel kleuriger en fleuriger dan in Holland?”
De snelrijdende KLM-bus, met de drie Hollandse meisjes op de achterbank, siste over het natte Londense asfalt dat blonk onder de warme zomerregen. Pop Pluvier zat in het midden en keek Thea wat spottend aan.
„Omdat Londen zoveel grijzer en éénkleuriger is dan bijvoorbeeld Den Haag. De bloemen vallen meer òp,” verklaarde Wanda.
Pop zei kort:
„Klets. Onze tedere Thea begon poëtisch te kwijnen mèt dat zij op Britse bodem stapte.”
Thea trok een allesbehalve poëtisch gezicht en stak en punt van een allesbehalve kwijnende tong uit.
„Poef,” zei Pop. „Zelfs je tongpunt is hier kleuriger en fleuriger dan in de Schipholse motregen.”
De bus zat halfvol vliegtuigpassagiers. Vlak vóór hen zat, stijf rechtop, een man met schouders die erg schuin afhelden, juist als bij een azijnfles. Een bolhoed rustte zuiver midden op zijn schedel en hij zat met hol getrokken rug, alsof hij niet wilde dat zijn jas de leren rugzitting zou aanraken. Pop keek peinzend naar Londen, dat onverdroten bleef voorbijrollen.
„Van mijn eerste driehonderd gulden salaris,” verklaarde zij, nadat de bus een damesmodezaak was voorbijgeroetst, „koop ik volkomen onbeheerst de duurste Schotse rok die ik vinden kan.” 
De man vóór hen draaide zijn hoofd, met zijn bovenlichaam eraan vast, half om, juist of er geen gewricht in zijn nek zat, keek de meisjes één voor één uit een ooghoek gestreng aan, wendde zich weer naar voren en vouwde met boze gebaren een Engelse krant open.
Wanda, Thea en Pop keken elkaar wat schuldig aan.
„Iemand met een afkeer van Schotse rokken,” fluisterde Thea.
„Wie weet wat ‘n afkeer Schotse rokken van hèm hebben.” 
Thea lachte gesmoord. De man vóór hen kuchte en ritselde geërgerd met zijn krant. Achter het vage gordijn van regen rolde Londen nog steeds voorbij in eindeloze bruine en grijze gebouwenreeksen.
„Poef!” verzuchtte Pop, verdraaide haar hals en keek op Thea’s polshorloge. „Deze ratelbus doet er langer over dan het vliegtuig helemaal van Schiphol naar Londen.”
De man vóór hen begon weer eens zijn hoofd op zijn stugge nek om te wenden. Het hoofd keerde langzaam en bleef draaien tot hij Pop zowat recht aankeek. Pop staarde schuin omhoog naar een lichtje vóór in de bus, en vertrok geen spier van haar gezicht tot de man zijn hoofd weer naar voren schroefde en zijn krant begon op te vouwen. Het was een Engelse krant. De meisjes hadden gewoon Hollands gesproken.
„Is het in Engeland onbeleefd om in bussen te praten?” informeerde Pop gedempt.
„In Engeland zijn de meest onverwachte dingen onbeleefd,” verklaarde Wanda.
Een algemene beweging onder de passagiers verried dat het eindpunt in zicht was.
„Sloane Street!” riep de chauffeur en stopte voor een smal trottoir, bij een onaanzienlijk gebouw, dat er uit zag als een verbouwde boekwinkel met gouden KLM-letters op de étalage-ruiten. De stugge man voor hen stond op, klemde een zwarte actetas onder de arm, fronste tegen de meisjes en begon naar voren te schuifelen.
„Principieel-Afkeurend-Kijker,” verklaarde Wanda, haar citybag opnemend en tussen de banken door loodsend. „In elke bus, tram of trein zit altijd minstens één Principieel-Afkeurend-Kijker. Ze hebben het vooral gemunt op meisjes. Of je nu lange rokken draagt of shorts, en wel of geen lipstick, maakt geen verschil. Zij kuchen, fronsen en ritselen met kranten. Het zal wel ergens goed voor zijn. In ieder geval staan ze nooit voor je op.”
De uitgedroogde man met de azijnfles-schouders was nu bij de uitgang. Hij greep het stalen handvat, zwaaide zich stijf en omzichtig naar beneden en botste tegen een zwaargebouwde dame onder een bruinzijden paraplu. Zij had een hoge boezem, bekroond met een paarse orchidee en hield twee bijzonder dunne windhonden aan twee lange lijnen. De man met de bolhoed belandde tussen de windhonden, die verschrikt opzij dansten en zenuwachtig hun lange lijnen om de benen van de Afkeurende-Man begonnen te wikkelen. De dure dame rukte woest aan hun riemen en schermde onbeheerst in het rond met haar paraplu, binnen tien seconden twee hoeden afslaande en plukharend aan een verdacht strogeel dameskapsel. Een man in KLM-uniform schoot toe en hield de man met de bolhoed overeind. Een jongen met een druipnatte padvindershoed rende ijverig heen en weer tussen de zenuwachtig dansende windhonden en uit de drom passagiers dook vinnig een ruwharige foxterrier naar voren die gulzig begon rond te happen naar snel bewegende hazewindhondenpoten. De kluwen deinde een tijdje heen en weer over het natte trottoir, maar raakte tenslotte ontknoedeld. Wanda, Pop en Thea doken intussen onder de luifel van het KLM-gebouw, zochten hun bagage uit en keken naar de regen die zacht, maar dringend, neerruiste in Sloane Street.
Pop gaf Wanda een zachte por in haar mantelpak.
„Howard gaf ons de opdracht om vooral taxi’s te nemen. Neem er een paar.”
„Hoe strik je een taxi in Londen?” vroeg Thea. „Taxi-standplaats? Opbellen?”
Pop lachte:
„Zowat de enige dingen die je in Londen nog onbeperkt kunt vinden, zijn teashops en taxi’s. Die rijden dag en nacht rond bij duizenden.”
„De teashops of de taxi’s?”
„Grapjas. De chauffeurs slapen achter het stuur, geloof ik. Rijden alsmaar rond tot ze tegen een andere taxi aanrijden of tot iemand ze praait. Dáár gaat er een!” Pop sprong naar de trottoirband en zwaaide. De cabby schoot als een gemotoriseerde snoek naar de stoeprand en stopte achter de bus. „Bagage, miss?”
Hun handbagage, genoeg voor de eerste dagen, stond te hoop tegen de KLM-gevel. De chauffeur was kort en zwaar gebouwd, zoals bijna alle taxi-chauffeurs in Londen. Zij passen in hun ouderwetse cabs als in zwemvesten. Ondanks het warmige, zomerse regenweer droeg deze een leren jekker, een vettige uniformpet en twee dikke wollen shawls; één rode en een gifgroene, door elkaar heen onder zijn oren gewikkeld. Hij stouwde alle bagage handig in en op zijn taxi. Wanda wilde juist instappen, toen zij iets aan haar kuit voelde. Een windhond stond met kieskeurige snoet aan haar knieholte te snuffelen. Een tweede keek nieuwsgierig toe. De honden zaten nog steeds met lijnen vast aan de statige dame met orchidee en de paraplu, die nu een gouden lorgnet aan een steel ophief en de meisjes bekeek.
„Are you the misses Flumhurst?”
Thea porde Wanda, die verbijsterd omkeek, half in en half uit de taxi.
„Zeg, zijn wij de juffrouwen Flumhurst?”
Wanda negeerde dit, trok haar hoofd uit de auto en antwoordde beleefd:
„I am very sorry. I am afraid we are not”, en begon weer in de cab te klimmen. Maar de statige dame barstte verontwaardigd los.
„But that is impossible! Onmogelijk! U móét het zijn. Ik verwacht drie meisjes op dit uur. Three misses. The misses Flumhurst.” Haar ogen achter de lorgnet vlogen naar de bagage, dan naar de korte chauffeur die stond te wachten. „U móét de misses Flumhurst zijn.”
„Accoord!” zei Pop. „Als we een erfenis te wachten hebben, zijn wij de misses Flumhurst.”
De blik van het lorgnet richtte zich flonkerend op Pop. De bruinzijden paraplu overhuifde de statige dame.
„Flumhurst. Precies,” knikte de dame. Zij had de hondelijnen in dezelfde hand als haar paraplu. De windhonden namen een sprong naar een passerende Airedale. De hand met de lijnen daalde en de paraplu stulpte zich over het majestueuze hoofd als een parachute over een ruiterstandbeeld. Zij liet de paraplu hangen, gaf een enorme haal aan de leren riemen, sleurde de honden naderbij, lichtte de paraplu weer op en ging door of zij niet onderbroken was geweest: „Precies. Drie meisjes. Flumhurst. Met bagage. Flumhurst. Ik....” De honden namen een duik naar een druipnatte spaniel aan de overzijde. De paraplu daalde weer. Wanda ving de blik van de chauffeur op, gaf hem een wenk en stapte in. Thea volgde haar ijlings. Pop wachtte tot de paraplu weer rees, maakte een révérence boven het natte trottoir en zei:
„Drie meisjes, ja. Flumhurst.... nooit!” en sloeg de taxideur dicht vlak voor de neus van de tweede windhond die met een jank terugsprong en zijn riemen om de wielen van een kinderwagen strikte. De taxi gleed om de KLM-bus heen en stopte dertig meter verder, voor een kruispunt.
Thea, half verontwaardigd en half geamuseerd, zat nog door de achterruit te kijken.
„Dat mens is niet goed wijs.”
Pop glimlachte:
„Veel Engelsen doen min of meer eigenaardig. Zul je nog wel gewaar worden.”
De chauffeur schoof zijn glazen raampje opzij en vroeg over zijn leren schouder:
„Waarheen, ladies?”
„Hyde Park Hotel,” beval Wanda en viel terug in haar hoek. De chauffeur reed echter niet weg, maar legde zijn gevouwen lederen armen in de opening van het raampje, liet zijn kin op zijn mouw zakken en keek hen één voor één aan.
„Wat hebben we nú weer gedaan?” vroeg Thea zenuwachtig.
De chauffeur keek haar verwijtend aan:
„Zei U: Hyde Park Hotel?”
Wanda werd wat kregelig:
„Natuurlijk. Is het vannacht in elkaar gevallen of zoiets?”
Thea zei geschrokken:
„Het is toch hopelijk geen vrijgezellenhotel!”
De chauffeur zuchtte, zei: „Allright”, keerde zich om, reed het kruispunt voorbij, draaide om en stopte. Hij wees met zijn duim opzij en bleef zitten.
„Hyde Park Hotel.”
„Waar?” kreet Thea ontsteld en tuurde door het beregende zijraam naar een enorm geel-en-rood bakstenen gebouw met een monumentale ingang. Pop loerde door de achterruit en begon te lachen.
„Het is geen honderd pas van de KLM-halte af!”
Twee piccolo’s met uiterst brutale wipneuzen, onder toezicht van een oude portier, kwamen met doelbewuste tred en wijdopen handen op de taxi af, alsof zij het vehikel ter plaatse zouden gaan slopen. Zij deden echter niet anders dan met de snelheid van een goed geoefende knokploeg alle deuren open rukken, alle bagage eraf en eruit slepen en die triomfantelijk de trappen van het hotel op voeren, zonder verder naar de inzittenden om te zien, blijkbaar volgens het gezond beginsel dat, zodra de bagage was buitgemaakt, de passagiers verplicht waren, die te volgen. Pop stapte het trottoir op en stond in de regen omhoog te kijken naar het grote hotel, tersluiks aan een duim zuigend. Wanda betaalde de taxi. Thea kneep in Pop’s arm en siste:
„Sta niet weer op je duim te zuigen, baby. Leer dat toch eens af.”
„Hotels,” zei Pop bedrukt, langs haar duim heen. „Grote hotels. Geven me altijd een fataal minderwaardigheidscomplex. Op het moment dat ik zo’n hall binnenga en al die knapen in jacquet en in uniform zie staan, met hun wenkbrauwen ergens op hun voorhoofd, worden mijn voeten vier maten te groot, en mijn schoenen zijn scheef, en mijn kousenaden zitten gedraaid en mijn handen worden rood en dik en ik heb een gevoel of iedereen door gouden lorgnetten naar me kijkt.”
„Kom mee!” zei Wanda en liep de brede trappen op.

II

Howard, de lange en hen welbekende Brit, kwam hen in de hall tegemoet.
„Hello.... Had a good trip? Alles in orde?”
„Perfect,” knikte Wanda.
„Zou het een goed idée zijn om eerst eh.... even thee te drinken?”
„Dat lijkt me heerlijk,” verklaarde Wanda.
„Ik neem aan dat u zich nog wat moet opknappen. Als u daarmee klaar bent, vindt u me in de lounge.”
Ze vonden hem inderdaad in de lounge: een lange wijde ruimte, waarvan de zoldering rustte op pilaren. Howard bleef hoffelijk staan tot zij alle drie zaten en liet zich dan langzaam en omzichtig neer op een stoeltje met angstig dunne pootjes. De drie meisjes zaten op een vergulde bank.
„Ik ben bijzonder blij dat u hier bent,” verklaarde Howard, een tikje verstrooid in zijn jaszakken zoekend tot hij zijn cigarettenkoker vond. „Rookt een van u?” Hij droeg een lichtgrijs zomercostuum met een fijn blauw streepje, een parelgrijs shirt en een zilver-en-blauw gestreepte das. Hij fronste tegen zijn koker: „De toestand is werkelijk onhoudbaar.” Hij viste een aansteker uit een broekzak en sloeg vuur. Het vlammetje glom als een rossige speldeknop in Pops groenige ogen. „En mijn zuster is onverwacht teruggekomen uit Amerika....”
Op dat ogenblik kwam de thee. Twee onhoorbaar lopende kellners zetten hun tafeltje vol met thee, heet water, jam, suiker, room, cakes, petits fours en toast met schaaltjes boter.
„Zal ik thee inschenken?” bood Wanda aan.
Howard knikte absent. Hij had de uitgelaten hoffelijkheid, die hem zijn dagen in Holland zo opvallend had gekenmerkt, gedeeltelijk verloren. „En waarom?” vroeg Wanda zichzelf af, thee inschenkende. „Of hij zit met een of ander probleem dat zijn gedachten bezighoudt, òf hij beschouwt ons nu zakelijk, als zijnde in salarisdienst. Mogelijk een combinatie van beide....”
„Eh.... miss Moens,” begon Howard plotseling. „Uw positie op het kasteel heb ik in overleg met mijn zuster iets anders geregeld.”
„Hoeps, daar gaan we,” dacht Thea.
Wanda zette de theepot neer en paste er de muts over.
„U heeft uw zuster tot dusver helemaal niet genoemd.”
Howard glimlachte plotseling. Pop, die hem onopgemerkt scherp had gadegeslagen, dacht: „Hij glimlacht ineens die prettige glimlach van hem, precies of hij een kraan opendraait, waarop staat: Straal Charme.”
„Dat is niet zo vreemd, juffrouw Moens. Mijn zuster is onverwacht uit Amerika teruggekeerd, terwijl ik in Holland was. Ik meende dat zij nog maanden weg zou blijven. Maar maak u geen zorgen. U zult perfect met haar overweg kunnen.” Hij fronste vaag zijn voorhoofd en vervolgde: „Nu is de situatie zo: juffrouw Moens, u bent een nichtje van onze familie.”
„Met wat een hondje van een oom,” zei Pop en ving een vlieg uit de lucht, en daarna een bestraffende blik van Wanda. Maar Howard scheen er nauwelijks op te hebben gelet en ging door: „U kunt beter een nichtje zijn van de familie. Voor uw positie. Was u dat niet, dan zou u tot het personeel behoren, en dat kan toch onmogelijk. De butler staat nu onder u, want u bent nu dus eigenlijk de gastvrouw, ziet u.”
„Maar uw zuster dan?”
„O, die trekt zich van het huishouden minder aan dan Doris Day van het doelmatig inrichten van druipsteengrotten. Mijn zuster vindt elke regeling prachtig, als zij maar niets hoeft te bedillen en geen beslissingen hoeft te nemen. Als er gasten zijn, laat zij die gewoon aan hun lot over, snapt u?”
Wanda begon de mogelijkheden vaag te snappen en beet in een petit four.
„En uw beide vriendinnen blijven gewoon twee vriendinnen van u uit Holland, die u helpen. Heel normaal.”
Pop keek teleurgesteld.
„Jammer. Ik had al een prachtrol voor ons bedacht als onterfde babysisters.”
Howard staarde haar verbijsterd aan.
„Onterfde babysitters?”
„Baby-sisters,” verbeterde Thea en Pop schoot in een schater. Acht en veertig paar koele of gechoqueerde Britse ogen werden op hun tafeltje gericht. Men lacht niet onbestraft luid in een Brits hotel. Howard merkte op, met een scheef lachje:
„Met uw figuur, miss Pluvier, kon u een babysister zijn van Dorothy Lamour en die ging eens strijken met de prijs voor het fraaiste figuur van de United States.”
Dat bracht Pop definitief tot zwijgen. Howard wendde zich tot Wanda:
„Niemand weet dat ik u een salaris betaal. Mijn zuster niet en de butler niet. Zelfs mijn vader niet. Verder laat ik alles aan uw inzicht over, miss Moens. Het heeft geen zin of ik u al instructies geef, want u moet alles volgens eigen idee oplossen. Ik moet morgen voor zaken naar Canada en ben pas over een maand of zo terug. Ik hoop dat ik u drieën dan nog bij volle verstand aantref en het kasteel nog min of meer in zijn voegen.”
Wanda glimlachte. Pop at cake en keek naar de hoge ramen, waarlangs de daken van auto’s en enkele sombere paraplu’s voorbijgleden. Howard kuchte wat onrustig.
„Eh.... staat u mij toe dat ik een whisky drink?”
„Maar natuurlijk....”
Dat scheen Howard enorm op te kikkeren. Hij wenkte terstond een kellner, bestelde en vervolgde:
„Dan is er nog de wichelroedegeschiedenis. Daar wist ik óók niets van. Een week geleden raakte mijn vader in gesprek met een van onze buren, Lord Bensdale, die varkens fokt. Voor zijn plezier, neem ik aan, hoewel ik me niet kan indenken dat een dergelijke bezigheid aan iemand plezier kan verschaffen, behalve mogelijk aan de varkens. Maar het schijnen heel beroemde varkens te zijn, die overal prijzen vangen. In een van de stallen stierven die beesten sinds jaren op onverklaarbare wijze. Veeartsen erbij gehaald. Nutteloos. De hele stal afgebroken en opnieuw gebouwd.... precies hetzelfde. Aldus tenminste het verhaal. Eindelijk hoorde Lord Bensdale van iemand die in Duitsland bij varkenstelers was geweest. ‘t Zelfde daar meegemaakt. Wichelroedeloper erbij gehaald.... constateerde kruisingen van aardstralen.... Stallen verplaatst. Varkens tierden welig. Wichelroedeloper uit Duitsland laten komen, een mijnheer Potz.”
„Potz,” zei Thea. „Potz-tausend!”
„En Bensdale liet die wicheroedeloper uit Duitsland aan mijn vader zien.” Howard zuchtte. „Nu heeft mijn vader hem overgenomen. De man logeert in het kasteel en loopt dag en nacht door de gangen te wichelen.”
„Maar de varkens?” informeerde Pop gespannen.
„Wat? Welke?”
„Die van Lord Bensdale? Gaan die nu niet meer dood?”
Howards gelaat drukte uit dat hem dat bar weinig zou interesseren, al was Lord Bensdale tezamen met de keur van zijn varkens intussen op de loop gegaan. Hij antwoordde echter beleefd:
„Dat zou ik u niet kunnen zeggen. Maar mijn vader moet en zal nu ontdekken wat aardstralen zijn.”
Wanda zuchtte:
„Dan is hij wel even zoet. Daar zijn ze in Holland al vijftien jaar over aan het krakelen.”
Howard keek op zijn horloge.
„Mijn auto staat buiten. Ik zal u met uw bagage naar het kasteel rijden. De rest vindt u dan zelf wel. Uw kamers zijn al in orde gemaakt. Ha, mijn whisky!”
Wanda, Thea en Pop keken elkaar even aan. Hun blikken verrieden dat zij alledrie ongeveer hetzelfde dachten: mijnheer Howard scheen er bijzonder op gesteld te zijn, hen zo snel mogelijk in dat legendarische kasteel te goochelen en dan zo snel mogelijk te verdwijnen.
„Mag ik even opbellen om aan te kondigen dat wij komen?” Zijn lange, elegante figuur schreed weg over het ouderwetse hoteltapijt.
„Oef!” zei Wanda. „Ik vind het toch vreemd dat hij, toen hij in Holland met ons sprak zijn zuster niet heeft genoemd.”
„Mogelijk was hem ontschoten dat hij er een had,” opperde Pop.
Thea zei sussend: „Lieve help. Hij hoeft ons toch niet te vertellen wat voor ooms, tantes, neven en nichten hij heeft? En hij heeft waarschijnlijk drukke zaken. Dit is een klusje dat hij er tussendoor even in orde brengt.”
Pop maakte een gebaar: „De meisjes Moens, Mondriaan en Pluvier. Bekend als het Klusje. Maar ik heb de oplossing gevonden: het is een van die Engelse spookkastelen. Dáárom lopen alle bedienden er weg.”
Thea staarde verstrooid naar de jampot.
„Zou je met een wichelroede spoken kunnen opsporen?”
„Zeg, wat doe je eigenlijk als je in bad zit en er komt een spook binnen?”
„Het op de zeep laten uitglijden,” zei Wanda.
„Ben je mal. Veel te ingewikkeld. Gewoon terugspoken.”

III

Howard zelf reed de auto: een gesloten, donkerblauwe Packard Clipper. Pop zat naast hem, Thea en Wanda achterin. Het regende nog steeds: die gestadige, vruchtbare, warme zomerregen die in de middenmaanden van het jaar bijna onveranderlijk aan een dag van stralend weer voorafgaat. Howard reed snel maar zeker en sprak weinig, zijn aandacht bij de weg houdend. Een enkele maal vroeg hij aan Pop:
„Zou u een cigaret voor mij kunnen aansteken?” 
Hij vroeg zulks op een droge, zakelijke toon en nam later de brandende cigaret van haar over als was het een potloodje van een secretaresse op kantoor, zonder een zweem van flirtation. Bijna twee uren lang volgden zij de Great Northern Road, de hoofdweg die vanuit Londen naar het Noorden voert en sloegen daarna rechtsaf. Thea viel na verloop van tijd zoet in slaap en Pop begon verstolen te geeuwen. Om zeven uur zette Howard de radio aan, luisterde naar de nieuwsberichten en schakelde daarna het apparaat weer uit. Zelfs de anders zo onbevangen Pop scheen niet de moed te hebben hem te vragen, wat muziek aan te laten staan. Om half negen hield de regen op en even later stopten de dubbele ruitenwissers hun heen en weer zwiepen. Om kwart voor negen reden zij over een bochtige, smalle landweg tussen oude bomen. Om vijf voor negen zei Howard:
„Dit is het.”
Het schemerde nu een beetje en de Packard minderde vaart; de koplichten van de wagen sprongen aan en beschenen natte boomstammen en twee hoge, zwaar bakstenen pilasters, waaraan zwart gelakte ijzeren hekken open hingen. De auto schoof er tussen door en de felle stralen der koplampen vielen in de lengte over een lange laan met mos bevloerd, waarvan het einde verborgen lag in een vochtige damp. Langer dan een volle minuut stoof de Packard over het mos, af en toe een kleine plas spattend uitéénslaand; dan splitste de laan zich. Howard nam de rechterzijtak, die gebogen verliep en tenslotte uitkwam achter een enorm grasveld.
„Het kasteel,” zei hij droog.
De banden van de Packard kraakten over dik grint. De wagen stond stil. Howard keek op het autoklokje en drukte driemaal ongeduldig op de hoorn.
„Vijf over negen.... dash it! Ik zou om kwart vóór negen hebben opgebeld.”
Pop stapte uit en tuurde omhoog naar het kasteel waarvan de kantelen en plompe torens zich in het vochtige duister verloren. Deze steenklomp zou dus voor minstens één maand hun verblijf zijn, tegen een salaris van dertig pond per hoofd.... Het stoere kasteel torende voor hen omhoog als tot steen gestolde muziek van Richard Wagner. Het maakte de indruk of er ieder moment een paar uit de kluiten gewassen draken van een torentrans Bengaals vuur konden gaan spuwen. Wanda en Thea hesen de koffers uit de Packard. De lange Brit gromde iets onverstaanbaars en drukte weer driemaal, lang en nadrukkelijk, op de hoorn.
Helemaal rechts boven in de steenmassa, ogenschijnlijk een meter of honderd boven de grond, schemerde een rose licht achter drie smalle ramen. Het kon natuurlijk onmogelijk werkelijk zo hoog zijn en dat bleek snel, want achter het middelste der drie vensters verscheen het bovenlichaam van een meisje. Met de armen geheven drukte zij tegen het venster, dat naar buiten opensprong, en gilde:
„Kalmaan, jij! Ik zit te werken!”
„Kom naar beneden!” brulde Howard terug. „Waar is Blowbeer?”
„Bellen blazen in de biljartzaal!” gilde het meisje terug, dat kennelijk Howards plotseling opgedoken zuster was. Zij drukte het raam dicht en tegelijkertijd ging de ene helft van de reusachtige, dubbele toegangsdeur vóór in het kasteel open. Helder wit licht stroomde naar buiten, over een pyramidevormig oplopende reeks stenen treden. Scherp afgetekend tegen het licht stond plechtstatig een dikke man met een krans fijn wit haar als een damp om zijn schedel; de armen los langs het lichaam hangend.
„Blowbeer!” brulde Howard. „Help hier even!”
„Yes, sir!” sprak de butler en kwam met grote waardigheid de vlucht trappen af, zo omzichtig dat Wanda en Pop de helft der bagage al naar boven hadden gebracht vóór de butler geheel naar de aarde was afgedaald.
„Laat maar, laat maar,” zei Howard ongeduldig, met beide handen de zware koffer van Wanda naar boven sjorrend. De butler nam een zakdoek uit zijn achterzak, droogde zijn voorhoofd af, bukte zich toen zijn meester hem bereikte en begon mede de koffer naar boven te hijsen. Op dat ogenblik klonk een scherpe blaf.... en gerikketik van poten op steen en vier grote jachthonden: setters en pointers, stoven de hall uit, tussen de gasten door en vrolijk tegen Howard op, hun natte poten afdrukkend tegen zijn fraai lichtgrijs pak.
„Af!.... AF! Ga je weg, Juno!” Zijn geroep had niet de minste uitwerking, want de vier honden, met lange tongen verheugd uit hun bekken hangend, renden om hem heen, sprongen tegen hem op, stoven verrukt weg over het grint en draafden dan weer de trappen op.
„Blowbeer!.... Voor de drommel, waarom houd je die honden niet binnen!?”
„Aangezien, sir,” antwoordde Blowbeer, zich waardig oprichtend, „deze dieren, zodra ik hen in verzekerde bewaring heb weten te stellen, een zodanig gehuil aanheffen dat miss Kiddy hen hoort en weer loslaat. Deze dieren beseffen dat zeer goed sir, en speculeren daar al huilende op.”
„Mijn zuster,” verklaarde Howard, „moet zelf worden opgesloten.”
„Yes, sir,” zei de butler en boog.
„Onverwijld,” snauwde Howard.
„Gaarne, sir,” zei de butler vermoeid.
„....en ondanks haar meest vertwijfeld gehuil voorlopig niet meer worden losgelaten.”
„Ik zal er een notitie van maken, sir,” beloofde de butler.
De honden tolden intussen nog steeds in het rond, hall-in, hall-uit, af en toe hun natte poten afdrukkend tegen rokken en broeken. Howard beende terug naar zijn Packard, legde een handpalm boven op het stuurwiel en liet zijn hoorn schallen tot het raam boven in het kasteel opnieuw openvloog.
„Wat is er nu weer, dolleman? Is vader nog niet erg genoeg?”
„Kom direct naar beneden en haal die ondieren van je binnen!”
„Wel verdraaid! Hoe komen die beesten nu weer buiten! Juno, Maxie! Hier!”
De jachthonden stonden als bij toverslag stil, hijgend omhoogkijkend naar het verlichte torenraam. Een schel fluitje van boven klonk door de vochtige avondlucht.... De vier honden startten precies tegelijk, alsof ze electrisch werden ingeschakeld, stroomden als een omgekeerde lawine, met gestrekte staarten, de stenen treden op en galoppeerden de gang in. Het getik van hun poten op een houten trap stierf langzaam weg. Howard bukte zich, nam een koffer en begon die de hall in te zeulen. Thea had moeite haar lachen in te houden. Wanda en Pop haalden de enkele stuks kleine bagage die nog beneden stonden.

IV

De hall van het kasteel bleek groot genoeg om te kunnen dienen voor een middelmatig groot spoorwegstation. Als je er „A!” in zei, kon je rustig een cigaret opsteken vóór de echo’s begonnen terug te komen. De zandstenen schouw, rechts, was ruim genoeg voor een redelijke fuif. Over de overhangende kap en overal in het rond op de zwart-en-wit marmeren tegels lagen dierenvellen en helkleurige Chinese tapijten. De bagage der drie meisjes stond nu verspreid tussen beren- en tijgerkoppen, die zonder aanziens des persoons met opengesperde muilen in het rond grijnsden. Hernieuwd geblaf klonk van boven.... Aan het einde van de vierkante hall tegenover de nog steeds openstaande voordeur, leidde een monumentale eiken trap naar boven. Zij splitste zich halverwege, bij een bordes, groot genoeg om de hele band van de Skymasters, met ruime armslag voor Annie de Reuver op te plaatsen. Vandaar liepen twee iets smallere trappen links en rechts omhoog naar een eikenhouten, gebeeldhouwde ommegang, die ter hoogte van de eerste étage de gehele hall omgaf. De vier honden kwamen weer de trappen af, nu en dan even hijgend wachtend en omziend naar een slank meisje in een zwartfluwelen, lange broek met een strak zilveren coctailjak. Het blonde haar hing los naar achteren gekamd en werd daar bijééngehouden door een oudzilveren speld. Onder haar linker arm droeg zij een geweer.
„Mijn zuster Kiddy,” verklaarde Howard, terwijl zij nog bezig was de trap af te komen. Zijn toon suggereerde dat hij er eigenlijk aan toe had willen voegen: „ik ben daar niet verantwoordelijk voor.”
„Achter!” beval het meisje kort en de vier jachthonden gingen vlak achter haar lopen. Het geweer droeg zij met de loop naar omlaag, los onder de arm.
„Hello!” zei ze opgewekt, kort voor de drie Hollandse gasten staan blijvend. „Hebben jullie soms trek in een glas....”
„No!” zei Howard, met een stem of er een papieren zak plofte. De butler kuchte. Een der honden gromde achter Kiddy’s fluwelen broek uit. Kiddy’s blauwgrijze ogen staarden even naar haar broer.
„....Een glas port?” ging zij onverstoorbaar door.
„In naam van alles wat redelijk is, Kiddy, begin nu niet onmiddellijk alles in het honderd te schoppen met je aangeleerde oceaanstomer-gewoontes. Dit is ons nichtje Wanda Moens....”
Kiddy stapte vooruit en schudde Wanda kort en ferm de hand. Ze scheen te beseffen dat het geweer een beetje vreemd stond bij een introductie en legde het over haar schouder, in welke houding het achterwaarts op de butler wees, die haastig wegschuifelde en half achter Howard dekking zocht, de tromp van het wapen zorgvuldig in de gaten houdend.
„....en twee vriendinnen van haar: Thea Mondriaan.... en Pop Pluvier.”
„Pop is a nice name, I’ve always thought,” zei Kiddy, terwijl haar ogen vlug in de lengte over Pops figuur gleden. „Als jullie....”
Howard viel haar zonder meer in de rede, zich tot de drie Hollandse meisjes wendend. „Laat ik u een goede raad geven....” Hij glimlachte wat stroefjes.... „Trek u dan voorlopig van Kiddy zo weinig mogelijk aan, want zij is een grootmeesteres in het veroorzaken van chaos.”
Zijn zuster keek hem verontwaardigd aan en scheen op het punt van antwoorden, toen ergens in de diepte van het kasteel een sirene begon te loeien met onregelmatige stijgende huiltoon. 
„Paps!” zei Kiddy met een zucht.
De butler haalde diep adem, trok zijn jas recht, loerde even naar de richting van de geweerloop, liet zijn armen recht omlaag naast zijn lichaam hangen met de handpalmen naar achteren en beklom plechtstatig de trap, precies in het midden lopend. De sirene bleef doorloeien, als het alarm van een lastig kind dat gezelschap wil.
„Dat is mijn vader,” verklaarde Howard, met een handgebaar. „Ik vermoed dat hij iets nodig heeft.”
„Is er een bepaalde reden waarom hij speciaal een sirene gebruikt?” vroeg Wanda vriendelijk.
„Vermoedelijk omdat de brandverzekering bezwaar heeft tegen het gebruik van vuurpijlen,” antwoordde Howard en ging vermoeid op de armleuning van een lederen fauteuil zitten, de neus van een bruine schoen in de muil van een leeuwenvel stekend. Kiddy nam haar geweer van de schouder. 
„Paps doet nooit iets zonder reden. Maar zijn redenen zijn gebaseerd op een verwoestende logica.”
Howard voelde zich geroepen dit te verduidelijken:
„Een sirene is het enige instrument dat door het hele kasteel heen kan worden gehoord. Dus gebruikt mijn vader een sirene. Het is een geluk dat hij nog niet op het denkbeeld van een misthoorn is gekomen. Dit is een oud instrument van de luchtbescherming. Wordt met de hand gedraaid.” 
Van boven kwam enig gedempt gebrul. De loeitoon van de sirene daalde lager en lager. De butler verscheen boven aan de balustrade van de ommegang en wachtte even, als om zijn gehoor beneden in meerdere spanning te brengen. Vervolgens kondigde hij aan:
„His Lordship heeft de zes millimeter-boor van zijn boormachine gebroken.”
„Leve de Koningin!” riep Pop in een spontane opwelling. Howard stond ijlings op en keek met gefronst voorhoofd op zijn polshorloge.
„Goeden avond. Ik wens u allen veel succes.” Hij wandelde naar de voordeur. „Het beste met de zes millimeter-boor.” Hij verdween in de nacht. Een motor startte en even later zwiepte het licht van de koplampen koel door de hall. Wanda staarde omhoog naar de butler als in een omgekeerde balkonscène.
„Een zes millimeter-boor,” herhaalde zij. „Een ijzerboor?”
„Yes, miss,” zei de butler zwakjes, maar met een vage klank van hoop in zijn stem. „Zes millimeter. Voor een gat in een ijzeren plaat.”
„Is er hier een dorp in de buurt?”
„Verschillende, miss.”
„Met een smid of een ijzerwinkel?”
„Beide, miss.”
„Kan ik een auto krijgen?”
„Ik zal je brengen,” verklaarde Kiddy opeens, zwaaide het geweer van haar schouder en zette het in een hoek naast de schouw. De kolfplaat stootte luid op een marmeren vloertegel, een schot ging af met een daverende knal, een grote plak kalk viel van het plafond van de tweede étage en de vier jachthonden werden dol van geestdrift.
„AF!” riep Kiddy. De honden gingen teleurgesteld weer liggen en snuffelden aan de brokken kalk. Pop ging op een koffer zitten en wuifde zich wat koelte toe met een avondblad. De butler stond nog in dezelfde houding op de ommegang.
„Bijna geen rook!” riep Kiddy opgetogen omhoog starend. „Dit nieuwe kruit is prima. Dat wolkje wat je ziet is gewoon kalkstof.”
De butler kuchte.
„Eens, op een mooie, zonnige dag, miss,” zei hij bescheiden, „raakt u het edelste van alle wild, miss: de mens.” Zijn stem trilde een weinig. „Mijn laatste wilsbeschikking, als ik zo vrij mag zijn, miss, en als het ooit zo ver mocht komen, miss, betreft een eenvoudige, zwarte doodskist met ivoren handvaten.”
Ergens boven vloog een deur open en een stem brulde:
„Blowbeer!.... Voor de drommel!”
De butler stond onbeweeglijk bij de balustrade, zijn ogen gericht op het plafond waaruit het stuk kalk was gevallen.
„Yes, mylord.”
„Waar is dat oude strijkijzer gebleven?”
„Dat heeft u gisteren uit het raam geworpen, mylord. Als ik zo vrij mag zijn, u daaraan te herinneren, mylord. Naar het hoofd van de werkvrouw die „Home, Sweet Home”, zong, mylord.”
„Waarom heb je het niet teruggebracht, voor de drommel! Ik heb het nodig!”
„Yes, mylord.” Een deur dreunde dicht.
Daarop volgde het daverend geraas van iets van zwaar metaal dat omvalt op een houten vloer. Een nieuw gebrul steeg op.
Kiddy nam Wanda beleefd, doch dringend bij de hand en trok haar mee, de voordeur uit.

V

De verbazingwekkende toestand waarin Lord Birkenfoote’s huishouding zich bevond, werd bij nadere bestudering en na kennisname der omstandigheden, betrekkelijk verklaarbaar. De situatie was niet ongelijk aan die in een gecompliceerde en volgens bepaalde regels functionerende machinerie, waaruit plotseling het voornaamste onderdeel plus de motor zijn weggehaald. De motor was Lady Birkenfoote zelf geweest, die nu vier maanden dood was. Gedurende die vier maanden sinds haar overlijden was de chaos zich gaan ontwikkelen, even onvermijdelijk als in een schoollokaal waaruit de leraar wordt weggeroepen en te lang weg blijft. Haar ladyship, die haar loopbaan begonnen was als arm doch niet onknap onderwijzeresje, had later een even arm, doch begaafd corrector van de Londense krant „The Times” gehuwd en vanaf het uur van haar verloving had zij alle touwtjes stevig in handen genomen. Men zegt vaak, dat het de vrouw is die het succes van haar man kan maken en breken: bij Lord en Lady Birkenfoote was dit wel zeer sterk het geval geweest. Zij had vanaf het eerste begin practisch alles aan haar man geregeerd: zijn kleding, zijn loopbaan, zijn huishouden en zelfs zijn liefhebberijen. Zij was een dier vrouwen geweest, die onmogelijk van een man kunnen houden als zij hem niet kunnen respecteren. En misschien geheel onbewust, omdat haar instinct haar liefde voor hem in stand wilde houden, was zij zijn natuurlijke begaafdheid gaan aandrijven; zij had hem weinig rust of eigen tijd gelaten in zijn leven, met succes na succes voor het echtpaar Howard als gevolg. Liefde stelt de meeste vrouwen in staat tot zeer bijzondere prestaties.... bij mevrouw Howard, later Lady Birkenfoote, was het liefde geweest, welke later gekoppeld werd aan eerzucht.... een eerzucht echter, welke niet in de eerste plaats succes en roem voor haarzelf opeiste, doch wél voor haar echtgenoot.... en daardóór pas voor haar. Zij spaarde tijdens haar leven zichzelf geen zorgen of moeite.... doch spaarde haar echtgenoot nog minder. Ze leidde hem, zoals een trainer een aanstaand wereldkampioen zwaargewicht boksen traint en het verbijsterende voor de buitenwereld was slechts, dat Howard zelf, de latere Lord Birkenfoote, dit alles verdroeg. De ware oplossing was alléén aan Howard en aan zijn vrouw bekend. In vele succesvolle huwelijken liggen dergelijke geheimen besloten welke alleen tussen man en vrouw bekend zijn en nimmer naar buiten uitlekken. Howard was namelijk een man met vele en verschillende begaafdheden, doch iemand die, aan zichzelf overgelaten, zijn geniale gaven vermoedelijk zou hebben verspreid over zestig liefhebberijen en in veertien verenigingen, met als gevolg een interessant, amusant, doch weinig glansrijk leven. Zijn vrouw, een intelligente onderwijzeres, kreeg al zeer spoedig het inzicht dat haar man ertoe moest worden gebracht, al zijn gaven en energie te ontplooien in één enkele richting: die van zijn sterkste begaafdheid, met uitsluiting van alle andere. Het kostte haar twee jaar om te bepalen, dat zijn sterkste begaafdheid die was om tevoren te bepalen, welke film, welke nieuwe populaire song, welk boek een publiek succes zou worden. Zijn gave daarvoor was spookachtig.... en zijn vrouw besliste, terecht, dat het een gave was die papier in goud kon doen veranderen. Vijf jaar nadat zij dat besliste, was haar man hoofdredacteur van de grootste krant in Liverpool. Twee jaar nadien stichtte hij zijn eigen blad en vandaar tot eigenaar van verschillende kranten, uitgeversmaatschappijen en drukkerijen, was slechts een kwestie van organisatiegenie.
Lord Birkenfoote was echter een te intelligent en begaafd mens om veel waarde te schenken aan uiterlijkheden. Hij zou zich volkomen gelukkig hebben gevoeld met een verzameling oude pijpen, of een paar sloffige pantoffels, met een stapel boeken of knutselend met batterijen en lampjes. Hij kreeg daar echter de kans niet toe, werd naar de beste kleermakers van Londen gestuurd, in rokcostuums voor spiegels gesleept, naar theaterpremières en recepties gezonden en al sputterde Howard tegen, al gromde hij.... in zijn hart wist hij zeer goed, dat hij, zonder de straffe hand van zijn vrouw, nimmer bij benadering zou hebben bereikt wat hij thans had gepresteerd.
Hun enige zoon, George Howard, had een betrekking als onder-directeur en mede-eigenaar van een Engels-Canadese uitgeversmaatschappij in Toronto. Hij was weinig in Engeland en had niet veel contact met zijn vader, behalve dan op zakelijk terrein. De enige dochter, Kiddy, vormde een heel ander geval. Lady Birkenfoote had haar hele leven bitter ervaren, hoe moeilijk het is voor een als arme onderwijzeres begonnen vrouw, de omgangstoon der betere klasse aan te leren en vol te houden tegenover mensen, die sinds generaties in deze toon zijn geboren en opgevoed. Zij was vastbesloten dat dit haar dochter nimmer zou gebeuren en zo snel mogelijk werd Kiddy overgebracht naar de beste en duurste kostscholen van Zwitserland, Frankrijk en België. Tot aan de dood van haar moeder, vier maanden tevoren, was Kiddy nog nooit zonder straffe bewaking in een bioscoop geweest, doch onmiddellijk na de dood van haar moeder werden verdere kostschoolexperimenten door Kiddy zelf vastberaden stopgezet.
„Ik wil naar Amerika!” kondigde zij, veertien dagen nadat zij thuis was gekomen, haar vader aan. „Ik kan met een vriendin mee.”
„Goed, goed. Best,” had haar vader verstrooid geknikt. „Hoe oud ben je ook weer? Negentien. Goed. Dan zie je tenminste eens wat van de wereld in plaats van kostschooltuinmuren.”
Hij had zich nimmer met de problemen van zijn dochter behoeven te bemoeien en zijn enkele opmerkingen, die inhielden dat het als een kruidje-roer-me-niet opvoeden van een dochter in strenge en dure kostscholen nu niet bepaald de methode is om iemand in staat te stellen in het moderne leven op eigen benen te staan, werden door zijn vrouw steeds opzij geschoven. Het kwam niet in het toch overigens intelligente hoofd van Kiddy’s vader op, dat het experiment om deze dochter van negentien plotseling en zonder overgang op en in Amerika los te laten, evenmin de juiste methode was.
Merkwaardig genoeg echter deed dit contact met het losbollige Amerika zijn dochter weinig kwaad. Enerzijds door de grondige degelijkheid van haar klassieke kostschoolopvoeding (die haar niet, zoals sommige van haar vriendinnen, balsturig en rebels had gemaakt), anderzijds door een ingeboren mate van gezond verstand en een zeker wantrouwen, dat haar instinctief contact deed zoeken met betrouwbare in plaats van met oppervlakkig amusante lieden. Het schijnt een sombere en al te vaak noodlottige levensregel te moeten zijn, dat de degelijke en betrouwbare mensen zo dikwijls saai en vervelend blijken, maar de amusante, drieste en interessante zo héél vaak ook de onbetrouwbare. Deze levensles leren velen uit eigen ervaring pas op waarde schatten als zij door schade en schande wijs zijn geworden, want vele jongelieden, die hun vingers nog niet hebben gebrand, verkiezen gemakkelijk de interessante dwazen boven de voorzichtige, gedegen burgers. Derhalve blijft het loslaten van een meisje in het leven, zonder leiband of grondige voorafgaande instructie, een groot risico. Loopt dat gewaagd avontuur echter goed af, dan is het kind verder ook tegen een aardig stootje bestand.
Kiddy was op de boot en in New York terecht gekomen in een dol, kleurig Lunapark vol mensen die teveel dronken en te weinig dachten, die huwelijken op touw zetten welke zij beter achterwege hadden kunnen laten, die nòch gelukkig, nòch tevreden waren en evenmin ooit de voldoening hadden gekend iemand anders tevreden of gelukkig te hebben gemaakt. Haar ingeboren gave om uiterlijkheden, hoe oogverblindend ook, als waardeloos klatergoud te geringschatten, had Kiddy vermoedelijk van haar vader geërfd en zij was, na drie maanden sight-seeing in een harteloos dwazenhuis, in een snel besluit op een retourboot naar Londen gestapt. Het grove na-oorlogse Amerikaanse smijten met geld had op haar, als geboren Engelse, wel de slechtste indruk gemaakt daar haar moeder Kiddy van kindsafaan had ingeprent dat zij eenmaal een enorm fortuin zou erven, hetgeen, samen met de omgang met meisjes uit gegoede families, Kiddy vrijwel immuun had gemaakt voor de bekoring van geldsmijterij. Haar moeder (die als meisje elke penny zuinig had moeten beheren) was zo wijs geweest, haar dochter een met de jaren opklimmende eigen toelage te geven, waarvan zij haar kleren en verdere persoonlijke uitgaven moest bekostigen. Kiddy wist dus ongeveer wat geld waard was en had in deze drie maanden Amerika bovendien van zeer nabij kunnen bezien wat er zoal niet voor geld te koop was. Alles bij elkaar blééf zij een meisje dat nog geen twintig was geworden - op sommige punten vroegrijp, zoals vele meisjes uit schatrijke families: een der merkwaardigste bijverschijnselen van grote rijkdom - op andere punten verrassend groen: een veulen van gezond ras.
„Die broer van mij is totaal onmogelijk,” verklaarde Kiddy plotseling tegen Wanda, terwijl zij haar klein, groen MG-racewagentje de oprijlaan afstuurde. „Hij wil niet begrijpen dat ik er het nut niet van kan inzien de hele dag te verdoen met bedienden vertroetelen, linnengoed tellen en kasten op slot draaien. Wat een leven....” Ze trapte met haar voet enkele malen op de dimschakelaar van de koplampen, zwenkte de hoofdoprijlaan in en ging door: „De tijden van kastelen zijn immers voorgoed voorbij. Wie woont er nu tegenwoordig nog in een kasteel!” Zij wees heftig over haar schouder: „Dat oud stenen monstrum is een wensdroom van moeder geweest. Zij was altijd met haar ideeën vijftig jaar bij de tijd ten achter. Als mijn moeder haar zin had kunnen krijgen, leefden we nu nog in de tijd van Lodewijk de Veertiende: met karossen, lijfwachten en buigende hovelingen....”
Zij passeerden de poort van het landgoed en zwaaiden ronkend de landweg op.
„Het kasteel moet worden opgedoekt!” verklaarde Kiddy. „Wat mijn vader nodig heeft is een klein landhuis met een tuinman, een chauffeur en een huishoudster die hem alles achterna dragen, plus een paar grote schuren met een werkplaats waarin hij kan knutselen. Ik zelf een flatje in de stad.”
Wanda hoorde dat alles aan en merkte op:
„Dan begrijp ik waarlijk niet, wáárom je broer ons heeft laten komen. Ziet hij zelf dan niet dat dit kasteel een vreselijk onpractische geschiedenis is?”
Kiddy lachte met een fijn, slim lachje.
„Natuurlijk wel. Maar het is in de eerste plaats om mij te doen.”
Wanda keek haar verbaasd van opzij aan:
„Om jou? Maar toen hij het ons vroeg, wist hij niet eens dat je terug was uit Amerika!”
„Dat beweert hij,” hield Kiddy vol. „Heus, het is om mij begonnen. Hij vindt dat ik hier minder kwaad kan dan in Londen. Dit kasteel moet dus in stand blijven als een soort luxe-speelplaats voor zijn zuster, zie je?”
Wanda dacht daar even over na. Zij vroeg zich af of Kiddy’s oordeel over haar moeder en haar broer wel juist was. Hoe dikwijls zagen kinderen op jeugdige leeftijd hun ouders niet heel anders dan tien jaar later?
Maar Wanda bezat zelf een moeder die haar totaal niet begreep. Zij gaf dus geen commentaar en Kiddy ging door:
„Ik heb geen eigen inkomen, zie je? Dat krijg ik pas als ik drie en twintig ben. Bij testament geregeld. En dáárom heeft hij jullie laten komen. Voor de gezelligheid en om meteen een oogje op mij te houden.”
Wanda protesteerde:
„Maar daar heeft hij ons werkelijk geen wóórd over gezegd.”
Kiddy lachte opgewekt:
„Poeh. Mijn broer is slim. Hij snapte wel dat jullie, als hij daar iets over zou zeggen, dat vroeger of later aan mij zouden overbrieven.... Hier is het dorp. Even bij de garage vragen waar de smid of de ijzerwinkel is.”
Het autoklokje wees kwart over tien.
„Kun je die mensen nu nog wel lastig vallen?”
Kiddy’s stem had een natuurlijke verbazing.
„Wij kunnen hier altijd iedereen lastig vallen.... Als je op het kasteel woont, dan altijd.”
In de garage was een monteur bezig een band te plakken. Hij schoot overeind, toen hij Kiddy zag.
„Yes, miss. Natuurlijk, miss.” Hij ging naar de telefoon, belde de ijzerwinkel en kwam even later terug: „Wilt u hier wachten, miss, of liever in het hotel? Ze komen de boortjes brengen.”
„We wachten wel buiten in de auto,” zei Kiddy. „Dank je wel voor het bellen. Doe ik je een plezier met een cigaret?”
„Dat is heel vriendelijk van u, miss.”
Kiddy greep in de zak van haar fluwelen broek en gaf de jongen een nog bijna vol pakje. Het viel Wanda onmiddellijk op, hoeveel zuiverder de verhouding tussen de verschillende bevolkingsklassen hier in Engeland was vergeleken bij Holland. De voorkomendheid van de monteur tegenover Kiddy berustte niet op winstbejag, of vrees, of op pluimstrijkerij, maar was natuurlijk en waarschijnlijk traditioneel. Van de andere kant was Kiddy niet hooghartig, bevelend of verwaand: dat pakje cigaretten werd ook niet gegeven met het air van een aalmoes, maar min of meer vriendschappelijk en in dank, zoals in een leger een kapitein een soldaat iets zou geven. Wonderlijk en bijzonder volk, deze Engelsen.
Een jongen kwam de dorpsstraat opdraven met een zaklantaren in de ene en een pakje in de andere hand.
„Voor het kasteel?.... Alstublief , miss.”
„Dank je vriendelijk,” zei Kiddy en zij reden terug.

VI

Toen Kiddy samen met Wanda naar de garage was gelopen om de auto te halen, waren de honden hen gevolgd, een omstandigheid, waarvan de butler met kennelijke voldoening gebruik maakte om snel de buitendeur te sluiten, aldus het kasteel voorlopig even vrijwarend voor blaf-invasies. Daarna keerde hij zich om en vroeg met een kleine buiging:
„Zal ik u uw kamers tonen, dames?”
„Graag,” zei Thea.
Aan weerszijden van de grote ommegang op de eerste etage begonnen brede stenen gangen die naar de zijvleugels van het kasteel voerden. Hun hoogte bedroeg meer dan vier meter en zij hadden aan weerszijden deuren die gedeeltelijk in de dikte der muren waren verzonken. De gang waardoor de butler hen voorging, liep ongeveer zestig passen rechtuit en kwam dan uit op een iets smallere dwarsgang. De butler sloeg rechtsaf en stopte vrijwel direct daarna. Dit stuk corridor was niet meer dan twaalf pas diep en eindigde tegen een glas-in-lood raam, even hoog als de gang zelf. De butler keerde zich om.
„Deze kamers zijn voor u bestemd. Zeer aardige kamers, als ik zo vrij mag zijn, dat op te merken.... Sta mij toe.” Hij opende een deur links en knipte een schakelaar neer. Thea haalde even haar adem naar binnen van verbazing. Zo ouderwets als de entree en het uiterlijk van het kasteel waren.... zo modern en luxueus was dit slaapvertrek: geheel gedecoreerd in zwart en baby-blauw met chroomstalen afwerking. Het tapijt was diepzwart en overdekt met een fijn laagje stof. Het bed en de gordijnen bleken poederblauw, de stoelen en de kasten zwart ebbenhout met teerblauw overtrek. Op het tafeltje naast het bed wachtte een zwarte radio onder een blauw schemerlampje.
„Wat een schat van een kamer!” riep Thea.
„Yes miss,” zei de butler en liep het vertrek door naar een blauw-en-zwart gelakte binnendeur, welke hij nu opende. „En dit is de badkamer welke u met iemand moet delen.”
Pop keek naar binnen en kneep zacht in Thea’s arm.
„Die is goed genoeg voor Rita Hayworth,” zei ze zacht.
De badkamer was eveneens uitgevoerd in zwart met blauw; de vloer en de wanden egaal zwart met glazuurtegels, het bad echter lichtblauw, in de grond verzonken en tweemaal zo groot als een alledaags bad.
„Jeetje,” zei Thea. „Om dat bad heen is ruimte genoeg om een Rally met bromfietsen te houden.”
„Lijkt me onrustig,” zei Pop.
De muur aan het hoofdeinde van het bad werd geheel ingenomen door een kolossale spiegel die van de vloer tot het plafond reikte en in het rond zaten voldoende knoppen, kranen en chroomstalen instrumenten voor een middelsoort laboratorium.
„Is er heet water hier?” wilde Thea weten.
„Oh, yes, miss. Dat is alles electrisch met ingebouwde boilers.” De butler zuchtte even. „Gelukkig wel, miss. De electriciteit heeft men nog niet kunnen desorganiseren.”
Aan de tegenoverliggende zijde van de badkamer voerde een tweede deur naar het volgende slaapvertrek, even groot als het eerste, maar in een verschillend kleurenschema: roestrood met bleek appelgroen: gewaagd maar effectief.
„Deze wil ik!” riep Pop.
De butler kuchte bescheiden, opende de gangdeur, stak de corridor over en betrad een kamer aan de overzijde.
„Dit is uw gemeenschappelijke zitkamer.”
Dit vertrek was bijna tien meter lang bij vier breed, bevatte enkele fauteuils en een open haard, een radiogramofoon, een telefoon, een lange, gebogen Pullmanbank en een bureau. Thea haalde een vinger over een theetafel. Op alles lag een laagje stof.
„Ik bied u mijn verontschuldigingen aan, miss....” begon de butler, maar Thea lachte dat weg.
„We kennen de situatie.” Zij knikte naar een deur aan het einde van de zitkamer. „Daar is zeker de derde slaapkamer?” Dat bleek inderdaad zo en deze slaapruimte was iets groter dan beide voorgaande, maar met een iets kleinere badkamer en gedecoreerd in crêmewit met karmijn.
„Voor Wanda,” besliste Pop.
De butler bleef in de zitkamer staan met een dikke buik plechtig vooruit en zijn handpalmen achterwaarts gewend.
„Het linnengoed, miss, als u dat nodig zoudt hebben, vindt u in de linnenkamer. U zult daar ook nog twee manden aantreffen, terug van de wasserij, maar nog niet uitgepakt.”
„Waar is de linnenkamer ergens?”
„In de bediendenvleugel, miss. Onder de grote trap in de hall is aan iedere zijde een met groen leer beklede deur die leidt naar de bediendenvleugel. De linnenkamer is de derde deur links. En wat ik nog zeggen wilde, miss: als u iets wilt eten, zou u het dan willen klaarmaken in de keuken?.... Zelf bedoel ik.... Ik moet nog voor het diner van his Lordship zorgen.”
Pop, die al enkele malen kort en scherp naar de oude butler had gekeken, stapte plotseling naar voren, greep hem bij een elleboog en duwde hem naar de deur. De butler begon te hakkelen:
„I beg your pardon, miss?....”
„Vort!” beval Pop. “Je bent doodmoe, dat kan een kind zien. Ga weg. Als we iets nodig hebben zullen we het wel komen vragen.”
De butler opende de deur.... maar verstijfde op de plaats. Zwak maar onmiskenbaar kwam vanuit het inwendige van het kasteel de noodloei van de sirene aandrijven.
„His Lordship!” zei de butler ontsteld, met strakke ogen als vernam hij het dreigend geronk van een eskader bommenwerpers. „Excuse me, miss....” Hij verdween de gang in.
Thea zeeg op de rand van de Pullmanbank neer.
„Kinderen, ik begin nu pas te beseffen wat voor een gigantische onderneming dit is. Lieve help.... wie moeten hier al die kilometers gang schoon houden.... deze vertrekken luchten, deze meubels stoffen? Je loopt elke dag een complete Vierdaagse hier, als je een paar keer heen en weer moet naar de keuken.”
Pop zat nog steeds rond te kijken, peinzend op haar duim zuigend.
„Thea, hoeveel bedienden denk je dat er normaal nodig zijn om dit établissement op orde te houden?”
Thea, die een schilderijtje aan de wand stond te bekijken, keek licht wenkbrauwen-fronsend op.
„Op zijn minst een kok en kokshulp, een stuk of vier kamermeisjes, een huishoudster voor algemeen toezicht, minstens één bediende voor het serveren, nog een man voor algemene karweitjes en natuurlijk nog een paar mensen voor het werkelijk vuile werk, maar die hoef je niet in vaste dienst te hebben. Als je handig bent, kun je het redden met een man of tien, ongerekend de chauffeur en de tuinlieden.”
„Frisse morgen!” kreunde Pop en liet zich plat achterover op de Pullmankussens vallen. „En moeten wij dat gat van die tien ontbrekende mensen opvullen? En in onze vrije tijd nog een beetje de heg snoeien?”
Thea schudde het hoofd:
„Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn.”
Pop maakte bedenkelijk een pruimemondje.
„Weet jij veel wat een man als Howard voor dwaze ideeën over een huishouden in zijn hoofd haalt? Wat is dat?....”
Er werd op de deur geklopt.
„Binnen!”
Binnen trad een bijzonder grote en logge man met een hoofd als een reusachtige peer: van boven smal en spits toelopend met onderaan een brede kaak met sappige hangwangen. Bovenop de smalle schedel stond wat bleek, kort varkenshaar stijf rechtop, ongeveer als een miniatuur cocosmat.
„Ach,” zei hij met een sentimentele blik in zijn bleekblauwe ogen. „Guten Abend, meine Damen. Ich bin Potz.” Hij maakte een diepe buiging met de hakken tegen elkaar, keerde zich om, sloot de deur en tastte in zijn jaszak, waaruit hij een gebogen eind ijzerdraad te voorschijn trok. Daarna begon hij langzaam en bedenkelijk zijn peervormige hoofd heen en weer te schudden.
„De bedden staan niet goed dames,” ging hij in het Duits voort. „Helemaal fout. Doodsgevaarlijk. Vooral het blauwe. Ik zou voor geen geld in het blauwe willen slapen.”
„Dat is ook niet direct de bedoeling,” zei Pop en kreeg een bestraffende blik van Thea. De dikke man scheen in snel tempo opgewondener te raken. Hij maakte een wijds wild gebaar met beide armen:
„Aardstralen!” Zijn bleekblauwe ogen waren vervuld van schrik en zijn puddingwangen trilden. „Kruising precies over het bed. Twee banen van sterkte negen. U zult vreselijk slecht slapen, zo niet erger, dames.” Zijn rechterhand hield de lus van een glinsterend ijzerdraad naar voren: „Ik zal het u demonstreren!” Hij wandelde met logge passen naar het einde van de zitkamer, keerde zich om, hief zijn handen ter hoogte van zijn enorme borstkas en begon met afgemeten passen het vertrek in de lengte door te lopen.
„Let op de wichelroede!” sprak hij met een lage grafstem. „Let op de wichelroede....” Het stuk glinsterend staaldraad was gebogen in de lusvorm van de Griekse letter alfa. De beide einden van de lus hield de man tussen zijn dikke vingers geklemd, zodanig dat de lus zelf recht naar voren stak. Hij liep nu in de lengte de kamer door, nog steeds met grafstem sprekend: „Let op de lus.... hier is niets te vinden, maar....” Zonder waarschuwing sloeg de glinsterende lus fel naar beneden. „Hier begint een aardstraalbaan!” verklaarde de logge man, zonder zijn ogen op te slaan of zijn houding te veranderen. „Deze aardstraalbaan loopt aan de overzijde van de gang dwars over het bed van de rood-en-groene kamer!” Hij liep weer verder. Enkele meters verder, vlak voor de radiogramofoon, sloeg de stalen lus opnieuw naar beneden.
„Dit is de andere grens van de baan,” verklaarde de wichelroede-expert. Hij keerde zich om en vroeg streng: „Wie van u slaapt in de rood-met-groene kamer?”
„Ik,” antwoordde Pop met grote ogen.
De logge man schudde bedenkelijk het hoofd.
„Ik raad u aan het bed te verplaatsen, Fräulein.... Of u zult heel vervelende dromen hebben en des morgens doodmoe wakker worden en op de duur nog véél erger dingen meemaken.”
De telefoon op het bureau rinkelde. Thea nam haar op.
 „Excuse me, miss,” zei de beleefde stem van de butler. „Is Herr Potz bij u?”
Thea keek op.
„Bent u niet Herr Potz?”
De wichelroedeloper klemde zijn kuiten tegen elkaar en bewoog zijn bovenlichaam in een stramme buiging.
„Jawohl. Mijn naam is Potz. Heinrich Potz. Wichelroedeloper van vermaardheid.”
„Herr Potz van vermaardheid is hier,” zei Thea in de hoorn.
„Zou u hem dan willen zeggen, miss, dat his Lordship hem dringend van node heeft?”
Thea gaf de boodschap aan Potz en zag tot haar verbazing hoe de toch zo log gebouwde man naar de deur sprong met de viefheid van een buffel en de gang opdraafde, de deur achter zich open latend. Door de open deur dreef weer het noodgehuil der verre sirene. Pop trok een kam door heur haren met resolute halen.
„His Lordship is, op zijn Hollands, heel doodgewoon knettergek. Laat je toch niets wijsmaken. Ze willen hem niet opsluiten omdat hij nu eenmaal Lord is, maar wij zijn hier om op kiese wijze zijn dolzinnigheden te camoufleren. Let op mijn woorden. Het is de verklaring van alles.”
Thea hoorde Pops woorden maar half, en liet zich in een armstoel neerzinken.
„Pop.... zag jij.... dat wichelding?”
„Natuurlijk zag ik dat wichelding. Een krul ijzerdraad waar hij kunstjes mee goochelde. Wat zou dat?”
„Hij zei, in het begin, dat het bed in de blauwe kamer het gevaarlijkst stond van alle drie. Heb je dat niet gehoord?”
Pop stond voor de spiegel en staarde daarin Thea’s spiegelbeeld aan.
„O, lieve rose rhododendrons! Laat je nu alsjeblief door die dikke varkenswichelaar niets aanpraten, wil je?”
Thea keek schichtig naar de vloer op de plaats waar Pop stond.
„Jij staat daar midden in die aardstraalbaan!”
„Sure,” zei Pop en wipte op haar tenen op en neer. „En ik voel me er kiplekker bij. Ik ben gek op denkbeeldige aardstraalbanen. Ik wil er de rest van mijn leven in eten, slapen en elke maand mijn salaris opstrijken.”
„Ik zit er hier precies middenin,” zei Thea en streek met de toppen van haar vingers over haar voorhoofd. „Het is gek, maar ik voel wat hoofdpijn opkomen.”
Pop keek Thea aan, alsof zij haar een klap wilde geven met een natte handdoek en riep:
„Wat jij nodig hebt, is een flinke verliefdheid, dan ben je zó van je aardstralen af.”
Pop marcheerde de deur door, de gang over en haar eigen kamer binnen. Ze inspecteerde die, sloeg het bed open, constateerde dat de lakens niet vochtig waren, gooide alle ramen open, zette de radio naast haar bed aan, ging vervolgens even op haar handen staan en rende dan naar beneden om haar handbagage uit de hall op te halen.

VII

Te middernacht zat Wanda op haar eentje in de verlaten hall met enkele nummers van de „New Yorker”, plus een exemplaar van „The Silver Spoon” van John Galsworthy, dat ze uit de bibliotheek had gevist, welke keus door Kiddy met het optrekken van één wenkbrauw stilzwijgend was becritiseerd. Aangezien Wanda echter nooit een meisje was geweest, dat zich van een anders goed- of afkeuringen veel aantrok, had zij zich met dat boek en die tijdschriften, in een fauteuil in de hall geïnstalleerd met op het tafeltje naast haar een asbak, een doos State Express cigaretten (die men overal in het kasteel aantrof), een zaklantaren, een pot koffie onder een muts en een kristallen schaal met fruit. De butler zelf was om elf uur, na de plechtige overdracht van de zes millimeter ijzerboor, naar bed gegaan met een goed verborgen maar toch merkbare opluchting. Wanda had Pop en Thea kort en bondig naar bed gezonden met de woorden:
„Tot we de zaak bekeken hebben, stellen we een dag-en-nachtwacht in. Ik neem de eerste dienst van middernacht tot acht uur morgenvroeg.”
„De Wanda-se hondewacht,” zei Thea, heur blonde haren borstelend. Pop grinnikte:
„Als Kiddy die beesten van haar niet achter slot en grendel houdt, kon het wel eens letterlijk een hondewacht worden.”
Wanda bepaalde verder:
„Pop heeft de wacht van acht uur tot theetijd en Thea daarna tot middernacht. Na die eerste 24 uur ruilen we om en begint Pop met de hondewacht.... dan is er tenminste altijd iemand wakker om de eerste schok op te vangen als his Lordship begint te loeien.”
Pop zat nadenkend een leren vetertje door een schoengaatje te priemen.
„Ik heb zo’n idee dat his Lordship veel en bij voorkeur ongelegen pleegt te loeien.... anders had hij niet het hele kasteel leeggeloeid.”
Wanda zei kortaf:
„Ga nu slapen, alsjeblieft. Een reis vermoeit altijd heel wat meer dan je oppervlakkig zou denken.”
Pop verklaarde:
„Niets zal mij weerhouden van het wentelen in een uitgebreid bad met een radio naast me.”
* * *
De staande grootvader-klok naast de halltrap sloeg langzaam met bonzende dreun, middernacht. Het kasteel was angstwekkend rustig. Regenen deed het niet meer en er was evenmin wind. Wanda sloeg de eerste „New Yorker” open en bestudeerde een nieuw swagger-model van Schiaparelli dat op de glanzende binnenzijde van de omslag stond geadverteerd. Zij bedacht juist dat zij, met haar zwaar figuur, het best een dergelijke swagger kon kopen.... en toen barstte de sirene los. 
„Hoera!” zei Wanda, opgewekt opstaande. „Daar begint het aristocratisch rad van avontuur. Vier minuten over twaalf.”
De butler had Wanda de weg naar het hol van de leeuw uitgeduid en ook al had hij zulks niet gedaan, dan nog zou het huilen van de handsirene Wanda wel tot haar plaats van bestemming hebben geloodst, even zeker als een radar-beam een vliegtuig naar zijn bestemming brengt. Zij beklom de brede trappen, wandelde de ommegang langs en de linker hoofdgang in tot aan de derde deur. De sirene huilde zijn vaart uit met langzaam dalende toon. Wanda lichtte juist haar hand op om de koperen deurklink om te draaien, toen de donkere eiken deur van binnen uit werd opengerukt. Een blauwgroen, fel kwikdamplicht spette naar buiten en in die straling stond een kleine, magere man in bruine plusfours met de gespen op zijn enkels, op vuile pantoffels en in een shirt waarvan de mouwen loshingen. Bovendien had hij een baard van drie dagen. Het meest opvallend in een overigens vrij gewoon gezicht waren: een ongeduldige trek om een scherpe mond en een paar felle grijze ogen, die uitkeken van onder wenkbrauwpluimen die als stugge snorren schuin omhoog staken.
„Wie voor de drommel bent u?” snauwde hij.
„Ik voor de drommel ben Wanda,” zei Wanda. 
De korte man maakte een kort gebaar, als wilde hij de deur weer dichtgooien, maar hield dan in.
„Ik heb u nooit eerder gezien. Woont u hier?”
„Ik ben de hele nacht in de hall om u iets te brengen als u iets nodig heeft.”
„Nieuwe aanstellerij,” snoof de kleine lord, keerde zich zonder meer om en wandelde het vertrek in om een Japans scherm heen dat de inkijk van de gang af bemoeilijkte. Wanda liep kalm achter hem aan tot de kleine man zich met een ruk omdraaide en snauwde:
„Weet u wat plaatijzer is?”
„Natuurlijk,” zei Wanda. „IJzeren plaat.”
„Goed. In de garage staat een stuk plaatijzer. Afmetingen ongeveer twee bij één yard. Staat tegen de muur. Die moet ik hebben. En verse koffie. Dat vergif daar is niet meer te drinken.”
Hij wendde zich van haar af en Wanda keek rond. Afgezien van de beestachtige rommel in het centrum van het grote vertrek (waar onder het schijnsel van enkele felle kwikdamp-lampen blijkbaar een apparatuur werd opgebouwd of afgebroken), was de rest van het vertrek met zijn meubilering nog vrijwel intact. Links tegen de wand stond een reusachtig oud buffet, in Empire-stijl, met gouden kolommen. Daarop zwierven, tussen tangen, soldeerbouten en stukken lat, onder andere wat kopjes en schoteltjes plus een electrische percolator, nog halfvol met koffie die kennelijk te lang had gekookt. Aan het einde van het vertrek prijkte een vleugelpiano met een bijna manshoog marmerbeeld van een Griekse godheid om wiens geheven linkerarm een koperdraad was gewonden, die via een trapleer naar een kooi van gaas midden onder de kwikdamplampen liep. Vóór de piano zat de dikke wichelroedeloper op een krukje, zijn handen op zijn knieën, zijn voorhoofd diep gefronst. Hij zat neer te staren op een verwarde apparatuur van draden, lampjes, twee radiotoestellen en wat accu’s.
„Omkeren is volkomen zinloos!” snauwde Lord Birkenfoote, niet meer op Wanda lettend. Hij trok een verfrommelde papieren buil met tabak uit zijn broekzak, klopte zijn pijp leeg tegen de trapleer, zodat de as op de parketvloer regende en blafte verder: „Als we de gewenste interferentie niet kunnen elimineren, wat heeft het dan voor zin, de boel om te draaien! Snap je dat zelf niet?”
Wanda had alle kopjes en schoteltjes op een blad verzameld en wandelde de deur uit, die achter zich dicht hakend met een schoenpunt.
„Koffie en plaatijzer,” mompelde zij, de trap oplopend. „Het lijkt wel iets uit de tijd van Hitler: boter en kanonnen.”
De met groen leder beklede deur onder de halltrap kon, evenals de andere deuren naar de bediendenvleugel, vrij naar beide kanten zwaaien en Wanda droeg haar blad zonder moeite tot in de enorme, ultramoderne keuken, die totaal was opgebouwd uit plastic, plexiglas en vlekvrij monelmetaal. Een keuken als een laboratorium, brilliant verlicht met buislampen en zo ongezellig als een ziekenhuis. Wanda schroefde de bovenste bol van de koffiemachine los en vond koffie in een kast, in een glazen stopfles. De ouderwetse, glazen stopflessen had men blijkbaar nog niet door iets moderners èn beters kunnen vervangen. Zes meter verder tegen de wand hing een electrische koffiemolen. Het ding maalde een half pond koffie in vijftien tellen.
De deur ging open.
„Hello!” zei Kiddy. „Kun je alles vinden?”
Wanda keek een tikje kregel op.
„Natuurlijk. Een keuken is een keuken en die verschillen bar weinig, of je nu in Hollywood bent of in Patagonië. Kon je niet slapen?”
Kiddy tastte in een zak van de badjas die zij droeg: een lang gewaad van bleekblauw frotté met een roomkleurige rand, kraag, revers en opslagen. Het dunne, blonde elfenhaar hing los over haar schouders.
„Ik lag wat te lezen in bed en toen hoorde ik paps loeien. Moet koffie hebben zeker?”
„Koffie en een stalen plaat uit de garage.”
„Ai,” zei Kiddy. „Een stalen plaat. Hij moet een nieuw pantserbed hebben uitgedacht. Er moet hier ergens een stapel kisten Coca Cola staan.”
„Zoek, zoek,” zei Wanda. „Ik sta hier ook als een nieuwe kat in een vreemd Colapakhuis.” Boven de roodgloeiende spiralen van het electrisch element onder de glazen bol begonnen al belletjes in het water op te stijgen. Kiddy verdween door een deur naar de bijkeuken en kwam even later terug met een armvol flesjes Cola. Vervolgens begon zij te zoeken naar een opener. Wanda deed zwijgend snufjes zout en cacao op de gemalen koffie en kiepte het mengsel in de bovenste bol. Zij was niet het soort meisje dat per se altijd mensen om zich heen wil hebben. Van tijd tot tijd was zij dolgraag alleen en in die buien kon het „gehang” van mensen om haar heen haar mateloos irriteren. Wanda was echter tevens een meisje dat op anderen een evenwichtige, verstandige en bovenal daadkrachtige indruk maakte, met als onvermijdelijk gevolg dat zij door mensen met zorgen of problemen, bij voorkeur werd aangeklampt en uitverkoren tot stut, steun en vriendin. Wanda had in de één en twintig jaren van haar leven al ontelbare vragen, klaagliederen, problemen en leugens moeten aanhoren en zij kende de symptomen van op handen zijnde hartuitstortingen zo goed dat zij, zoals zij het eens zelf kenschetste, „een hart op het punt van uitstorten al in de gaten had vóór deszelfs eigenaar de deur achter zich had gesloten.”
Wanda liep de hall in, nam haar zaklantaren, trok een windjak aan en opende de voordeur van het kasteel. De lange vlucht brede, hardstenen treden lag in het licht dat naar buiten straalde. Haar rubberzolen maakten piepende geluiden op de nog vochtige steen toen zij naar beneden liep. De garage lag achter een groep hoge kastanjebomen, een paar honderd meter van het kasteel af: een lang, laag bakstenen gebouw, dat vroeger zeker een ruime paardenstal of een koetshuis was geweest, maar nu was voorzien van stalen roldeuren die met wielen aan een balk hingen en zo konden worden opzij gerold. Boven de garage liep een puntig pannendak, waaronder in enkele kamertjes een oude tuinman huisde die van auto’s geen begrip had, maar die de gazons rolde, de vijvers schoon hield en de heggen bijsnoeide naar beste vermogen.
Wanda stak haar staaflantaren niet aan, want het brede autopad dat van de oprijlaan naar de garage voerde, was bestrooid met een dikke laag wit grint, schoon gewassen door de regen en in het donker even gemakkelijk te volgen als de witte richtstreep op een asfaltweg. Bovendien had Wanda dit pad al gelopen toen zij met Kiddy uit de garage was terug gekomen na hun boodschap in het dorp. Haar lage schoenen knoerpten door het grint en zij was juist halverwege de garage, toen zij achter de kastanjebomen een licht zal schemeren dat snel heen en weer bewoog, even doofde, kortstondig weer opflikkerde en dan geheel verdween.
Wanda stond stil. Haar hart klopte wat sneller.
„Wie is daar!” riep zij luid.
Haar stem echo’de zwak terug van de stalen garagedeuren. Even daarna klonk een zwak, metalig gerinkel uit de duisternis in die richting.... dan, ergens links van de garage.... een gesmoorde uitroep. Wanda drukte op de knop van haar zaklantaarn. De lange, felle bundel spoot tussen de bomen door en onthulde nog juist de gestalte van een man die gebukt tussen de heesters door wegrende.
„Leuk!” zei Wanda halfluid en een tikje zenuwachtig. Zij deed snel haar lamp uit. „Dat soort grappen moet er óók nog bijkomen.”
Zij besefte opeens, dat zij nog steeds midden op het grintpad stond, nam enkele snelle stappen naar rechts tot zij de donkere beschutting der zware kastanjebomen bereikte, drukte zich ruggelings tegen een stam aan en wachtte....
Alles bleef rustig. Alleen de droppels die uit het dichte kastanjelover nadrupten ploften dof op de donkere aarde. Wanda snoof.... een geur van benzine! Zij stak haar lamp weer aan. De lichtcirkel onthulde dat een der garagedeuren opzij was gerold en nu wijd open stond. Haar lamp ging weer uit.
„Wie is daar!” riep Wanda opnieuw, nu luider.
Het bleef stil en alleen de waterdruppels ploften verder. Uit de richting van het kasteel klonk een heldere meisjesstem, ijl en klaar als het breken van ijspegels in een vriesnacht.
„Riep jij daar, Wanda?”
Wanda voelde zich vreemd dankbaar om die plotselinge ruggesteun.
„Kiddy! Er was iemand in de garage. Hij is weggerend!”
Het bleef enkele tellen stil, dan kwam Kiddy’s antwoord:
„Ik ben zo bij je. Blijf stil staan.”
Maar Wanda bleef niet stil staan. Zij voelde er niets voor op de plaats rust te blijven wachten, nadat zij met haar licht en haar geroep haar positie te duidelijk had verraden. Zij bukte zich dus, sloop langs een groep heesters een eind verder en verschool zich dan in een bosje hoge rhododendrons. Een regen van zware droppels viel in haar hals, maar dat kon haar minder schelen. Wat was Kiddy toch aan het uitvoeren?.... 
Dat bleek snel. Een vreemd, zacht geplof en gehijg.... een korte roep van Kiddy.... en over het grint kwamen de vier jachthonden aanrennen. Ze snoven even, jankten zacht, renden zenuwachtig heen en weer en vonden Wanda, die zij opspringend met natte neuzen begroetten. Wanda kroop tussen de rhododendrons uit en flitste met haar lamp. Kiddy kwam op het licht af, in haar badmantel; de loop van het geweer glanzend in haar handen. De honden draafden heen en weer tussen haar en Wanda.
„Zoek die vent op, sufferds!” zei Wanda tegen de honden.
„Doen ze niet,” verklaarde Kiddy kort. „Zijn jachthonden, geen politiehonden.”
Zij tuurden rond in het duister om hen heen.
„Waar zag je hem?”
Wanda wees:
„Er was een zaklantarenlicht in de garage. Hij hoorde me aankomen, draafde even schutterig heen weer, deed zijn lamp uit en poetste de plaat.”
Kiddy hief het geweer schuin voor zich omhoog, liep op de garage af en beval kort:
„Blijf schuin achter me en steek je lamp aan.”
Het is wonderlijk, hoeveel zedelijke steun het bezit van een vuurwapen kan geven. De meisjes liepen recht op de garage af, wachtten even in de open ingang en keken rond. De auto’s glansden onder hun laagjes stof en modder. Niets bewoog. Kiddy stapte snel naar binnen en draaide aan een schakelaar. Vier felle lampen aan de zoldering sprongen aan.
„Dáár!” riep Kiddy en wees op een canvas kitbag, zoals het Engelse leger ze bij honderdduizenden aan zijn soldaten heeft uitgegeven. „Er was iemand gereedschap aan het stelen!” De honden liepen rond, trippelend over het beton, snuffelden aan de kitbag, duwden hun natte neuzen in Wanda’s handpalm en schenen wel te voelen dat er een bepaalde spanning in de lucht hing, maar deden verder niets dat van enig nut kon zijn.
„Zo,” merkte Wanda droog op. „We kunnen voortaan beter de honden ‘s nachts buiten laten. Of zijn ze niet waaks?”
„Dat wel,” zei Kiddy een tikje knorrig. „Natuurlijk wel.”
Zij zette het geweer tegen een witgekalkte muur, pakte de kitbag bij de onderkant en trok. Een stroom glanzend gereedschap rinkelde over de oliebevlekte cementvloer: Engelse sleutels, schroevendraaiers, een hydraulische crick.... een autolooplamp.
„Dat is altijd voor een pond of vijftien bij elkaar,” merkte Kiddy op. „En hij droeg iets toen hij wegrende?”.... Haar ogen gingen door de garage heen. Langs de gekalkte wanden waren stalen rekken waarin vele soorten gereedschappen hingen. Er waren vele lege plaatsen. Kiddy haalde de schouders op.
„Kien maar eens uit, wat er weg is. Er hangt hier voor een paar duizend gulden aan gereedschap.”
„Maar de dief moet hier dan toch vrij aardig bekend zijn!”
Kiddy haalde de schouders op:
„Eén van de bedienden die we gehad hebben, natuurlijk, of een vreemde die een tip kreeg van een ex-bediende. Maar wie het ook was, hij komt hier vannacht niet meer terug.”
Wanda keek omhoog naar het plafond:
„Kan de tuinman hierboven geen oogje op deze boel houden?”
Kiddy keek even ongelovig, en begon dan te lachen:
„Ouwe Franks? Die is zo onbeschrijflijk doof.....die weet niet eens of het onweert als hij de bliksem niet ziet.” Zij bukte zich naar de hoop gereedschap op de vloer. Wanda zei scherp:
„Afblijven! Er kunnen best vingerafdrukken op staan.”
„Jeemie, ja. Als hij tenminste geen handschoenen aan had. Ik zal morgen meteen de politie bellen.” Kiddy greep haar geweer en klakte met haar tong tegen de honden. „Kom!”
„Hola, mijn staalplaat!” herinnerde Wanda zich en ging op zoek. Inderdaad stond er een plaat dun blauw staal van ongeveer twee bij één yard achterin tegen de muur. Wanda sleepte haar naar buiten en legde de plaat op haar hoofd, die met beide handen daar vasthoudend. Kiddy deed de lichten uit, rolde de deur met een slag dicht en controleerde of het Yale-slot pakte.
„Herinner jij je of ik deze deur heb dichtgeschoven toen we thuis kwamen?”
„Nee,” antwoordde Wanda van onder de zwiepende staalplaat. „Niet helemaal.”
Kiddy liep de garage langs en duwde met de tromp van haar geweer tegen de andere deuren om te kijken of die wel goed dicht waren.
„Oei, mijn koffie!” kreet Wanda en begon te draven met de plaat staal op haar hoofd, rommelend als een onweer. De honden galoppeerden met zwaaiende lappen tong met haar mee, met hun poten kluiten aarde opwerpend. Kiddy nam twee der dieren mee naar binnen en liet de twee andere buiten. 
„Dan zijn de twee buiten jaloers,” verklaarde ze, „en waken ze beter. Net als kettinghonden. Snap je?”

VIII

De koffie had juist lang genoeg gepercoleerd. Wanda zette de glazen machine op een blad, samen met kopjes, suikerklontjes, room en een schaaltje wafels en een doos State Express, marcheerde naar boven en ging binnen zonder kloppen. Alleen de wichelroedeloper keek op. Lord Birkenfoote zat gehurkt op de parketvloer en was verdiept in een spel, waarbij hij de uiteinden van de draden op de klemmen van accu’s legde, kijkend naar de reactie van een op de vloer liggende voltmeter. Wanda liet de deur open, liep terug om de staalplaat van beneden te halen, zette die in de gang op zijn kant en trok het ding de werkkamer binnen, wat een onheilspellend, rommelend geluid veroorzaakte. Wanda paradeerde aldus naar het midden van het vertrek en zette de plaat ijzer tegen een trapleer die midden op de parketvloer stond, met een hengel eraan vast gebonden. Aan het einde van de zwiepende hengel hing een triangel te zwaaien Lord Birkenfoote keek geërgerd op en stootte zijn hoofd aan de triangel, wat een vrolijke zingtoon deed weerklinken.
„Wat maakt u toch een heidense herrie!”
„Ik heb uw staalplaat gebracht, mylord,” verklaarde Wanda.
His Lordship probeerde weer een accuklem en gooide dan het draadeinde neer.
„Geen spat verschil, Potz! Geen zier! Alles zinloos!” Op dezelfde toon voegde hij eraan toe: „Staalplaat? Waarvoor? Is niet meer nodig.”
„Yes, mylord,” zei Wanda. „Ik heb koffie gebracht.”
His Lordship ging op een leeg pruimenkistje zitten, begon een wenkbrauw op te draaien alsof het een snor was en grauwde:
„Schenk dan in, als je koffie hebt gebracht en sta niet kletsend op je hakken te draaien!”
Wanda schonk koffie in, zonder op haar hakken te draaien. Zij wist niet, of de nijdige kleine Lord al dan niet suiker gebruikte, maar loste dat probleem op door de blik van de wichelroedeloper op te vangen, hetgeen niet lastig was, want zo te zien liet hij geen oog van haar af. Wanda wees eerst op de suiker, met geheven wenkbrauwen, dan op de kleine Lord. Na driemaal pantomime drong de betekenis tot de dikke Potz door en hij schudde heftig van neen. Wanda wees daarna op hemzelf en de dikke Duitser lachte verheugd, wees op zijn buik en stak twee knakworstvingers op. Lord Birkenfoote keek ongeduldig op.
„Wat staan jullie daar voor de drommel tegen elkaar te grimassen? Het is hier geen marionettentheater!” Hij staarde van de een naar de ander: „Wat is dit voor onzin?”
„Ik wilde u niet storen, mylord. Daarom vroeg ik Heer Potz met gebaren of u suiker in uw koffie wilde.”
His Lordship keek haar gebelgd aan.
„Suiker! Ik?.... Dat ik geen suiker gebruik, weet zo langzamerhand heel Engeland. En sta alstublieft niet met dat blad koffie in uw handen als een bevroren AKO-jongen op een dorpsperron. Als ik u verder nodig heb, roep ik u wel.”
Wanda deed suiker in de koffie van Potz, maar dat had een nieuwe uitbarsting tengevolge:
„Grote Sint Patrick! U hoeft het niet om te roeren en me ermee achterna te rennen! Het is hier geen babykliniek. Ik ben ampel in staat, juffrouw, mijn eigen koffie in te schenken als ik daar behoefte aan heb. En als ik er geen behoefte aan heb, merk ik het zelf het eerst, het snelst en het best. Gaat u alstublieft weg. Dag juffrouw!”
Wanda stond buiten in de gang en wist even niet of ze nu moest lachen, medelijdend de schouders ophalen, of huilen.
„Het is een vervelende, venijnige, onaangename man,” zei ze tegen zichzelf, langzaam naar de trap lopend. „Ik kan me nu indenken, dat de man alle personeel wegjaagt. Dit neemt geen enkele bediende op den duur.”
Midden op de brede monumentale trap bleef zij staan, naar beneden starend in de wijde hall, waarin de beren- en tijgervellen verspreid lagen als platgereden speelgoedbeesten.
„Slechts twee soorten van mensen nemen dat,” ging Wanda tegen zichzelf verder. „Gediplomeerde verpleegsters, omdat hun patiënten het excuus van ziekte hebben.... of mensen die zelf van redelijke familie of maatschappelijke positie zijn en er dus om kunnen lachen. Gewoon personeel neemt het nóóit!”
Kiddy zat nog in de keuken en had een Coca Cola flesje op de vloer in scherven laten vallen, zodat er een bruine plas lag met daarom heen overal stukjes glas. Voorts had ze om de een of andere reden bloem te voorschijn gehaald, in een pan ermee rondgeknoeid en overal ermee gemorst. Nu had ze een veel te grote pan op een der grote electrische fornuizen gezet, met zes eieren erin. Ze stond in de pan te turen, maar keek op toen Wanda binnenkwam.
„Ik had honger,” zei ze ter verduidelijking. „Hoe maak je toch pannekoeken? Met bloem, hè?”
„Onder andere,” zei Wanda, die niet in een bui was om privé-kookles te gaan geven.
„Ik had honger,” verklaarde Kiddy nader en keek Wanda even van terzijde aan. „Was Paps erg schattig?”
„Hij was verschrikkelijk,” zei Wanda.
Kiddy knikte.
„Ik was al bang dat mijnheer mijn broeder het toch nog iets te rooskleurig had voorgesteld. Paps kan volslagen onmogelijk zijn....”
Zij boog voorover en tuurde in de pan. Belletjes begonnen op te stijgen uit de poreuze kalk van de bruine en witte eieren. Wanda voelde een plotselinge en warme moederlijkheid rond haar hart: er lag iets vreemd-aandoenlijks in de figuur van dit jonge, eenzame kind dat erfgename zou zijn van een immens fortuin en moederziel alléén midden in de nacht een stel eieren kwam koken in de verlatenheid van deze enorme, onmenselijk zindelijke keuken. Kiddy ging door, als vervolgde zij haar gedachtengang:
„Paps kan soms ook vreselijk begrijpend en goedhartig zijn, maar dan moet zijn hoofd er naar staan. En het duurt nooit lang. En niemand weet ooit wat voor bui hij heeft of hoe gauw die zal omslaan. Hij is reusachtig knap, zie je. Meestal staat zijn hoofd naar heel andere dingen.”
„Wat bedoel je met: knap?” informeerde Wanda.
Kiddy bleef in de pan met eieren staren.
„Hij is ontzettend intelligent. Hij ziet dingen veel vlugger dan andere mensen. Daarom is hij ook zo ongeduldig, weet je. En alle puzzels interesseren hem. Of eigenlijk alléén maar problemen, want de rest verveelt hem.” De eieren begonnen op en neer te dansen in het kokende water. Kiddy drukte op de eierklok tegen de plexiglazen wand. De wijzer begon geluidloos rond te lopen. Er kwam een vage bittere trek om haar mond. „Alle puzzels en problemen interesseren hem.... behalve zijn eigen dochter.”
„En ben jij zo’n probleem?” vroeg Wanda. Het mogelijk sarcastische van die vraag werd door de warme klank van haar stem weggenomen, doch evengoed ving Kiddy het op.
„Och, iedereen heeft wel eens van die dingen waar hij mee in de knoop zit, maar met Paps erover praten is even zinloos als huwelijksvoorlichting vragen aan een spoorwegboekje.”
Wanda barstte in lachen uit en dat heldere vrolijke geluid ontspande de atmosfeer in de wijde ruimte. Kiddy glimlachte, keek Wanda even aan en tuurde dan weer door de stoom in het bruisende water met de bobbelende eieren. Ze zei dan plotseling:
„Er is zo helemaal niemand die je werkelijk kunt vertrouwen, weet je.”
„Hoezo? In welk opzicht?”
„Te veel geld,” zei Kiddy kortaf. „Als je teveel geld hebt. Reuze beroerd.”
Wanda ging op de rand van de keukentafel zitten, keek neer op de plas gemorste Coca Cola en stak met langzame gebaren een State Express op. Dan blies zij tussen gespitste lippen een straaltje rook naar de buiging van Kiddy’s nek. Zij antwoordde niet dadelijk, want zij zag in een lang visioen, dat er inderdaad een zeer groot verschil bestaat tussen het hebben van aardig wat geld en het bezitten van werkelijk zéér veel geld. Zij had al jaren geleden opgemerkt welke enorme problemen er kunnen ontstaan als mensen met veel geld en goederen in eng contact komen met personen zonder, of met belangrijk minder aardse goederen. Het was op school al zo geweest. De meisjes met de dure schoentjes, de mooie polshorloges, de fuifjes en de rustige zelfverzekerdheid konden hun vriendinnen uitkiezen. Niemand van de arme eendjes was zo dom met hen een ruzie te riskeren.... en in het zeer zeldzame geval dat een der arme eendjes een bittere ruzie maakte, was het slechts om haastig en verheugd bij te draaien zodra de juffrouw met de welverzorgde haren de verzoenende hand uitstak. Doch die gevallen waren niet de ergste. De werkelijk pijnlijke situaties ontstonden pas, als een aardig meisje uit een rijk milieu zich een arm meisje als beste vriendin koos. Het arme meisje kon nooit mee.... voelde zich steeds achteruit gezet.... en hoe meer het rijke kind zich moeite gaf, dat verschil te bagatelliseren, hoe snijdender de wanverhouding werd. Een ideaal gegeven voor een bittere roman, dacht Wanda. Kiddy nam de eieren van de kookplaat en wandelde twintig passen naar de lange gootsteen met zijn zes kranen op een rijtje. Het koude water spetterde in de pan.
„Jij ook een paar eieren, Wanda?”
„Nee, dank je.”
„Zal ik wat koffie voor jou maken?”
„Oho,” dacht Wanda automatisch. „Dáár gaan we weer....
Hardop zei ze: „Die heb ik al voor mezelf gezet. Staat in de gang.”
Kiddy greep drie flesje Cola van de tafel.
„Ik drink ‘s avonds nooit koffie. Kan ik niet slapen. Van Cola juist goed.”
Wanda liep de hall in. Kiddy rolde een glazen kastdeur opzij, pakte een blik vol Haust-toast en een schaaltje met de eieren plus een zoutstrooier en volgde haar. Wanda, omkijkend, zag dat zij alle lichten liet branden. Och, waarom niet?

IX

„Heb jij ooit van iemand gehouden?” vroeg Kiddy abrupt. Zij zat in een antiek lederen bankstoeltje, dat beslagen was met koperen nagels; haar knieën en enkels tegen elkaar en haar benen scheef opzij onder haar lange, blauwe badmantel. Zij trok het lint leukoplast van het blik, opende het, stak een droog, vierkant toastje tussen haar witte tanden en begon een ei te pellen. De schalen gooide ze in de pan.
„Nee, dat geloof ik niet,” zei Wanda langzaam. „Verliefd, ja, maar niet erg.”
Kiddy wachtte even en ging door met ei pellen. Alles wat zij deed - daar was Wanda nu zeker van - gebeurde zonder aanstellerij, hetgeen een verrassing op zichzelf was.
„Ik houd wel van iemand,” zei Kiddy nadenkend. „Veel. Sinds maanden. Maar ik durf het niet te laten merken.”
„Dat is soms verstandig en soms enorm suf,” was Wanda’s commentaar. „Hangt van de omstandigheden en de betrokken mensen af. Je bent nog geen twintig, niet?”
Kiddy keek haar snel even aan, strooide zout op haar gepeld ei, beet in een toastje en hapte een stuk van het ei af.
„Negentien, ja.”
„En hoe oud is hij?”
„Zes en twintig.”
„Waarom durf je het niet te laten merken?”
Kiddy bekeek critisch de rest van het toastje en antwoordde rustig:
„Omdat ik vrees dat hij me om mijn geld zou trouwen.”
Na een pauze van enkele tellen merkte Wanda droogjes op:
„Zo. Je hebt er hopelijk wel rekening mee gehouden dat die angst van jou, om der wille van je fortuin te worden bemind, heel gemakkelijk een complex kan worden?”
De reactie was volkomen onverwacht. Kiddy zette blik, toast en pannetje met een klap op de tegelvloer, sprong op en zei heftig, met ogen die schitterden van plotselinge tranen:
„Dat is het juist! Dat is het afschuwelijke. Dat heeft mijn moeder me van kind af aan ingepompt.... Het is heel goed mogelijk dat het al lang een complex is geworden en dat ik overal iets achter zoek: achter elk vriendelijk woord.... elk compliment.... elke beleefdheid van een taxichauffeur. Ik dúrf me eenvoudig niet meer te laten gaan, nooit en nergens!” Zij beet op haar lip, ging in haar stoeltje zitten, boog het hoofd op haar arm en begon zacht en vermoeid te snikken. Wanda zat roerloos en keek ontsteld naar het blonde, gebogen hoofd. Van de onverschillige bravoure van jachthonden en geweren was plotseling totaal niets overgebleven.... en de achtergrond was Wanda vrij duidelijk: het geval van een gevoelig, aanhankelijk kind, dat aan veel liefde behoefte had, van jongs af aan verbannen naar dure en strenge kostscholen.... een kind dat al haar hoop had gezet op het leven met haar vader en haar moeder zodra zij die kostscholen achter de rug had.... nu thuis gekomen en een vader vindend die, voortdurend in eigen dromen en gedachten levend, zijn dochter geïsoleerd liet in een harteloos Colosseum van steen en kalk. Vermoedelijk had de moeder in vele wijze lessen getracht haar enige dochter te wapenen tegen het gevaar te worden gehuwd om haar fortuin, doch met die wijze waarschuwingen had zij het gevoelige kind het begin van een wantrouwen-complex bezorgd dat door gebrek aan liefde en begrijpen was verergerd. Wanda begon zacht te lachen. Het snikken hield plotseling op en Kiddy keek op, half ongelovig en half gekwetst.
„Je bent een uil,” zei Wanda teder. „Een vreselijke uil, Kiddy.” Zij nam de muts van de zilveren koffiepot en schonk twee kopjes in. „Heb je nooit gezien hoe bijzonder eenvoudig de oplossing is?”
De blonde haren zwierden even toen Kiddy kort haar hoofd schudde. Wanda bukte zich naar het blik toast, nam er een stukje uit, doopte het in de zoete, zwarte koffie en at het op.
„Kijk, als je werkelijk karakter hebt en lèf, dan ga je ergens heen waar geen kip of kraai je kent, met een koffer kleren en weinig geld, gebruikt een andere naam en neemt een baantje. Je kunt er zeker van zijn dat je dan binnen een maand weet of de mensen je mogen om jezelf of om je geld.”
Kiddy keek Wanda aan met de naar binnen gekeerde blik van mensen die intens met iets in zichzelf bezig zijn.
„Dat idee is nooit in me opgekomen.... Maar het is voor mij immers zinloos.”
„Waarom zinloos? Als je werkelijk....”
„Wat kan het mij uiteindelijk schelen of een sinaasappelkoopman me prettig vindt om mandarijnen aan te slijten? Het gaat me per slot van rekening om Francis en Francis weet wie en wat ik ben. En hoeveel ik erf als ik drie en twintig word.”
„Wel. Hoeveel erf je als je drie en twintig bent?”
„Driehonderd duizend pond. Daar is dan de belasting al af. En er komt nog veel meer als mijn vader zou sterven.”
„Driehonderd duizend pond,” herhaalde Wanda langzaam en een tikje eerbiedig. „Mijn moeder heeft niet meer dan driehonderd duizend gulden.”
„Hoeveel is driehonderd duizend gulden?”
„Dertig duizend pond.”
„O,” zei Kiddy en rekende een tijdje. „Daar kun je van leven.”
„Dat wel,” was Wanda’s droog commentaar. Normaal bezien was drie ton in deze tijd een niet onaardig fortuin. Voor de mensen echter die tot de geldbaronie der wereld behoorden, was drie ton een habbekrats, die je rijker of armer werd met een schommeling van de beurskoers. Zij zei hardop: „Luister eens, Kiddy: je moet wèl beseffen dat driehonderd duizend gulden in Holland een behoorlijk kapitaal is. Ik ben het enige kind van mijn moeder en ik erf het. Dat is óók geen geheim. Maar ik heb me er nooit een seconde druk over gemaakt of iemand misschien wat aardiger tegen me was omdat hij dat wist, of niet.”
Kiddy keek Wanda enkele tellen lang vlak aan en zei dan:
„Dat bestaat niet. Misschien besef je het zelf niet, maar het kan niet waar zijn.”
Wanda zat roerloos in haar stoel. Die simpele, zekere woorden van Kiddy hadden haar een diepe schok gegeven. Zij dacht terug aan de jongelieden die bij haar thuis over de vloer kwamen.... door mama uitgezocht. Wanda besefte plotseling en met ontsteltenis, dat Kiddy in wezen gelijk had. Maar het besef van geldbezit was zo van kind af aan met haar, Wanda, vertrouwd geraakt, dat zij zich er totaal niet meer van bewust was geweest. Want het máákte verschil, al werd er nooit over gesproken. Zij dacht terug aan wat er de week tevoren was gebeurd. Waarom had de eigenaar van de „Smultaria” haar, Wanda, op slag en stoot aangezocht zijn cafetaria voor hem te beheren gedurende zijn afwezigheid? Omdat hij haar vertrouwde, zeker. Maar zou hij haar zo blindelings vertrouwd hebben als hij niet had geweten dat zij de enige dochter was van een gefortuneerde moeder?.... Zou het tòch waar zijn dat er een ondefinieerbare, onuitgesproken band bestond tussen mensen-die-bezaten tegenover hen die niets bezaten?....
„Zie je?” vroeg Kiddy, Wanda gadeslaand.
Wanda reageerde niet dadelijk, want zij was nog bezig, de schok van dit plotseling verworven besef te verwerken.... maar de grootste schok voor haar was misschien wel iets geheel anders....
„Grappig,” zei Wanda langzaam. „Ik heb me nooit illusies gemaakt over mijn figuur, weet je. Ik ben nu eenmaal zwaar en grof gebouwd. Dat hoorde ik mijn moeder en mijn tantes al tegen elkaar zeggen, als ze dachten dat ik het niet verstond, toen ik nog een kind was. En nu kun je doen, denken en zeggen wat je wilt, maar zoiets gééft je natuurlijk een gevoel van minderwaardigheid.”
Kiddy knikte even en begrijpend, maar niet tè begrijpend, waarvoor Wanda haar dankbaar was.
„En je krijgt natuurlijk dit,” ging Wanda door, „als ik volledig zou hebben beseft, dat het bezit van geld een begerenswaardig iets is in een vrouw....”
Kiddy viel haar in de rede en maakte de zin af:
„....dan had je moeten leven met het besef dat iemand je zou trouwen om je geld.... ondànks je figuur....”
„En dat had mijn trots nooit kunnen verdragen,” besloot Wanda met een stroef glimlachje. „Merkwaardig dat je zoiets om één uur in de nacht in de hall van een kasteel plotseling scherp ziet, terwijl het al die jaren verborgen is gebleven.”
Kiddy nam het pannetje met eieren weer op en begon er een te pellen.
„Je drukt een gedachte uit je bewustzijn weg, omdat je er bang of beschaamd voor bent, Wanda. Omdat je die gedachte niet in je bewustzijn kunt velen. Dat is een der grondbeginselen der psychologie. Daarom kunnen mensen die een geheime fout hebben, zoals lafheid of leugenachtigheid, zo intens razend worden als je hen die verwijt.”
„Weet ik.... maar....”
Kiddy liet de eierschalen in het pannetje vallen.
„Jij bent eerlijk genoeg om jezelf toe te geven, dat je geen filmster-figuur hebt.”
„Haha,” zei Wanda en bukte zich naar een toastje.
„Dát besef verberg je niet. Maar je zou het wel als een enorme vernedering en schande voelen, op een goede dag te moeten ontdekken dat een man je om je geld heeft getrouwd....”
„Dat zou een geweldige klap zijn voor mijn zelfrespect, ja.”
„En dáárom wilde je in je hart die mogelijkheid zelfs niet eens overwegen en dáárom weigerde je toe te geven dat het bezit van geld een heel groot verschil kan maken.”
„Best,” zei Wanda ietwat bits. „We hadden het echter niet over mij, maar over jou. Over gebrek aan fraaie lijnen in je figuur heb jij nu niet bepaald te klagen.”
Kiddy strooide zout op een ei.
„Poeh. De wereld is vol van aardige figuren. Neem dat meisje Pop.... die heeft een figuur waar het mijne een zoutzak bij is.”
„Pops figuur is perfect, ja.”
„Heeft Pop geld?”
Op dat moment verdraaide Wanda de waarheid. Zonder erover na te denken, instinctief en zonder aarzelen.
„Haar vader is schatrijk. Gewezen Indisch planter.” Beide meisjes keken elkaar aan en het was, als sprong er een vonk tussen hen over.
„Stel je voor....” begon Wanda.
„Misschien....” begon Kiddy. „Francis....” Haar vingers lagen roerloos om de zoutstrooier en het gepelde ei. „Het is eigenlijk een afschuwelijk idee, maar het is het enige wat ik zou kunnen proberen.”
„Dan weet je het zeker,” erkende Wanda.
Kiddy’s lippen vormden een smalle lijn.
„Maar stel je voor....” Zij hield abrupt op.
Wanda begreep het bliksemsnel.
„Je bedoelt.... het risico als hij wèl wat om je zou geven, maar Pop....” Kiddy’s gezicht werd trots en koud. 
„Als hij het soort is dat achter elk figuur aan gaat rennen dat een beetje ranker is....”
„Dan is het ook niet je ware,” knikte Wanda. De antieke grootvaderklok tikte.... tikte.... Wanda schonk zichzelf koffie in. De oude Lord, boven, was blijkbaar zoet aan het spelen. Kiddy verbrak plotseling de stilte.
„Natúúrlijk moet ik het doen. Als Pop maar wil meespelen.”
Daar had Wanda al over nagedacht.
„Dat doet Pop. In een geval als dit wel.”
Kiddy was toch half bevreesd. Geen meisje werpt graag haar liefde voor de haaien (in de hoop dat de haaien niet zullen happen) teneinde experimenteel uit te vissen of haar liefde al dan niet van haaien houdt.
„Zie je.... er is natuurlijk altijd de kans dat....”
Wanda lachte:
„Je bedoelt dat Pop op hèm verliefd zou worden en er ernst van maken?.... Tja.... dat is natuurlijk de ene kans op de honderd duizend. En wat dan nog? Als Pop serieus haar best zou gaan doen om hem te krijgen en hij blijft je dan trouw, dan heb je pas reële zekerheid. En omgekeerd....”
„Het zal in het leven wel vaker voorkomen dat een of andere vrouw op je man gaat jagen, bedoel je?”
„Natuurlijk.”
Kiddy dronk resoluut haar kopje koude koffie leeg.
„Je hebt gelijk. Ik zal hem morgen opbellen. Dat ze met een heel stel hierheen komen en paar dagen blijven logeren. Zal ik er met Pop over praten?”
„Heden, nee,” zei Wanda haastig. „Laat mij dat maar doen.”
Kiddy knikte en daarmee was het gesprek besloten. Kiddy zei er geen woord meer over. Wanda had overigens genoeg aan haar eigen gedachten. Kiddy had moed, daar was geen twijfel aan. Hoeveel meisjes zouden, werkelijk ernstig verliefd zijn of houdend-van, de moed hebben zichzelf snijdend pijn te doen en erger nog: een illusie te verliezen, teneinde een mogelijke desillusie op lange termijn te ontgaan? De meesten suggereren zich de betrouwbaarheid van het momenteel geluk zonder open oog te houden voor de bittere mogelijkheden van latere ontgoocheling. Een raspaard van een dochter, zonder twijfel.
Er klonken voetstappen op de ommegang. Kiddy keek op.
„Onze wichelroede-maniak.”
De zware, logge man stopte even en keek over de eiken balustrade neer in de hall.
„Nog wakker, dames?”
„Inderdaad,” zei Kiddy droog. „Ik studeer Grieks. En ik word liever niet gestoord, als u dat schikt.”
De wichelroedeloper maakte een stijve buiging, zei: „Pardon, dames,” en liep zeer rechtop en waardig de zijgang in.
Wanda vroeg:
„Gaat je vader nu ook naar bed?”
Kiddy stond op een geeuwde:
„Dat is een van de mysteriën van de nacht. Dat kan niemand met zekerheid zeggen. Maar ik ga wèl naar bed. Slaap zacht.”
Zij liep lichtvoetig de trap op en was weg; toast, pan en eierschalen achterlatend waar zij stonden.

X

Pop startte haar nieuwe dag op karakteristieke wijze door om half acht wakker te worden, uit bed te springen, een gordijn opzij te werpen en juichend te roepen:
„Hoera! De lucht is blauw, de zon is warm, weg met de zwartkijkers!”
Vervolgens zette zij de radio snoeihard aan, ging op haar handen staan en zwaaide haar prachtige balletbenen enkele malen door de lucht. Zij liet zich daarna vallen, hopte op één been de badkamer in en ging onder de douche staan, dwars door de radiomuziek het lied brullend:
„Drie jongemeisjes en een Lord, Lord, Lord!” op de wijs van „Drie violen en een bas, bas, bas.” Door al dit gemengd lawijt hoorde zij natuurlijk niet hoe Thea, achter de tweede badkamerdeur, enkele malen klagend protesteerde. Pop loeide door, het douchewater plaste en de radio dreunde. Nu zijn er ter wereld weinig dingen die iemand zo redeloos nijdig kunnen maken als, hulpeloos in bed liggend, iemand te moeten beschreeuwen die een daverend ochtendtumult veroorzaakt. Na het vierde en vergeefse geroep sprong Thea, kokend van boosheid, in haar rose satijnen pyjama uit bed, rukte de tussendeur naar de badkamer open en stoof er doorheen, Pops kamer binnen, waar zij het snoer uit het stopcontact trok en de radio op bed smeet. Daarna stapte zij in de open badkamerdeur en keek naar Pop die zich luid zingend in stond te zepen.
„Drie jongemeisjes en een dolle Lord, en de butler speelt op een hakkebord....”
„Pop! Ben je nu helemáál van Lotje getikt om zo vroeg in de morgen al zo’n heidens kabaal te maken?”
Pop hield op met zingen, proestte en snoof onder de douche en riep met tegen de zeep gesloten ogen:
„Wie is daar?.... Riep jij, Thea?”
„Dat je niet zo’n onzinnige herrie moet maken!” gilde Thea door het neerruisende gordijn van water heen. Pop schudde zeepsop uit haar ogen, streek water uit haar wenkbrauwen en probeerde met spleetoogjes door het stomend watergordijn te turen.
„Goeie! Wat ben jij vanmorgen vroeg op.”
Thea hapte naar lucht van woede.
„Dat is jouw schuld, vervelende lawaaikraai! Houd toch eens één keer rekening met een ander.”
Pop stak plotseling het druipnatte hoofd buiten het watergordijn met één oog open en zei, verbaasd luisterend:
„Hé.... speelt de radio niet meer?”
Thea haalde diep adem, barstte los met één diepdoorvoeld woord: „Stikhartje!”, bensde haar eigen slaapkamerdeur achter zich dicht en dook met een snoeksprong in bed, de donzen deken over zich heen trekkend. Pop draaide de douchekraan langzaam op „koud”, hapte naar lucht, sprong op en neer, spatte volop water in het rond, danste dan onder de douche uit en begon zich geducht af te wrijven met een Bordeaurode handdoek. Vervolgens wandelde zij haar slaapkamer binnen en keek verbaasd naar de ruggelings op bed sluimerende radio.
„Dàt is wat,” zei ze, zette het ding weer op het tafeltje, stak de stekker in het stopcontact en klom verheugd in haar ondergoed terwijl de muziek opnieuw losbarstte.Thea liet in bed een langgerekt gesteun horen, trok de deken tegen haar oren, vloog dan ineens op, rukte de badkamerdeur opnieuw open en stoof als een furie Pops slaapkamer binnen. Voor de ogen van de verbaasde Pop graaide zij het radiootje weg en was ermee in haar eigen kamer verdwenen voor Pop bij haar positieven was gekomen.
„Hei!” riep Pop protesterend, de badkamer doorlopend.
Thea’s deur bleek aan de binnenkant op slot. Pop bonsde op het paneel.
„Heidaar, lelijke radiodief! Breng Zijn Lordschap’s Doorluchtige radio terug!”
„Nooit!” gilde Thea. „Ga weg en laat me slapen!”
Maar daar was het spel natuurlijk niet mee afgelopen. Thea, Pop kennende, had beter moeten weten. Pop deed een pas of twee terug, ging op een witgelakt badkamertabouretje zitten en bekeek Thea’s deur.
„Theaaaaa!”
Stilte.
„Theeeeaaaaa!”
Thea, tot razernij gedreven, barstte los:
„Wat is er nou? Je radio krijg je vanavond terug. Kras nu maar gerust op, want dat ding blijft hier”.... zij voegde er nog met aarzelende hoop aan toe: „of je moet beloven dat je ‘m niet aan zult zetten.”
„Poeh!” zei Pop, haar voet op en neer wippend en tegen het blank gelakte deurpaneel pratend. „Ik zal je uitroken, met radio en al, of mijn naam is geen Pluvier meer. Doe je die deur open, ja of nee?”
„Nee!”
Pop stond op, draaide een chroomstalen knop om die Thea’s deur ook aan de badkamerzijde af kon sluiten, trok haastig een rose truitje en een blauwe rok aan en liep snel de gang af en de bovengaanderij over.
		* * *
In de hall, waarin nog alle electrische kronen brandden, zat Wanda in een diep lederen fauteuil.... vredig in slaap. Haar donkerharig hoofd lag opzij tegen een vleugel van de hooggerugde stoel. Een nummer van de „New Yorker” was van haar schoot gegleden en lag open op het berenvel aan haar voeten. Pop glimlachte, passeerde de ommegang op haar tenen en ging op zoek naar de werkkamer van Lord Birkenfoote. Zij vond allereerst een ruime zaal met een enorme tafel, kristallen kronen en veel schilderstukken van plechtige mensen; vervolgens een deur die op slot was, dan een klein kantoortje met veel antiek en daarna het chaotische vertrek dat zij zocht. Haar scherpe ogen vonden snel het voorwerp waarnaar zij op jacht was: de ouderwetse luchtalarm-sirene, gemonteerd op een ijzeren vierpoot, met opzij een draaihandvat als een ouderwetse slijpsteen. Het ding was zwaarder dan een naaimachine en zij moest het onderweg driemaal neerzetten en anders vastpakken, maar ten laatste kreeg zij het de badkamer binnen.
„Zo!” zei Pop en bekeek het deurpaneel. „Thea!”
Stilte.
„Theeee-aaa!”
Van achter de deur kwam de krijs van iemand die tot het uiterste is getergd.
„Pop! Ik doe je wat!”
„Een ultimatum,” antwoordde Pop onberoerd. „Ik tel tot tien. Dan moet mijn radio hier zijn.”
„Nooit! Al tel je tot achttien millioen.”
„Eén.... twee.... drie.... vier....”
Je moet eens proberen een luchtalarm-sirene af te draaien in een holle, betegelde badkamer! Na de derde krachtige zwaai van Pops arm zat Thea stijf rechtop in bed, lijkbleek, met een panische schrik in haar ogen. Het lawaai was nu nog diep en huilend van toon en deed slechts de vloer trillen, maar het klom snel omhoog en begon te snerpen.
„Pop!.... Poppie!”
Pop hoorde echter niets. Zij had de voorzorg genomen (een zeer bijzonder iets voor haar spontane en onnadenkende natuur) om al tellende wat watjes met toiletcrême in haar oren te stoppen en het gillend geloei in de holle badkamer was voor Pop nog juist verdraaglijk. Vuisten bonsden op Thea’s deur.
„Pop dan toch!.... Pop!”
Maar al Pops aandacht was geconcentreerd op de duivelsmachine vóór haar en al haar energie en sportieve interesse waren erop gericht, de zwengel zo snel mogelijk rond te krijgen. Het was voor haar een fascinerend spel te proberen, hoe hoog die janktoon wel zou kunnen worden opgevoerd. Pop draaide.... en zwengelde.... keek hijgend opzij en zag zichzelf in de reusachtige spiegel die nagenoeg één hele wand van de badkamer besloeg. Pop, op haar lippen bijtend van inspanning, kneep één oog tegen zichzelf dicht.... en de grijns bestierf op haar gelaat, want op dat moment, alsof zij getroffen was door een geluidloos kanonschot, vloog het enorme glasvlak uitéén. Het was een tafereel dat Pop nooit weer vergeten zou: gedurende één fractie van een seconde sprongen tientallen fijne barstjes vanuit het midden over het gehele oppervlak heen.... dan viel het glasvlak in een warreling van puntige scherven naar beneden en restte er nog slechts een kale, ruw-cementen muur. De restanten van de spiegel spatten in duizenden splinters door de betegelde badkamer. Pop voelde een scherpe, korte pijn.... een scherfje had de huid van een kuit doorboord en het bloed liep met een straaltje langs haar bruine been. Pop liet het handvat van de sirene los en de slinger schommelde tot rust, maar het gehuil ging op één toonhoogte voort.
„Stop!” riep Pop wanhopig en greep weer de slinger om het ding stil te zetten, maar ontdekte dat dit geen zin had: de machine werkte met een freewheel en moest zijn eigen vaart uitlopen. 
„Oh, Lord!” zei Pop, bleek van ontsteltenis, de tien vingertoppen tegen haar lippen drukkend, rondkijkend naar de ravage in de badkamer. „Als ze dat van mijn salaris aftrekken, kan ik de eerste twee maanden voor niets werken.”
Eerst toen, omdat ze haar eigen stem niet hoorde, besefte ze, dat zij nog steeds de watjes in haar oren had. Zij trok ze eruit en hoorde, door het janken van de sirene heen, woest gebons en geroep.
„Doe oooopen! Pop, waar bèn je?”
Pop draaide de knipsluiting om en de deur sprong open, een verwilderde Thea onthullend, die aan de rand van tranen was. Pop sloeg de handen tegen haar oren en Thea deed hetzelfde, want binnen in de badkamer was het resonerend loeien voor onbeschermde oren niet te verdragen. Thea’s ogen gingen naar Pops been, naar het bloed op de grond en naar de glaspuinhoop op de tegelvloer. Haar mond zei enkele woorden, maar Pop verstond er niets van. De sirene was blijkbaar een goed geoliede machine, met een zwaar en op kogels lopend vliegwiel. De huiltoon begon nu langzaam te dalen, naarmate het wiel zijn vaart uitliep. De deur van Thea’s kamer bleef openstaan en het geluid golfde ook daar op volle kracht naar binnen.
Rang!.... Rinkeldeking!....
De grote spiegel in Thea’s zwarte linnenkast was geknapt. De bovenhelft was er in scherven uitgevlogen; slechts de onderhelft zat er nog in. Een hand greep Pops elleboog van achteren. Wanda, met ogen die nog dik waren van slaap, stond verschrikt tussen de scherven.
„Grote goedheid! Wat is hier gebeurd?”
„Ik.... ik kan er heus niets aan doen,” verklaarde Pop, en begon ineens te huilen. „Ik had.... ik had watjes in mijn oren.”
Wanda keek sprakeloos rond. Pop zat te snikken op het tabouretje. Het bloed uit haar been maakte onwaarschijnlijk grote plassen op de met water bespatte tegels. De sirene loeide lager en lager en bij elke nieuwe noot in de toonschaal begonnen weer andere voorwerpen te dreunen of te rinkelen, naarmate de toonhoogte het natuurlijk trillingsgetal van het betrokken voorwerp naderde. Een raam in het venster van de badkamer sprong met een droge tik, maar bleef verder in de sponning zitten. Hoe lager de toon blijkbaar, hoe minder verwoestend de uitwerking.
„Je had watjes in je oren,” herhaalde Wanda mechanisch.
„We.... we kunnen eerst beter een watje in haar been stoppen, geloof ik,” zei Thea met trillende stem. Zij dook terug in haar kamer, schoot een paar schoentjes aan en wandelde omzichtig tussen de glasscherven en de splinters door. „Pop, kom hier met je been.”
Wanda ging terug naar haar kamer, haalde een pincet, trok een haarscherp schilfertje glas uit het been dat Thea vasthield, dopte een kwak jodium op de wond en een plukje watten en kleefde er een pleister overheen. Pop weende niet meer en zat zoet en bedeesd te kijken.
* * *
Op deze ochtend sliep Lord Birkenfoote de slaap van een rechtschapen Lord in een verwijderde vleugel van zijn kasteel. Potz, de wichelroede-expert, placht onder alle omstandigheden te slapen als een olifant die getracht heeft zich met een wastobbe vol slaapmiddel van kant te maken. Toen Wanda inderhaast in de hall terugkeerde, gereed om een opgestoken paniek van kasteelbewoners te stuiten, ontmoette, zij dus slechts een butler die, gehuld in een donkerrode kamerjas welke geborduurd was met woeste gouden draken, de brede trap op kwam zeulen.
„Het is al in orde, Blowbeer. Wij zorgen daar voortaan voor.” Wanda glimlachte tegen hem, zo stralend als haar slaap, haar gevoel van verfomfaaid-zijn en haar nog natrillende benen haar toestonden. De butler boog. In het valse licht en in die jas met draken geleek hij op iemand uit een Chinese griezelfilm waarin mooie meisjes gillend door valluiken verdwijnen en van achter elk gordijn messen komen aansissen.
„Mijn verschijnen was misschien een automatische reactie, als ik het zo mag noemen, miss, een geconditionneerde reflex.”
Wanda, vier treden hoger staande dan hij, herhaalde des butlers laatste woorden op ietwat verbijsterde toon.
„Een geconditionneerde reflex, miss. Een terminologie uit de moderne psychologie. Als een slapend jachtpaard, miss, dat de vertrouwde hoorn hoort blazen en opspringt, als ik deze vergelijking mag treffen, miss.”
„Oh, yes. Natuurlijk,” zei Wanda, die niet gewend was aan personeel dat iemand om zeven uur in de ochtend om de oren slaat met psychiatrische uitdrukkingen. De butler richtte zich kaarsrecht op, hief zijn linkerpols tot even boven ooghoogte en bekeek zijn horloge.
„Zeven uur, miss. Dank zij u heb ik een verkwikkende nachtrust genoten. Ik ben u zeer erkentelijk, miss. Ik zal thans voor het ontbijt zorg gaan dragen. Heeft u speciale voorliefdes, miss, als ik zo vrij mag zijn?”
„Koffie,” zei Wanda zwakjes. „Sterke, zoete koffie. En grapefruit. Of sinaasappelsap. En droge toast.”
„Een oordeelkundige keuze, miss,” sprak de butler prijzend, en boog. „Als u mij wilt toestaan zulks op te merken, miss.” Hij keerde zich om. „Als u mij thans wilt verontschuldigen....” Hij verdween door de groen beklede deur onder aan de trap.
* * *
Pop en Thea kwamen de galerij over strompelen, tussen hen in de sirene torsend. Zij zagen er allebei nog zo ontsteld en verward uit, dat Wanda een lach in zich voelde opborrelen. Zij stond nog halverwege de trap en keek naar haar vriendinnen, die aan de overzijde voorbij schuifelden. Die waren juist vlak tegenover haar toen de blik van Thea, die opkeek, die van Wanda ontmoette.... en even vasthield. De volgende seconde proestten zij het beiden uit. Wanda ging op de trap zitten en drukte een zakdoek tegen haar mond. Thea zette haar einde van de sirene neer, legde haar armen over de donkere, gebeeldhouwde balustrade en smoorde haar lachen door in haar rose satijnen pyjama te bijten. „En wij zouden.... hik.... dit kasteel.... hik.... even op orde brengen!” sniklachte Thea.
Wanda had tranen in haar ogen en bracht met moeite uit:
„Maar Pop.... hahaha.... had watjes....”
„In haar oren!” gilden ze alle twee.
Pop stond er wat bedremmeld bij, nog steeds haar eind van de sirene omhoog houdend, maar schoot dan ook in de lach en liet het ding zakken. Thea hing slap van de pret over de leuning en wees schuin achter zich op Pop:
„Als je haar.... bij luchtalarm....”
Wanda snapte het onmiddellijk:
„die sirene laat draaien....”
„....dan ligt de halve stad al in puin....”
„....vóór er een bom gevallen is!”
Hun gelach was nu zo vreselijk, dat het de wijde hall met echo’s vulde. Het leek wel een studio-uitzending van een revue met Buziau. Een der groene deuren onderaan de trap zwaaide open en de butler verscheen; in hemdsmouwen, een vest en een kraakhelder witlinnen voorschoot.
„Goe.... g.... goeden morgen, B.... Blowbeer,” hikte Thea en wuifde tegen hem.
„Goeden morgen, miss. Ik vertrouw dat u een verfrissende nachtrust heeft genoten.”
Thea kwam tot rust.
„Dank je, Blowbeer. Voortreffelijk.”
De butler draaide op de plaats rond door telkens zijn voeten een weinig te verplaatsen, opziende naar de drie huisgasten boven hem.
„Ik krijg de indruk dat de dames met het goede, en als ik zo vrij mag zijn dat op te merken, ongetwijfeld ook met het aesthetisch verantwoorde been uit bed zijn gestapt.”
Wanda trok een wenkbrauw een tikje op.
„Verder nog iets, Blowbeer?”
„Eh, no, miss.”
Wanda gaf Pop en Thea een wenk.
„Breng dat ding nu alsjeblieft weer terug, jongens.”
Pop en Thea schuifelden de galerij over.
„Eh.... Blowbeer?” begon Wanda.
De butler, die na de lichte terechtwijzing op weg was gegaan naar de groene deur, stopte en keek om.
„Yes, miss?”
„Er is eh.... een ongelukje gebeurd op de kamer van miss Pluvier.”
„Het spijt mij dat te horen, miss. Niets ernstigs, hoop ik.”
„De badkamerspiegel ligt in scherven.”
De butler vertrok geen spier en boog.
„Yes, miss.”
„Er moet een nieuwe besteld worden, Blowbeer. Wij zullen deze voor onze rekening nemen.”
De butler neeg het hoofd.
„Ik zal ervoor zorg dragen, miss.”
Er viel een korte pauze.
„Er is nog iets anders, Blowbeer.”
„Yes, miss.”
„De spiegel in de kast op de kamer van miss Mondriaan is stuk.”
„Zeker, miss. Wilt u deze ook hersteld hebben, miss?”
„Graag, Blowbeer. En nu we het toch over glas hebben.... er is een raam van de badkamer stuk.”
De butler boog strak en diep.
„Ik zal dat doen herstellen. Nog iets anders, miss?”
Hij keek vol verwachting naar boven.
„Dat is alles, Blowbeer,” zei Wanda.
De butler verdween waardig onder aan de trap. Wanda sloeg een hand tegen haar mond, proestte nog even, haalde diep adem, wachtte tot Pop en Thea terug kwamen en liep hen tegemoet de trap op.
„Pop, jij hebt nu de wacht. Van acht uur af.” Pop knikte. Zij was, voor háár doen, zeer onderdanig en gedwee. Berouw vervulde haar blijkbaar nog steeds.
„Je wéét het dus: je bent de persoonlijke voetveeg van Lord Birkenfoote. Wees op alles voorbereid en wat hij ook zegt of doet: lach erom.”
„Ik zal lachen tot mijn kaken klem schieten,” beloofde Pop.
„En, Pop, als Kiddy je iets vraagt, of soms aan jou, Thea, dan is Pop schat en schatrijk. Haar vader is Pluvier, de rijke Oost-Indische suikerplanter.”
Thea en Pop staarden Wanda aan of die plotseling een slurf had gekregen.
„Maar waarom....?”
„Leg ik je later wel uit; Kiddy zal je heus niet een kruisverhoor afnemen. Denk er alleen aan dat je die rol volhoudt.”
Pop protesteerde, dodelijk ontsteld:
„Maar hoe kàn dat nou! Ik met mijn beetje kleren!? Dan red ik toch nooit, idioot!”
„Je blijft gewoon jezelf. Wij zijn jou in Holland tegengekomen toen je recht van de Kaag afkwam, zonder bagage of iets bij je en je bent zo meegegaan. De hoofdregel is deze: trek je van niets of niemand iets aan en die rol ligt je eersteklas. Je rol is dat je zo beu bent van familie en van verplichtingen en gezeur en gedoe dat weinig meer je iets kan schelen. Leef je even in die rol in en je zult zien dat het fantastisch werkt. Probeer nooit om Kiddy in iets te imiteren, maar blijf jezelf. Als je Kiddy een perzik ziet schillen op een heel preciese manier, probeer dan niet die manier na te bootsen, maar doe het zoals jij zelf het meest voor-de-hand-liggend vindt. Je hebt een natuurlijke gratie van gebaar en als je zou gaan proberen een manier te copiëren die tien jaar kost om aan te leren, ben je verloren.”
„Zo suf zal ik heus niet zijn,” zei Pop verontwaardigd.
„Dan begrijpen we elkaar,” zei Wanda.
Pop ging van louter agitatie op één been staan.
„Maar luister nou.... die bluf gaat maar een paar dagen lang goed.”
Wanda knikte en duwde Pop de trap af de richting van de hall in.
„Weet ik. Vanavond praten we wel verder. Ik heb slaap. Houd daar nu rekening mee, wil je.”
„Poeh. Je zat in je stoel te maffen.”
„Sinds zes uur. Niet langer.”
Pop daalde in een lichte verbijstering de trap af. De electrische kronen brandden nog steeds en door enkele der hoge vensters vielen dikke bundels fel gouden zonlicht dwars door de ruimte. Thea, een en al nieuwsgierigheid, wandelde met Wanda mee naar haar kamer. Wanda liet echter niets naders los.
„Doe alleen maar dit, Thea: laat heel achteloos in de loop van een gesprek met Kiddy, je een losse opmerking ontvallen, zoals: „Ja, jíj.... jij kunt later half Den Haag opkopen,” of iets dergelijks. Snap je? Hoe nonchalanter, hoe beter. Of je het er eigenlijk ongewild uitflapt.”
„Ik snap. Ik flap,” beloofde Thea.
Wanda ging haar kamer binnen, dacht erover eerst een bad te nemen, maar deed het niet. Zij was te moe en ging direct naar bed met de ramen open en de gordijnen dicht. De lichte, warme ochtendbries dreef een geur van hars en kamperfoelie naar binnen.

XI

Pop was vastbesloten de rest van die dag eens bijzonder goed te doen, geen ondoordachte grollen uit te halen en haar hersens te concentreren op haar taak. Zij begon dus met naar de keuken te gaan en te vragen of zij mogelijk kon helpen met het gereedmaken van het ontbijt. Maar Blowbeer keek haar zo ontsteld aan met zijn bleekblauwe ogen dat Pop, na een of twee kuchjes, achteruit begon te deinzen in de richting van de deur. Haar aanbod scheen iets te zijn dat de butler in een uitermate heilig gevoel kwetste. Hij staarde even strak en uit de hoogte naar Pop en wendde zich dan weer tot zijn borden en schalen. Pop vond ruggesteun tegen een der monelstalen aanrechten.
„Blowbeer,” begon ze. „Eh....”
De butler keerde zich om, stond rechtop en keek haar eerbiedig aan.
„Yes, miss.”
„Als Lord Birkenfoote slaapt en hij wordt wakker.... dan heeft hij toch geen sirene naast zich?”
„Mylord heeft geen sirene naast zijn bed, miss.”
„Maar hoe maakt hij dan kabaal als hij iets nodig heeft?”
„Als mylord slaapt, ben ik meestal in mijn vertrek, miss.”
De butler keek omhoog naar een rij electrische zoemers boven de keukendeur. „Mylord drukt op een knop en hier in mijn vertrek gaat een bel.”
„Ah!” zei Pop en tegelijkertijd barstte een der zoemers los: lang en fel, driemaal.
„His Lordship!” sprak de butler, verstijvend als een schildwacht die een schot hoort afgaan in de nacht. Hij begon zijn voorschoot los te knopen. Pop was de deur al uit, vastbesloten om snel te zijn, ijverig en doelmatig. Terwijl zij de groene deur onder de trap door stoof meende zij de butler achter zich te horen roepen, maar Pop was niet van zins zich te laten afleiden. Lord Birkenfoote zou op zijn geringste wenken worden bediend! Pop had iets goed te maken. Zij sprintte dus de traptreden op met de elegance van een bosnimf en stoof de zijgang in, juist op het moment dat de drie centenaars zware wichelroedeloper uit de andere richting naderde, de wichelroede voor zich uit houdend. Pop hopte op één been, trachtte af te remmen, gleed uit en botste tegen Herr Potz op met een smak dat twee Zeppelin-vullingen adem met een misthoornloei uit hem ontsnapten. De man was te log om een snelle pas achteruit te doen, helde dus op zijn hakken achterover, brak dan in het midden door en bensde op de stenen kasteelvloer neer met de doffe klap van een heiblok op beton. Hij had de wichelroede nog steeds in zijn handen en zijn hangwangen sidderden na als twee gelatinepuddingen op een tafel waartegen is gestoten. Pop zei:
„Kruispunt van banen hier, sorry,” sprong langs hem heen en ijlde verder de gang in, de deuren tellend. Zesde deur. Dit was hem! Zij stopte hijgend, streek haar lokken naar achteren en klopte.
„Binnen, voor de drommel.”
Lord Birkenfoote stond midden in een groot slaapvertrek, in een wijnrode, zijden pyjamabroek, met het bovenlichaam ontbloot en met een wichelroede in de handen. Hij tuurde strak neer op de glinsterende metalen lus en liep langzaam het vertrek door in een vreemd-gespannen houding, terwijl zijn blote voeten over het muisgrijze vaste tapijt ritselden en de zijden pyjamapijpen zacht langs elkaar knoerpten. Hij wandelde de hele lengte van zijn slaapvertrek door tot de wichelroede de wand raakte en scheen op datzelfde moment te ontploffen. Hij smeet de metaaldraad tegen het hoofdeinde van zijn bed, keerde zich om en opende zijn mond om tegen zijn butler te brullen.... Toen zag hij Pop. Hij opende zijn mond, slikte, streek met de hand over de verwarde haren rond zijn schedel, tastte dan met beide handen naar de band die de pyjamabroek stevig om zijn middel snoerde en staarde gestadig naar Pop, die hem met haar beste ochtendglimlach toelonkte.
„Goeden morgen!” zei Pop. „Heeft u gebeld?”
De deur sprong open en Blowbeer, krijtwit en met trillende handen, trad binnen. Het zien van zijn vertrouwde butler scheen Lord Birkenfoote zijn spraakvermogen te hergeven.
„Blowbeer!” hijgde hij, alsof dat woord helemaal onder uit zijn maag te voorschijn kwam.
„My.... Mylord!” hijgde Blowbeer. Het was als het weerzien van twee geliefden, die jarenlang ruzie hebben gemaakt en even plotseling beseffen dat zij zonder elkaar niet kunnen leven. Lord Birkenfoote hief een arm, wees op Pop en haalde diep adem. Pop dook onwillekeurig als ware Lord Birkenfootes arm een geladen ganzeroer. His Lordships eerste brul barstte los. Blowbeer vergat totaal zijn gewone stijl van spreken en kreet:
„In naam van alles wat u lief is, miss, gaat u naar buiten. Er komen ongelukken van!”
„Onzin,” meende Pop zenuwachtig, maar vol lef. „Hij heeft alleen een beetje last van ochtendhumeur. Moet je niet aan toegeven.”
His Lordship had intussen een ochtendhumeur waarvan de ruiten rinkelden. Hij brulde zó hard en zó aan een stuk door, dat hij een vleesgeworden onweer nabij kwam. Blowbeer trachtte Pop wat gezond verstand in het hoofd te praten. Pop was vastbesloten zich niet ertoe te laten brengen, smadelijk het slaapkamerveld te ruimen, ging op de rand van het adellijke bed zitten, ontdekte een doos cigaretten op het tafeltje ernaast en begon er een op te steken om haar zenuwen de baas te worden. Zij knipte de aansteker dicht en blies een straaltje rook uit. Het werd stil. De butler stond bewegingloos in het midden van het vertrek en sloot langzaam de ogen. Lord Birkenfoote staarde naar het vrouwspersoon dat zijn vertrekken ontheiligde en maakte verontwaardigde gebaren met zijn handen.
„Foei, foei, wat een humeur,” zei Pop tegen hem met trillende stem. „Goeden morgen. Buiten schijnt de zon. Hebt u trek in koffie?”
Lord Birkenfoote had last met zijn ademhaling. Zijn blikken gingen van links naar rechts, als zocht hij een knodskerrie of een ezelskakebeen.
„Blowbeer!” bracht hij eindelijk uit, zacht en luguber.
De butler opende zijn ogen en staarde naar een raam waarachter de zon scheen en de vogels zongen.
„Yes, mylord.”
„Gooi haar van mijn kamer af, vóór ik haar per expresse worg.”
„Yes, mylord.”
De butler deed een stap naar voren en keek smekend naar Pop.
„Als ik u bidden mag, miss Pluvier....”
Pop sprong op, ging naar de vensters, gooide de espagnoletten los en stiet de ramen open.
„Kijk eens wat een heerlijk weer!” zei ze met half verstikte stem. „Ruik eens wat een heerlijke bloemengeur!”
Een ochtendbriesje deed de gordijnen bollen en bracht een vette geur van mest met zich mede. Pop keek van Blowbeer naar Lord Birkenfoote en de vastberaden, zonnige ochtendglimlach bestierf op haar konen. Ook deze zet was geen groot succes geweest. In wanhoop keek zij rond.... zag de wichelroede op bed liggen en greep er naar.
„Wichelroedelopen in de morgen weert kommer en zorgen,” verklaarde zij met wanhopige opgewektheid. „Met een wichelroede in de hand komt men door het ganse land....”
Zij nam het ding tussen de vingers zoals zij het Potz had zien doen en begon langzaam de slaapkamer te doorkruisen.
„Blowbeer!” zei Lord Birkenfoote grimmig.
„Yes, mylord,” antwoordde de butler geduldig.
„Gooi dat.... dat.... Verwijder haar uit mijn vertrek of bij Mohammed en Allah, ik verdrink haar in mijn bad!”
„Mogelijk, mylord,” zei de butler wanhopig, „zou dat de beste oplossing....” Een kort handgebaar van Lord Birkenfoote onderbrak hem. Beide mannen staarden naar Pop, die langzaam het vertrek doorliep, starend naar de wichelroede in haar handen. Zij hield de stalen lus losjes tussen de vingers een keek neer op het ding, dat in haar handen rond en rond draaide zonder dat zij er zelf iets aan deed.
„W.... wacht!” beval Birkenfoote scherp. „Sta stil, vrouw!”
Iedereen stond stil. Zes ogen bleven star gevestigd op het dunne lusje van glimmend staaldraad dat langzaam maar gestadig tussen Pops vingers beef wentelen.... omhoog.... achteruit.... naar beneden.... vooruit.... omhoog....
„Blowbeer!” zei Birkenfoote zonder zijn ogen van de wichelroede af te nemen.
„Yes, mylord?”
„Haal Potz.”
„Yes, mylord.”
De butler gleed de gang in. Pop keek op van het draaiende ding in haar handen. De blik in haar ogen was werkelijk ontsteld.
„Lief kind,” sprak Lord Birkenfoote, met bezwerende gebaren van zijn handen in halve cirkels om haar heen lopend. „Lief kind, blijf staan. Verbreek je concentratie niet. Hóúd je handen zo.”
Pop vroeg met trillende stem:
„Wat.... ik bedoel: hoe kán dat?”
Zij keken beiden neer op de rondwentelende, glinsterende draad in Pops handen.
„Lief kind,” herhaalde Lord Birkenfoote weer. Het scheen de enige bezwerende vorm van aanspraak tot jonge meisjes te zijn die hij kende. „Jij bent wichelroede-gevoelig, lief kind. Potz!.... Potz!”
„Jawohl!”
De deur sprong open en de logge Duitser kwam naar binnen als een olifant in de aanval, remde af, kwam langzaam tot stilstand en staarde naar het elegant fenomeen midden in het slaapvertrek.
„Mein Himmel!” fluisterde hij dan en wreef zenuwachtig zijn kin. Een rustig toeschouwer had kunnen constateren dat Potz een weinig bleek werd om zijn neus. „Sie ist ruten-empfindlich!” voegde hij eraan toe. Lord Birkenfoote ging achter Pop staan, greep haar ellebogen vast als ware zij een wassen etalage-pop, duwde haar enkele passen vooruit en loerde over haar schouder naar de bewegingen van de wichelroede. Potz stond vóór haar, achteruit lopend naarmate Birkenfoote haar opduwde en op die wijze schaatsten zij het slaapvertrek rond. Pop liet hen begaan, terwijl zij als gehypnotiseerd staarde naar de op-en-neer bewegende draadlus in haar handen.... een levenloos stuk metaal, waarover zij thans echter geen macht scheen te hebben. Toen Lord Birkenfoote genoeg met haar had rondgewalst, liet hij haar ellebogen los en kreet:
„Potz! Dit is fantastisch! Nu kunnen we eindelijk gaan controleren!”
„Was kontrolieren?” vroeg Potz donker.
„Of het klopt.”
„Alles klopft!” verklaarde Potz. „Unnodig. Das meischje ies een amateur. Iek ben een beroepswiechelaar.”
„Beroeps-klets. Amateur-klets,” verklaarde Lord Birkenfoote. „Ze is gevoelig genoeg voor steek- en contrôleproeven.” Hij duwde Pop neer in een stoel, nam haar de wichelroede af en begon over haar hoofd heen een wild debat met Potz in een mengelmoes van Duits en Engels, doorspekt met ingewikkelde termen waarvan Pop minder dan niets begreep. Lord Birkenfoote bleef redeneren, zwaaiend met zijn wichelroede tot hij zich plotseling omkeerde, een pyjamajasje greep en dat aanschoot. Met de linkerhand greep hij Pop bij een pols en met de rechterhand een blauwe kamerjas. Op dat ogenblik ging de deur open en kwam Blowbeer achterwaarts naar binnen, een serveerwagentje, waarop een ontbijtblad stond, achter zich aan trekkend. Birkenfoote greep het wagentje, gaf het een ruk dat het de kamer door stoof en tegen het bed tot stilstand kwam en draafde de gang op, terwijl hij Pop aan haar pols met zich mee trok als ware zij een geroofde Sabijnse Maagd.
„Potz! Volg mij!”
„Jawohl!” De vloer dreunde toen Potz begon te draven.
„Uw ontbijt, mylord!” riep Blowbeer.
„Breng het op het grasveld!” schreeuwde Lord Birkenfoote en draafde in galop de gang af, Pop en zijn jaspanden achter hem aan slierend.
* * *
Om tien uur werd Wanda ruw gewekt door Thea en Kiddy.
„Nu moet je toch eens luisteren!” weende Thea bijna. „Ze hebben Pop tot wichelroedeloopster gemaakt! Moet je kijken! Ze wichelen met haar alle boterbloemen af!”
Wanda klom knipogend van slaap uit bed, wandelde knorrig de zitkamer door naar het open raam en stak haar hoofd buiten. De hete Augustuszon laaide neer op het enorme, gladgeschoren grasveld, waarover Pop statig voort-mannequinde. Zij had een glinsterend ding in haar handen, terwijl Potz (schuin achter haar met de handen op de rug), Lord Birkenfoote (naast haar met in de ene hand een sandwich en in de andere hand een kolossaal groot vel wit papier) en Blowbeer (die een serveerwagen vol schaaltjes en kopjes achter hen aanreed) haar volgden.
„Pop!” riep Thea van boven.
„Hier ben ik!” riep Pop terug zonder op te kijken. Haar stem was kristalhelder in de warme zomerochtendlucht. Wanda haalde diep adem en beval:
„Pop! Houd onmiddellijk op met die grapjasserij!”
„Dat kan ik niet!” was het ietwat benauwde antwoord.
De conversatie ging in het Hollands.
„Waarom kun je dat niet? Kom naar boven!”
„Order van de Lord! Ik heb wicheldienst tot theetijd.”
Lord Birkenfoote, die intussen al tweemaal geërgerd had opgekeken, zwaaide woest met het grote vel papier en brulde:
„Hé jullie daar boven!”
„Yes, mylord?”
„Houd je kakels dicht en breng koffie. En vlug!”
Thea en Wanda trokken hun hoofden binnen het raam en keken elkaar aan. Kiddy ving een vlieg en wierp die in het spinneweb dat in een hoek van het buitenkozijn hing.
„Moet je dat zien!” zei Wanda tussen haar tanden. “Ik doe haar nog eens wat. Loopt ze daar voor pias te spelen!”
Zij boog zich uit het raam met beide handen op het kozijn en riep:
„Pop!! Ik waarschuw je! Als je niet direct met die aanstellerij ophoudt....”
Pop stond van ontsteltenis stil.
„Wanda! Het is heus geen aanstellerij! Ik kan er niets aan doen. Ik ben heus echt wichelroede-gevoelig. Het is bij toeval ontdekt.”
Wanda kneep haar lippen even samen en gilde:
„Wacht maar eens tot ik een tennisracket als roede te pakken krijg. Moet je eens zien hoe gevoelig jij bent en....”
Lord Birkenfoote viel haar in de rede. Hij was duidelijk ernstig boos.
„Wilt u onmiddellijk ophouden ons te storen! Wij zijn hier bezig met een serieus wetenschappelijk onderzoek. Als dat gekakel niet ophoudt, laat ik u uit mijn huis verwijderen!”
Wanda trok haar hoofd naar binnen en keek Thea hulpeloos aan.
„Ik zal de sirene-wacht maar overnemen,” zei Thea schouderophalend en wandelde de deur uit naar de keuken. Kiddy zat in de vensterbank van het andere open raam en staarde peinzend over het toneeltje op het grasveld. Wanda plofte neer op de pullmanbank. Een zoele bries zephyrde door het open raam naar binnen. Wanda stak een cigaret op en verklaarde:
„Nu moet Thea nog ontdekken dat ze spiritistisch medium is en ik, dat ik koffiedik kan lezen. Dan is het probleem van dit kasteel meteen opgelost. Een solied hek eromheen en een paar stevige psychiaters in witte jassen en zij leefden verder allen lang en gelukkig.”
Zij geeuwde: „Ik ga weer naar bed. Het is verreweg het verstandigste.”
„Nee,” zei Kiddy aarzelend. „Liever niet.... Zie je: de politie heeft je nodig.”
„De po.... Wat heb ik met de politie te maken?”
„Over die man van vannacht. In de garage. Ze wachten beneden.”
Wanda stond moeizaam op en ging naar haar slaapkamer.
„O, ja,” zei ze. „Waarom niet? Slapen is per slot van rekening maar een dom aanwensel.”
* * *
De politie verhoorde Kiddy en Wanda, zocht naar vingerafdrukken in en om de garage, kreeg koffie, vulde vele bladzijden met aantekeningen, zocht naar voetsporen, streelde de honden, opperde mogelijkheden en vertrok tenslotte met de nuttige vermaning voortaan de garage op slot te houden. Bovendien zeiden zij toe dat er voorlopig iemand langs het landweghek zou patrouilleren. Thea reed geduldig koffie en lunchsandwiches naar de wichelroede-maniakken op het grasveld en in de pauzes waarin zij geen koffie reed zat zij fragmenten uit Longfellow te lezen in de hall. De butler telefoneerde naar spiegelfabrieken. Wanda ging terug naar bed. De honden renden overal los rond en scheurden drie kussens uiteen. Kiddy telefoneerde met Londen en inviteerde haar teder beminde Francis plus enkele bekenden. Daarna kwam de middag.
Na twee uur ademde het hele kasteel rust en vrede. De hemel was strak blauw en de butler neuriede in de keuken. Kiddy was gaan wandelen met een wolk honden, schreef een half gedicht aan de oever van de vijver en werd gestoken door een wesp. Maar dit alles geschiedde ver van het kasteel. Na het diner duurde de angstaanjagende rust voort. Lord Birkenfoote had ruzie gekregen met Potz, had zich daarna in zijn reusachtige bibliotheek verschanst met enkele vers aangekomen boeken over aard- en andere stralen en brulde slechts nu en dan om ijs of koffie. Thea had Wanda laten slapen tot theetijd en Pop extra strafdienst gegeven tot acht uur, waaraan Pop, die nog steeds wat licht in het hoofd was na haar wichelroede-ervaringen, zoet voldeed.
Zij probeerde enkele malen een gesprek aan te knopen, maar ontdekte alras dat niemand met haar over wichelroedes wenste te spreken. Dit ging wel wat op Pops anders zo uitbundige humeur werken en de laatste kwartieren liep zij bedeesd rond met een gelaatsuitdrukking of zij iets zeer schandelijks had bedreven. Om acht uur nam Wanda, vers uit bad, de wacht van haar over en vernam alras dat Pop opdracht had de volgende ochtend met wichelroede en in passend wichelroedecostuum op de appèlplaats gereed te staan.
Dat betekende dat Wanda en Thea verder de sirene-wachten zouden moeten lopen ter lengte van twaalf uren elk.
„Heerlijk,” zei Wanda neerzinkend in de fauteuil waarin zij de vorige nacht haar wake had volbracht. „Kan ik alle nachtcrême opgebruiken en jij al onze dagcrême. Jullie willen me er zeker wel van op de hoogte houden wat voor weer het overdag is, hè? Dan weet ik wanneer de winter begint.”
Pop ging afwisselend op haar linker- en rechterbeen staan.
„Hè, doe nou niet zo lollig. Ik kan er heus niets aan doen.”
Wanda trok één wenkbrauw op, keek even op naar Pop en zei:
„Ga zitten op dat krukje. En praat zacht. Ik moet je even onder vier ogen iets zeggen.”
Pop ging op het met kelim beklede bankje zitten, zette haar ellebogen op haar knieën en wachtte af. Wanda sloeg een stofje van haar blauwe, geplisseerde rok met een opgevouwen nummer van The Times.
„Ik heb je vanmorgen gezegd dat je moest doen of je gefortuneerd was.” Pop knikte met grote ogen. „Wel, morgen komt hier een stel kennissen van Kiddy. Hoe de rest is, weet ik niet, maar er is één jongen bij van 26, die Francis heet. Kiddy is stapelgek op hem. Vermoedelijk heeft ze hem op de boot naar Amerika ontmoet. Hij wil met haar trouwen, naar het schijnt, maar zij is bang dat het hem om haar geld te doen is.”
„Om je een kriek te lachen,” zei Pop. „Ik zou veel banger zijn dat het hem om mijn kookkunst te doen was.”
Wanda keek even verward op.
„Hoezo?”
Pop fronste en kneep één oog dicht tegen de tijgerkop die haar aangaapte.
„Het lijkt me een zenuwslopend bestaan om constant koks met mutsen als liefdesconcurrent te hebben.”
„Nee, nu in ernst.”
„Kind, ik zit stikvol met ernst!”
„Kiddy moet en wil zeker zijn of die Francis werkelijk van haar houdt of niet. Best, dat kunnen we voor haar uitvissen. Ze is het waard. Jij bent Poppie Pluvier, enige dochter van een schatrijk Indisch planter. Je erft een paar millioen, bent vrolijk, origineel, ziet er knap genoeg uit om zelfs een Ziegfield te interesseren en je hebt een figuur uit millioenen. Jij probeert die Francis het hoofd op hol te brengen.”
„Als het maar bij zijn hoofd blijft,” zei Pop. „Moet ik plons in hem vallen of wordt er van mij een soort fatale tactiek verwacht?”
„Het spel is zo: neem aan dat hij erop uit is, met zijn aanwezige charmes....”
„Hópelijk aanwezige charmes,” zei Pop somber.
„.... een rijk meisje aan de haak te slaan. Dan laat het hem vrij koud wèlke juffrouw dat is....”
„.... mits zij niet al te afstotend is.”
„Kiddy is voorzichtig en hapt niet hals-over-kop. Maar jij bent vlotter.”
„O. Aha. Precies doen of ik op hem....”
„Maar voorzichtig-aan. Laat hem het initiatief, maar ga er rustig op in. Zo’n beetje nonchalant-prettig, juist of je iemand gevonden hebt, waar je reuze goed mee overweg kunt.”
Pops ogen werden wat kleiner en een tikje groener en zij begon langzaam te glimlachen. Haar voet volgde de omtrek van een grote rode vloertegel.
„En als hij overschakelt op mij....”
„Hem in de val laten lopen tot Kiddy genezen is.”
„En hem met een ontzettende bons zijn congé geven?”
„Precies. Een zeer bijzondere en luide bons.”
Pop lachte een tikje grimmig. Zij mocht Kiddy wel.
„Er zijn méér kanten aan dat spel, lieve. Stel je voor dat hij werkelijk om Kiddy geeft en....”
Wanda trok haar wenkbrauwen op.
„Ben je zó zeker van jezelf?”
Pop barstte los:
„Kom nou.... zit die geschiedenis met die wichelroede je nu nòg steeds dwars? Kan ik er iets aan doen dat ik met zo’n ding kan lopen?”
Wanda staarde Pop even half boos, half ongelovig aan en scheen op het punt erop in te gaan, maar beet dat af en nam een Saturday Evening Post op. Toen zei ze kort:
„Als hij wèrkelijk om Kiddy geeft, merken we dat gauw genoeg. Maar om Kiddy, die gek op hem schijnt te zijn, tégen haar hoop in te overtuigen van het tegendeel is méér nodig. Daarom zeg ik ook dat je het voorzichtig moet spelen. Jij mag het vooràl niet zo aanleggen dat jij werk van hem maakt.”
„Lieve help, nee,” zei Pop geschrokken. „We moeten niet de figuur krijgen dat Kiddy mij met een repeteergeweer en zestien honden achterna gaat zitten omdat ik haar enige en ware liefde heb vervreemd.”
Wanda zei nadenkend:
„Dat gevaar loop je altijd een beetje....”
Pop keek haar kort en begrijpend aan:
„Mij dat in de schoenen te schuiven....”
„Om haar eigen gekwetste ijdelheid te maskeren, ja.”
Pop dacht even na en schudde het hoofd.
„Daar is ze toch te eerlijk en te weinig opgeschroefd voor. Laat maar aan mij over. Misschien kan ik zijn liefde peilen met een wichelroede. Kijken of het ding uitslaat als Kiddy bij hem in de buurt komt.”
Wanda maakte een kort gebaar. Zij wilde nog steeds niet over wichelroedes praten.
„Maar denk eraan dat je niet uit je rol van gefortuneerde juffer valt! In een vreemd land en in een vreemde taal is dat altijd een massa gemakkelijker dan op eigen terrein, want veel kleinigheden worden niet opgemerkt, of worden vergeven omdat je een buitenlandse bent. Vooral hier in Engeland, waar iedereen te voorkomend is om vragen te stellen van persoonlijke aard. Thea en ik zullen je achtergrond wel voor je opbouwen. Je speelt gewoon tegen ons aan. Dat is dat.”
Pop stond op en aarzelde nog even met één voet op een berekop, als wilde zij weer over die wichelroederij beginnen, maar Wanda begon haar dubbelgevouwen Saturday Evening Post te lezen. Pop zuchtte, zei „prettige sirenewacht” en liep ietwat uit het veld geslagen de trap op. Toen zij halverwege was, keek Wanda op. Pop liep bedrukt naar boven, onder het lopen door haar wichelhanden bekijkend.
„Zou dat gekke kind soms tòch....” dacht Wanda en gooide die gedachte van zich af. Nonsens. Al die wichelroedeloperij was nonsens. En zeker bij Pop. Hoe eerder ze met die aanstellerij ophield, hoe beter.

XII

Om kwart over negen diezelfde avond kreeg Thea, tot haar ontsteltenis en geheim genoegen, haar eerste liefdesverklaring binnen de kasteelmuren. Deze verklaring werd met nadruk afgestoken door Herr Potz, zonder behulp van wichelroedes en vond plaats in de tweede biljartzaal. Thea had die in de loop van de middag ontdekt, doordat zij zich in het aantal deuren had vergist en een enorme zaal betreden had, waarin veel bijzondere zaken te vinden waren, waaronder enkele die haar bijzonder interesseerden: een serie pin-ball-machines, in het Hollands genaamd: trek-automaten. Een kasteel als dat van Lord Birkenfoote kon natuurlijk niet met één biljartzaal volstaan; per slot van rekening waren er onder de gasten serieuze biljarters maar ook lieden die van dat edele spel geen klap kenden en er slechts op regenachtige middagen de tijd mee wilden verdoen. Voor de balspelers van klasse was de Eerste Biljartzaal beschikbaar, uitgerust met gewaterpaste biljarts, anti-magnetische ballen, rubbervloeren en ultra-violet krijt. In de Tweede Zaal waren de afgekeurde biljarts verzameld, omringd door een keurcollectie van kaart-tafeltjes, roulette-wielen, ping-pong-tafels.... en pin-ball-machines. Nu was Thea van kindsbeen af onredelijk verzot geweest op die dingen. Haar broers hadden haar ettelijke malen op dringend verzoek van haar moeder (die te bijziende was om haar dochter van een trek-automaat te kunnen onderscheiden) bij de blonde haren uit een automaten-hall op Scheveningen moeten sleuren. Zij was er enkele malen op betrapt dat zij aan een vriendin een paar schoentjes had verkocht, teneinde het aldus - niet geheel oirbaar verkregen - geld om te zetten in enkele handenvol penningen voor „ruk-knikker-machines”, zoals een van haar broers deze dingen betitelde. En het noodlot wilde natuurlijk dat Thea per ongeluk de deur moest openen van de ruimte waarin zes van deze Amerikaanse contrapties op een rijtje stonden opgesteld. Informatie bij de butler had haar geleerd dat penningen volkomen gratis verkrijgbaar waren door te grabbelen in een mahonie prullemand naast deze batterij duivelsmachines en vanaf dat moment leefde Thea in een soort van rosse droom...., zij had haar persoonlijk paradijs gevonden. Vijf minuten na het einde van het diner (waaraan Lord Birkenfoote zelf nimmer deelnam) sloop zij de bovengangen over.... en dertig tellen later stond zij met een wild licht in de ogen te graaien in de duizenden Amerikaanse koperen penningen waarmede de mahonie prullemand tot de rand was gevuld. En vanaf dat moment was de tweede biljartzaal vervuld van het klakken der trekveren, het tinkelen van belletjes en het ratelend verspringen der signaallichtjes, die de gemaakte totalen aangaven. Het duurde natuurlijk niet lang of Thea begon op twee machines gelijk te spelen en vandaar tot een simultaan-séance op zes machines was slechts een logische ontwikkeling. Zij versleepte de buitenste der machines een weinig tot zij in een halve cirkel kwamen te staan en door snel wenden en zuiver berekende gebaren kon Thea precies vijf ballen op vijf machines afschieten terwijl de eerste bal zijn rondgang in de eerste machine volbracht. Het was echter wel een vermoeiend werk en na een half uur dook Thea naar beneden de keuken in om een paar flesjes Cola uit een krat op te diepen.
Op haar terugtocht werd zij gezien door Herr Potz.
Thea kreeg zowat een hartverlamming van schrik toen zij plotseling achter zich een dof, rommelend geluid vernam. Zij keerde zich met een ruk om, gereed om opzij te springen, doch ontwaarde slechts de logge wichelroedeloper, die tussen twee biljarts stond opgesteld vlak onder het felle licht der grote biljartlampen, één hand op een jasrever en de andere schuin omhoog geheven. Het dof, rommelend geluid was een speech die hij scheen af te steken, maar wát hij uitbracht kon Thea niet verstaan door het ratelen en kletteren der verspringende automaten achter haar.
„Ruh!....” verstond zij in het Duits.
„Jawohl!” zei Thea, verward. „Neem me niet kwalijk. Entschuldige.” Zij besefte met het instinct, typisch Thea eigen, dat zij er ietwat verhit uit moest zien, bracht de handen naar haar weelderig blond haar, keerde zich om naar de pin-ball-machines en nam snel de standen op. De hoogste gaf 7.880 aan. Niets bijzonders. Het record voor die avond stond op 13.570. De laatste machine versprong een honderdtal met een beltinkel en een laatste ratel en zweeg. De laatste-stand-lichtjes in verschillende kleuren bleven branden.
„Guten Abend,” zei Thea, zich weer tot Potz wendend en een licht flakkerde in haar blauwe ogen op. „Wollen sie nicht etwas spielen?....” Zij gebaarde achter zich. „Auf diese Maschinen?”
Potz was tot zwijgen gekomen samen met de rukbalmachines, had zijn ene hand laten zakken en stond nu in een merkwaardige houding: de handen voor zijn omvangrijke buik gekruist, het hoofd opzij en zijn ogen half dicht.
„Wie schön Sie sind,” ademde hij. „Wie eine.... eine....”
„Jawohl,” zei Thea. „Entschuldige....”
Zij keerde zich om, stopte een penning in elk der zes machines en zag kans in twee zeven/tiende seconde de hele reeks in bedrijf te stellen, hetgeen vermoedelijk als het geregistreerd was geweest, een nieuw Olympisch record had betekend. Nauwelijks waren de machines als dollen gaan ratelen, of het gerommel achter haar begon weer. Thea keek wat schichtig om. De aanwezigheid van drie centenaar Potz achter haar was ietwat verontrustend. Zodra zij omkeek, kwam hij een pas naderbij.
„Augenblick!” zei Thea en hief een hand op, draafde rond en schoot ballen af. De tweede machine van links kwam tot staan op 11.740. Drie andere haalden de 10.000 niet. Op dat ogenblik kwam Potz om de halve cirkel automaten heen wandelen en bleef erachter staan, geen oog van Thea aflatend. De biljartzaal kwam tot rust.... Boven de machine die het totaal van 14.500 aangaf, in groen licht, dreef het massale gelaat van Potz met een smachtende blik in zijn ogen.
„Fräulein Thea,” sprak het gelaat.
Thea keek hem wat afwezig aan.
„Veertienduizend vijfhonderd,” mompelde zij.
„Fräulein Thea,” herhaalde het hoofd. Twee armen verrezen boven het verlichte nummerbord en breidden zich uit naar het hoge plafond. „Ich liebe....”
Zoals aan haar beide vriendinnen bij uitstek bekend was, reageerde Thea op alles wat met liefde te maken had, even onmiddellijk als een trek-automaat.... en ook bij haar was de uiteindelijke stand van haar meter onzeker.
„Aber Herr Potz....” bracht zij uit.
Herr Potz behoorde blijkbaar tot de klasse van lieden die elk antwoord, dat niet door een noodgil of door een klap met een asbak vergezeld wordt, aanzien voor een aanmoediging. Thea had haar antwoord wel ongelukkig gekozen, want de kreet „Aber, Heer Potz....” is sinds eeuwen de geijkte uitroep van jonkvrouwen die hun lang gekoesterde droom in vervulling zien gaan en de handen aan hun hart slaan. Thea liet echter het slaan van handen aan heur hart achterwege, welk gemis Potz blijkbaar wilde aanvullen, want hij kwam met verrassende snelheid achter de pin-ball-machine vandaan, breidde zijn armen uit en zou zonder twijfel Thea daarin hebben gevangen als zij niet met hinde-achtige gezwindheid een solide biljart tussen zich en Potz had gebracht. Zo bleef de stand enkele tellen. Thea en Potz stonden beiden met de handen op een biljartrand geleund, elkaar aanstarend dwars over acht kwadraat meter groen laken.
„Fräulein Thea,” verklaarde Potz, die handen wijder uitéénzettend en voorover leunend. „Sie sind die schönste Frau die ich je gesehen habe.”
Thea stond roerloos. De mooiste vrouw genoemd worden die een man ooit heeft gezien, is voorzeker geen kleinigheid. En Potz zei het met zulk een sidderende ernst.... met het volle gewicht van zijn driehonderd pond erachter.... Het was gewoon onmogelijk er een mopje over te tappen of te gaan lachen. Het was Thea althans onmogelijk.
„U moet mai trouwen!” zei Potz.
„Vierduizend vijfhonderd,” mompelde Thea radeloos.
„U bent main ideaal van die typische Germanische frouw!” ging Potz verder, zijn wangen bibberend van intens gevoel. Zijn handen en armen rezen in een architectonisch gebaar. „U bent als ein Walküre. Als ene godin. Als een dochter van Brünhilde.... Iek ga uw trouwen.”
„Augenblick, bitte,” zei Thea met haar handen kleine, afwezige gebaren makend. Zij schuifelde opzij naar het derde biljart op de rand waarvan zij enkele flesjes Cola had geplaatst. De opener lag er naast. Zij lichtte de dop er af, zette haar duim op de monding van het flesje en schudde het; een gewoontegebaar, omdat zij, vooral op warme dagen, vaak eerst wat koolzuur uit de Cola liet ontsnappen, alvorend een glas vol te schenken en het op te drinken. Zij stond ietwat nadenkend te schudden en dat was blijkbaar een tactische fout. Potz scheen dat te vertolken als de houding van de jonkvrouw die schuchter aarzelt, alvorens het jawoord te geven. Hij nam althans een duik en had Thea in zijn machtige armen gevangen, vóór zij er op verdacht was. Maar haar reactie was even snel. Zij keerde het geschudde flesje Cola om, lichtte haar duim op en liet de volle straal schuimend bruin vocht in het gelaat van haar huwelijkspretendent spuiten. Dat verbrak zoal niet de betovering, dan toch de omhelzing.
* * *
Tien minuten later, beneden in de hall, zat Wanda haar vriendin Thea half ongelovig, half verstomd aan te kijken. Dan barstte zij in gelach uit.
„Potz.... je eerste slachtoffer! Ik had het kunnen verwachten. Met dat blonde haar en die blauwe ogen.... Maar hij heeft zich eervol gedragen. Hij heeft je ten huwelijk gevraagd.” Thea onderzocht haar jurk op Colaspetters.
„Ik weet niet of mijn antwoord zijn illusie lang zal laten voortleven. Kun jij je een Walkürendochter indenken die op vurige rossen door de hemel jaagt en in de pauzes Cola drinkt?”
Wanda zat zacht te snikken van het lachen.
„Ik wou dat ik het had kunnen zien! Snelschuimblussing van vlammende liefde....”
Thea liet haar jurk vallen en barstte in gelach uit.
„Heden, ja. Ik durf me niet meer bij die machines te wagen zonder wat Colablussers bij me. Sssst!”
Zware voetstappen klonken op de ommegang. Bovenlangs de balustrade passeerde Herr Potz. Hij liep weer waardig, zeer rechtop en keek op noch om tot hij in de gang aan de overzijde verdween.
„Ik vrees,” sprak Wanda, „dat je hem tot in het diepst van zijn germaans gemoed hebt beledigd.”
„Tjeetje ja,” zei Thea. „Ik had het natuurlijk beter met jonge Rijnwijn kunnen doen. Ik ga naar bed.” Zij stond op.
„Houd voor alle veiligheid een flesje Cola onder je hoofdkussen,” ried Wanda.
De sirene begon weer te loeien. Wanda stond met een zucht op. Thea trok een gezicht en hupte de trap op.

XIII

De volgende dag bracht opnieuw stralend weer en áls het in Engeland mooi weer is, lijkt het fraaier dan ergens anders ter wereld. De alomtegenwoordige zon laaide neer op de wanden van het oude kasteel en overgoot de massale muren met een gulle goed, zodat zij er verweerd, oud en vriendelijk uitzagen in plaats van streng en ongenaakbaar zoals op de avond van hun komst. Bijen zoemden rond, de geuren van rozen en kamperfoelie waarden in vleugen rond, gedragen door een warme wind en het enige verontrustende element in de vredige atmosfeer werd gevormd door Lord Birkenfoote zelf, die sinds tien uur in de ochtend krakeelde met zijn Duitse aardstralen-expert. Men krakeelde nu eens op het grasveld, dan weer in de hall, vervolgens in de bovengangen en het resultaat was, dat langzamerhand iedereen in het kasteel van het lopende dispuut op de hoogte raakte. Het bleek dat de eerste week na zijn komst op het kasteel door de dikke Potz was doorgebracht met het in kaart brengen van alle aardstraalbanen die hij constateerde. Er waren dus kaarten van het grasveld, van de hall, van de gangen en van de voornaamste woonruimtes. Met vette, rode lijnen was daarop het verloop der aardstraalbanen aangegeven. Nachtelijke studie van literatuur over het aardstraalprobleem had Lord Birkenfoote geleerd, dat alle experts het erover eens waren, dat wichelroede-begaafdheid iets is waarmede men geboren wordt en die niet kan worden aangeleerd. Lord Birkenfoote had die gave in ieder geval niet. Zijn butler, zijn dochter en de tuinman, die zich aan experimenten hadden onderworpen terwille van de lieve vrede, bezaten die evenmin. Dat irriteerde de oude lord buitenmate, want hij had gaarne een tweede wichelaar (zonder hulp van Potz) op zijn terreinen losgelaten om de ontdekkingen van die twee met elkaar te kunnen vergelijken. Hij had natuurlijk wel ergens een wichelroede-loper kunnen huren, maar daar was Birkenfoote huiverig voor. Hij had een vaag vermoeden, dat de twee roedelopers wel eens stiekum een afspraak zouden kunnen maken om zogenaamd dezelfde banen te vinden, liever dan elkaar voor ezels uit te schelden. De ontdekking van Pops wichelroede-gevoeligheid was derhalve een bijzonder welkom geschenk.... doch niet voor Potz, want de banen die Pop vond, klopten zowat nergens met de prachtige banen, door Potz in kaart gebracht.
„Wat drommel!” brulde de oude Lord die middag, nadat hij Pop al wichelende de hele hall had laten aflopen. „Ik heb veel lust, Potz, je op staande voet mijn kasteel uit te smijten. Op de meest ergerlijke wijze heb je mij voor de mal gehouden! Het riekt naar oplichterij, dat zeg ik je. Verdacht!”
De kaarten met de banen van Potz en met die van Pop lagen naast elkaar op een halltafel en het enige dat op beide kaarten overeenstemde waren de plattegronden. Potz had drie banen gevonden welke elkaar op vier punten kruisten. Pop vond er één, die dwars door de hall liep. Thea, die sirenewacht had terwijl Wanda sliep, hoorde het gekrakeel met belangstelling aan. In tegenstelling met de vorige dag was zij nu overtuigd dat Pop géén comedie speelde, maar wel degelijk gave had om haar handen op bepaalde plaatsen een wichelroede te laten uitslaan. „Verklaar mij hoe dit kan!” brieste Lord Birkenfoote, met beide handen op beide plattegronden slaande. „Ik heb géén reden om de bevindingen van dit jonge, onervaren meisje in twijfel te trekken. De jouwe wèl!”
Potz stond met de handen op zijn rug dat alles aan te horen, maar nu ontplofte hij toch. Hij wierp beide armen uitéén in een dramatisch gebaar.
„Aber warum ik wel? Wáárum heeft zai gelijk, die van wichelroedes niets afweet und iek.... ein Mann van vaiftien jaar ervaring....”
„Omdat ik jou voor je werk dik betaal en háár niet!” zei Lord Birkenfoote. „Omdat jíj een reden hebt om mij aan het lijntje te houden en zij niet. Verklaar mij anders hoe dit kàn!”
Potz stond er enigszins wanhopig bij. Hij was vroeg in de ochtend al raar gaan kijken. Om kwart over negen had hij zijn haren in de war gestreken. Om half elf was hij begonnen, nu eens op het ene been te staan en dan op het andere. Om twaalf uur was hij wit en een half uur later vuurrood. Nu begon hij te transpireren, haalde een enorme witte zakdoek uit een zak en begon zijn gezicht af te vegen.
„Iek kan het niet verklaren,” zei hij moede. „Iek ben een eerlijk man und altijd eerlijk in main werk geweest. Misschien beeldt dat maisje ziech wat in.”
Pop, die beide kaarten op tafel had staan bestuderen, richtte zich op.
„Luister, vriendelijke vriend,” zei zij gevaarlijk rustig. „Voor wichelroedelopen, dat is mij al wel duidelijk, heeft men niet veel hersens nodig....”
„Juist,” zei Lord Birkenfoote. „Precies! Zeer juist. Ik zou zelfs willen zeggen: hoe minder hersens en fantasie, hoe eerlijker de bevindingen en resultaten.”
„Dat is dan ook zijn enige excuus,” ging Pop verder, op Potz wijzend. „Is het nooit in mijnheer de expert zijn machtig brein opgekomen, dat verschillende wichelroede-lopers wel eens op verschillende sóórten aardstralen zouden kunnen reageren?”
Potz staarde haar koe-achtig aan, maar Lord Birkenfoote hief met een ruk het hoofd op.
„Aha! U bedoelt: wichelroedeloper A reageert alleen op stralen van soort A en ....”
„Wichelroedeloper B bespeurt van stralen A totaal niets, maar vindt stralen B, waarvoor A ongevoelig is.”
Potz begon bedenkelijk aan zijn kin te trekken.
„Dat habe ich nooit overwogen,” zei hij kort. „Iek geloof het ook niet.”
Lord Birkenfoote keek hem aan van onder zijn snorren van wenkbrauwen scherp aan.
„Vreemd, Potz. Er zijn maar twee mogelijkheden: òf die theorie is juist, òf jij hebt de zaak voor het lapje gehouden.”
Potz richtte zich waardig op en keek over zijn machtige kin neer op de oude lord.
„Ik houd niets of niemand voor lapjes,” verklaarde hij. „Main wetenschap ies mai hailig. Iek trek mai terug in main appartement. Iek heb de eer u te groeten.”
Hij keerde zich om en wandelde met afgemeten passen naar de trap. Lord Birkenfoote kruiste de armen en staarde hem nadenkend na.
„Vreemd,” zei hij, toen Potz rond de hoek van de bovengalerij uit het gezicht was verdwenen. „Als de man werkelijk een oplichter of bedrieger was, had hij dat excuus vlotter aangenomen.”
„Tenzij hij slimmer is dan hij eruit ziet,” merkte Thea op.
Lord Birkenfoote keerde zich een halve slag om en keek haar aan of hij zich nu eerst van haar aanwezigheid bewust werd.
„Dommer kan in ieder geval niet,” zei hij kort. „Komt u mee, juffrouw Pluvier.”
Hij wandelde door de openstaande voordeuren de helle zonneschijn in, gevolgd door Pop met in haar ene hand een wichelroede en in de andere hand een bundel plattegronden. 
Wanda kwam de trap af, zag Thea zitten en stevende op haar af.
„Wat is er aan de hand? Ik kwam boven Potz tegen met gebalde vuisten en algemene tekenen van beginnende moordlust.”
Thea zei opgewonden:
„Wanda.... Pop speelt géén comedie. Het is echt!”
Wanda keek haar even aan en zakte neer op een leren krukje.
„Kom nou, zeg....”
„Ja, heus! Ik heb haar urenlang buiten en binnen bezig gezien. Ik durf mijn hoofd verwedden! Het schijnt dat ruwweg één mens op de tien een beetje wichelroede-gevoelig is en één op de duizend werkelijk begaafd. Dat heb je of je hebt het niet.”
„En wat....?”
Buiten klonk een langgerekte schal van een tweetonige autohoorn. Een grijsgroene, open Buick kwam tot stilstand voor de open kasteeldeuren. Er zaten drie jonge mannen in plus een meisje. Wéér klonk de hoorn.
„Dáár heb je Francis en de rest,” zei Wanda. „Nu kan het feest beginnen.”
* * *
Het feest begon heel rustig met theedrinken op het waterterras. Achter het kasteel helde de bodem langzaam glooiend af naar een dichte groep kastanjebomen, waar doorheen een slingerend pad leidde naar een open ruimte met in het centrum een vijver ongeveer even groot als een ruim stadsplein. Er dreven prachtige waterlelies in en aan één zijde was een overdekt botenhuis met roeiboten en een kano. Vanuit de vijver leidde een gegraven kanaal dwars door struiken heen naar een riviertje verderop. Aan de kasteelzijde van de vijver was een terras aangelegd: een werkelijk sprookjesachtig soort toneel, omgeven door lage muurtjes van oude zandsteen die overgroeid waren met bloeiende rozestruiken en kamperfoelie. Om half vijf die middag zaten zes mensen aan de rand van het water thee te drinken, die door Wanda werd geschonken nadat de butler alles naar het terras had gereden op een groot model serveerboy op rubberwielen. Wanda had de meeste belangstelling voor de figuur van Francis, maar Francis zei niet veel. Hij was groot en fors gebouwd, had donker golvend haar en grauwe ogen en een nogal grote, maar prettig gevormde mond. Hij droeg een lichtgrijs flanellen pak met een bijna onzichtbaar blauw streepje en een donkerblauwe das op een lavendelkleurig shirt. Zijn das zat een tikje scheef, zijn broek zat niet feilloos in de plooi en hij rookte, achterover liggend in een der rieten ruststoelen, een pijp. Het middelpunt van het pas aangekomen gezelschap werd gevormd door een jeugdig en dik jongmens, voorgesteld als Dumdum Oberon, die af en toe een zonnebril opzette met spiegelende glazen, waarin de voorgestelde partij wel zichzelf en het hele landschap zag gereflecteerd, maar niet de ogen van Dumdum, die met een sterk Amerikaans accent sprak. Bovendien praatte hij veel en zo langdurig, dat weinigen uit het gezelschap in het begin de kans kregen iets anders te doen dan luisteren. Dumdum Oberon gaf zijn mening over het Engelse Landschap (dat hij zo typisch Engels vond), over Engelse auto’s (die hij zo rustig-conservatief noemde) en over vele andere dingen, waaronder de intelligentie van president Truman, het geheim van het succes van kettingbrieven en de vermoedelijke graad van hitte achtduizend voet onder het oppervlak der aarde. Kiddy zat licht voorover gebogen in een ligstoel en streelde de oren van twee harer honden, die met rose tongen uit hun bekken zacht hijgden, terwijl de waterval van Dumdums woorden over hen allen heen kabbelde. Ondertussen schonk Wanda thee, rookte Francis zijn pijp en zaten de beide overigen in het gezelschap uit te kijken over de vijver. Het meisje was kort en dik, evenals haar broer (zij was voorgesteld als Dotty Oberon), had kort, blond haar, dat zij af en toe naar achteren schudde en zij rookte zonder ophouden cigaretten uit een klein, kennelijk gouden pijpje. Zij gebruikte een aansteker van goud, droeg een polshorloge van goud met briljantjes en bekeek zich kort na haar aankomst op het terras in een combinatie van poederdoos, lipstickhouder en cigarettenkoker die bij het neerleggen op tafel een zwaar geluid maakte of ze minstens een pond aan goud bevatte.
„.... zoals die twee ijsberen die over het strand liepen,” hoorde Wanda, wier gedachten even waren afgedwaald nu Francis zeggen. Hij sprak langzaam en een tikje slaperig. „En die een bruine beer tegenkwamen.”
Dumdum boog zich voorover, nam een petit four van een schaaltje en beet erin. „En wat was er met die ijsberen?”
„Wel,” zei Francis lijzig, omhoog kijkend naar de lucht, met zijn ogen een tikje dichtgeknepen tegen de felle zon. „Die zagen een bruine beer aan komen sjokken en de ene stootte de ander aan en zei: „Kijk buurman Bruin eens.... die is vàst naar de wintersport geweest.”
De derde man in het gezelschap, die was voorgesteld als Lord Lauderdale (en nog wat) liet een korte lach horen. Kiddy glimlachte tegen de oren van haar honden. Wanda keek even op en zag Dumdums zuster, Dotty, met een vaag geërgerd gezicht tegen het vuur van haar cigaret fronsen.
„En dan die meisjes-krokodil,” zei Lord Lauderdale, „die meerderjarig werd....?”
„Meisjes-krokodillen worden nooit meerderjarig,” zei Francis en klopte zijn pijp uit op hak van zijn schoen. „Die blijven héél hun leven minderjarig. Zelfs als ze trouwen.”
Het meisje Dotty loosde een diepe zucht en sloeg tweemaal met haar gouden cigarettepijpje in de lucht om de peuk eruit te krijgen. Francis knipoogde tegen Lauderdale, die lang was en zandkleurig haar had met een zandkleurig snorretje, waar hij voortdurend aan draaide. „Wat was er nu met die meisjes-krokodil, Lauderdale?”
„Wel, die had nog stééds geen goede man kunnen vinden,” zei de lange Lord lijzig. „En haar moeder nam haar eens onderhanden. „Krokje,” zei haar moeder. „Goede mannetjes-krokodillen zijn schaars en de tijden slecht. Het ziet er naar uit dat je voorlopig je eigen brood zult moeten verdienen met je eigen carrière bouwen. Het wordt dus tijd dat jij je op de toekomst gaat bezinnen.” En Krokje, het krokodilletje, was een goede krokodillendochter en zei dus: „Ja, mama.”
„Dus, Krokkie,” zei de oude, wijze moederkrokodil, „het wordt tijd dat je er eens ernstig over gaat nadenken wat je later worden wilt: een paar schoentjes of een handtasje.”
Francis gooide zijn hoofd achterover, gaf drie lange, luide lachstoten en begon zijn pijp weer te stoppen. Wanda glimlachte, Kiddy keek op en lachte tegen de lange man. Dumdum grinnikte met een mondvol van een nieuwe petit four. Alleen zijn zuster Dotty keek boos. Dumdum at vlug zijn mond leeg, maakte een verontschuldigend handgebaar tegen Wanda en sprak snel:
„Stoor u niet aan mijn zuster. Zij begrijpt geen enkele mop. U kunt haar een complete jaargang van de New-Yorker geven, maar zij slaat alle moppen over omdat zij ze toch niet begrijpt.”
Dotty wendde zich opzij naar Kiddy en vroeg:
„Woont u met uw vader alléén in dat kasteel? Heb ik dat goed begrepen?”
Kiddy knikte, intussen de lange oren van haar jachthonden strelend.
„Wij hebben wel eens gasten, natuurlijk, maar toch niet zoveel als in de tijd dat moeder nog leefde.”
Dotty keek van Kiddy naar het kasteel, dat tweehonderd meter verder tegen de blauwe lucht verrees met zijn honderden vensters, grote en kleine torens, vleugels, uitbouwen en terrassen.
„Hoe verschrikkelijk onpractisch,” zei Dotty en paste en nieuwe cigaret in haar houder. Wanda had in het begin getracht Kiddy naast Francis te krijgen, maar Kiddy zèlf had dat snel voorkomen door de theewagen tussen hen in te rijden en Wanda daarmee te belasten. Francis boog zich nu voorover en opperde:
„Zeg, Kiddy, zullen wij een eindje gaan roeien?”
Kiddy aarzelde even, schudde dan haar hoofd, keek hem even aan en begon te praten tegen de lange man met het zandkleurige snorretje die rechts naast haar zat.
Dumdum had zijn bril afgezet en zat weer te praten tegen niemand speciaal. Ondertussen dwaalden zijn bleekblauwe ogen nieuwsgierig overal rond. Hij trof Wanda als een wonderlijk soort van feitenverzamelaar. Sommige mensen zijn zo: zij verzamelen feiten en wetenswaardigheden juist zoals een encyclopaedie. Zij kunnen precies vertellen hoeveel millioen eieren een karper per jaar legt, hoeveel mijlen de aarde van de zon af staat en hoeveel haren er gemiddeld zitten op een varkensrug. Zij weten dat een mens gemiddeld zoveel duizend calorieën per dag nodig heeft om behoorlijk gevoed te zijn; zij weten dat een kip 21 dagen moet broeden om een kuiken klaar te krijgen en weten dat margarine bij het braden een hogere temperatuur kan bereiken dan natuurboter, maar met al die feiten en wetenschappen samen, zijn zij niet in staat een ei behoorlijk te bakken.... dat doet een meisje dat nauwelijks lezen of schrijven kan, beduidend beter. Dumdums ogen zwierven rond met een leergierige, onverzadelijk nieuwsgierige blik, alsof hij de haarkleur van Kiddy, de lengte van Wanda’s wimpers en het aantal platte stenen op de vloer van het terras voor eeuwig in zijn geheugen wilde prenten. Ondertussen ging zijn stem door met het opspuiten van reeds vroeger vergaarde feiten, juist als een ratelautomaat.
„Merkwaardig,” dacht Wanda. „En tòch krijg ik niet de indruk dat de man dom is, wat hij anders toch zeker zou zijn, hoeveel dor feitenmateriaal hij ook in zijn geheugen heeft geperst.”
Francis verbrak plotseling haar gedachtengang door te vragen:
„U komt toch uit Holland, meen ik te hebben gehoord?”
Wanda knikte.
„Uit Den Haag.”
Even later, de kans grijpend om het spel vóór te bereiden, voegde zij eraan toe: „Ik ben het arme eendje uit de gefortuneerde familie.”
Francis’ ogen glimlachten. Zijn mond lag vast om de steel van zijn pijp en lachte niet.
„Och,” zei hij dan, weer om de steel van zijn pijp heen. „Ik kan héél wat dingen opnoemen die verre te verkiezen zijn boven het bezit van geld. Een goed stel hersens bijvoorbeeld, een goede gezondheid, of het prettig besef iets te hebben gepresteerd in het leven....”
„Lieve help,” dacht Wanda. „Deze man praat allerminst als iemand die tuk is op een fortuin. Maar mogelijk bezit hij al hersens, is hij gezond, heeft hij iets gepresteerd in het leven en vindt hij het geen slecht idee, wat geld erbij te huwen. Mogelijk ook is Kiddy een grotere uil dan ik dacht dat zij was.... Mogelijk ook is deze jongeman véél geslepener dan hij lijkt en zegt hij deze dingen juist om zijn doeleinden en motieven te camoufleren. Zoek maar uit.”
„Och,” antwoordde zij hardop. „Je ziet vaak dat iemand, die iets intens begeert of innig en lang naar iets verlangt, maar het niet heeft of krijgt, op den duur dat begeren ernaar uitroeit door zichzelf te suggereren dat hij het verlangde háát. Dat is natuurlijk óók verkeerd.”
Francis keek haar geïnteresseerd aan en nam de pijp uit zijn mond.
„Dat klinkt ongewoon intelligent. Geef eens een voorbeeld.”
„Kijk,” zei Wanda. „Neem een meisje dat dolgraag veel succes zou hebben bij jongens, maar te lelijk is om....”
„Gelukkig! Eindelijk een vrouw die niet over zichzelf praat.”
Wanda knikte even kort en afgemeten om het compliment en dacht bliksemsnel:
„Dit is om de hier en ginder geen kwajongen! Hij had óók kunnen zeggen: „Daar heeft ú geen last van,” maar hij zei hetzelfde tienmaal complimenteuzer en geloofwaardiger. Geloofwaardiger.... Een meesterlijke leugenaar dus als het in zijn kraam te pas komt....” Hardop ging Wanda verder:
„We hadden het over een willekeurig meisje, dat dolgraag veel succes zou hebben bij jongens, maar te lelijk is. En dat eeuwige verlangen naar een eigen liefde, met als gevolg de voortdurende teleurstelling kan zij niet stééds met zich dragen. Zij gaat dus het verlangen doden. Zij schakelt zich dus om door het verlangen van zich af te stoten, zich te suggereren dat zij mannen háát. Zij wordt verzuurd, bitter en zoekt haar levensdoel ergens anders.”
„Zij kan natuurlijk óók,” zei Francis en blies een straal rook naar een bij die om zijn hoofd zoemde, „haar eigen vrouw zijn ontkennen; dus platte schoenen gaan dragen, mannelijke allures aannemen en zeggen dat zij niets van onzin als liefde wil weten.”
„Dat is een andere methode die een zelfde doel bereikt. Een soortgelijk iets ziet men bij mensen die niets bezitten. Onder de communisten bijvoorbeld vindt men absolute idealisten. Maar er zijn er ook niet weinigen onder, die intens verlangen naar geld en weelde.... die het besef dat ànderen rijk zijn en zíj niet, eenvoudig niet kunnen verdragen en zich dus rust verschaffen door geld en bezit, plus hen die bezitten intens te gaan haten....”
Op dat ogenblik kwam Pop Pluvier aanwandelen. Zij liep vrij snel en was vermoedelijk wat zenuwachtig, stapte van het hogere terrein rondom het terras af, boven op een van Kiddy’s honden die in de schaduw lagen te dutten, verloor haar evenwicht en plofte languit over de knieën van Dumdum Oberon, die juist had meegedeeld dat de Engelse lengtemaat genaamd „yard” gelijk is aan precies drie Engelse voeten, oftewel 0,9144 meter. Wanda hield haar hart vast. Zij liet haar ogen snel naar rechts gaan en zag het ontstelde gezicht van Kiddy. Maar Pop redde zich werkelijk meesterlijk. Zij richtte zich op, keek op de stomverbaasde Dumdum neer, schudde haar hoofd en zei:
„Een duidelijk geval van met de hond in huis vallen.” Zij stak haar hand uit en zei: „Pop Pluvier.” Dumdum wist niet hoe snel hij overeind moest krabbelen en zijn naam mompelen.
„Ik hoop en vertrouw,” ging Pop door, haar hand terugnemend en beginnend zich tot Francis te wenden, „dat u zult begrijpen dat ik hier geen gewoonte van maak.”
„Oh.... ah.... natuurlijk,” begon Dumdum.
„Want ik val bij voorkeur over katten,” besloot Pop. „Niet over jachthonden. Ze ruiken zo naar kruitdamp, weet je.”
Francis begon te lachen, keek naar het stomverbaasde gezicht van Dumdum, begon nog harder te lachen, stond op en schudde Pop de hand.
„Hello,” zei Pop en keek hem even aan. Wanda wierp weer een blik op Kiddy, die bezig was haar jachthond te strelen. Zij keek nu niet op, maar verloor kennelijk geen letter van wat er gezegd werd. De rest van de introductie verliep zonder enige moeite, maar het was terstond duidelijk, dat Francis in Pop was geïnteresseerd. Dat kwam mogelijk, doordat Wanda van het korte moment waarin Pop aan Dotty en de lange Lauderdale met het snorretje werd voorgesteld, gebruik maakte om zijdelings Francis in te fluisteren:
„Daar is nummer twee van mijn afzichtelijk gefortuneerde relaties.”
Francis grinnikte tegen haar.
„Wij moeten maar erg vriendelijk tegen ze zijn, in de hoop dat iemand ons in een testament gedenkt.”
Wanda boog zich weer opzij en fluisterde:
„Als die juffrouw Dotty mij alleen die poederdoos nalaat, kan ik ergens stil gaan leven.”
Francis slikte een lach in en zei waarschuwend:
„Pas op dat Dotty zulke dingen nooit hoort. Ze neemt absoluut alles wat grappig bedoeld is, ernstig op. Het is dóód-vermoeiend met haar te praten.” Hij brak af en begon naar Pop te kijken, die verveeld achterover in een stoel lag, naar de theetafel staarde en op dat ogenblik informeerde:
„Thee! Alweer thee. Ik vraag me af: als thee nooit was uitgevonden, had het Britse Wereldrijk dan ooit kunnen ontstaan?”
Dotty, die vanaf het moment van binnenvallen aan één stuk door Pop had zitten bekijken, liet haar blik even en verbijsterd de kring rondwaren en begon weer naar Pop te staren, alsof zij gedwongen was te luisteren naar een gesprek in speciale geheimtaal.
„Het Britse Wereldrijk,” verklaarde sloom de lange zandkleurige, wiens complete naam nu Lord Lauderdale McLeod was gebleken, „is ontstaan dankzij de vechtlust van de Ieren, het genie der Schotten en de weergaloze ongeschiktheid der meeste Engelse vrouwen om het hun man thuis naar zijn zin te maken, zodat zij van stomme verveling koloniën gingen verzamelen.”
„Een bewijs te meer,” zei Kiddy, „voor de beslissende invloed der vrouw op de ontwikkelingsgang der historie.”
„Liefste Kiddy,” zei de besnorde Schot met een geeuw, „jouw aantrekkelijkheden zijn dusdanig, dat zelfs Hitler, als hij je maar tijdig had ontmoet, om zijn pantoffels zou hebben geschreeuwd en de oorlog afgelast.”
Het gelach dat opging was zo groot, dat de vogels aan de overkant van het meer opvlogen.
„Het is, tussen haakjes, een historisch feit,” sprak Dumdum Oberon, „dat Hitler last had van beginnende platvoeten en derhalve een paar pantoffels bezat van gemsleer met speciale steunzolen.”
„Doch, in tegenstelling met de algemeen gangbare opinie,” spotte Francis, Dumdums toon nabootsend, „had Hitler in zijn broeken geen hakenkruis, maar een gewoon kruis.”
Dumdum keek boos en het algemeen gelach was nu zo vreselijk dat de kopjes rinkelden. Daarna was het ijs definitief gebroken en werd het gesprek algemeen. Kiddy praatte met Lord Lauderdale, Wanda met Dumdum over statistiek, Dotty zei af en toe iets tegen Kiddy en Francis zat voorover in zijn stoel en praatte tegen Pop. Wanda luisterde daarnaar met één oor. Het ging prachtig. Pop gaf zich nergens bloot en speelde brilliant de rol van het een tikje verveelde, rijke kind. Af en toe stelde Francis een meer persoonlijke vraag, die Pop schitterend pareerde. Bijvoorbeeld:
„U komt ook uit Holland, nietwaar?”
„Ik kom gráág uit Holland,” antwoordde Pop. „Holland is een heerlijk land om uit te verdwijnen.”
„Uw Engels is voortreffelijk. Reist u veel in het buitenland?”
„Het kan moeilijk anders,” zei Pop. „Wij hebben maar zo’n klein beetje binnenland.”
„U moet toch véél in Engeland gereisd hebben. Zoals ik al zei: uw Engels....”
Pop keek hem plotseling openhartig en vertrouwelijk aan en zei:
„Ik ben een jaar lang gouvernante geweest bij Shakespeare.”
Daarna gaf Francis het op. Hij stelde geen persoonlijke vragen meer, maar begon over zichzelf te praten. Wanda constateerde tot haar vreugde en voldoening, dat Pop niet de fout maakte (die veel meisjes zouden hebben gemaakt) de oude, vertrouwde regel te volgen dat een man elk meisje aanbiddelijk en super-intelligent vindt, mits zij maar intens genoeg naar hem luistert. Zulk een bête tactiek zou niet hebben gepast bij Pops aangenomen rol en paste trouwens evenmin bij Pops eigen persoonlijkheid.
„.... zie je,” hoorde Wanda Francis zeggen. „Ik ben verslaggever voor de New York Herald Tribune. Ik heb altijd voor een krant willen werken en ....”
„Ha!” riep Pop, hem in de rede vallend. „Eindelijk iemand die me iets over kranten kan vertellen.”
„Wat wil je weten?” vroeg Francis begerig.
„Hoe ze op een krant kans zien om een vreselijk interessant geval als een ongeluk of een inbraak zó stom te verslaan dat je in slaap valt als je het leest.”
Wanda schoot bijna in een schaterlach. Het duurde vijf tellen vóór Francis antwoordde:
„Ja, eh.... kijk eens....”
„En laat me nu alsjeblief niets lezen dat jezelf hebt geschreven,” ging Pop verder, „want ik vind je heus niet onaardig en je hebt leuke handen ik wil de illusie houden dat jij je tenminste níét aan van die onleesbare, taaie brij bezondigt. Luister: ik zoek iemand die persoonlijk met Rita Hayworth heeft gesproken. Heb jij ooit Rita Hayworth geinterviewd?”
Francis was volkomen van de kaart. Hij was volslagen van het slagveld af geveegd. Hij bekende, dat hij Rita Hayworth nooit had geinterviewd. Hij liet alle pogingen varen om snel indruk te maken op Pop en ging over tot amusante anecdotes uit zijn loopbaan als verslaggever. Maar hij was met geen stok meer van Pop af te slaan. Kiddy speelde met de oren van haar honden, praatte met Dotty en Lauderdale en af en toe met Dumdum. De zon zakte lager en lager en de schaduwen der kastanjebomen werden langer.

XIV

Het diner begon te half acht en was een rustig, vredig maal grotendeels dank zij het feit, dat Lord Birkenfoote zich „van die onzin” verre wenste te houden en alléén in de bibliotheek at. In de voormiddag had Thea in overleg met de butler vastgesteld wat er zou worden gegeten en de butler had het toebereid. Onder groot gelach werd onder de hors d’oeuvres aan de gasten uitgelegd hoe de kwestie van de sirene-wachten was verdeeld.
 „Wat duivel,” zei Lauderdale over een zilveren kandelaber met kaarsen heen. „Kan ik ook niet een vrijwillig wachtje kloppen?” Dumdum had een ander idee: „Doe eenvoudig wat slaapmiddel in de koffie van de oude en iedereen slaapt de ganse nacht in vrede.”
„Ik vind het hele systeem bijzonder onpractisch,” verklaarde Dotty. „En wat een geldverkwisting! Wat kost dit allemaal niet aan belasting?”
„Een fortuin,” zei Lauderdale. „Dat kan ik je wel vertellen. Ons voorouderlijk tehuis is al sinds 1942 opgedoekt. Ze hebben er een kostschool van gemaakt.”
„Praat me alsjeblíéft niet van kostscholen!” riep Kiddy met een grimas.
Dotty zat peinzend rond te kijken, met de gevouwen handen onder haar kin.
„Wat zou je in deze tijd van woningnood van een gebouw als dit al niet kunnen maken? Wat zeg jij, Dum?”
Dumdum draaide een leeg wijnglas om en om tussen zijn vingers. De kaarsvlammen weerkaatsten in zijn brilleglazen. Hij droeg nu een bril met zwart-hoornen rand.
„Ik zat er juist over na te denken. Als vacantiehotel zou het zijn geld wel opbrengen.”
„Als vacàntiehotel? Wat ís een vacantiehotel?”
Francis boog zich voorover en legde uit:
„Dumdums vader is de man die hier in Engeland de Holiday-Camps is begonnen.”
„O! Die Butlin-Camps en zo meer?”
„Precies! Je koopt of huurt een enorme lap grond aan zee of aan het water, zet er een verzameling houten huisjes op, bouwt eetzalen en een bioscoop, koopt boten en schommels en neemt een stel gymnastiekleraren in dienst. Dan ga je andermans vacanties voor hen organiseren. Klaar.”
Dumdum keek op over zijn bril heen en tuurde Wanda aan.
„De kneep is dit,” legde hij uit, „de meeste mensen hebben nu eenmaal geen fantasie genoeg om zichzelf bezig te houden. Zelfs in hun vacantie kunnen ze zonder medemensen niet leven. Een familie die het hele jaar door in een huis zit en tegen haar eigen familiegezichten aanpraat, wil in de vacantie eens iets anders.... iets nieuws. Maar als ze op reis gaan en in een hotel zitten, praten ze wéér de hele dag tegen elkaars gezichten aan en zij vervelen zich stierlijk, want ze kennen daar niemand.”
„Kan ik me indenken,” knikte Wanda. „Hoewel ik mij persoonlijk nooit zou vervelen. Zolang ik een boek heb en een paar ogen....”
„De meeste mensen zijn ànders,” zei Dumdum kortaf. „Vandaar ook het succes van autocars en gemeenschappelijke reizen. Men wordt in contact gebracht met andere mensen en hoeft zelf niets te bedenken. Alles wordt voor hen bedacht. Op een gegeven ogenblik is mijn vader op het denkbeeld gekomen om dat op nóg grotere schaal te doen. Je kunt natuuurlijk een reis of een complete vacantie organiseren in groepsverband van bijvoorbeeld honderd mensen en die onderbrengen in bestaande hotels. Maar je hebt alles nòg beter in de hand, als je hen onderbrengt in een eigen vacantiekamp.... waarin àlles op vacantie, ontspanning en amusement is ingericht.”
„Zou iets voor míj zijn!” mompelde Pop. „Mijn ideaal van een vacantie zou in zo’n geval zijn om eindelijk eens te ontsnappen aan mensen die alles voor me regelden.”
Dumdums brilleglazen schonken haar een korte blik. „U is een typische individualiste, juffrouw. Verreweg de meeste mensen voelen zich aan zichzelf overgelaten doodongelukkig. Heeft u zich ooit afgevraagd waarom iemand naar een café gaat? Om koffie te drinken? Kan hij thuis ook. Om een glas port of een borrel? Kan hij thuis goedkoper, comfortabeler en mogelijk beter drinken. Neen, mejuffrouw. De mens gaat naar een café om tegen de gezichten van andere mensen aan te kijken. Een café dat meestal leeg is, verliest hoe langer hoe meer klanten. De café’s die gezellig vol zijn, worden hoe langer hoe drukker.”
„Goed,” zei Kiddy. „Ik geloof dat. Het is ook de enige mogelijke verklaring waarom mensen in kudden op vacantie gaan. Maar hoe had je gedacht van een onherbergzame stenen pyramide als dit kasteel een feest- en lustoord voor vacantiegangers te kunnen maken?”
Dumdum stak een cigaret op:
„Omdat de massa de snobistische aantrekkingskracht van het logeren in een kasteel niet kan weerstaan. Niet alleen zouden zij hier mede-vacantiegangers vinden plus alles wat bij een vacantiekamp hoort, waarvoor hier ruimte te over is, maar bovendien zouden zij bij hun thuiskomst kunnen vertellen dat zij in een echt kasteel hadden geslapen. Aan hun kennissen zouden zij prentenbriefkaarten kunnen sturen van de imposante gevel. Dáárom, beste miss Howard. En we zouden in de brochures erbij kunnen vermelden dat dit een vacantiehotel is - zogenaamd - voor het betere publiek en iedereen zal zich het vuur uit de schoenen lopen om hierheen te komen.
„Er zijn vele manieren blijkbaar,” zei Pop peinzend, „om rijk te worden. Doch slechts weinige hebben mijn onverdeelde sympathie.”
Wanda zag haar kans en greep die snel:
„Jij hebt makkelijk praten, ja. Jij hoeft je fortuin alleen maar te erven.”
Dumdums zuster Dotty keek Pop enigszins gekwetst aan.
„Als u bedenkt, dat duizenden families, dank zij vacantiekampen, zich kostelijk amuseren, terwijl zij zonder deze kampen zich waarschijnlijk stierlijk zouden vervelen in een of ander suf hotel aan de kust, lijkt mij dat het verschaffen van extra levensvreugde aan zovele mensen een taak is, die niet per se tegen de borst hoeft te stuiten.”
„En,” vulde Lauderdale aan met ten hemel gewende blik en een licht spottende trek om zijn snorretje, „natuurlijk is niet per se àlles waar men geld op toelegt nobel en àlles waarbij men geld verdient, onwaardig. Het heerlijkst is als men het edele doel met behoorlijk geldverdienen kan verenigen.”
„Juist!” beaamde Dotty, maar haar broeder Dumdum keek vorsend en wat onzeker over zijn bril heen naar Lauderdale, die hem nu echter openhartig en onbevangen aanblikte.
„Dag goede, ouwe Dumdum!” zei hij. „Weldoener der mensheid! Ik wou dat je míjn kasteel had gekocht. Je had er vast meer voor gegeven dan die kostschooljuffrouwen.”
„Waar is Potz?” vroeg Kiddy abrupt.
„Potz-tausend!” zei Thea.
„Potz pruilt in zijn appartementen,” verklaarde Wanda. „Zijn wichelgenie is miskend en hij zint vermoedelijk op wraak.”
„Maar moet hij dan niet eten?”
„Hij bakt clandestien eieren op een vuurtje van oude wichelroedes,” zei Thea. „Wie wil ijs na en wie koffie?”
* * *
Om kwart over acht nam Wanda de wacht weer over. Pop had resoluut verklaard dat zij de eerste vier en twintig uur geen wichelroede meer kon zíén en gaf iedereen opdracht om, als Lord Birkenfoote het in zijn hoofd haalde wéér te willen gaan wichelen, te verklaren dat zij met schele hoofdpijn in een bos varens lag te slapen. Daarna was zij ondergedoken in de violette salon in de Oostertoren, samen met Francis, Kiddy en de rest van het gezelschap. Wanda zat in de hall en zag plotseling Thea voorbijstuiven, kennelijk op weg naar haar slaapkamer.
„Ga jij naar bed?”
Thea aarzelde en bleef staan.
„Och nee, ik heb nog geen slaap. Even een andere jurk aantrekken.”
„Oh,” zei Wanda. “Veel plezier.”
Thea bleef even boven aan de balustrade staan, alsof zij nog iets wilde zeggen, wendde zich dan kort af en verdween de gang in. Wanda zat even op haar boek te staren zonder de woorden te zien. Thea was weer eens verliefd. Natuurlijk. Maar op wie? De dikke Dumdum leek onwaarschijnlijk. Bleven over: Francis en Lauderdale McLeod. Wanda zuchtte en stak een State-Express op. Het zou wel zo prettig zijn, bedacht ze, als er een snel en afdoend geneesmiddel tegen verliefdheid bestond.... zoals gorgelen met „Anti-Halsoverkop”, of drie tabletten “Benderaf” voor het slapen gaan. Maar ja, verliefdheden behoorden, evenals de gewone verkoudheid, radiopraatjes en griep tot de vermoedelijk chronische kwalen der mensheid. Bovendien was het in hoge mate onzeker of Thea het wel leuk zou vinden van een verliefdheid af te raken. Zij was het type dat op periodieke verliefdheden welig tiert. Zij had ze vermoedelijk nodig evenals vitamine C en beenderkalk.
* * *
En vanaf dat moment begonnen de gebeurtenissen op Lord Birkenfoote’s kasteel zich te ontwikkelen met de onvermijdelijkheid van een keten van oorzaak en gevolg, hoewel de meisjes achteraf pas konden nagaan hoe alles zich precies had toegedragen. Wanda bleef rustig zitten en las. Om kwart over negen loeide de Lord. Hij wenste verse koffie en toast met oude Stilton-kaas. Kiddy en Thea kwamen ieder eenmaal naar beneden uit de toren om Coca Cola, sherry of zoutjes te halen. Ergens in de verte draaide een gramofoon. En om kwart voor tien kwam de butler de hall in drentelen. Wanda keek op van haar boek.
„Goeden avond, miss,” wenste de butler met een lichte, hoofse neiging. „Is er nog iets van uw verlangen?”
„Heus niet, Blowbeer,” zei Wanda vriendelijk. „En als ik iets nodig mocht hebben, kan ik het zelf wel vinden, denk ik. Je wilde zeker naar bed gaan....? Je zult wel moe zijn.”
De butler stond met zijn tenen tegen de rand van een tijgervel en stond een tikje verloren te kijken. Wanda had natuurlijk kunnen zeggen: „Wel te rusten dan” en zo het gesprek afkappen (iets wat zij half en half van plan was, want haar boek boeide haar in hoge mate), maar van de andere kant boeide de figuur van de butler haar óók.
„Je kijkt of je nog iets op je hart hebt, Blowbeer.”
De butler keek op haar neer, correct rechtop staande.
„Het is his Lordship die mij zorgen baart, miss. Het gaat verkeerd met hem.”
Wanda legde haar boek ondersteboven open op het tafeltje en ging wat voorover geleund zitten.
„Hoe bedoel je dat, Blowbeer?”
De butler liet een droog kuchje horen en keek wat schichtig omhoog naar de eiken ommegang. De bovengalerij was geheel verlaten. Hij liet zijn stem nog iets verder dalen:
„Ik ken his Lordship al heel lang, miss. Sinds 1937 ben ik bij his Lordship in dienst en hij is een man, als ik zo vrij mag zijn dat op te merken, met vele eigenaardigheden, maar die ook veel voor mij gedaan heeft.” Hij kuchte wederom droog en schuifelde even met zijn voeten. „Ik had destijds buitengewoon grote moeilijkheden met mijn zenuwgestel, miss en his Lordship is een man die zich daarvoor ging interesseren. Hij heeft mij naar een zenuwspecialist gezonden en sindsdien leef ik als een gelukkig man, miss.”
„Aha,” zei Wanda, die niet goed wist wat voor commentaar te geven. „Is dat mede verantwoordelijk voor je belangstelling in de psychologie?”
De butler, hoewel er ogenschijnlijk niets aan zijn houding veranderde, scheen plotseling op te leven. Er kwam een nieuw licht in zijn ogen en Wanda dacht: „O, jée.... daar ga ik weer! Wéér vertrouwelijkheden.....ditmaal van de butler. Wat ben ik begonnen!”
Maar toch had zij het niet geheel bij het rechte eind, want Blowbeer kuchte opnieuw en ging voort:
„Ik ben his Lordship veel dank verschuldigd, miss en dat geeft mij ook de moed zo vrijpostig te zijn thans naar voren te brengen wat mij op het hart ligt.”
„Spreek vrijuit,” zei Wanda op een toon of het een slechte regel betrof uit een toneelstuk van een amateurgezelschap.
„Wel, miss, het geval met his Lordship is volkomen duidelijk voor iemand die hem goed kent: his Lordship is een man met een buitengewoon actieve en nieuwsgierige geest. Er zijn vele dingen die hij in zijn hart, vanaf zijn twintigste jaar had willen doen.... maar hij kreeg nooit de kans om ze te doen.”
Wanda knikte:
„Hij heeft natuurlijk een vreselijk druk leven geleid.”
„Jawel, miss. Ongeveer anderhalf jaar geleden heeft hij zich uit de zaken teruggetrokken en kort daarna overleed her Ladyship. Als ik zo vrij mag zijn het zo uit te drukken, miss, weet his Lordship op het ogenblik met zichzelf geen raad.”
„Hij zoekt als het ware naar dingen om zich mee bezig te houden, bedoel je?”
„Precies, miss. Maar als hij een week met iets bezig is, verveelt het hem al weer. Hij wordt ongedurig, kribbig....”
Wanda haalde haar wenkbrauwen op:
„Is hij dan niet altijd zo lastig geweest als hij nu is?”
De butler schudde het hoofd. Het licht van de electrische kroon die aan een koperen ketting in het midden van de hall hing, glansde op zijn zilverwitte haren.
„Zó erg niet, miss. Hij was natuurlijk altijd wel kortaangebonden en ongeduldig, maar nu is hij, als ik zo vrij mag zijn het zo te noemen, miss, even lastig als een kind dat niet buiten in de plassen mag spelen.”
Wanda schoot even in de lach.
„Goed. Maar wat kunnen wíj daaraan doen? In de lange winteravonden met hem trik-trakken?”
„Neen, miss.” De butler keek weer schichtig omhoog naar de schemerig verlichte ommegang. „Al dergelijke pogingen zijn slechts het bestrijden van de symptomen van de ziekte, als ik het zo mag noemen, miss. Als bijvoorbeeld bij een kind dat mazelen heeft.”
„Een kind dat mazelen heeft,” knikte Wanda. „Hoezo?”
„Als men zou proberen, miss, de rode vlekjes met poeder weg te werken. U kunt de rode vlekjes wel wegwerken, maar de ziekte blijft.”
„Aha. Goed, Blowbeer. Maar weet jij een manier om Lord Birkenfoote’s ziekte te genezen? En, om mee te beginnen, weet jij precies wat onze lastige Lord Birkenfoote mankéért?”
De butler knikte met overtuiging.
„Oh, yes, miss. Hij moet weer een krant hebben.”
Wanda zat hem even stil en peinzend aan te kijken. Zij keek zó lang nadenkend, dat de butler nader begon uit te leggen:
„Psychologisch gezien is de situatie deze, miss, als ik zo vrij mag zijn.... zolang his Lordship zijn kranten en drukkerijen had om mee te spelen en elke dag naar kantoor ging, had hij een uitlaatklep voor zijn rusteloze energie....”
„Welke energie door her Ladyship keurig werd gekanaliseerd,” vulde Wanda aan. „Die verhouding is mij bekend.”
„Precies, miss. Toen his Lordship zestig jaar oud werd, vond her Ladyship dat hij met werken op moest houden en his Lordship trok zich uit zaken terug. Dus hij had zijn.... zijn.... eh....”
„.... zijn speelgoed niet meer?” opperde Wanda.
De butler neeg het hoofd:
„Als u het zo uit zou willen drukken, miss, ja. Maar toen was her Ladyship er nog om.... eh....”
„Om his Lordship in het gareel te houden, bedoel je?”
De butler zuchtte even.
„Het is een genoegen, miss, als ik zo vrij mag zijn dat op te merken, te spreken met een dame van ongewoon snel begrip.”
„Dank je, Blowbeer,” zei Wanda met een ernstig gelaat. „Maar om nu practisch te worden.... moet ik uit de loop van dit gesprek opmaken dat je een plan hebt om Lord Birkenfoote’s energie op nuttige, althans minder dwaze wijze, te bestieren?”
„Inderdaad, miss,” zei de butler. „Eh....”
Op dat ogenblik gingen alle lichten in het kasteel uit.
* * *
Enkele seconden lang zeiden noch Wanda, noch de butler iets. Dan kwam van alle kanten tegelijk lawaai. Het protesterend noodgeloei van Lord Birkenfoote’s sirene kwam uit het duister aanjanken met een bijzonder sinister effect, want door de dikke duisternis werd de illusie van een luchtalarm wel zeer natuurgetrouw gesuggereerd. Van ergens in de verte kwam geroep en geschreeuw.... dan een verwijderd, maar helder gerinkel van veel glas dat in scherven viel. Opnieuw geroep. De sirene huilde hoger en hoger. Wanda was opgestaan, grabbelde op het tafeltje naar haar cigarettenaansteker, vond die en knipte het ding aan. Het miniatuurvlammetje was een lachwekkend klein puntje in de enorme hall.
„Alle lichten schijnen uit te zijn, miss,” sprak de butler. „Dat is zeer vreemd. Er liggen nooit meer dan zes of zeven vertrekken op één zekering. Ik zal gaan zien.”
Hij schuifelde weg in de richting van de diepe slagschaduwen bij de trap. De sirenehuil begon nu weer in hoogte te dalen. Boven op de gang klonken haastige voetstappen en dan een boze brul:
„Hoe komen mijn lichten uit, voor de duivel! Blowbeer!”
Wanda deed enkele passen naar voren, haar aansteker als een fakkeltje geheven.
„Blowbeer is naar het schakelbord kijken, mylord.”
Zij had het nauwelijks gezegd, of alle lampen vlamden weer op. Wanda knipperde met de ogen die intussen aan het duister waren gewend, liet haar arm zakken en deed haar aansteker uit. Blowbeer kwam de groen beklede deur onder de halltrap uit.
„Wat was dat voor dolle scherts?” informeerde his Lordship.
De butler wandelde naar het midden van de hall, plaatste zijn schoenen tegen elkaar, liet zijn armen langs het lichaam hangen en keek omhoog.
„Ik sta voor een raadsel, mylord. Iemand had de hoofdschakelaar naar beneden getrokken. Ik heb haar weer in de correcte stand teruggebracht.”
„Wel voor de duivel!” grauwde Lord Birkenfoote, onderzoekend van onder zijn ruige wenkbrauwen de hall beneden afloerend. „Wie haalt er hier dergelijke fratsen uit?”
Hij keek wantrouwend naar Wanda, alsof hij haar van dergelijke stunts verdacht, gromde dan binnensmonds nog wat en verdween weer de gang in.
„His Lordship lijkt mij, voor zijn doen, vanavond in een meegaande bui,” merkte Wanda op, doch op dat ogenblik klonken wederom haastige voetstappen uit een bovengang aan de andere zijde. Pop kwam naar de balustrade toe, leunend op de arm van Francis. Eén hand was in een kolossale olijfgroene badhanddoek gewikkeld terwijl er een rare, rode vlek op haar voorhoofd kleurde.
„Wanda!” zei ze. „O, Wanda, ik heb weer een spiegel gebroken!”
De butler kuchte bescheiden. Francis zei van boven af kortaf en scherp:
„Luister eens, is er hechtpleister hier? Ze heeft een knaap van een snee dwars over haar handpalm.”
In de verte begon nu het lawaai van de electrische gramofoon weer.
„Ik zal even halen, sir,” bood de butler aan. „Ik heb een verbanddoos in mijn vertrek.”
Francis leidde Pop, die nogal wit om haar neus zag, de trap af.
Wanda liep achter haar aan de keuken in.
„Pop, hoe kwám het in vredesnaam?”
„Och, heel gewoon,” verklaarde Pop. „De rest zat gramofoon te draaien in de Oostertoren en Francis en ik gingen nieuwe platen halen op Kiddy’s kamer. We waren net bezig, toen alle lichten uitflapten. Ik sprong op en wilde de gang op rennen om te roepen en ik dacht dat ik een open deur zag, zo’n doorgang, weet je, maar het was geen deur, maar een manshoge spiegel tegen de wand en ik bensde er middenin. Buil op mijn hoofd, snee in mijn hand en een bloedbad van her tot ginder. We hebben er maar een handdoek om gedraaid.”
Zij waren nu in de kolossale keuken en hielden Pops hand boven de gootsteen, terwijl Wanda er omzichtig de handdoek afwikkelde. De butler stond bij de tafel en pakte met veel vertoon zijn Rode-Kruisdoos uit.
Het bleek een knaap van een jaap te zijn vanaf de muis van de duim tot aan het begin van de pink, maar niet bijzonder diep.
„Hoeft tenminste niet gehecht te worden,” constateerde Wanda. „Je bent er goed afgekomen. Wondranden stevig tegen elkaar drukken en een paar dagen je hand niet gebruiken.”
„Hoera!” zei Pop. „Een paar dagen vrij van wichelen.”
Francis stond tegen het aanrecht, sloeg Wanda en de butler gade en rookte een cigaret. Uit de hall klonk een ongeduldige roep:
„Pop! Francis! Waar zitten jullie?.... En wat betekent al dat bloed op mijn kamer?”
Kiddy kwam de keuken binnenstuiven en bleef ontsteld staan.
„Wat is er in ‘s hemelsnaam gebeurd? Spelen jullie slachterijtje?
En waarom ging het licht uit?”
„Wat dacht je?” informeerde Pop. „Dat Francis en ik verstoppertje wilden spelen in het donker?”
„Wat Francis en jij wilden spelen laat mij Siberisch,” verklaarde Kiddy en drukte een halve cigaret uit in de bebloede gootsteen. „De koffie is op. Blowbeer, er waren toch van die blikjes ergens?”
„In de voorraadkast, miss Kiddy.”
„En een kist Cola.”
„Die zal ik voor je naar boven dragen,” kondigde Francis aan.
„Heerlijk,” zei Kiddy droog en bleef bij Pop en Wanda staan. „Hoe is dàt gekomen?”
Wanda vertelde het haar.
„Maar wie deed het licht dan uit?”
De butler stond zijn verbanddoos weer in te pakken. „Wat dat aangaat, als ik het zo uit mag drukken, miss, tasten wij nog in het duister. Ik was in de hall met miss Moens, toen het licht uitging. His Lordship was boven, maar toen ik bij het schakelbord kwam, bleek de hoofdschakelaar te zijn omgezet.”
„Maar....” Kiddy keek van de een naar de ander. „Wij waren met zijn allen samen in de toren. Alleen....”
„En wíj waren samen platen aan het uitzoeken,” zei Pop kort.
Tot dusver had iedereen gemeend, dat iemand anders het had gedaan, maar zij stonden elkaar nu wel wat verbaasd aan te kijken.
„Wie was er dan hier in de bediendenvleugel?”
„Niemand blijkbaar,” zei Wanda en voegde eraan toe: „Het spookt hier vermoedelijk. Nooit eerder gemerkt?”
„Een modern electronisch spook,” bromde Francis. „Waar zat die wichelroede-maniak ergens?”
Niemand wist waar de wichelroede-maniak gezeten had.
„Luister eens,” protesteerde Wanda. „Je wilt mij toch niet wijsmaken dat driehonderd pond Herr Potz het klaarspeelt de trap af te sluipen, de keuken in en weer uit, dat alles ongemerkt, terwijl ik in de hall de wacht houd, wel?”
De butler had zijn verbanddoos in de steek gelaten en was de bijkeuken in gelopen. Hij kwam nu terug en bleef nadenkend aan zijn neus staan trekken.
„De buitendeur van de bijkeuken staat open, miss Kiddy. Daar kan iemand door naar binnen zijn geslopen en er weer uit.”
„Maar waaróm?” riep Kiddy. „Waarom zou iemand hier binnensluipen, de hoofdschakelaar omdraaien en hem weer smeren? Een nogal flauwe grap.”
Francis vroeg scherp: „Wordt er iets uit de keuken vermist, Blowbeer?”
„Ja,” viel Wanda bij. „Het kan diezèlfde kerel zijn geweest, die we in de garage hebben verrast.”
De butler inspecteerde de keuken en de bijkeuken en kwam hoofdschuddend terug:
„Ik kan niets onregelmatigs ontdekken, miss.”
„Het was een vent die kolossale dorst had,” meende Francis. „Hij zag hier een kist Cola staan, sloop naar binnen, draaide de hoofdschakelaar om en smeerde hem met twee flesjes Coca Cola.”
Kiddy had een blikje Engelse koffie gevonden en kwam de keuken door met een tin gecondenseerde melk onder de arm. Zij zei over haar schouder:
„Neem jij de Cola mee naar boven, Francis?”
Francis boog diep:
„Graag, miss Kiddy.”
Zich oprichtend uit zijn buiging ontmoetten zijn ogen die van Wanda en hij trok een tragi-komisch gezicht. Wanda reageerde niet en strikte het laatste lintverband om Pops pols dicht.
„Tja....” dacht Wanda. „Ik ben benieuwd, hoe dat verder uitpakt. En waar zit Thea? Zou ze tòch verliefd zijn op Lauderdale?”
* * *
Thea zat boven in een open torenvenster. De muren van de Oostertoren waren bijna een meter dik en de ramen daar konden naar binnen worden opengeslagen, waarna er in elk raam een nis overbleef waarin men veilig en gemakkelijk kon zitten. Thea zat daar met opgetrokken knieën, de door schemerlampen verlichte kamer links van zich en rechts van haar een schitterend uitzicht over enkele kilometers maanverlichte tuinen, parken, bosschages en water. Dumdum Oberon lag lui in een lage stoel dichtbij haar en zijn zuster draaide platen. Lauderdale, de lange, kalme Schot, zat bij een laag, rond tafeltje en hield een glas whisky peinzend tegen het licht. Er werd weinig gesproken en daar waren redenen voor. Ten eerste stond de gramofoonversterker zo luid platen van Count Basie te draaien, dat een regelmatig gesprek slechts brullend had kunnen worden gevoerd. Lord Lauderdale zelf was nooit een stoere prater. Dat was een der hoofdredenen waarom hij en Dumdum zo goed met elkaar overweg konden: Dumdum kletste en Lauderdale leverde kort commentaar en dronk whisky. Thea had niet de minste behoefte aan praten. Zij zat in het open venster op de koele, eeuwenoude steen en keek naar het maanlicht op de vijver (die er uit zag als een poel rimpelloos kwikzilver) en de rozentuin. Zij was in dat stadium van verregaande verliefdheid, waarin meisjes heel stil worden en ergens in een hoekje gaan zitten afwachten. Dumdum praatte nu eens niet en tràchtte ook niet te praten, om redenen, die Lauderdale eerder op de avond grinnikend had uitgelegd:
„Dumdum en zijn zuster hebben beiden last van de Grote Amerikaanse Neiging tot het maken van lawaai. De doorsnee-Amerikaan kan zonder lawaai niet leven. Dumdum en zijn zuster maken dus lawaai, maar om beurten. Dumdum práát of Dotty draait platen. Als Dotty platen draait, zwijgt Dumdum. Een ideale regeling tussen broer en zuster.”
Kiddy kwam binnen met de blikjes koffie en melk en ging zich met Lauderdale bezighouden. Thea zat in het open raam en dacht.

XV

Het duurde twee volle dagen eer Wanda met zekerheid wist, dat Thea het had gepresteerd verliefd te worden op Francis. Zij zou dat zonder twijfel wel eerder hebben geweten, als niet, ten eerste Thea’s verliefdheid erger was geweest dan haar normale, waardoor zij voorzichtiger was met zich bloot te geven en als ten tweede niet de volgende ochtend om tien uur het hele kasteel in opschudding was gebracht doordat het tafelzilver werd vermist. En diezelfde ochtend was Lord Birkenfoote werkelijk in topvorm. Diezelfde ochtend ontmoette hij ook voor het eerst zijn nieuwe gasten.
De melding van de ramp werd gebracht door een verbleekte Blowbeer op het moment dat Dumdum en Dotty, Lauderdale en Pop gevieren voor het ontbijt in de morgenkamer zaten. Deze morgenkamer lag aan de zuidoostzijde van het kasteel, was gestoffeerd met typisch Engelse, gebloemde cretonne en kwam met vier dubbele openslaande dueren uit op het zuiderterras. Het was een schitterende ochtend. Bijen zoemden om het keurig gepommadeerde hoofd van Dumdum. Zijn zuster droeg witte tennisshorts, een geel-groen gestreept Amerikaans T-shirt en een kolossale gouden ketting om haar pols. Lord Lauderdale, typisch Engels, had een in de knieën wat uitgezakte flanellen broek aan met een witte trui en Pop droeg haar gekwetste arm in een omgeknoopte rode badhanddoek. Francis kondigde aan dat hij haar brood met kippers zou voeren. Dotty begon alvast koffie te schenken en het hele gezelschap zat met ongeduld te wachten op de eerste dekschalen met gebakken eieren, toen Blowbeer binnenkwam.... bleek en zonder schalen. Hij sloot de deur, wendde zich tot het gezelschap en kuchte. „Eh.... Ik ben bang dat iets heel onaangenaams is gebeurd.”
Lord Lauderdale keek ontsteld op:
„De kat heeft de kippers gestolen!”
Blowbeer kuchte opnieuw en verplaatste even zijn voeten.
„Lord Birkenfoote’s sirene is onklaar geraakt,” ried Pop.
„Het tafelzilver is gestolen,” zei Blowbeer.
Lauderdale keek hem even aan met één opgetrokken wenkbrauw, deed een greep over de tafel heen naar de zware zilveren kan met hete melk en schonk tevreden een scheut melk in zijn koffie.
„Laat je dat geen zorgen baren, Blowbeer,” zei hij. „We leven in democratische tijden. Een gewoon mes met benen handvat smaakt mij even goed. Breng de kippers!”
Dumdum en zijn zuster zaten de butler aan te kijken met starende ogen. Dumdum nam met één hand zijn hoornen bril af, terwijl zijn zuster met beide handen haar glas sinaasappelsap neerzette.
„Het tafelzilver gestólen!?” riep Dumdum. „Maar dat is ongehoord!”
„Inderdaad, sir,” zei de butler.
„Was het èrg oud?” vroeg Dotty.
„Twee honderd zestig jaar, miss,” zei de butler mat.
„Zie je wel,” zei Lauderdale tegen Pop. „Het werd tijd dat er eens een nieuw stel werd gekocht. We zullen dat Birkenfoote onder ogen brengen.”
„Tweehonderd en zestig jaar!” zei Pop onder de indruk, een droog toastje van een schaaltje nemend en eraan knabbelend. „En dit is de eerste maal dat het gestolen wordt, Blowbeer?”
Lord Lauderdale grinnikte tegen haar, dronk koffie en verklaarde:
„Het kan nooit veel bijzonders zijn geweest, anders was het wel eerder gestolen. Stonden er kroontjes op, Blowbeer?”
„Pardon, sir?” zei de butler stijfjes.
Pop smoorde haar lachen in een stukje toast en keek scheef onderuit naar Lauderdale, die één mondhoek had opgetrokken. De situatie was haar volkomen duidelijk: Lord Birkenfoote was waarschijnlijk pas sinds tien jaar in de adelstand verheven.... Tafelzilver dat tweehonderd zestig jaar oud was, kon nóóit zijn wapen dragen.... of het droeg het wapen van een andere familie.... of het was voorzien geworden van Birkenfootes monogram. Al dergelijke mogelijkheden waren even vreemd.
Dumdum stond nu op, zette zijn bril weer op en herhaalde:
„Maar dat is ongehoord! Hier moet terstond iets aan worden gedaan! Weet je zéker dat het gestolen is, Blowbeer?”
„Het was gisteravond nog compleet in het eetkamerbuffet, sir,” verklaarde de butler mat. „En nu is het er niet meer. Er liggen nog slechts wat losse lepels en een taartschep.”
„Ha! Een taartschep!” riep Lauderdale. „De onverlaten hebben een taartschep achtergelaten! Dat is een belangrijke aanwijzing!”
Dumdums zuster keek korzelig even naar Lauderdale en vroeg dan scherp:
„Is his Lordship hiervan op de hoogte gebracht?”
Op dat ogenblik ging de deur achter de butler woest open, zodat ze van achter tegen de oude, getrouwe bediende aanbotste.
„Voor de duivel!” zei een grommende stem. De butler stapte haastig opzij en liet zijn heer en gebieder de morgenkamer binnen. Lord Birkenfoote droeg een lange, wijnrode kamerjas van fijngeribd corduroy, met een zijden zakdoek in de borstzak. Zijn pyjama was crêmekleurig met een zilvergrijze rand en zijn voeten staken in geel lederen en ietwat versleten pantoffels. In de hand droeg hij een zwaar boek, dat er uit zag als een deel van een encyclopaedie. Hij keek de kring van ontbijtenden rond en blafte:
„Wat staan jullie me als idioten aan te gapen....?”
„Idioten gapen nooit,” zei Lauderdale, oranje-marmelade lepelend op een stukje toast. „Want zij vervelen zich nooit. Idioten vervelen zich nooit, Birkenfoote. Een schone gedachte voor een zonnige morgen. Ga gezellig zitten en zorg dat eindelijk de kippers eens komen.”
Lord Birkenfoote gaf hem een korte blik en wendde zich tot Dumdum, die nog steeds rechtop stond met zijn hoornen bril nu weer in de hand.
„Goeden morgen, sir,” zei Dumdum. „Eh.... ik vrees dat wij een onaangename tijding voor u hebben....”
Achter lord Birkenfoote bewogen plotseling de armen en handen van de butler heftig heen en weer, als die van een scheidsrechter die een verhitte wedstrijd moet doen stoppen.
„Eh....” stotterde Dumdum en keek naar de gebarende butler.
„Onaangename tijding?” zei Birkenfoote, van de een naar de ander kijkend. „Zijn er nog meer gasten op komst?”
Lord Lauderdale schoot in een grinnik en schopte onder tafel naar Pop. Des Lords antwoord scheen de goede Dumdum volkomen van de kaart te hebben gevaagd. Maar zijn zuster sprong manmoedig in de bres.
„Uw ochtendhumeur kan bezwaarlijk nog slechter worden dan het al is,” zei ze vinnig, „dus we kunnen u evengoed ronduit mededelen dat uw tafelzilver hedennacht is gestolen.”
„Het verbaast me niets,” zei Birkenfoote fronsend omziende naar zijn butler. „Is er nog wat ontbijt te krijgen, of is alles al op?”
De butler richtte zich strak op en antwoordde waardig:
„Ik meende dat mylord op zijn kamer zou ontbijten.”
„Is het mij toegestaan in de loop van een complete nacht van idee te veranderen?” informeerde Birkenfoote. De butler boog en verliet het vertrek. „En....” ging Birkenfoote verder, „hebben de heren en dames er bezwaar tegen als ik aan mijn eigen ontbijttafel plaats neem?”
„Niet in het minst, kerel!” zei Lauderdale. „Dan is er tenminste kans dat we eindelijk iets te eten krijgen.”
Pop constateerde met een mengeling van verbazing en amusement dat Birkenfoote de nonchalante onbeschaamdheden van Lauderdale veel beter scheen te kunnen verdragen dan de stramme correctheid van zijn Amerikaanse gasten, die star bleven staan tot Birkenfoote plaats had genomen tussen Pop en Dumdum in. De laatste begon zich staande voor te stellen.
„Ga zitten, man, ga zitten!” riep Birkenfoote tegen de Amerikaanse jongeman. „Ik voel me als bij een parade van de Coldstream Guards.” Hij boog voorover en greep een zilveren vaasje met rozen van de tafel: „Wie is de malloot die hier rozen op tafel zet? Komen de wespen op af. Hier, zet dat ding ergens buiten neer.” Hij gaf het vaasje aan Dotty, die er enkele tellen lang perplex mee bleef zitten, dan opstond en het vaasje buiten op het terras deponeerde. Lord Birkenfoote greep de zilveren kan met hete melk, zette die vóór zich, zette zijn zwaar deel van de Encyclopaedia Brittanica er tegen aan en begon de bladzijden om te slaan. Terwijl hij daarmee bezig was, keek hij plotseling naar rechts.
„Wat heeft u nu weer? Draagt u altijd badhanddoeken aan het ontbijt?”
„Ik gebruik ze als slabbetje,” antwoordde Pop, vriendelijk knikkend.
Lord Birkenfoote gaf een knor. Pop constateerde tot haar niet geringe vreugde, dat de oude Lord blijkbaar de gewoonte had uit balorigheid en verveling tegen iedereen het eerste te zeggen wat hem voor de mond kwam. Lauderdale keek haar goedkeurend aan. Hij scheen onmiddellijk te hebben gevoeld of sinds lang te weten, wat de juiste toon van spreken was. Pop piekerde hierover. Als de oude Birkenfoote inderdaad een man was met een prima stel hersens (en een grote dosis ongeduld) was hij inderdaad niet een figuur om zich bezig te houden met de normaal in zwang zijnde beleefde tafelconversatie. Waarschijnlijk ook had hij al die tientallen jaren van zijn huwelijk met zijn gemalin naast zich zóveel beleefde onzinnigheden moeten aanhoren en beantwoorden, dat hij nu met een waar genot naar het andere uiterste doorsloeg. In dat geval kon men natuurlijk geen groter fout maken dan beleefd, correct en vervelend tegen hem te zijn.... Als dit alles zo was, zou de oude Lord elk antwoord, hoe ogenschijnlijk onbeschaamd ook, mits amusant, verre verkiezen boven beleefd geklets.
„Waar is Potz?” vroeg hij, plotseling ophoudend met bladeren. „Ik zou het u niet kunnen zeggen,” haastte Dumdum zich te antwoorden.
„Ga hem dan zoeken,” zei Birkenfoote, hem van onder zijn ruige wenkbrauwen aankijkend. „Zoek hem en breng de vent hier.”
„Yes, sir,” zei Dumdum na een korte aarzeling, legde zijn servet neer en wandelde de morgenkamer uit. Op dat ogenblik kwam Francis via een stel open terrasdeuren uit de tuin naar binnen slenteren. Hij droeg een donkergroene broek van Amerikaans gabardine, waarboven een gele sweater met korte mouwen en aan de hals een groene shawl.
„Goeden morgen, goeden morgen!” wenste hij opgeruimd en kwam tot stilstand achter een stoel recht tegenover zijn gastheer, die niet van zijn boek opkeek.
„Eh....” begon Francis en keek even opzij naar Lauderdale.
„Sssst!” zei Lauderdale met een harde fluisterstem. „His Lordship studeert. Niet storen. Ga zitten.”
Francis trok voorzichtig zijn stoel achteruit en ging zitten. Birkenfoote keek op, monsterde de nieuweling even zwijgend en informeerde:
„Draagt u altijd gele wielrennershemden aan het ontbijt?”
Francis’ mond zakte een centimeter open. Hij staarde zijn gastheer perplex aan, werd dan langzaam rood en hakkelde:
„Oh pardon, ik wist niet....”
Birkenfoote viel hem in de rede:
„U heeft ongetwijfeld fraai gebouwde armen, maar aangezien ik liever lamsbout eet aan het ontbijt, zou ik u aanraden even een ander shirt aan te trekken. Liefst een met lange mouwen.”
„Yes, sir,” zei Francis, stond met een rood hoofd op en volgde de weg die Dumdum kort te voren was gegaan.
„Hoeveel vrouwen zijn er hier in huis?” informeerde Birkenfoote daarop, terwijl hij zich tot Lauderdale wendde.
Lauderdale keek naar het plafond en begon op zijn vingers te tellen.
„Vijf,” was zijn resultaat. „Uw dochter meegerekend.”
„Ontbijten die allemaal op bed?” vroeg Birkenfoote met een ongelovig gelaat rondstarend en dan met half dichtgeknepen ogen turend naar de porseleinen pendule op de marmeren schoorsteenmantel. „Kwart vóór tien in de ochtend. Op een prachtige zomerochtend! Blowbeer!” 
De deur ging open en de butler duwde plechtig een serveerwagen naar binnen waarop een collectie metalen schalen onder enkele waarvan spiritusvlammen wuifden. Een heerlijke geur van gebakken spek en kippers verbreidde zich door het vertrek.
„Yes, mylord?”
„Waar is mijn dochter?”
„Wandelen met de honden, mylord.” De butler sloot de deur.
„Belachelijk,” vond Lauderdale. „De honden behoren fatsoenlijk aan het ontbijt te verschijnen.”
„En die twee andere vrouwen die onder mijn dak vertoeven?”
„Miss Moens slaapt, mylord. Zij heeft vannacht de wacht gehad.”
Birkenfoote staarde hem aan of zijn butler plotseling horens had gekregen.
„De wat gehad?”
„De wacht, mylord. Sinds ons personeel verstek heeft laten gaan, mylord, en de slaap mij periodiek overmande, mylord, houden de dames om beurten de wacht om u op uw wenken te bedienen.”
„Wat!” hijgde Birkenfoote. „Wil je beweren dat die meisjes, die mij koffie brachten en.... dat dat allemaal gásten waren?”
„Om u te dienen, mylord.”
De oude Lord keek van Dotty Oberon naar Lauderdale, van Lauderdale naar Pops rode badhanddoek, dan weer naar zijn butler en begon plotseling te lachen. Hij lachte als een blaffende zeehond die op een vis zit te wachten en van zins is zijn oppasser onverhoeds in de kuit te bijten. Hij lachte tegen de antieke kaarsenkroon die boven de tafel hing, schudde nog wat na, maar hield even plotseling met lachen op en beval:
„Kom op met dat ontbijt!”
„Yes, mylord!”
„Ik zal je helpen,” bood Lauderdale aan, opstaande en Birkenfoote vragend aankijkend, terwijl deze het deksel van eerste schaal optilde. „Kippers of ham met eieren, Birkenfoote?”
„Mozes te paard!” zei de oude Lord, hem aanstarend. „Ben jij ook al lid van het vrijwillig huispersoneel? Hahaha!.... Hohoho! Geef mij maar een paar van die kippers.”
De deur ging wederom open en Thea verscheen nogal gehaast, want zij had toilet gemaakt zodra de butler haar had medegedeeld dat Birkenfoote beneden was komen ontbijten, zodat de wacht tijdelijk kon worden opgeheven. Zij vreesde dat zij te laat was, en kwam derhalve ietwat ademloos naar binnen, effectvol gekleed in een donkerblauwe jurk met wit piqué kraagje, waarboven haar blond haar op zijn best uitkwam.
„Goeden morgen. Ik ben wat laat, geloof ik.”
„Integendeel,” zei Birkenfoote, haar monsterend. „U is te vroeg. Het is nog lang geen tijd voor de lunch.” Hij besteedde verder geen aandacht aan haar en begon zijn eerste kipper te demonteren. Er volgde nu een periode van rust, waarin de diverse personen gelegenheid kregen, wat bij te komen. Birkenfoote zei boe noch ba, at witbrood met kippers en kreeg koffie van zijn butler. Dotty Oberon, met een licht verbijsterde blik in haar ogen, zat stijf rechtop en at toast met kaas. Het was duidelijk, dat zij Lord Birkenfootes manieren beneden alle peil vond. Lauderdale ging nu zelf ook zitten en maakte reepjes brood met kipper gereed voor de invalide Pop, zodat die ze met een vork op kon prikken. Er klonk gepraat uit de gang en daarna kwam Dumdum binnen, gevolgd door de massale Potz.
„Herr Potz, mylord!” kondigde Dumdum aan en wisselde een blik met zijn zuster.
Lord Birkenfoote legde mes en vork neer, leunde achterover in zijn armstoel en keek onderuit door zijn wenkbrauwen naar de wichelroede-expert, die vlak binnen de deur was blijven staan en nu de armen over elkaar kruiste.
„U wunschte mai te schpreken?” vroeg Potz uit de hoogte.
„Geen sprake van,” zei Birkenfoote, die hem ongetwijfeld wèl had willen spreken, maar liever zes ontbijten zou verzaken dan iemand plompverloren gelijk geven. „Het is een prachtige dag voor wichelproeven. Ik heb gisteravond een laatste contrôletest uitgewerkt en ik wil hedenochtend en hedenmiddag....”
„O, nee!” zei Pop, haar vork neerleggend en één vinger in Lord Birkenfootes gezichtsveld heen en weer bewegend. „Oh, nee. Ik wichel voorlopig niet meer. Ik heb een kaduke arm.”
Birkenfoote wendde zich tot haar, staarde naar de driehoekige, rode baddraagdoek en keek Pop recht in haar groene ogen.
„Wat is er nu weer gebeurd?”
„Toen alle lichten gisteren uitgingen ben ik door een van uw historische spiegels heen gevallen,” verklaarde Pop. „Buil op hoofd. Arm kaduuk.”
„Welke spiegel?” vroeg Birkenfoote.
Pop keek vragend naar de butler, die bezig was een spiritusvlam onder een zilveren schaal lager te draaien. Hij richtte zich op en kuchte.
„De wandspiegel op miss Kiddy’s kamer, mylord.”
„Het verbaast mij, dat er niet meer vrouwen door spiegels heen vallen, beneveld door hun eigen schoonheid,” zei Birkenfoote. „Blowbeer, nog wat koffie.”
„Yes, mylord.”
Potz stond nog steeds bij de deur. Dumdum was gaan zitten en werd door zijn zuster aan ham en eieren geholpen. Zij deed het met een gelaat dusdanig strak en afkeurend, alsof zij niet alleen diep misprijzen wilde uitspreken over het gastheerlijk gedrag van Lord Birkenfoote, maar dat misprijzen zich deed uitstrekken over alles aan en in het kasteel met inbegrip van de ham en de eieren. Potz haalde hoorbaar adem, herkruiste de armen voor de borst en sprak:
„War nog etwas van uw dienst, mylord?”
Birkenfoote, nu weer bezig met een kipper, keek verrast op:
„Wat? Man, sta daar niet als de Wacht am Rhein. Ga zitten en ontbijt.”
„Neen, dank u mylord,” antwoordde Potz en week niet van de plaats.
De butler, bezig zijn werkgever koffie in te schenken, keek even met opgetrokken wenkbrauwen naar de wichelroedeloper. Lord Birkenfoote keek niet op, maar sprak terzijde tegen zijn butler:
„Vraag de man waarom hij niet ontbijt, Blowbeer. Niet dat hij eruit ziet of hij ontbijt hard nodig heeft, maar mogelijk geeft hij de voorkeur aan een waskom vol zuurkool. Je weet dat nooit met die Duitse genieën.”
De butler richtte zich op:
„Mylord laat vragen waarom u niet ontbijt, Herr Potz.”
Potz was nu blijkbaar gekomen waar hij zijn wilde. Hij richtte zich een centimeter hoger op.
„Lord Birkenfoote heeft main deskundigheid als expert ien twijfel getrokken,” verklaarde hij.
„Nou, en òf!” zei Birkenfoote zonder op te zien.
„.... en mijn eer als wetenschapsmens beledigd.”
„Dit wordt een duel,” meende Lauderdale.
Potz richtte zich nòg een halve centimeter verder op:
„En ik zal,” vervolgde hij op indrukwekkende toon, „zodra deze week ten einde is niet langer van de gastvrijheid van Lord Birkenfoote gebruik maken.”
Birkenfoote prikte het laatste stuk van een kipper aan zijn vork, en zei tegen zijn butler:
„Overtuig Herr Potz, dat ik hoop deze slag te boven te komen.”
Hij stak de kipper in zijn mond. De deur achter Potz ging open en Francis kwam binnen in dezelfde groene broek, maar nu met een shirt, een das en een bruingeel sportjasje. Hij keek ietwat verbaasd naar het standbeeld Potz, wandelde er om heen en ging tegenover Lord Birkenfoote staan.
„Kleding zo naar genoegen, mylord?”
Birkenfoote monsterde hem somber en verklaarde:
„Voor een Amerikaan kan het er zo mee door. Ga zitten. Laat ik je niet verder ophouden, Potz.”
Potz boog stijf, wierp een laatste, weemoedige blik op de ontbijttafel, strekte nogmaals waardig en koppig zijn ruggegraat en verliet het vertrek.
„Belachelijke vent,” zei Birkenfoote, opgewekt de ontbijttafel rondkijkend. Dan legde hij zijn servet naast zijn bord en leunde achterover in zijn stoel. „Wat is dat voor een onzinverhaal over verdwenen tafelzilver?”
Blowbeer, die Francis koffie inschonk, richtte zich op met de zilveren koffiepot in de handen.
„Het spijt mij u te moeten bevestigen, mylord, dat tussen gisteravond ongeveer tien uur en hedenochtend nagenoeg al het tafelzilver uit het buffet in de eetzaal is verdwenen.”
De aanwezige gasten voor wie dit nieuws was, zaten verstard en keken ontsteld naar de eerste ontbijters, die bevestigend knikten.
De oude Lord zat even afwezig te kijken en vroeg dan:
„En er is niets anders verdwenen?”
„Neen, mylord. Dat heb ik terstond onderzocht.”
„Belachelijk,” vond Birkenfoote. „In diezelfde eetzaal staat een kast vol in goud en zilver gevatte miniaturen, een vitrine met kostbaar porcelein en op de schoorsteen staan twee gouden kandelabers uit de Renaissancetijd.”
„Precies, mylord,” zei de butler. „En mijn aanvankelijke mening was, als ik zo vrij mag zijn die naar voren te brengen, mylord....”
„Breng naar voren, breng naar voren.”
„.... dat iemand gisteravond het huis is binnengeslopen door de openstaande achterdeur van de bijkeuken, de hoofdschakelaar omdraaide....”
„En in het donker het buffet leegstal? Onzin, Blowbeer. Het licht is niet langer uit geweest dan dertig, veertig seconden....”
„Precies, mylord.”
„En hoe had die vent in de eetzaal moeten komen?”
„Dat zou kunnen door het dienluik naar de keuken, mylord. Door de hall was onmogelijk, tenzij....”
„Tenzij wat?”
„Tenzij de man de schakelaar omdraaide, in het duister ongezien via de hall naar de eetzaal sloop en zich daar verborgen bleef houden tot de lichten weer aan waren en alles weer rustig was.”
„Dat kan.... dat kan,” zei Birkenfoote, één wenkbrauw opdraaiend alsof het een knevel was. „Maar waarom, als de vent tòch de hele nacht tijd had, nam hij niet méér van waarde mee?”
„Misschien werd het te zwaar,” opperde Dumdum.
„Het ontbrekende zilver, sir,” merkte de butler op, „weegt naar mijn schatting bij elkaar zestig kilo.”
„Wat?!” riep Dumdum. “Zestig kilo?”
„Het was een zilver bestek, voldoende voor twee en zeventig personen,” legde de butler beleefd uit.
„Kijk eens,” zei Birkenfoote, „als je tòch een vrachtwagen klaar hebt staan om zestig kilo zilver te transporteren, kun je evengoed metéén een paar gouden kandelaars meenemen, die samen meer waard zijn dan al dat zilver.”
„De dief dacht vermoedelijk dat het verguld was,” zei Dumdums zuster.
„Niets hier is verguld,” mompelde Birkenfoote.
„En waarom liet hij een taartschep en nog wat dingen liggen?” informeerde Dumdum.
„Alles wijst erop,” concludeerde Lauderdale, „dat het een dief was die een diner moest geven voor één en zeventig personen zonder gebak aan het eind. De politie heeft niets anders te doen dan na te vragen wie er in de komende dagen een diner geeft voor 71 personen zonder taart.”
„Dit is een vervelende geschiedenis,” vond de oude Lord. „Blowbeer, geef me nog wat koffie. Weer een hoop politiekerels over de vloer, die dwars door de bloemperken heen lopen en beginnen met te vragen of we wel zeker weten dat het zilver niet in een ander buffet lag. Tussen twee haakjes, Blowbeer, je weet toch zèker dat je het in dàt buffet had liggen?”
Blowbeer, bezig met koffie inschenken, richtte zich diep gekwetst op.
„Mylord! Ik heb gisteren nog van dat bestek gebruikt bij het diner.”
„Ik ben blij dat ik er niet bij was,” zei Birkenfoote. „Bel dan die politiekerels dadelijk maar op, Blowbeer.”
„Yes, mylord.”
Birkenfoote wende zich half om en keek door de open tuindeuren naar buiten. In die houding zat hij even te peinzen. Zijn gasten wierpen elkaar blikken toe, aten schuchter door, maar schenen niet geneigd om een luchtige ontbijtconversatie op touw te zetten. Plotseling, zonder van houding te veranderen, informeerde de oude Lord:
„Is er hier iemand die kan autorijden? Behoorlijk, bedoel ik, zonder onderweg bomen te rooien of mijn oren af te laten waaien?”
„Ik,” zei Francis.
„En ik,” zei Dumdum. „En mijn zuster.”
Birkenfoote keek hen één voor één aan.
„Doe jij het maar,” zei hij tegen Francis. „In de garage staat een open grijze Rolls Royce Phantom. Prettige wagen. Als ze die tenminste vannacht ook niet hebben gestolen. Je moet me naar Londen rijden.”
„Met genoegen,” zei Francis. „Kan dat in deze kleedij, of moet ik er een jacquet voor aantrekken?”
Lord Birkenfoote keek hem strak aan, maar achter in zijn grijze scherpe ogen twinkelde even een lichtje.
„Voor mijn part,” verklaarde hij, opstaande, „doe je het in zwempak. Als je dan maar een hoed opzet.”
Hij liet de encyclopaedie tegen de melkkan staan en wandelde zonder meer de deur uit.
* * *
Het duurde tien volle tellen vóór iemand na zijn vertrek iets zei. Het was Francis die het eerst de verstomde stilte verbrak. Hij legde zijn servet neer, leunde achterover en zei hartgrondig:
„Blowbeer!”
De butler, die bij de serveerwagen bezig was, richtte zich op.
„Yes, sir?”
„Vertel ons: was Lord Birkenfoote nu in een slecht of in een goed humeur?”
De butler overwoog dit even.
„Ik zou zeggen sir: hij kwam binnen in een zeer slecht humeur en ging weg in een goed humeur.” De butler aarzelde en ging dan door: „Als ik zo vrij mag zijn u daarop te wijzen, sir, zou ik u willen aanraden u niet te veel aan te trekken wat mylord zegt. Ik ken mylord vrij lang en ik heb niet de indruk dat het hem, ah.... veel kan schelen of iemand al dan niet met korte mouwen aan het ontbijt verschijnt.”
„Wat!” riep Dotty uit. „Dus dergelijke schandelijke dingen zegt hij alléén maar bij wijze van grap?”
„Dat niet helemaal, miss,” antwoordde de butler aarzelend.
Lauderdale kwam hem te hulp:
„Kijk eens Dotty.... een poging van jou als Amerikaanse, om Lord Birkenfootes geestelijke processen te volgen is even ongerijmd als de poging van een van Kiddy’s jachthonden met succes roulette te spelen.”
Dumdum had een hele tijd zitten fronsen en bracht nu zwaarwichtig in het midden:
„Neem me niet kwalijk, Lauderdale.... maar ik kreeg nu niet de indruk dat wij bijzonder welkome gasten waren en onder deze omstandigheden....”
„En waar is Kiddy overigens?” interrumpeerde zijn zuster heftig. „Ik vind het géén manier van haar. Per slot van rekening heeft zíj ons uitgenodigd en de eerste ochtend de beste gaat zij wandelen met haar honden en laat ons in een dergelijke onmógelijke situatie achter met een volkomen onmógelijke vader, die ons practisch verzoekt of wij alsjeblieft direct willen ophoepelen.”
„Maar lieve kind!” riep Lauderdale. „Daar is geen sprake van! Birkenfoote heeft zich kostelijk geamuseerd!”
„Geamuséérd!” riep Dotty. „Nadat....”
„Vraag het aan Blowbeer!” riep Lauderdale met een handgebaar.
Dumdum en Dotty keken naar de oude Engelse butler.
„Als ik zo vrij mag zijn mijn persoonlijke indruk te geven, miss,” zei de butler, „zou het mylord spijten als hij u bij zijn terugkeer verdwenen vond.”
Dotty keek haar broer sprakeloos aan.
„Nu breekt mijn klomp!....” zei ze. „Ik ga een koel bad nemen.”
„Alle Engelsen zijn gek!” zei haar broer uit de grond van zijn hart.

XVI

Niemand wist natuurlijk precies hoe laat Birkenfoote van zins kon zijn naar Londen te vertrekken. Francis ging te raad bij de butler.
„Ongeveer twaalf uur,” meende Blowbeer. „Als ik zo vrij mag zijn mijn visie op de zaak te geven, sir, zijn er verschillende redenen waarom mylord naar Londen gaat. Ten eerste kan hij nu geen verdere nuttige wichelroede-experimenten doen, ten tweede heeft hij geen lust de politie op duizend vragen te moeten antwoorden, ten derde is het mooi weer en ten vierde heeft hij iets in zijn hoofd gekregen waarvoor hij naar Londen wil.”
„Aha!” zei Francis. “En aangezien wij kunnen aannemen dat de politie....”
„Juist, sir. Lord Birkenfoote wil wèg zijn voor de politie hem vangt en „aan zijn hoofd gaat zeuren” zoals mylord het ongetwijfeld zelf zou formuleren.”
Na het ontbijt waren de gasten min of meer uit elkaar gespat. Dotty Oberon was overeenkomstig haar aangekondigd plan ergens boven in een bad gaan liggen. Kiddy was met haar honden teruggekeerd en had, volgens haar zeggen, bij bekenden een paar kilometer verderop ontbeten. Zij zat nu op het terras met een oude broek aan en in een shirt, omgeven door honden en kamde klitten uit hun haren. Dumdum was samen met Lauderdale een wandeling gaan maken door de tuinen en parken. Thea was weer in de hall gaan zitten en Pop liet Blowbeer in de keuken het verband om haar hand vernieuwen. Wanda sliep.
* * *
„Zeg Lauderdale,” begon Dumdum, zich omdraaiend en van een afstand van zeshonderd meter terugblikkend op het oude, verweerde kasteel achter zijn coulissen van kastanjes, eiken en cypressen. „Toch zou hier een fantastisch vacantiekamp van te maken zijn! Een kruising van een luxe-hotel en vacantie-kamp, maar tegen de prijzen die een normaal mens betalen kan.”
„Natuurlijk, beste jongen,” zei Lauderdale. „Al onze historische kastelen worden één voor één door hun families verkocht aan kostscholen, Rijksinstellingen, opleidingsinstituten of sanatoria. Niemand kan het personeel en de belasting meer betalen. Ik sidder als ik eraan denk wat Birkenfoote hiervoor per jaar aan belasting dokt. Hij moet kapitaal aanspreken om het te kunnen doen, want van zijn inkomen redt hij het beslist niet.”
„En als ik het koop en er een vacantiehotel van maak?”
„Dan betaal je normale ondernemersbelasting, natuurlijk. Omdat het een zakelijke geschiedenis is, juist als met een auto. Als je hem voor de zaak gebruikt, betaal je veel minder dan wanneer je hem voor je genoegen hebt gekocht. Ik heb mijn eigen kasteel toch óók overgedaan?”
Dumdum stond peinzend zijn kin te wrijven.
„Dát had ik nóóit willen kopen,” zei hij korzelig. „Veel te ver in het Noorden van dat sombere Schotland. Een mens die dáár met vacantie kwam, kreeg de schrik al in zijn kuiten bij het eerste visioen van die grijze steenklomp boven op een rots.” 
Lauderdale begon te lachen.
„Nee, lach nu eens niet. Als ik er die Birkenfoote eens voorzichtig over pols?”
Lauderdale begon nog harder te lachen:
„Doe dat in vredesnaam niet! Als hij maar vermóédt waar je heen wilt, zegt hij uit balorigheid al: nee.”
„Maar grote goedheid, man! Als het toch voor hem véél voordeliger is om dat kasteel op te doeken....”
Lauderdale schudde het hoofd:
„Begrijp goed: Birkenfoote is nooit een geldwolf geweest. Hij is rijk geworden als resultaat van zijn werk, zijn genialiteit en zijn energie.... en omdat zijn vrouw hem voortstuwde. Als zodanig interesseert geld hem niets. Heb je dat dan niet gemerkt toen hij hoorde dat zijn tafelzilver was gestolen? Hij zet er nu de politie achter omdat hij nijdig is, dat iemand hem een hak heeft gezet. Niet omdat hem dat zilver iets kan bommen. Voel je het verschil niet?”
Dumdum bromde iets, begon langzaam verder te lopen en wees in de verte:
„Van die vijver zou een prachtig zwembassin kunnen worden gemaakt.... Een golfbaan.... Tennisbanen zijn er al.... Zeg, kun jij er met Birkenfoote eens over beginnen?”
„Mijn beste Dumdum,” verklaarde Lauderdale, „dat heeft geen zin. Als we iets willen bereiken moeten we het héél anders aan de steel steken. Natúúrlijk moet de vent van dit dwaze kasteel af. Zelfs al huurt hij een heel hotel af, dan komt het hem nog stukken goedkoper dan dit geval hier. Nee.... je moet hem op een of ander manier uit dit kasteel weglokken. Als hij er eenmaal uit is, is hij blij als iemand het van hem overneemt. Snap je?”
Dumdum stond stil en keek zijn vriend met slimme, glundere oogjes aan van achter zijn hoornen bril.
„Dat is helemaal niet zo slecht bekeken, kerel. We moeten dus zien, dat we de oude ijzervreter enthousiast krijgen voor het een of ander dat hem een flink eind uit de buurt haalt.... en een hele tijd.”
„Iets wat hem hevig interesseert.”
„Maar dat is toch wel te bedenken of in elkaar te zetten!”
„Tja....” zei Lauderdale. „Tja.... Maar wàt? Wichelroedelopen schijnt juist weer in ongenade te zijn, anders hadden we hem kunnen vertellen dat er hele aparte aardstralen te vinden waren op de Mount Everest.”
„Wees nou éven ernstig, alsjeblieft....”
„Waarom zou ik?” lachte Lauderdale, maar hij liep toch een tijdlang in gepeinzen naast zijn Amerikaanse vriend verder.
* * *
Francis was direct na het overleg met de butler naar de garage gegaan om de Rolls Royce te bekijken en zich even met de auto vertrouwd te maken. Het was een lange, grijze, open wagen met draadspaakwielen en blauw lederen binnenbekleding. De motorkap was zowat even lang als een normale Volkswagen en op het dashboard zaten een half honderd stangen, meters, klokken en handles. Het kostte hem zes minuten om de startknop te vinden, maar toen de motor eenmaal liep, werd het eenvoudiger. Francis vulde de radiator bij, keek naar de inhoud van de benzinetanks, controleerde de stand van de olie en reed het lange, dure geval voorzichtig de garage uit. Toen dat eenmaal gebeurd was, besloot hij een rondje te gaan rijden over de grintwegen rond het kasteel om de versnelling onder de knie te krijgen. Toen hij de Oostwand van het kasteel was gepasseerd en de hoek omsloeg, zag hij Kiddy daar op het terras zitten, bezig een hond te roskammen. Drie andere honden sprongen op en kwamen blaffend en kwispelend op de Rolls afstuiven.
„Ze schijnen dit voertuig te kennen,” mompelde Francis, stopte en stapte uit. De honden dansten om hem heen en beten speels in zijn broekspijpen.
„Hallo!” riep Francis en wuifde tegen Kiddy.
Kiddy keek even op.
„Dag!” zei ze en ging door met kammen van de goudbruine setter, die zich in bochten wrong en jankte om zich bij zijn speelmakkers te kunnen voegen. Francis schoof zijn handen in zijn broekzakken en wandelde de trapjes van het terras op.
„Ben je met de honden aan het wandelen geweest?”
„Inderdaad,” zei Kiddy, met gebogen hoofd doorkammend.
Haar lange blonde haren zwierden over de goudbruine kop van de setter. Francis ging op de rand van een grote bloembak zitten en haalde een cigarettenkoker te voorschijn.
„Ook een cigaret, Kiddy?”
„Nee, ik heb er geen trek in, dank je.”
„Hm,” zei Francis, stak de cigaret tussen zijn lippen, stopte de koker weg en begon naar zijn aansteker te zoeken. „Is dit je normale ochtendhumeur of een specialiteit die je voor mij reserveert?”
Kiddy kamde de poten van de setter, die als een dolle stond te dansen, jankend om los te komen. „Sta stil, Juno!” Zij begon weer te kammen. „Kan het je veel schelen wat mijn normale ochtendhumeur is?”
Francis had zijn aansteker gevonden, maar gebruikte hem niet. Hij klemde het ding in een gebalde vuist, waar hij mee op zijn knie sloeg.
„Luister eens, Kiddy.... Héb je wat tegen me?”
„Sta stil hond!” riep Kiddy tegen de setter. Zij pakte hem even op en smakte hem neer op zijn vier poten. De drie andere honden waren naderbij gekomen en stonden op een veilig afstandje toe te zien hoe hun makker werd geroskamd. „Of ik wat tegen je heb, vroeg je?” Zij hief het hoofd op, zwierde haar blonde haren naar achteren en keek hem even aan. „Wat zóú ik tegen je hebben? Je bent toch zeker vrij om te doen en te laten wat je wilt?”
Francis haalde diep adem, knipte zijn aansteker aan en stak langzaam de cigaret op.
„Luister eens, Kiddy. Ik moet vanmiddag je vader naar Londen rijden in de Rolls daar.”
„Ik hoop dat je veel plezier hebt.”
„En ik wilde vragen of je mee ging.”
Kiddy keek plotseling op, de hond bij zijn nekvel vasthoudend.
„Waarom zou ik?”
Francis sprong nijdig op en smeet zijn pas aangestoken cigaret tussen de struiken.
„Zal ik je eens wat vertellen? Het ellendige van jullie juffrouwen met een hoop geld is, dat je denkt dat je iederéén als voetveeg kunt gebruiken.... dat iederéén naar je pijpen danst.... dat iederéén met het hoedje in de hand voor jullie klaar blijft staan. Maar dan vergis je je toch deerlijk!! Ik ben nu vier maanden lang een definitief ja of nee aan het vragen.... maar jij vindt het blijkbaar lolliger om me aan het lijntje te houden en me te fluiten, juist als die honden daar, als het je in je nukkige, verwende hoofd opkomt. Weet je wat jij moet doen?.... Een of andere min of meer idiote Engelse bengel trouwen, net als die Lauderdale, waar je blijkbaar zo dol op bent, en die zoet naar je pijpen danst omdat jij méér geld hebt dan hij. Ik hoop dat je er vreselijk gelukkig bij wordt! Goeden morgen!”
Hij keerde zich op zijn hakken op, liep met nijdige passen het terras over naar de Rolls toe, sprong erin en bensde het portier dicht met een klap dat de echo vijf tellen later terugkwam van de bosrand in de verte. De Rolls stoof weg met de drie honden vrolijk blaffend er achter aan. Kiddy zat stil op het terras, de zon op haar haren en de kam in haar handen. Zij liet de setter los en de hond sprong vrolijk achter de anderen aan. Kiddy bleef zitten met gebogen hoofd en pulkte bosjes goudbruine hondeharen uit de kam.
„Je kunt nú makkelijk een grote mond opzetten,” zei ze tussen haar tanden. „Makkelijk. Je hebt nu een ander juffrouw met geld ontdekt.... die gewilliger is.... dènk je!”
Op dat moment kwam Pop met haar arm nu in een wit, driehoekig gevouwen servet het terras op slenteren. Zij zag Kiddy en stond stil.
„Hallo!” zei Pop. „Ben je terug?”
Kiddy keek haar even aan en stond op. Zij liet haar tanden even zien in een soort glimlach, maar keerde zich om en wandelde de tuin in, Pop op het terras achterlatend.
„Tja,” zei Pop nadenkend.... „Dat heb je ervan. Of je nu al wéét dat het spelletje voor je eigen bestwil gespeeld wordt of niet.... lollig is het niet.”
Pop beet peinzend op een onderlip, liep terug de morgenkamer in en vandaar de donkere, koele hall binnen. Zij zag Thea zitten in de „waakfauteuil” met een stapeltje tijdschriften naast zich. De dubbele voordeur naar de voorzijde van het kasteel stond open en juist toen Pop de hall binnenliep, stopte een lange grijze Rolls Royce voor de trappen. Francis sprong eruit en kwam met drie treden tegelijk de treden op. Hij liep de schemerige ruimte binnen.
„Goeden morgen!” zei Thea vanuit haar stoel.
Francis tuurde rond, zag Thea zitten en stond even aarzelend rond te kijken.
„Hallo!.... Zeg, heb jij Pop ook ergens gezien?”
„Pop is hier,” zei Pop en kwam onder de donkere galerij uit naar voren lopen.
„Hallo!” zei Francis. „Zeg, rij je mee naar Londen?”
„Luister eens,” begon Pop op overredende, aarzelende toon. „Zou het niet beter zijn als je Kiddy meenam?”
„Die heb ik al gevraagd,” antwoordde Francis kort, terwijl hij de cigarettenkoker te voorschijn haalde en met de cigaret op een stoelleuning klopte. Hij klikte de koker weer dicht. „Maar Kiddy heeft geen tijd. Of geen zin. Of beide.”
Thea zei niets en las in een tijdschrift. Pop deed een pas of wat naar voren, ging op één been staan en draaide het andere, gestrekt, zijwaarts in een cirkel rond.
„Kijk eens, Pop,” merkte Thea vanuit haar stoel plotseling op. „Nu je tòch niet kunt wichelen, zou het niet onredelijk zijn, als je ook eens een paar uur wacht waarnam.”
„Hoe wáár!” vond Pop. „Hoe juist! Hoe redelijk! Francis, ik ga wacht kloppen. Nu terstond. Thea, ga uit die stoel weg.”
„Triest,” zei Francis, haalde zijn aansteker te voorschijn en sloeg vuur. Thea stond op uit de fauteuil. Pop nam erin plaats, nam een tijdschrift op en begon met één hand te bladeren.
„Geen feestelijke sledevaarten naar Londen voor Pop,” zei ze. „Jammer dat ik met één hand geen haakwerkje kan doen. Zou me schattig staan.”
Thea stond bij het tafeltje en gaf zich een houding door de stapel tijdschriften te schikken. Francis’ cigaret brandde nu. Hij stond even peinzend te kijken, terwijl hij de aansteker op en op gooide in de lucht. Toen stak hij het ding in zijn zak, zei nogmaals: „triest” en wandelde naar buiten. De Rolls reed voor de trappen weg.
Pop bleef het tijdschrift doorbladeren en zei niets. Thea schikte de stapel tijdschriften nog wat rechter en zei ook niets. Dat ging een minuut lang zo.
„Lieve,” begon Pop toen, „ga wat buiten wandelen. Profiteer van de zon, de frisse lucht en het vergezicht.”
„Ja.... Dat is geen gek idee.”
Thea wandelde naar de open deuren, bleef even boven aan de stenen trappen staan, scherp afgetekend tegen het zonlicht en verdween uit het gezicht.
„Poeh!” zei Pop tegen zichzelf, haar wangen even bol blazend.
„Het ziet er naar uit of ik én Kiddy én Thea op mijn nek krijg.... Wat heeft die Wanda in haar hóófd gehaald!”

XVII

Het stof dat de Rolls Royce had opgewaaid bij zijn vertrek naar Londen (met Lord Birkenfoote als kostbare lading) was nog niet weer neergezakt, toen het ten tweede male werd opgewerveld, ditmaal door het politieauto’tje uit het dorp, waaruit een inspecteur en een politieman klommen. Deze beiden slaagden er op onvolprezen wijze in de gasten van het kasteel de hele middag bezig te houden. Het werd al snel duidelijk, dat de inspecteur in de hele affaire niet veel heil zag. Hij zat in de hall op een eiken stoel, knikte nadenkend en luisterde naar het relaas van de butler.
„Tja....” zei hij dan. „Eerst die grap in de garage en nu dit. Er is hier ook geen personeel genoeg om op alles een oogje te houden.”
De butler richtte zich verontwaardigd een tikje op:
„U wilt mij ten goede houden als ik u, namens his Lordship, er op wijs, dat het de taak der politie is, roof en plundering tegen te gaan.”
„Ongetwijfeld,” stemde de inspecteur in. „Helaas is de politie niet alomtegenwoordig. Wij kunnen bezwaarlijk vijftig man extra in dienst nemen om een cordon te trekken rond Lord Birkenfootes park. En als men dan des avonds na donker, ook nog de achterdeuren laat openstaan.... Maar goed, we zullen zien wat eraan te doen valt. Johnson, noteer alles.”
„Jawel, inspecteur.”
Het verhoor begon met het opnemen der verklaringen van de butler. Vervolgens werd de eetzaal in ogenschouw genomen. De inspecteur stond een tijdlang somber het donker-mahonie buffet te bekijken. Pop was hen vanuit de hall gevolgd en stond van opwinding boven op een antieke stoof.
„Kunt u geen vingerafdrukken vinden?” opperde zij.
„Ongetwijfeld,” zei de inspecteur sarcastisch. „Zo te zien staan er wel achthonderd vingerafdrukken op dat buffet. De moeilijkheid is alleen, dat we niet heel Engeland op ons bureau kunnen ontbieden om te kijken bij wie ze horen.”
Pop sprong van de stoof af.
„Maar u heeft toch een centraal register van vingerafdrukken van beroepsdieven?”
„Zeker,” erkende de inspecteur vermoeid. „Het ligt er alleen duimendik bovenop dat de man die dit zilver stal, geen beroepsdief was. Het is een raar geval.”
De tijding, dat de politie aan haar onderzoek bezig was, drong vrij snel tot in de verste hoeken van het kasteel door en bracht achtereenvolgens Dumdum, Lauderdale, Dotty Oberon, drie honden, Kiddy en Thea te voorschijn. De inspecteur, zittend in een fauteuil en verfrist met ijskoude Coca Cola, werd merkbaar minder sarcastisch bij elke nieuwe jonge vrouw die binnenkwam. Hij rookte Lord Birkenfootes goede State Express cigaretten, vroeg iedereen wat hij of zij de vorige avond en de afgelopen nacht had gedaan en liet zijn trouwe Johnson een half blocnote vol steno schrijven.
„Het is een merkwaardige geschiedenis,” herhaalde hij ten laatste en keek het gezelschap rond. „Eh.... is het geheel uitgesloten dat iemand hier een mop heeft willen uithalen?”
De gasten keken elkaar deels verrast, deels verontwaardigd aan.
Dumdum was een van de verontwaardigden:
„Ik kan mij niet indenken, inspecteur, dat iemand van ons de smakeloosheid zou hebben des gastheers tafelzilver te verdonkeremanen bij wijze van grap.”
„Neen,” viel Lauderdale hem bij. „Ik zou best iets van Birkenfoote tijdelijk willen verduisteren, maar niet zijn tafelzilver.”
„Wat dan bijvoorbeeld?” vroeg Pop, de kop van een hond strelend.
„Blowbeer,” antwoordde Lauderdale luid fluisterend. „En hem op Kerstavond terugbezorgen met een strikje om zijn nek.”
Dumdum keek ietwat geërgerd om. Zijn zuster zei op scherpe toon:
„Niemand heeft overigens tot dusver een verklaring weten te geven voor het mysterieuze uitdraaien van de hoofdschakelaar gisteravond. Moeten wij zo maar aannemen dat die schakelaar vanzèlf is uitgeflapt?”
De inspecteur trok aan een oorlelletje en keek de kring rond.
„Die man van de aardstralen.... waar is die?”
„Op zijn kamer,” antwoordden drie stemmen tegelijk.
„Zal ik hem even halen?” bood Lauderdale aan.
„Als u zo vriendelijk zoudt willen zijn?”
Lauderdale beende haastig het vertrek uit op weg naar Potz.
De inspecteur hernam aarzelend:
„Kijkt u eens.... De man of vrouw die dit zilver deed verdwijnen móét beslist op de hoogte geweest zijn van de situatie hier in huis. De butler was nauwelijks anderhalve minuut in de hall, toen de schakelaar werd omgezet. De dief heeft dus kennelijk op zijn kans staan wachten en wist, wáár de hoofdschakelaar ergens was.”
„Volkomen juist,” knikte de butler. „Het schakelbord is achter een gordijn in een nis van de gang en een vreemde kan uren zoeken vóór hij het vindt.”
„Juist. Géén van u allen, behalve mogelijk Potz, kan de schakelaar hebben uitgedraaid, Blowbeer!” De inspecteur wendde zich tot de butler: „Kon Potz zonder door de hall te gaan de keukenafdeling bereiken?”
„Zeker, inspecteur. De bediendenvleugel heeft natuurlijk een eigen trap aan de achterzijde van het kasteel. Potz kan op de eerste verdieping de tussendeur zijn door gegaan, die trap af en zo in de bediendengang beneden zijn gekomen. Dat is mogelijk.”
„Goed. Laten we nu even Potz buiten beschouwing laten.”
„Waarom?” wilde Dotty Oberon weten.
„Goed we laten Potz níét buiten beschouwing,” ging de inspecteur gelijkmoedig door. „Potz was van plan het zilver te stelen, althans het weg te nemen. Wáárom draaide hij dan de hoofdschakelaar om?”
„Om ongezien de eetzaal in te kunnen sluipen!” riep Dumdum. „Dat heb ik vanmorgen nagegaan. De man is te log om door het dienluikje te glippen. Hij draaide dus de schakelaar om, ging via de groen beklede deur de donkere hall in, stak die over en verdween in de eetzaal. Daar bleef hij rustig afwachten tot iedereen naar bed was.”
„Best,” gaf de inspecteur toe. „Maar er zat de hele nacht hier in de hall een meisje op wacht. Hóé heeft Potz die zestig kilo zilver weggekregen?”
„Door een van de openslaande eetzaaltuindeuren. Of door een raam op te schuiven.”
De inspecteur keek over zijn schouder naar zijn ondergeschikte.
De agent schudde zijn hoofd:
„Geen sporen te vinden, inspecteur.”
„Buiten op de grond ook niet? De man moet enkele malen heen en weer zijn gegaan met zo’n vracht zilver.”
„De deuren en ramen komen uit op stenen terrassen, inspecteur. Niets te vinden.”
De deur ging open. Lauderdale kwam binnen, stapte opzij en maakte ruim baan voor Potz.
„Goeden middag, Herr Potz,” wenste de inspecteur. „Enkele routine-vragen die ik ook aan de anderen heb gesteld....”
Potz’ antwoorden waren kort en krachtig. Hij was de hele avond en nacht op zijn kamer gebleven, behoudens twee korte bezoeken aan de badkamer. Hij had niet eens gemerkt dat het licht uit was geweest. Dat hoorde hij nu voor het eerst.
„Iek ben ongeveer negen uur in schlaap gevallen,” verklaarde hij. „Und pas veel later wakker geworden door lawaai.” En het mooiste van alles was, dat Potz kon bewijzen dat hij ongeveer een half uur na het uitflappen der lichten inderdáád boven op de gang was geweest, van de badkamer af komend, omdat hij Pop en Francis daar had gezien (Pop met een arm in een draagdoek en Francis haar ondersteunend), toen zij de gang doorliepen naar de Oostertoren. En dát Potz hen werkelijk daar gezien had, werd zonneklaar bewezen, omdat hij verhaalde dat Pop bij het passeren van een Middeleeuws harnas was blijven staan en het gehandschoende harnas de hand had geschud.
„Und dat sou iek niet kunnen weten, als iek het niet had gesien,” verklaarde Potz.
Pop en Francis keken even elkaar aan en dan de inspecteur.
„Klopt als een bus,” erkenden zij.
„Ik had het zelf zowat vergeten,” voegde Pop eraan toe. Dat maakte een einde aan de fraaie theorie, dat Potz zich in de eetzaal had verstopt om in de loop van de nacht het zilver weg te halen. Trouwens: waarom zóú hij?
„Dat is dan alles, Herr Potz,” zei de inspecteur vriendelijk. „Niemand van ons meende natuurlijk serieus dat u iets van dat zilver af zou weten, maar u was de enige die mogelijk de schakelaar om had kúnnen draaien.”
„Het ies mai volkommen doidelaik,” zei Potz. „Iek heb die eer u te groeten.” Hij keerde zich om en wandelde waardig de kamer uit. De inspecteur kondigde aan, dat hij een korte inspectietocht rond het park zou maken, dat hij voorts een politiebericht rond zou zenden met opgave van het vermiste zilver en dankte alle dames en heren voor hun medewerking. Een uur later zag Pop, in de open deuren van de hall staande, hem en zijn ondergeschikte met stokken in een bloemperk porren. Maar dat leverde zo te zien geen zilvermijn op.
* * *
En daarop volgde een merkwaardige periode van rust. De twee hoofdfiguren uit het Birkenfootse blijspel waren per Rolls Royce vertrokken en hadden een poel van rust en vrede achtergelaten. Wanda, Pop en Thea hadden het kasteel niet anders gekend dan vervuld van de half-amusante, half-zenuwslopende dreiging van de figuur van Lord Birkenfoote, ergens op de achtergrond. Voor hen was het grote bouwwerk tot dusver een soort sprookjeskasteel geweest, waarin een boze wolf ronddwaalde die elk moment met een sirene kon gaan loeien. Sinds de komst van Francis was de algemene spanning nog aanmerkelijk verhoogd.... doch sinds het vertrek van die twee uitgesproken mannelijke personages was de atmosfeer à la minute veranderd. Zelfs het komen en gaan der politie had daar geen verandering in kunnen brengen.
De zon scheen onveranderd uit een strakblauwe hemel en zowel de rozentuinen als het kasteel zelve ademden een stemming van rustig en tevreden afwachten. Thea had (overtuigd dat zij nu niet door de nog steeds op zijn kamer pruilende Potz zou worden overvallen) en uur lang staan spelen met de pin-ballmachines en was vervolgens de butler gaan helpen met het uitruimen van twee salons, waarin door Lord Birkenfoote een ongelooflijke chaos van draden, opzijgeschoven meubels, opgerolde tapijten en vreemde toestellen was achtergelaten. Wanda was ontwaakt, had een uitgebreid bad genomen en zat zich, luisterend naar een concert van de BBC, voor de open ramen van hun zitkamer in de zon te koesteren. Dumdum had zich (met het door Birkenfoote aan de ontbijttafel achtergelaten) deel van de Britse Encyclopaedie in een schaduwrijk hoekje van een terras genesteld en las wetenswaardigheden over Negers, Negenogen, Negering, Negentallen, Négligés, Negorijen, Negoties, Negussen en Nekkramp.
Lord Lauderdale was samen met Kiddy naar een ver einde van het park gewandeld en daar stonden ze vermoedelijk op elkaar, of op de bomen schijf te schieten te oordelen naar het onregelmatige knallen van twee geweren, welker geluid nu en dan op de zoele bries kwam overwaaien. Dumdums zuster was verschenen in een bijzonder duur, wit, nylon-lastex badpak, met zes handdoeken, drie flessen zonne-olie en een brievenmap, was in een van kussens voorziene roeiboot in de vijver geklommen en dreef daar nu rond tussen de waterlelies, nu en dan een regel neerschrijvend aan een vriend of vriendin in de verre doch practische Verenigde Staten. Alleen Pop scheen het niet goed met zichzelf te kunnen vinden. Zij dwaalde wat door en rond het kasteel, keek op een gegeven ogenblik naar boven en zag Wanda voor haar open raam zitten.
„Ha, die Wanda! Kan ik boven komen?”
„Natuurlijk. Of dacht je dat ik zàt te slapen?”
„Alles is hier mogelijk,” verklaarde Pop, terwijl ze naar binnen dook en de trappen beklom.
* * *
„Vertel me éérst eens wat er gebeurd is sinds vanochtend,” begon Wanda, terwijl ze haar radio zachter draaide. Pop, in een blauwe lange broek en een rose truitje, ging op de vensterbank zitten, vertelde het haar en eindigde met een kort verslag van de gedragingen van Francis en Kiddy.
„Kijk eens, Wanda, Francis was spinnijdig. Daar is geen twijfel aan. Hij heeft vàst en zeker woorden gehad met Kiddy, omdat hij zich teveel met mij heeft bezig gehouden natuurlijk.”
„Tja,” zei Wanda. „Vriendin Kiddy heeft zich anders nogal in-het-oog-lopend bezig gehouden met Lauderdale.”
„Juist!” zei Pop. „Dat was niet afgesproken en niet voorzien. Als Kiddy een eigen spelletje gaat spelen om Francis aan te porren, werken we langs elkaar héén. Nu kijkt ze notabene míj lelijk aan!....”
Wanda bestudeerde haar vingernagels in het felle zonlicht en begon één er van voorzichtig bij te schuren. „Luister eens: wat is jouw persoonlijke indruk van die Francis?”
„Ik weet het niet, Wanda. Het gekke met hem is dat hij zich niet bloot geeft. Alles wat hij zegt of doet kun je precies op twee manieren uitleggen. En dat komt omdat Kiddy zélf de boel in de war heeft gegooid. Als Kiddy braaf was blijven zitten en Francis was zich dàn opvallend met míj gaan bemoeien.... tja.... Maar Kiddy is metéén begonnen met vreselijk koel tegen hem te doen en heeft hem daarna links laten liggen om zich met Lauderdale bezig te houden. Als Francis daardoor terecht gepikeerd is, is het heel natuurlijk dat hij het háár betaald zet door zich met mij te bemoeien. Zo komen we niet verder.”
Wanda maakte een ongeduldig hoofdgebaar.
„Maar heb jij de indruk dat Francis op geld uit is?”
„Kiddy moet oppassen,” zei Pop langzaam. „Francis is in ieder geval geen vent die zich als een Jan Klaassen aan een lijntje laat houden. En ze is een grote uil, want Francis is heus niet de eerste de beste en ook al zou hij haar om haar geld trouwen, dan nog kon ze er best een hele goede man aan hebben.”
„Jij mag hem wel, geloof ik?” zei Wanda met een lachje.
„Ja,” erkende Pop. „Hij is een vent en geen zeurkous, geen zacht ei, geen doetje en geen leugenaar. En hij is niet goedkoop. Ik ben die avond, gisteravond, speciaal met hem samen op Kiddy’s kamer die platen gaan halen om dat uit te vissen. Hij heeft met geen vinger naar me gewezen, zelfs niet toen het licht uitging. Terwijl hij me toch heel erg graag mag, dat merk ik wel. Moet je met 99 van de 100 eens proberen! Maar neem jij nu alsjeblieft Kiddy onderhanden, want het spel loopt op deze manier falikant verkeerd.”
„Komt voor elkaar,” beloofde Wanda.
Pop stond op en wandelde met lange verende passen de kamer door.
„En dan nòg wat. Voel jij je hier prettig?”
Zij keerde zich met een ruk om en stond naar Wanda te kijken. Wanda liet haar hand zakken en keek door het open raam naar buiten.
„Och.... het was hier in het begin wel amusant, maar het lijkt me nu allemaal zo zinloos.”
„Precies!” Pop liet zich achterover op het bed vallen, stak haar blauwbebroekte benen in de lucht en begon daarmee fietsbewegingen te maken, onderwijl doorpratend:
„Francis begon daar óók over, zie je.”
Wanda nam een haarborstel van de vensterbank, nam een tres tussen haar vingers en begon langzaam te borstelen.
„Wáár begon Francis over?”
Pop gaf twee ongeduldige trappen:
„Over de totale dwaasheid van alles hier. Wat wij hier met zijn drieën uitvoeren heeft immers geen snars nut.”
„Hoezo?”
„Francis zei ongeveer het volgende: „De oude Birkenfoote past niet in dit kasteel en het kasteel hoort niet bij iemand als Birkenfoote. Bovendien past de hele verouderde situatie niet in deze moderne tijd. Het kasteel is een aankoopsel van Birkenfootes vrouw, die een verouderde levensstijl aanbad en dus de klok vijftig jaar terug wilde houden. Birkenfoote zelf daarentegen, is in wezen een avonturier, en bouwer, een pionier.... die zich in de nalatenschap van zijn vrouw niet thuis voelt. Lady Birkenfoote kon dit kasteel regeren, Birkenfoote zelf nooit. Hij leeft hier min of meer als een vergeten Siamese kat in een herenhuis waaruit de bewoners zijn weggetrokken.”
Wanda lachte even begon dan nadenkend met de haarborstel op haar handpalm te kloppen.
„Niet slecht gezien van vriend Francis.”
Pop hield op met fietsen, rolde zich half om tot zij Wanda aan kon zien en vroeg heftig:
„Maar wáárom blijft hij dan hier wonen? Waarom doekt hij dit hele kasteel niet op?”
„Als je het mij vraagt, Pop, is hij in de war. Dat denkt de butler ook, die hem goed kent. Ik heb eens een boek gelezen van een man die tot twintig jaar gevangenisstraf was veroordeeld. Al die jaren droomde hij van wat hij zou gaan doen als zijn straf om was.... Hij maakte enorme plannen tot in détails uitgewerkt. Toen hij zestien jaar en vijf maanden gezeten had, werd hij plotseling begenadigd en vrijgelaten. De man stond onverwacht buiten de poort en wist toen niet wat hij moest beginnen. Hij keek naar de lucht, naar de bomen en het vee, ging een tijdje op zijn rug in het gras liggen en genoot van het nietsdoen. Na een tijdje stond hij op en begon doelloos de eerste de beste landweg af te sjokken zonder plan of richting.”
„Wat bedoel je daarmee? Ik snap het niet helemaal.”
„Kijk eens: ook Birkenfoote is tientallen jaren met vaste hand in een bepaalde richting gestuwd door een wilskrachtige vrouw. Op het moment waarop die dwang ophield.... stond hij onbelemmerd rond te kijken, zonder te weten wat hij met zijn pas verworven vrijheid moest beginnen. Als je het míj vraagt, zou hij dolblij zijn als hij zijn vrouw terug had. Niet alleen om sentimentele redenen.... omdat hij de vrijheid ontwend is.”
„Maar zijn werk dan? Zijn kranten?”
„Hij heeft zich toch, kort vóór zijn vrouw stierf uit de zaken teruggetrokken?”
„Wel,” besliste Pop, „dan moet hij zo spoedig mogelijk weer in de zaken terug. Dit is waanzin.”
„Tja....” zei Wanda langzaam. „Wij worden betaald om dit kasteel aan het draaien te houden. Basta. Is het onze taak om verder te kijken dan onze neus lang is?”
Pop ging met een schok rechtop zitten en zwaaide haar balletbenen over de bedrand tot de hakken met een klik op het parket belandden.
„Het líjkt allemaal wel heel lollig hier.... maar om een of andere reden ìs het dat toch niet. Goed betaald worden is leuk, maar je wilt toch óók nog wel het besef dat je nuttig werk doet met een doel en een eindresultaat. En ik pàs ervoor, dat wou ik je zeggen. Ik heb beloofd dat ik het een maand lang zou proberen en dat doe ik. Maar na die maand kras ik terug naar Holland. Met één maand salaris à 300 pop in mijn handtas.”
„Verminderd met de prijs van de tot dusver door jou gesloopte spiegels....”
„Ajai!” zei Pop met een pijnlijk gezicht. „Praat me niet van spiegels. Ik durf er niet eens meer in te kíjken.”
Zij stond op en liep naar het raam, keek eruit en dook terug:
„Hoi! Daar beneden loopt Kiddy met een kanon onder haar arm. Als ze me ziet....”
„Dwaas!” zei Wanda en leunde voorover. Dwars over het grasveld kwam Kiddy aanslenteren met de handen in de zakken van een beige rijbroek en een jachtgeweer losjes onder de arm. „Kiddy!” riep Wanda, Pop achteruit wenkend. Kiddy stond stil en keek omhoog. Drie honden stonden stil en keken eveneens omhoog.
„Heb je even tijd?”
Kiddy knikte wat lusteloos, veranderde van richting en slenterde met gebogen hoofd op de voordeur af. Wanda keerde zich om.
„Kras er tussen uit, Pop. Ik zal Kiddy wel onder handen nemen.”
Pop kraste.
Kiddy zat in een armstoeltje met haar rijlaarzen op de vensterbank en het geweer met de glanzende loop tussen haar stoffige laarspunten.
„Je hebt natuuurlijk gelijk!” barstte ze uit, nadat Wanda vijf minuten lang had zitten praten. „Maar ik kán het niet helpen. Toen ik die.... die.... sufferd metéén op Pop af zag stuiven zo gauw hij had gehoord dat zij gefortuneerd was, kon ik hem gewoon niet meer áánkijken. Toen ben ik me wat meer met Lauderdale gaan bemoeien, ja.”
Wanda loosde een diepe zucht en Kiddy keek op.
„Zucht nou alsjeblieft niet net of jij het moeilijk hebt! Francis kwam vanmiddag toen ik met de honden op het terras zat, op me af en vroeg of ik meeging naar Londen.”
Kiddy zat met de loop van het geweer tussen haar laarspunten door heen en weer te zagen.
„Ja, en toen?”
„Ik zei van neen en deed nogal koel. En alles wat hij toen deed en zei, Wanda, kun je precies op twee manieren uitleggen. Als hij van mij houdt en zich met Pop bemoeide om mij jaloers te maken, kloppen zijn woorden precies. Maar ze kloppen óók precies als hij in de gaten zou hebben gekregen dat hij met mij toch niet verder kwam en op Pop wilde overschakelen.”
„Dat is je eigen suffe schuld!” zei Wanda. „Heeft hij helemáál niets gezegd over jouw geflirt met Lauderdale?”
Kiddy aarzelde even, lichtte het geweer even op en liet het met en plofje op haar laarzen terugvallen.
„Jawel. Hij zei dat hij er genoeg van had als voetveeg te worden gebruikt of zoiets en dat ik Lauderdale maar moest trouwen. Maar dat zègt allemaal niets! Als hij zijn zinnen op Pop gezet had, zou hij het óók met mij hebben uitgemaakt!”
„Geen sprake van!” riep Wanda. „Dan zou hij jullie beiden zo lang mogelijk aan het lijntje hebben gehouden. Heus, Kiddy, denk je dat hij zich nu al zeker voelt van Pop? Laat me niet lachen! Hij is met Pop geen haarbreed opgeschoten. Als hij meent dat hij ook maar de geringste kans maakt, dat Pop zelfs maar verliefd op hem is, nu al, is hij niet goed snik of hij lijdt aan hoogmoedswaanzin op liefdesgebied. En wat ik van Francis gezien en gehoord heb, geeft mij de volledige overtuiging dat hij véél te slim is om zo’n suffe vergissing te maken. Conclusie: Francis geeft inderdáád veel om je en de grootste suffigheid die je kon uithalen was: proberen hem jaloers te maken zonder reden. Ik kan me indenken dat hij nijdig is geworden.” Zij pauseerde even en zei dan met nadruk: „Je kunt op twee manieren de man die van je houdt verliezen, Kiddy: ten éérste door té vroeg té zeker van hem te zijn en ten tweede door voortdurend aan hem te twijfelen met als gevolg dat je hem constant op de proef wilt stellen door hem jaloers te maken. De laatste methode is zo mogelijk nog rampzaliger dan de eerste.”
„Wie heeft jou dat geleerd?” vroeg Kiddy, nadat ze lang daarover had nagedacht. „Je moeder?”
„Née,” zei Wanda. „Dat heb ik geleerd door op te letten wat voor domheden mijn vriendinnen uithaalden. Laat Lauderdale nu alsjeblieft met rust en maak de boel niet erger voor jezelf dan die al was. Wil je een glas Cola?”
„Graag,” zei Kiddy dankbaar. „Je hebt me een heel stuk opgekikkerd. Ik heb eigenlijk nóóit iemand gehad met wie ik over dat soort dingen kon praten, zie je.”
„Mogelijk,” zei Wanda, een flesje Coca Cola openwrikkend. „Maar je kunt niet je hele leven doorbrengen met praten teneinde om de andere dag uit de put te worden gehaald. Je moet zelf je beslissingen nemen en je leven met eigen hand richten.”
* * *
Pop, rusteloos als altijd, was intussen weer door het kasteel aan het zwerven geslagen en Thea tegengekomen, die een stofzuiger torste.
„Kan ik je helpen?” bood Pop aan.
Thea keek naar Pops arm in de draagband.
„Ja. Zet thee. Dadelijk kan ik niet meer praten van de dorst. Zet véél thee, doe er wat citroen in, laat het afkoelen en gooi er een brok ijs in. Ik heb balen stof geslikt. Ik kom het wel opdrinken in de keuken.”
Pop zette derhalve zoet thee in de grote, moderne keuken, koelde de pot in een bak stromend water en had juist het ijs uit de frigidaire gehaald, toen Thea binnen kwam strompelen, terwijl ze een emmer met rommel meezeulde.
„Ik doe vandaag geen slàg meer!” zuchtte ze, de emmer met een smak neerzettend. „Heb je daar koude thee?”
Pop perste citroen met één hand en goot de thee in de glazen. Thea kwam langzaam bij, ging achterovergeleund in een stoel zitten en hield het ijskoude glas tussen twee handpalmen vast. Het blonde haar had zij in een shantung doekje samengebonden. Een paar zwarte vegen zaten op haar neus.
„Je ziet eruit of je gered bent uit een brandende vuurwerkwinkel,” zei Pop. „Zeg, heb jij vanmiddag niets geks opgemerkt bij dat verhoor van die politie-inspecteur?”
Thea dronk van haar koude thee, liet het glas zakken en antwoordde korzelig:
„Het is hier langzamerhand àlles gek wat ik hier opmerk. Bedoel je iets extra-bijzonder-geks of iets normáál geks?” 
Pop ging op een punt van de tafel zitten en draaide een halve citroen rond en rond boven op de pers.
„Toen die Potz beneden was geroepen.... toen vroeg de inspecteur hem waar hij gisteravond zoal was geweest.”
„Klopt, ja.” Thea keek Pop nieuwsgierig aan.
„Toen zei Potz dat hij niet wist dat het licht gisteren was uit geweest, nietwaar?”
„Dat kan toch ook best. Hij heeft intussen met niemand daarover gesproken.”
Pop knikte.
„Dáár gaat het niet over. De inspecteur vertelde hem dat toen en daarop begon Potz precies te verhalen, wat hij gisteravond had gedaan. Hij besloot met ongeveer de woorden: „en dat zou ik niet kunnen weten, als ik het niet met eigen ogen had gezien.”
„Dat handenschudden met dat harnas van jou, bedoel je?”
„Ja.”
„En wat zou dat?”
Pop sprong van de tafel, liep naar de aanrecht en liet langzaam water in de halve citroen druppelen. Pop deed altijd van dat soort onlogische en dwaze dingen.
„Potz wist op dat moment alléén maar, dat het licht een halve minuut uit was geweest. Wist Potz dat er een diefstal was gepleegd?”
„Neen.”
„Wist Potz toen, dat de hoofdschakelaar was omgedraaid geworden? Nee. Potz wist alléén dat het licht even uit was geweest.”
„Ik zie waar je heen wilt,” knikte Thea, in haar glas starend en terugdenkend. „Je bedoelt: hóé kon Potz zo precies weten dat het belangrijk was dat hij juist op dàt tijdstip in de buurt van zijn kamer was?”
Pop wandelde terug naar de tafel met de met water gevulde halve citroen, ging zitten en begon de vruchtschaal met heel kleine teugjes leeg te drinken, ondertussen Thea aankijkend.
„Het gaf Potz alléén maar een alibi voor een minuut of zoiets. Toch wist Potz dat die ene minuut voldoende was. Hoe kon Potz dàt weten?”
Thea liet een kort, droog lachje horen.
„Grappig dat niemand anders daarop is gekomen.”
„De inspecteur had het te druk met naar Kiddy, Dotty en jou te lonkogen,” zei Pop droog. „En de andere mannen hadden het allemaal te druk met te peinzen over hun eigen geliefde theorieën. En die agent die steno opnam zat vermoedelijk te bepeinzen wat hij die avond te eten zou krijgen.”
„Alleen de hersens van het genie Pop Pluvier werkten,” mompelde Thea sarcastisch.
„De hersens van het genie Pluvier,” ging Pop onverdroten door, „vragen zich af wat Potz met het zilver heeft gedaan, als hij het inderdáád heeft weggenomen.”
Thea zat nog na te denken.
„Ik vind het toch wat ráár, die bewering van je,” protesteerde ze. „Potz kan best gemerkt hebben dat er wat bijzonders aan de hand was en uit de vragen van de inspecteur hebben opgemerkt uit welke hoek ongeveer de wind woei.”
„Nee!” zei Pop. „Hij had zijn antwoord tè vlot klaar. Het ratelde zijn mond uit, pasklaar gesneden en op maat gezaagd. Hij stond er ook zo echt voldaan bij te kijken of hij dacht: en wat wou je nou verder? Heus, Potz weet er méér van.”
Thea schonk zichzelf een tweede glas ijsthee in en zei:
„Goed. Dus Potz weet er meer van. En wat wou jij nou verder?”
„Hem in de gaten houden, liefje. Als Potz dat zilver heeft gepikt, heeft hij het ergens verstopt.... om te kijken hoe het afloopt. Wordt hij niet betrapt, dan brengt hij het vanuit de schuilplaats verder weg. Net als de Chinezen.”
„Wát net als de Chinezen?”
„Dat is de manier waarop inlanders en Chinezen stelen. Ze leggen eerst een gouden vulpen van een tafel af onder een kleedje. Wordt het ding niet gemist dan verhuist het van het kleedje de kamer uit onder de gangmat. Wordt het nòg niet gemist, dan verdwijnt het uit huis en dan ook voorgoed.”
„Ik kan me niet goed indenken dat zestig kilo tafelzilver verstopt ligt onder een kleedje. Maar wacht!.... Potz is zó enorm groot en dik, hij kan het best onder zijn hemd dragen.”
„Aan een Potz zo volgeladen....” zei Pop. „Ik ga vannacht op de loer liggen. Birkenfoote is van honk en er is vannacht geen wacht in de hall. Als Potz met dat zilver wil gaan slepen, kan hij nooit een mooiere kans krijgen dan vannacht. Bovendien heeft hij aangekondigd dat hij eerlang gaat vertrekken en dus heeft hij haast.”
„Jij schijnt nogal overtuigd te zijn dat Potz van dat zilver méér afweet,” zei Thea. „Je baseert die conclusie op een volgens mij nogal wankel bewijs.”
„Ik vergis me niet,” verklaarde Pop koppig. „Ook al hééft hij het niet zelf gestolen, dan weet hij er tòch beslist meer van. In ieder geval klopt er iets niet in zijn verhaal.”
„Misschien stond je niet de hand van dat harnas vast te houden, maar de hand van Francis,” flapte Thea eruit en zij had er spijt van nog vóór zij het laatste woord had gezegd.
Pops ogen werden een tintje groener en keken Thea vlak aan:
„Het is misschien voor jou mogelijk moeilijk te begrijpen,” zei ze, „maar er zíjn nog mensen ter wereld die niet staan te hijgen van opwinding als de mooie Francis in de buurt is. Drink nog wat ijsthee.”
Pop stond op en wandelde de keuken uit.

XVIII

De avond verliep vredig en gezellig. Kiddy was na haar gesprek met Wanda over de kwestie Francis zichtbaar opgemonterd, speelde bijna perfect de charmante jonge gastvrouw aan het diner en stelde daarna voor spelletjes te gaan doen in de biljartzaal. Dumdum en Wanda met Dotty en Lauderdale gingen bridgen. Pop en Kiddy draaiden platen en Thea kon zich volkomen uitleven op de pin-ballmachines. De butler was vroeg naar bed gegaan en om half twaalf begon Thea te geeuwen. Zij was doodmoe van het geruk aan de automaat-trekveren, zei ze. De vierde bridge-robber was om kwart voor twaalf voorbij. Om half één sliep zowat iedereen.... behalve Pop.
* * *
Mejuffrouw Pop Pluvier had zichzelf benoemd tot éénmansdetective op het spoor van de verdachte Potz. Of zij Potz nu al dan niet op gescharrel met kilo’s tafelzilver betrappen zou, was haar eigenlijk onverschillig. Pop was rusteloos als steeds, verveelde zich en had een goed excuus nodig om zich ergens zoet mee te houden. Zij was dus te middernacht naar haar kamer gegaan, had de deur op slot gedraaid en was blijven wachten tot zij Thea in de badkamer bezig hoorde, een zeker teken dat zij zich ook ter ruste begaf. Kort daarop klopte Wanda op Pops deur.
„Wel te rusten, Pop!”
„Maf ze!” riep Pop terug. „En droom alleen van nette mensen.”
Toen Thea uitgesputterd was in de badkamer wees Pops klokje kwart over twaalf. Zij liep op haar tenen naar het raam en keek naar buiten. De maan was boven de kastanjebomen verrezen: saffraangeel en bijna vol. Een nachtegaal zong ergens dichtbij.
„Wat een nacht,” zei Pop zacht tegen zichzelf. „Sowieso zonde om naar bed te gaan.”
Zij knipte het licht uit, opende omzichtig haar gangdeur en sloop naar buiten op tennisschoentjes en één arm in een donkere draagdoek. In het korte eindje gang waarop hun kamers uitkwamen brandde één enkele lamp. Voorbij de kruising was de corridor echter donker met hier en daar een parallelogramvormige plek blauwig maanlicht. Pop stond even te denken.... sloop dan de gang in de lengte af en hield weer halt op de plaats waar de corridor uitkwam op de gaanderij rond de hall. Van beneden kwam langzaam en luid het tik-tak van de antieke staande klok. Bijna onhoorbaar zwak hoorde zij het aanslaan van de electromotor in de grote ijskast in de bediendenvleugel. Een houtwormpje tikte in het oude eiken van de ballustrade. Boven Pops hoofd in het dak was een glazen koekoek en daardoor viel schuin een dikke straal maanlicht tegen de ommegang van de derde verdieping. De trappen daarentegen waren in dichte schaduw verborgen.
Terwijl zij daar stond, hoorde zij de koelmotor van de ijskast stoppen. In de nu nog diepere stilte tussen maanlicht en schaduw, stond Pop te overleggen waar zij het best in hinderlaag kon gaan liggen.... toen de motor van de ijskast opnieuw aansloeg.
„Wel verdraaid!” zei Pop fluisterend. „Hoe kan dát nou?”
Zij had de dag tevoren in een verloren kwartier een studie staan maken van de grote, in de bijkeukenwand ingebouwde frigidaire. Als zij de brede geïsoleerde deur openzwaaide, kwam warme lucht uit de bijkeuken de gekoelde lucht vervangen.... de thermostaat reageerde.... en even later sloeg de motor van de koelmachine aan. Was nu de deur van de koelcel gesloten, dan draaide de ijsmachine tot de temperatuur binnen in de afgesloten cel ver genoeg was gedaald.... en zweeg dan verder de eerste uren, zolang tenminste niemand de deur weer opende. Dat een motor tweemaal vlak na elkaar aansloeg, was ongehoord.... midden in de nacht.
Pop sloop over de gaanderij naar de bovenzijde van de trap en begon die achterstevoren op één hand en twee voeten af te dalen om zo te zorgen dat de treden niet kraakten. Zij bereikte zonder ongevallen de hall, gleed naar de groenbeklede deur onder de trap en luisterde.....De motor van de ijskast zoemde nog steeds. Pop haakte één vinger om de rand van de deur en trok haar open. Een vage schijn van licht weerkaatste in het einde van de bediendengang. Zou de butler in de keuken bezig zijn?.... Pop wandelde op gummitenen de gang in langs de wand in de richting van de keukendeur en stopte toen zij een zwak metalig gerinkel vernam. Zonder enige twijfel was iemand daar bezig. Met zilver? Verder gaan of eerst hulp alarmeren?.... Voor dat laatste voelde Pop niet veel. Als de butler daar een hartig hapje voor zichzelf aan het gereedmaken was, was er niets aan de hand.... van de andere kant: in de tijd die Pop nodig zou hebben om iemand wakker te maken, zou de keukenfiguur alle tijd hebben om uit het gezicht te verdwijnen.... Maar wederom werd de noodzaak voor een beslissing haar uit handen genomen: een schaduw viel uit de halfopen keukendeur langs de witgepleisterde gangmuur.... iemand was van plan naar buiten te komen. Pop keek snel om zich heen.... zag één meter verder een zwaar ouderwets pluchen gordijn dat aan een koperen roe hing en kennelijk een nis afsloot, zwaaide met haar goede arm het gordijn opzij en dook de nis in.... geen seconde te vroeg, want vlak daarop hoorde zij de „klik” van een schakelaar, daarna het voorzichtig sluiten van een deur en tenslotte het schuifelen van voetstappen die door de gang naderden. Pop hield haar adem in en stond met haar neus in de plooien van het pluchen gordijn.... Daar kwamen de voetstappen aan.... zij passeerden.... waren nu voorbij.... Pop schoof het gordijn met één hand opzij en loerde om de hoek van de nis. Een vage schaduw bewoog zich van haar weg, stopte even bij de groenbeklede deur en passeerde dan ook die.... met een zachte, gedempte plof sloeg de verende deur weer dicht.
„Dàt zal je toch wiedeweerga halen!” siste Pop. „Ik zal weten wie je bent!”
Zij smeet wild het gordijn opzij, dook achterwaarts de gang in.... en kreeg zowat een dubbele hartvergroting. Achter haar uit de nis golfde een ontstellend lawijt van rinkelend en brekend glas. Daarna het kabaal van vallende bussen of potten.... dan werd het stil.
„Als er in v.... v.... vredesnaam maar geen spiegel bij is,” hijgde Pop zenuwachtig, sprintte met trillende kuiten de gang op en de groene deur door. In de hall stond zij stil. Vijf meter van haar af onder het heldere maanlicht dat door de glazen koekoek naar beneden viel, stond Herr Potz met een onduidelijke verzameling samengebundelde voorwerpen in zijn armen.
„Wa.... wat was dat?” hakkelde Potz.
„Wat hebt u daar in uw armen, hè?” zei Pop streng en op veel luidere toon dan zij normaal zou hebben gebruikt. De schrik zat haar nog in de kuiten en daardoor zette zij (zoals alle bange mensen) een veel grotere mond op dan nodig was.
Potz keek schichtig om zich heen naar boven, weer naar Pop en fluisterde hees:  „Dadelijk komt er iemand....”
„Nou en óf!” zei Pop. „Met twee overvalwagens. Had ik dus toch gelijk, hè?”
Potz verkeerde kennelijk in grote agitatie.
„Aber juffrouw Ploevier.... Schtelt u mai alstublieft niet aan die kaak. Iek zal u alles vertellen.”
„Dat haalt je de koekoek!” dreigde Pop, Potz scherp in het oog houdend en vastbesloten zich niet mee te laten lokken naar een stille en verlaten plaats.
„Denkt u siech alstublieft main positie in. Iek ben een man van eer! Iek hab ook main principes.”
„Kijk eens,” zei Pop. „Lord Birkenfoote van de sokken af wichelen kun je misschien, maar mij van de sokken klètsen niet. Dat hebben er al meer geprobeerd. Leg dat zilver daar op tafel!”
Met een zacht geknars ging de groen beklede deur achter haar open.
„Oh, Lord!” dacht Pop. „Dáár heb je zijn medeplichtige. Nu ben ik de sigaar.”
Een droog kuchje echo’de door de hall. Potz liet een zwak gekreun horen.
„Kan ik u ergens mee van dienst zijn?” vroeg de stem van de butler.
Pop pirouetteerde op haar tenen.
„Blowbeer!” kreet zij op een toon alsof zij een verloren gewaande minnaar begroette.
De butler in zijn enigszins exotische badmantel maakte een lichte buiging en kwam enkele passen naar voren.
„Ik eh.... ik hoop niet dat u mij deze inmenging kwalijk neemt, miss, doch vanuit mijn vertrek meende ik een verontrustend geluid te vernemen.”
„Potz!” riep Pop, wijzend met gestrekte arm. „Blowbeer, bedoel ik, Potz is op heterdaad betrapt. Het zilver zat in de ijskast!”
De butler haalde zijn wenkbrauwen een weinig op en wendde zijn blik naar de logge wichelroede-expert.
„Diet ies verschrikkeluk!” zei Potz. “Iek....” Hij stokte, keerde zich om, liet alles wat hij in zijn armen had op de halltafel achter hem rollen en draafde haastig weg in de richting van de trap.
„Sta of ik schiet!” riep Pop.
Potz liet een akelige, holle lach horen, maar stopte geen ogenblik. Hij galoppeerde de trap op, schoof dwars door een helle bundel maanlicht en verdween in de gang die naar zijn kamer voerde. Pop en de butler keken elkaar aan.
„Ik vrees, miss....” begon de butler.
Pop sprong op de halltafel af, boog zich er laag overheen en bekeek de voorwerpen die daar waren neergelegd. Zij bleef enkele tellen lang in die houding staan, zette dan één hand tot steun op de rand van de tafel en begon vreselijk hard te lachen.
„Blowbeer!.... Hahahaha.... Hohoho!”
„Yes, miss?”
„Potz heeft de keuken geplunderd!.... Hahaha!” De butler kwam naderbij, bekeek wat er op tafel lag, richtte zich weer op en kruiste de armen.
„Ik moet u eerlijk bekennen, miss, dat ik mij er wel over verbaasde dat Herr Potz zo standvastig zonder maaltijden kon.”
Pop proestte nog even na, leunde dan over de tafel heen en prikte de butler met één vinger tegen zijn schouder.
„Maar dat heeft hij gisteren óók al gedaan! Wat ik je brom! Hij is gisteravond of vannacht hier geweest, ook al zegt hij van niet!”
De butler keek Pop nadenkend aan.
„Dan zou Herr Potz bij nader inzien toch wèl het zilver kunnen hebben gestolen!?”
„Natúúrlijk!” riep Pop. „Ik wist wel dat er aan zijn verhaal iets niet klopte.”
„Maar kunnen wij dat bewijzen, miss?”
„Natuurlijk kunnen we dat bewijzen! Elke maaltijd laat resten na. Blikjes, kruimels, papiertjes, vuile messen. We moeten huiszoeking bij hem doen, Blowbeer! Op zijn kamer. Ik zal alle anderen wekken. Ga recht naar zijn kamer en zie toe dat hij niets verdonkeremaant!”
„Accoord, miss.”
Het volgende uur was Pop in vol bedrijf. Alle gasten raakten trouwens in vol bedrijf, graag of niet. Pop wekte hen door luid gebons op hun deuren en naarmate zij, min of meer verwilderd uit hun bedden klommen in de vaste veronderstelling dat er een dubbele uitslaande brand was, deelde zij hun mede wat er gebeurd was. Het ging niet allemaal even logisch en verschillende kasteelbewoners waren nog niet geheel wakker, maar zij allen kleedden zich aan, grabbelden cigaretten of lipstick bijeen en schuifelden de gang op. Hun denkbeelden van wat er aan de hand was, liepen uiteen van de lezing dat Potz vermoord was en dat zijn lijk moest worden opgezocht, tot het relaas dat er huiszoeking moest worden gedaan bij de butler, omdat Potz hem had betrapt. Juist toen de verwarring op zijn hoogst was, kwam Pop weer aanrennen.
„Zijn jullie daar allemaal? Kom gauw mee. Hij is in zijn kamer en Blowbeer houdt de wacht.”
Lauderdale had een staaflantaarn in de hand en lichtte bij, een ietwat overbodige maatregel, maar niemand scheen eraan te denken de lichten aan te knippen. Zij liepen ook allemaal op hun tenen en spraken in een soort schorre fluister.
„Wat is er nu precies gebeurd?”
Pop ging tussen de troep in lopen en vertelde haastig en nu iets ordelijker. Aan de hoek van de gang stond Thea te wachten in een blauwe kimono en een haarborstel in de hand.
„Pop! Ben je nu helemaal dol geworden? Wat is er?”
„Ssst!” siste Dumdum, die nu geheel wakker was en bijzonder actief. Wanda kwam aanlopen, terwijl zij het koord van haar badmantel dichtstrikte en voegde zich bij Dotty aan het einde van de stoet. Een merkwaardige geest maakte zich van het gezelschap meester: of zij bezig waren met een spel dat een kruising vormde tussen belletje trekken en Indiaantje spelen. Plotseling stapte Blowbeer uit een schaduwrijke nis naar voren, legde een vinger op de lippen en wees naar een deur tegenover hem.
„Hij is daar binnen!” zei hij zacht.
„Als hij tenminste niet intussen door het raam is ontsnapt!” siste Dumdum. „Hier moet ingegrepen worden!”
„Goed zo, Dumdum!” zei zijn zuster, zich aan Lauderdales arm vastklampend. „Grijp onmiddellijk in!”
Dumdum kuchte, knoopte zijn kamerjas wat vaster om zijn middel, deed een stap naar voren en klopte op de deur van Potz. Stilte. Dumdum klopte harder. Weer stilte.
„Open trappen!” moedigde zijn zuster aan.
Dumdum fronste vermanend tegen haar, hief de vuist en bonsde op de deur dat de ruiten aan het einde van de gang dreunden.
„Doe open, in naam der wet.”
Een dof gekreun werd van binnen hoorbaar. Lauderdale sprong naar voren, zette zijn schouder tegen de deur en drukte op hetzelfde moment dat Dumdum de knop omdraaide. Lauderdale viel languit naar binnen en Dumdum, die hem wilde volgen, struikelde over hem heen. Het licht in Potz’ kamer brandde. De wichelroedeloper zat op zijn bed met het gezicht in de handen verborgen. Een akelig gekreun kwam tussen zijn vingers te voorschijn.
„Voor de drommel!” zei Lauderdale korzelig, opstaande en zijn stoffige handen afvegend aan een zakdoek. „Wat is dit allemaal voor nonsens? Potz! Sta op!”
„Ach laat mai,” zei Potz. „Iek ben een miskend mensch!”
Lauderdale greep een vaas rozen van de tafel, rukte met één hand de rozen eruit, en keerde met de andere de vaas boven het hoofd van Potz om. Het resultaat was verrassend. Potz werd ineens normaal, proestte en blies en begon zijn gezicht met een handdoek af te vegen. Intussen was Pop, geholpen door Blowbeer en Dotty, begonnen de kamer te doorzoeken. Zij waren nauwelijks gestart, of Dotty liet een triomfkrijs horen. Uit de lade in Potz’ staande klerenkast kwamen de resten van vele maaltijden: lege sardineblikjes, kranten met kaaskorstjes, enkele kippenbeentjes, een schaal met klontjes suiker, een half brood en een serie lege Coca Cola-flesjes. Potz zuchtte diep, ging door met zijn hoofd afvegen en wendde zich naar het raam.
„Potz!” zei Lauderdale. „Wanneer is jouw ruzie met Lord Birkenfoote begonnen?”
„Gisterochtend,” antwoordde Potz hol. „Toen heeft hai mai onvergeeflijk beledigd.”
Lauderdale knorde.
„En wanneer hebt u deze lading voedsel gehamsterd?”
Stilte. De butler kuchte:
„Dat moet na het diner van gisteren gebeurd zijn, sir, gezien de kippenbeentjes. Er waren toen twee kippen over.”
„Aha!” zei Lauderdale, met een kippenbeentje in de hand, legde één hand op de schouder van Potz en zwaaide hem rond. Hij schudde het botje onder Potz’ neus. „Beken, man! Ben je gisteren in de keuken geweest?”
„Iek zal alles vertellen,” beloofde Potz. „Gaat u alstublieft allemaal zitten und iek zal alles vertellen.”
Iedereen ging zitten. Potz zeeg neer op de rand van zijn bed en vertelde. Hij was de vorige avond een tijd na het diner zo hongerig geworden dat hij het niet meer uithield. Lord Birkenfoote had hem echter zo diep beledigd, dat hij geen maaltijden meer in het kasteel wenste te gebruiken.
„Dat was iek ook eerlaik van plan,” bezwoer Potz. „Aber die geest was niet sterk genoeg tegenover het fleesch.”
„Zijn geest had dan ook wel een hele hoop vlees om tegen te strijden,” mompelde Thea.
„Iek ging naar onder langs die bediendentrap, ” ging Potz verder, „und zette het een en ander klaar in die keuken. Er was niemand in de keuken.”
De butler knikte:
„Nadat ik klaar was, ben ik een tijdje op mijn kamer geweest.”
„Und toen ik alles klaar had schtaan, durfde ik niet met dat alles over die bovengang terug, uit vrees dat iemand mai zien zou. Ik wiest waar die hoofdschakelaar was - bai onze electrische proeven was mai dat gewezen. Iek trok dus die hoofdschakelaar uit en gieng zo schnell mogelijk in het donker terug, aber baina niet schnell genoeg, want het licht was weer aan toen ik main kamer beraikte. Aber niemand heeft mai gesien.”
„Goed, goed!” riep Lauderdale ongeduldig. „Maar het zilver?”
Potz sprong op, wrong zijn handen ineen en verklaarde bijna wenend:
„Geloof mai, iek weet miender dan niets van dat zielver ab.”
Er viel een stilte.
„Ik geloof er geen snars van!” zei Dumdum eindelijk. „Vooruit! Laten we zijn kamer doorzoeken. Ik zal het bed wel nemen.”
Zij zochten tien minuten lang in het bed, onder het bed, in de kasten, in Potz’ koffers, maar vonden niets.
„Gelooft u mai thans?” vroeg Potz tragisch. „Iek was alleen nur zeer hongerig. Dat ben ik nog.”
„Kijk eens, Potz!” zei Wanda, voor het eerst sprekend. „Hou nu verder op met die beledigdheids-manie. Als je denkt dat je met een pruilende hongerstaking Lord Birkenfoote zover krijgt dat hij zijn excuses gaat aanbieden, ben je niet goed snik. We zullen over deze idiote geschiedenis verder zwijgen, maar ga nu beneden in de keuken wat eten en kom morgen normaal ontbijten.”
Potz stond haar even aan te kijken, deed dan een stap naar noren, greep Wanda’s hand en drukte er een kus op.
„Heb dank!” zei hij. „U ziet mai morgen aan het ontbait.”
„Heerlijk,” bromde Dumdum.
„Met dat al,” wees Dotty, „wordt het mysterie van het zilver niet bepaald klaarder.”
„Ik ga naar bed!” kondigde Lauderdale aan. „Wel te rusten.”
De gasten defileerden Potz’ vertrek uit. Blowbeer bleef achter. Pop bleef achter. De butler kuchte en zei uit de hoogte:
„De etenswaren welke zich op de halltafel bevinden, eh.... zijn deze voldoende voor uw souper, Herr Potz, of is er nog iets anders van uw verlangen?”
„Doe geen moeite!” wuifde Potz met beide handen. „Die zain roim voldoende. Ik zal ze even halen.” Hij stoof de deur uit. Pop en de butler keken elkaar aan Pop begon:
„Eh.... Blowbeer.”
„Yes, miss?”
„Ik.... vrees dat ik weer iets gebroken heb.”
„Yes, miss. Ik meende iets dergelijks te hebben vernomen.”
„Het was in de nis achter het gordijn.”
De butler maakte een lichte buiging.
„De schuld in dit geval is geheel aan mij, miss.”
Pop staarde hem aan met een mengeling van opluchting en verbazing.
„Aan jou, Blowbeer?”
„Om u te dienen, miss. Na wat zich gisteravond met de hoofdschakelaar had voorgedaan, besloot ik, als ik het zo noemen mag, miss, een booby-trap in te richten. Ik bond daartoe een dun koordje aan de schakelaar en bevestigde het andere einde van dat touwtje aan een stokje, dat een dienbak vol lege flessen en bussen omhoog hield. Ik neem aan, miss, dat u bij het opzij zwaaien van het gordijn dat touwtje heeft geraakt.”
Pop loosde een zucht van innige verlichting, wierp haar onbeschadigde arm omhoog en riep:
„Oh, Blowbeer! Wat ben ik dáár blij om!”
De butler permitteerde zich een flauw glimlachje.
„Ik ben verheugd dat te vernemen, miss.”
„Ik was zo bang dat ik weer een spiegel had gebroken!”
„Ik kan mij dat indenken, miss.”
„Kom!” zei Pop. „Laten we gaan!”
Zij sprong met een ballethup zijwaarts naar de deur, raakte een koffer die daar door Dumdum met open deksel was achtergelaten, verloor haar evenwicht en struikelde ruggelings tegen de nog openstaande, van een spiegel voorziene deur van de kleerkast aan. De deur sidderde en zwaaide dicht. Met een oorverdovend geraas regende een lawine van scherven over de parketvloer. Pop zat in de geopende koffer tussen hemden en scherven en zag er uit of zij elk moment in een wild geween kon uitbarsten.
„U heeft zich niet bezeerd, vertrouw ik, miss?”
„Oh, Blowbeer!....” zei Pop. „Ik....”
„Yes, miss?”
„Hij is kapot, geloof ik.”
„Ongetwijfeld, miss.”
„Maar dit is verschrikkelijk, Blowbeer. Ik deed het toch heus niet met opzet.”
„Die gedachte is zelfs niet bij mij opgekomen, miss.”
„Maar ik heb nooit éérder spiegels gebroken, Blowbeer. Nóóit!”
„Het is mogelijk een onbewuste aandrang, miss, voortspruitend uit een verdrongen complex waarvan u zich niet bewust is, miss.”
„Denk je, Blowbeer?”
„Zeer wel mogelijk, miss. Zoals sommige mensen steeds dingen vergeten als hun onderbewustzijn hen daartoe drijft.”
Pop, nog steeds tussen de scherven in de koffer zittend, staarde hem ontsteld aan.
„Maar dat zou betekenen dat ik onderbewust dóór blijf gaan met spiegels te vernielen?”
„Die mogelijkheid bestaat, miss.”
„Maar dat is.... Hoeveel spiegels zijn er hier in het kasteel, Blowbeer?”
„Ik zou het u niet met exactheid kunnen zeggen, miss. Maar meer dan honderd, zeker.”
„Allemaal grote, Blowbeer?”
„Er zijn zeer grote bij, miss. Als ik u een goede raad mag geven, miss....”
„Graag, Blowbeer.”
„Blijft u dan uit de Westervleugel weg, miss. Daar is de Spiegelzaal.”
„Vol met spiegels, Blowbeer?”
„Helaas wel, miss. Ik zou echter de vrijheid willen nemen, miss....”
„Ga door, Blowbeer.”
„U voor te stellen mij toe te staan de Spiegelzaal op slot te draaien, miss.”
„Graag, Blowbeer.”
„Ik zal ervoor zorgen, miss. Is er verder nog iets van uw dienst, miss?”
„Neen, Blowbeer. Wel te rusten.”
„Ik dank u zeer, miss. En van harte hetzelfde, miss.”
* * *
Pop ging naar haar kamer terug, stapje voor stapje, goed uitkijkend of zij geen spiegels ontmoette. Op haar eigen kamer waren twee van die dingen, maar die vermeed zij door op handen en voeten naar haar bed te sluipen.

XIX

Om kwart voor elf de volgende ochtend, toen de kasteelgasten in de beste van alle denkbare stemmingen koffie zaten te drinken op het Oosterterras, vernam men het korte getoet van een auto. Vlak daarop klonk geknars van grint onder banden.
„Vaarwel vrede!” zuchtte Lauderdale. „Daar is onze oude Lord terug.”
„Kan niet!” zei Kiddy. „De Rolls Royce heeft een andere hoorn.”
Kiddy had gelijk: een donkerblauwe, dik bestofte Packard Clipper kwam even later de hoek om en stopte. Eruit sprong Lord Birkenfootes zoon George Howard.
„Howard!” riep Lord Lauderdale enthousiast.
„O, jeminée.... mijn bemoei-allerige broer!” zuchtte Kiddy. Howard kwam met snelle stap op hen af, zijn slappe hoed afnemend terwijl hij naderde en werd voorgesteld aan Dumdum en diens zuster. Zodra hij zat en nog vóór Wanda hem koffie had ingeschonken, werd hij door zijn zuster onder vuur genomen:
„Ik dacht dat jij naar Canada was.”
„Er kwam plotseling iets onverwachts,” antwoordde hij haar zijdelings een grijns vol leedvermaak gunnend. „Ik ga over twee dagen. Maak je dus geen zorgen.”
„Mijn broer George,” verklaarde Kiddy, „acht zich altijd geroepen om mijn gangen na te gaan, mijn daden te becritiseren, opmerkingen te maken over het soort schoenen dat ik draag en in het algemeen zijn neus te steken in zaken, zijn zuster betreffende, waar hij geen snars verstand van heeft.”
„Het is,” zei Lord Lauderdale met zijn bekende, nonchalante stem, „een bekend waandenkbeeld van vrouwen, dat mannen van wat het andere geslacht „hun zaken” believen te noemen, geen verstand hebben.”
„Waar is papa?” vroeg Kiddy’s broer.
„Papa, George,” antwoordde Kiddy, „is in Londen. Ware dit niet zo, dan zaten we hier niet zo vredig en gezellig bijeen.”
Howard keek verbaasd en een tikje verontrust.
„Naar Londen? Wat moet hij in Londen doen?”
„Nou, je kunt een hoop dingen doen in Londen,” zei Lauderdale.
„Stel niet van die belachelijke vragen, George,” zei Kiddy bits.
„Weet jíj ooit wat Papa van plan is?”
George Howard keek dwars over de koffietafel heen naar Wanda als om nadere inlichtingen.
„Het enige wat ik je kan zeggen,” zei Lauderdale loom, „is, dat hij vertrokken is in de Rolls Royce met Francis Sinclair als chauffeur.”
„Waarom voor de drommel met Francis Sinclair?” informeerde George korzelig.
Dumdum Oberon boog zich even naar voren, nam zijn bril af en antwoordde hoffelijk:
„Mr Sinclair is een goede bekende van mij. Hij is Engels correspondent van een der grootste New Yorkse kranten.”
„Dat wist ik,” zei Howard korzelig, „Kijk. En Francis is met papa naar Londen. Wel, wel.”
„Mogelijk,” opperde Lauderdale, „neemt hij uw papa een interview af. In de stijl van: „Hoe word ik millionair in zeshonderd woorden,” of: „Leven en sterven van een krantenmagnaat.”
George Howard scheen zich ergens zorgen over te maken en keek fronsend enkele malen naar Wanda. Hij wilde klaarblijkelijk echter niets zeggen of vragen in gezelschap. Wanda maakte het hem gemakkelijk.
„Och, Mr Howard,” zei zij, „ik zit eigenlijk al een uur te bedenken dat ik naar het dorp moet om twee klosjes violette zij te kopen. Zou u het erg vinden me er even heen te brengen?”
Howard stond onmiddellijk op en liep om de tafel heen:
„Maar volgaarne! Het zal me een genoegen zijn.”
Hij zei niets, aleer hij met de Packard op gang was en de Westerhoek van het kasteel omzwenkte.
„En hoe gaat het in het algemeen, miss Moens? Moet u werkelijk violette zijde hebben?”
„Natuurlijk niet. Maar ik zag dat u mij iets vragen wilde.”
Howard knikte en reed de oprijlaan in.
„Ik wilde nog even langs komen voor ik definitief naar Canada ga. Redt u het hier met zijn drieën?”
„Natuurlijk redden wij het. Maar er is iets heel anders. Ik zal heel eerlijk tegen u zijn: het werk dat wij hier doen is volkomen zinloos. Ik heb me vannacht afgevraagd of het geen véél verstandiger tactiek van u was geweest om ook de butler zo ver te krijgen dat hij het kasteel in de steek liet. Als alles volkomen in het honderd liep, zou uw vader wel gedwongen zijn ergens anders te gaan wonen. Want dit is me wel duidelijk geworden: hem op deze wijze in dit kasteel laten wonen, is dwaasheid.”
Howard knikte, remde en stopte de Packard onder twee reusachtige platanen, links van de oprijlaan. Hij haalde zijn sigarettenkoker te voorschijn en bood Wanda die aan.
„Dan kent u mijn vader niet. Hij is de koppigheid zelve.” Hij bukte zich naar de electrische aansteker. „En niemand van ons heeft enig denkbeeld, wat hij in zijn hoofd heeft. Ik durf hem heus niet alleen te laten.... hij is tot de meest dwaze dingen in staat.”
„Denkt u dat wíj hem daarvan zullen kunnen afhouden?”
Howard duwde de aansteker weer op zijn plaats.
„Kijk eens, ik wil tijd winnen. Als niemand druk op mijn vader uitoefent, is er goede kans dat hij uit zichzelf dit kasteel van de hand doet. Maar intussen mag de toestand niet àl te onhoudbaar worden. En voor mijn zuster is het gezellig, wat meisjes van haar leeftijd om zich heen te hebben.”
„Dus tòch,” dacht Wanda. „Kiddy had tòch gelijk, dat haar broer het grotendeels om háár had gedaan.” Hardop ging zij door: „Kijkt u eens: wij zijn unaniem van mening dat uw vader werk moet hebben, een bezigheid die hem interesseert. Ziet u geen kans om hem weer een krant te bezorgen of een uitgeverij, die hij op poten moet zetten? Hij is alleen maar zo lastig uit verveling.”
„Denkt u werkelijk?”
„Dat denken we allemaal. Uw vader is een van de mensen die zelfs op hun tachtigste nog een berg werk kunnen verzetten. Hij is geen man om niets te doen, althans niet zonder vrouw naast zich.”
„Het is mogelijk,” zei Howard nadenkend. „Ik heb hem het laatste jaar zo weinig gezien, weet u. Ik zit bijna altijd in Canada....” Hij keek op zijn polshorloge: „Neemt u mij niet kwalijk, ik moet om één uur in Bristol zijn. Ik zal u terugrijden, maar later op de dag kom ik hier weer voorbij en dan kom ik nog even langs. Ik zal in ieder geval diep nadenken over wat u heeft gezegd.”
„Zet mij maar hier af,” zei Wanda. „Ik wandel dat eindje wel terug met dit prachtige weer.”
„Vindt u het niet vervelend?”
„Natuurlijk niet. En ik heb meer tijd dan u.”
Howard glimlachte, zei: „Sta mij toe,” boog voor haar langs en opende het portier: „Tot vanavond dan. Mijn groeten aan de anderen.”
De Packard zoefde de oprijlaan af.
* * *
Die middag om kwart over vier barstte de bom. Het hele gezelschap zat thee te drinken op het waterterras bij de vijver en hield zich onledig met plannen bedenken betreffende een geschikte bezigheid voor Lord Birkenfoote. Dumdum zag die plannen alle, zonder uitzondering, als voorlopers van een aankoop door hem van het kasteel, een plan waarover hij van uur tot uur geestdriftiger werd.
„Kijk eens,” zei hij onverwacht tegen Wanda. „Ik heb u nu geruime tijd kunnen gadeslaan en ik zou willen opmerken dat u.... u is toch Hollandse, nietwaar?”
„Met huid en haar.”
„.... als Hollandse zeer gunstig afsteekt bij vele Amerikaanse en Engelse meisjes. U heeft....” Hij aarzelde even. „U paart een typisch vrouwelijke charme aan een hoge mate van intelligentie en gezond verstand. U is het soort vrouw dat het héél ver kan brengen in een positie met verantwoordelijkheid.”
„Poeh,” zei Wanda, die even in de war raakte door de directheid en onverwachtheid van dit compliment.
Dumdum zat haar over zijn hoornen bril heen te bestuderen.
„Het is misschien een dwaze vraag: maar zou u iets voelen voor een positie van verantwoordelijkheid? Hier in Engeland?”
Wanda keek hem verbluft aan. Dumdums zuster Dotty sprong haar broer bij:
„Mijn broer en ik hebben dat samen besproken, weet u.”
Dit bracht de vraag terstond op een ander peil.
„Lieve help,” zei Wanda. „Dat hangt ervan af wat het is.”
Dumdum Oberon nam zijn hoornen bril af en verklaarde:
„Plaatsvervangend manager van een vacantiekamp aan zee.”
Bom. Daar had je het. Zomaar in haar schoot gegooid. Een leuk idée. In ieder geval nuttig werk. Het vervelende was, dat Wanda minstens één maand in dit kasteel had te vertoeven.... en dat géén der andere gasten er zelfs maar het flauwste vermoeden van had, dat Wanda hiervoor betaald werd. Wat de zaak nog gecompliceerder maakte, was dat zij allen overtuigd waren dat Wanda geen cent bezat en dat Pop de schatrijke vriendin was.
Doch Pop redde de zaak weer op simpele en meesterlijke wijze.
„O, Wanda!” riep ze. „Wat vreselijk leuk! Zoiets zou ik nu altijd dolgraag hebben willen doen. Weet je wàt!.... Je maakt als conditie dat je het doen wilt, als ik ook in dienst word genomen.”
„Als wàt?” vroeg Wanda.
„Zwemlerares,” zei Pop. „Ik kan met alle soorten mensen omgaan en ik zwem als een gummirat.”
Dotty Oberon keek ietwat twijfelachtig naar Pop.
„Denkt u dat u dat werkelijk kunt? Bovendien zijn namelijk mannelijke zweminstructeurs véél geliefder dan vrouwelijke.”
„O,” zei Pop. „Best. Dan geef ik balletles.”
Dumdum schoof naar voren:
„Kúnt u balletles geven?”
Pop staarde hem twee tellen lang aan.
„Ik heb twee ballet-diploma’s. Ik zie wel kans een rhinoceros de Schotse driepas te leren.”
„Maar....” Dumdums zuster stokte plotseling, staarde in de verte en ging op heel andere toon verder: „Dáár komt Francis aan!”
* * *
Francis kwam inderdaad haastig over het hellende grasveld aanlopen met de handen in de zijzakken van een besmeurd sportjasje en zijn haren in de war.
„Er is iets gebeurd,” zei Kiddy, haar handen op de armleuningen van haar stoel leggend en vooroverbuigend. Allen sloegen de snel naderende Francis zwijgend gade. Hij wandelde door tot hij op de verhoogde stenen rand van het terras stond, keek het theetafelgezelschap rond en zei hees:
„Het spijt mij; ik.... Birkenfoote is gek geworden.”
De volgende minuut heerste een volslagen verwarring. De orde keerde enigermate terug nadat Lauderdale zijn vriend Francis bij de schouder had gepakt en in een rieten stoel neergedrukt.
„Laat iedereen nu alsjeblieft zijn mond houden!” riep Kiddy.
„Francis! Vertel mij kalm en ordelijk wat er is gebeurd.”
Thea bracht Francis een glas ijskoude thee. Hij begon het met langzame agitatie leeg te drinken. Zijn gezicht vertoonde vette olievegen; zijn boord was in ontoonbare toestand en zijn handen zagen eruit of zij haastig en met niet veel succes waren gewassen. Hij ledigde het glas met een haastige slok, haalde een verfrommeld pakje cigaretten uit zijn zak en stak een ervan in zijn mond. Dumdum stond op en bracht hem vuur.
„Wel,” zei Francis. „We vertrokken van hier in alle rust en in goede orde en we praatten wat over bekenden en ook wat over jou, Kiddy, maar dat doet hier niet ter zake. En nu viel het me al metéén op, dat Birkenfoote vreemd deed. Hij leek zonderling uitgelaten en wuifde tegen de lifters die langs de weg stonden, maar eh....”
„Wát, eh....”
„Vooral tegen meisjes.”
„Wat!” riep Kiddy. „Vader! Je bent niet goed snik.”
Francis lachte wat zuurzoet.
„Dat dacht ik eerst ook, maar dat idée was toch niet vol te houden. Het duurde niet lang, of hij zei dat we moesten stoppen en paar van die aardige kinderen meenemen. Kort en goed: we hadden geen rust voor we de Rolls van achteren gevuld hadden met drie juffrouwen. Nummer vier zat vóórin tussen mij en.... hem.”
De gezichten van het gezelschap waren een studie waard.
„Hadden jullie iets gedrònken?” vroeg Dotty Oberon.
„Niets!” riep Francis heftig. „Geen druppel. We hadden nog nergens gestopt. Enfin, daar zat ik; aan het stuur van een Rolls Royce met juffrouwen naast en onder en boven me en je vader vertelde van die gekke verhalen en liet me stoppen om bananen te kopen en later moest ik halt houden omdat we met zijn allen in een café langs de weg iets moesten gaan drinken....”
Uitroepen van verbazing bleven nu achterwege. Iedereen zat Francis verbijsterd de woorden van de lippen te lezen.
„Maar dat was nog pas het begin!” zei Francis bitter. „We zaten een uur of wat op dat café-terras en hadden al die juffrouwen per hoofd een glas of vier laten opdrinken, toen Birkenfoote opstond en tegen mij zei dat we binnen even moesten gaan opbellen. We waren nèt binnen, toen hij mijn schouder pakte en vroeg: „Vind jij er wat aardigs bij?” Ik antwoordde dat ik er geen klap aan vond. Daarop zei hij: „Best. Dan gaan we een ander stel opsnorren.” Hij legde buiten met hondse brutaliteit uit, dat hij nu andere lifters weer eens op streek ging helpen, betaalde de rekening en we reden verder. Volgende tien kilometer hetzelfde recept.”
„Blééf dat zo tot Londen toe?”
Francis lachte grimmig:
„Helaas neen. Er stond me nog veel erger te wachten. Bij de tweede lading waren twee juffrouwen die ons met alle geweld mee wilden hebben om mee uit te gaan in Londen. En niet eens zulke onaardige, ook. Dat is mogelijk een excuus. In ieder geval, Kiddy, het spijt me, maar ik had de grootste last om je vader zover te krijgen dat we die juffrouwen een eind verder kwijt raakten. Toen zaten we wéér in een café, weet je.”
„Dit wordt een elf-kroegentocht,” meende Lauderdale. „Het verhaal boeit me in hoge mate.”
„We waren met dat al nog geen veertig kilometer opgeschoten,” ging Francis door. „Als de lifters hoorden dat ze gratis cigaretten en dure drankjes kregen, vonden ze alles al lang best. Goed, ik kreeg Birkenfoote eindelijk zover, dat we die juffrouwen in de derde tent achterlieten, ieder met een bos bloemen als troostprijs, want daar stond je vader op. Vier kilometer voorbij dat café op een verlaten stuk landweg: motor stop. Starten: geen asem. Ik de motorkap eraf, ontsteking nagekeken, alle draden nagelopen. Starten: geen asem.”
„Maar die Rolls Royce loopt altijd!” riep Kiddy. „Die wagen heeft nog nóóit wat gehad!”
„Nu had hij wel wat,” zei Francis heftig. „En het mooiste was, dat je vader rustig naast het stuur bleef zitten, een sigaar opstak en opmerkingen ten beste gaf zoals: „Kom, kom, een kleinigheidje, mijn jongen. Het is altijd een kleinigheidje. Een intelligente jongeman moet dat kunnen vinden,” en zo meer.
„Typisch Lord Birkenfoote,” mompelde Dumdum.
„Na een half uur,” zei Francis weer, „gaf ik het op. Ik stelde voor een auto aan te houden en een garage verderop te alarmeren, maar daar wilde je vader niet van horen. „Geldverknoeien!” riep hij. „Al die garagekerels zijn rovers en bandieten. Het is natuurlijk een pietluttige kleinigheid, maar ze zetten tien uur werk op de rekening plus vier nieuwe onderdelen. En ik heb altijd gehoord dat Amerikanen zo handig waren met auto’s en motoren. Kun je werkelijk niet vinden, wat het is?” Kijk eens, toen werd ik echt nijdig. Ik trok mijn jas uit, sloeg mijn broekspijpen op en begon de hele motor na te lopen van voor tot achter. Ik controleerde de benzineleiding, de dynamo, de acculeidingen, de zekeringen in het schakelbord, kortom de hele santekraam. De motor vertikte het. Intussen was je vader, Kiddy, uitgestapt en wandelde heen en weer met de handen op de rug. Elke keer dat hij voorbijkwam, had hij een andere opmerking. Of ik de carburateur wel had nagekeken, of ik de accu ook had opgemeten .... enzovoort. Ik acht het een persoonlijke prestatie, Kiddy, neem me niet kwalijk, dat ik je vader niet bij nek en broek heb gepakt en in een sloot langs de weg gesmeten. Maar het ergste komt nog. Toen ik zowat twee uur was bezig geweest en smerig en bezweet onder de motor vandaan kroop, stond hij tegen het portier geleund. „Je hebt natuurlijk iets stoms gedaan,” zei hij, stapte achter het stuur, zette het contact aan en trapte op de starter. De motor liep.”
Er viel een stilte in de kring.
„Had je het contact dan niet aan?”
„Natuurlijk wel! Doe niet zo belachelijk!”
Kiddy stond langzaam op en zei met zachte stem:
„Francis!.... Die Rolls heeft een speciaal anti-diefstal contact. Dat zit binnen in het dashboardkastje en is bijna onmogelijk te vinden....”
Francis staarde haar aan, slikte tweemaal moeizaam en bracht uit:
„Dus dát was die draad.... Ik dacht dat die van een lampje binnenin was.”
„Nee! Dat contact heeft papa speciaal laten maken. Hij moet het stiekum hebben uitgeschakeld en later weer aan gezet.”
„De man is gek!” schreeuwde Francis. „Uit louter kwajongensachtige kwaadaardigheid.... Moet je horen wat voor streken hij verder uithaalde! Toen we weer verder reden was hij in een enorm humeur. Hij zat te zingen en wuifde tegen iedereen en wilde met mij ergens gaan eten. Ik weet van louter woede niet eens meer, waar het precies was. Een dure tent ergens op een plein. Ik zag er natuurlijk uit als een beest, maar dat hinderde niet, volgens je vader. Hij bestelde een fantastisch uitgebreid diner en gedroeg zich op de idiootste manier. Zo liet hij de eigenaar komen en wilde het hele restaurant kopen.”
„Zie je?” zei Dumdum. „Hij wil iets om handen hebben. De man wordt dol van rusteloosheid.”
„Hij is gek,” zei Francis vastberaden. „Heus. Na het eten moesten en zouden we nog hier en daar een borrel drinken. Hij had, naar wat ik ervan gezien heb, zeker een paar honderd pond contant bij zich maar toen we om een uur of elf de zoveelste bar hadden verlaten, was hij boos. Ik wilde namelijk niets drinken, zie je. Omdat ik rijden moest. „Goed!” zei je vader. „Dan rijden we vannacht niet verder. Om je te straffen. We blijven in een hotel.” Ik vond het allang best en daar bracht hij me naar vermoedelijk het op één na slechtste volkslogement in de hele plaats. Ik zit je geen verhaaltjes te vertellen: het is de zuivere waarheid. Een tent zonder stromend water, zonder zeep op de kamers, zonder badkamers, zonder handdoeken. „Ja,” zei je vader, „ik heb er niet op gerekend dat we in een hotel moeten blijven logeren. Ik moet op mijn geld letten.” En hij had minstens twintig pond uitgegeven die avond alléén en nog een paar honderd pond op zak.”
„Dit is....” begon Dotty en zat verder sprakeloos.
„Die arme man,” zei Thea. „Wat vréselijk toch.”
„Mijnheer uw vader,” ging Francis sarcastisch verder, naar Kiddy kijkend, „vond het te duur om twee kamers te nemen, dus nam hij één kamer met twee bedden. Hij ging om twaalf uur nog even uit, kwam om twee uur met veel lawaai terug, maakte me wakker, begon een enorm zwaarwichtig gesprek met mij over kranten en uitgeverijen, hield me wakker tot half vijf en vond het toen goed om naar bed te gaan.”
Kiddy zat hem zwijgend aan te staren. Haar gezicht was krijtwit en haar nagels stonden in haar handpalmen gedrukt.
„Wel,” ging Francis door, in een beter humeur komend, naarmate hij kans zag zijn gemoed te luchten, „ik zou er zeker tussenuit zijn gegaan de volgende morgen, als ik het verantwoord had gevonden Birkenfoote alleen te laten.”
„Dát kon je niet doen!” riep Dumdum. „De man was niet verantwoordelijk voor zijn daden.”
„Juist,” zei Francis. „We gingen dat „hotel” uit om acht uur. Ik had er een paar vlooien opgelopen, maar je vader zei, dat alleen mensen zonder karakter last kregen van vlooien. Dat was maar zo’n losse, bemoedigende opmerking er tussendoor. Ontbijt kregen we in een behoorlijk hotel. Dat scheen nu ineens weer wèl te kunnen. Je vader scheen intussen plotseling last van berouw te krijgen of iets dergelijks, want hij liep ineens weg en kwam kort daarna terug met een gouden vulpen. Die was voor mij. Waarom, dat mocht Joost weten. Hier is het ding.” Hij haalde de vulpen uit zijn zak en liet het voorwerp rondgaan.
Dumdum probeerde hem.
„Hij schrijft ook nog,” constateerde hij. „Je zou denken dat er een brandbom in verborgen zou zitten of iets dergelijks.”
„Maar wat er nu komt doet de deur dicht. We reden weg en vanaf het moment dat we startten, zat je vader op de Rolls te schelden. Het was een petwagen en te oud en de kleur beviel hem niet en de accu was slecht en de motor stonk naar benzine en op het laatst vroeg hij me wat ik dacht dat de auto waard was. „Nou,” zei ik, „altijd nog tussen de duizend en vijftienhonderd pond.”
„Goed!” zei je vader, „je mag hem hebben voor vierhonderd pond.”
„Wat!” riep Dumdum. „Voor....”
„Jawel, mijnheer. Ik zei hem, dat ik met een Rolls Royce niets doen kon, dat ik bovendien geen vierhonderd pond kon missen, maar dat hielp allemaal niets. Hij sloeg af tot tweehonderdvijftig en toen ik nòg niet hapte....”
„Maar waaròm niet?” riep Dumdum. „Je kon er altijd op verdienen.”
Francis fronste:
„Kijk eens: ik kan geen zaken doen met iemand die.... het is belachelijk om te profiteren van het feit, dat iemands hoofd in de war is.”
„Volkomen juist,” knikte Lauderdale. „Maar verder?”
„Alles ging best, tot we benzine zouden halen bij een garage die Birkenfoote kende. We tankten juist, toen een man op me af kwam lopen, die daar met een Chrysler stond, waar iets aan gerepareerd werd. Of dat mijn Rolls was, vroeg hij. Ik zei van nee. Van wie dan wel? Ik zei dat de wagen van Birkenfoote was. De man vroeg of de Rolls te koop was. Ik zei van misschien wel. De man liet me de motor starten, luisterde even, keek het een en ander na en bood op de plaats veertienhonderd pond contant.”
Dumdum zat met halfopen mond te luisteren. Pop had haar hoofd in de handen en Dotty zat van louter spanning een cigaret op te kauwen.
„En toen?”
„Ik nam Birkenfoote apart en zei, dat ik die Rolls kon verkopen voor veertienhonderd pond. Kijk, zie je, dat was een redelijke zaak. De Rolls was dat bedrag ongeveer waard en als Birkenfoote de wagen kwijt wilde, kon hij er niets op verliezen.”
„Volkomen juist,” zei Lauderdale weer.
„Maar je vader wilde er niet van horen. Hij had míj de wagen te koop aangeboden, zei hij en niet aan Jan, Piet en alleman. Ik kon de Rolls kopen voor tweehonderdvijftig pond en als ik het ding weer verder van de hand wilde doen, moest ík het weten. Basta. Uit.”
Kiddy ging achterover liggen in haar stoel en sloeg de handen voor haar gezicht.
„Wel,” ging Francis door, „ik ging terug naar die man en zei dat hij er maar rechtstreeks met Birkenfoote over moest spreken. Dat gebeurde, maar even later kwam Birkenfoote naar mij toe en waarschuwde dat hij de wagen voor 250 pond zou verkopen als ik hem niet wou. Ik werd boos en zei dat hij moest doen wat hij wilde.”
„Maar wáárom waarschuwde je de koper niet, dat eh.... dat de koop later wel eens eh....ongedaan kon worden gemaakt gezien de eh.... toestand van de verkoper?” informeerde Dumdums zuster.
„Ik kon toch, verdraaid-nog-an-toe Birkenfoote niet publiek voor schut zetten!.... Maar Kiddy’s vader hield vol dat het voor hem een kwestie van principe was en ik werd hoe langer hoe nijdiger en ten laatste werd de Rolls verkocht voor tweehonderd vijftig pond.”
„Dit wordt een pijnlijke geschiedenis,” zei Lauderdale. „En ik begrijp het niet. Ik had het nóóit gedacht. De man was wel wat erg excentriek, maar....”
„Maar waar is papa nu?” vroeg Kiddy.
Francis haalde de schouders op:
„Allah moge het weten. Hij heeft daar stante pede een Austin gehuurd en ik heb hem naar Londen gereden. Hij leek toen weer vrij normaal. Ik reed met hem naar het Ritz hotel, zette hem daar af en ging even verder parkeren. Toen ik in de Ritz terugkwam, was je vader verdwenen. Hij was binnen gekomen, zei de portier, had een telefoongesprek gevoerd en was in een taxi verdwenen zonder een boodschap achter te laten. Ik heb uren en uren zitten wachten. Toen heb ik de Austin genomen en ben recht hierheen teruggereden.”
„Maar wat moeten we nu doen! We kunnen papa niet in een dergelijke toestand alléén in Londen laten!”
„Om dat te overleggen ben ik hier gekomen,” zei Francis droog.
„Naar de politie lopen wilde ik niet.”
„Alsjeblieft niet!”
„O, was Howard maar hier,” riep Kiddy. „Was mijn broer maar hier.”
„Hij komt in ieder geval vandaag nog terug,” meldde Wanda.
„Wist ik maar hij wàs!”
„Hij moest naar Bristol, zei hij.”
„Naar Bristol!? Dan is hij bij de krant daar. Die is van ons. Daar weten ze vàst waar hij zit. Ik ga metéén opbellen.”
Zij rende weg, gevolgd door Francis.
Midden in de verhitte discussie die volgde, plofte de bom van Potz. Hij kwam waardig doch wat snel aanlopen over het grasveld, hield op tien meter afstand halt en kondigde aan in een dreunende bas:
„Iek heb het zielver gevonden.”
„Val in de vijver met je zielver,” zei Lauderdale.
De rampzalige Potz had geen onfortuinlijker moment kunnen uitkiezen voor het aankondigen van zijn sensationele vondst. Alleen Pop toonde een spoor van de belangstelling die verwacht had mogen worden.
„Wáár was het?”
„In de regenput, miss Ploevier. De oude regenput achter de baikeuken.”
„Maar hoe kwam je op het idee dáár te gaan zoeken?”
Potz trok een metaaldraad uit zijn zak.
„Main wiechelroede, miss Pluvier. Main onfailbare wiechelroede. Ik liep achter het kasteel om de loop van de aardstraalbanen te controlieren.... nògmaals te controlieren.... und da schloeg main wiechelroede op een vreemde manier oit. Iek liep terug und wéér reagierde main wiechelroede vreemd. Iek gieng zoeken.... und da ontdekte iek dat iets in die regenput verantwoordelijk was. Da opende ik die put und zocht daarien en da vond iek het zielver. Een ganse berg.”
„Merkwaardig,” zei Lauderdale, maar daar bleef het bij.
Kiddy kwam teruglopen met Francis naast zich.
„Mijn broer komt zo snel mogelijk hierheen. Ik wilde hem over de telefoon niet zeggen wat er aan de hand was. Wat moet Potz nu weer?”
„Iek hab dat tafelzielver gevonden, miss Kiddy.”
„Waar?”
„Ien de regenput, miss Kiddy.”
„Fijn,” zei Kiddy. „Ga het er dan uitvissen en sta hier niet voor tuinbeeld te spelen.”
Potz richtte zich waardig op, trok een diep beledigd gelaat en wandelde kaarsrecht over het grasveld.
„Nu gaat hij wéér ergens pruilen,” constateerde Pop.
„Ik hoop dat hij in de regenput gaat zitten,” zei Kiddy. „Wat een afschuwelijke toestand!”

XX

Howard arriveerde te half acht toen de zon al laag boven de groep kastanjebomen in het Westen hing. Zij zaten allen samen in de hall vol ongeduld wachtend tot Kiddy’s broer zou arriveren. Enkele bekende clubs, hotels en adressen in Londen waren opgebeld, maar zonder veel resultaat. Lord Birkenfoote was even op een van zijn clubs geweest, had er wat gegeten en was onmiddellijk daarna vertrokken. Blowbeer was op de hoogte gesteld, maar Potz wist nog van niets en was kort en bondig door Kiddy de hall uitgestuurd. Hij liep nu, in zichzelf brommend, in de moestuin te wichelen. De voordeuren van het kasteel bleven openstaan en toen de stoffige Packard van George Howard de oprijlaan op kwam stuiven, ging onwillekeurig iedereen staan of rechtop zitten.
„O, George!” riep Kiddy op het moment dat haar broer bestoft en vermoeid de hall binnen kwam rennen. „Er is iets vréselijk akeligs met papa gebeurd. Ik weet niet hoe ik het zeggen moet....”
„Is hij dood?” George keek ontsteld langs de ernstige gezichten der anderen.
„Dóód? Afschuwelijk! Nee, natuurlijk niet.”
„Natúúrlijk.... Natúúrlijk.... Wat dàn?”
„Hij is.... wel....”
„In de gevangenis? Heeft hij iemand doodgereden?”
„Hoe kom je dáár nu bij? Zeg toch niet zulke stomme dingen!”
George smeet zijn hoed in een leren fauteuil.
Kiddy keek de kring rond en dan weer naar haar broer.
„Hij is.... wat niemand van ons verwachtte....”
George greep haar schouders en werd zichtbaar bleek.
„Toch niet....?”
„Ja, George, ja. Vreselijk. Het wordt een schandaal!”
„Lieve help. Wie had dat gedacht. Gek.... Stàpelgek!”
„Nou, stàpelgek is overdreven. Hij....”
George deed opgewonden enkele passen heen en weer.
„Wat! Overdreven! Op zíjn leeftijd!”
„Wat heeft zijn leeftijd er nu mee te maken?”
Howard staakte zijn heen en weer benen en wendde zich met een ruk tot zijn zuster:
„Wat zijn leeftijd ermee te maken heeft!? Neem me niet kwalijk! Als je op zo’n leeftijd nog hertrouwt lacht heel Engeland zich een aap. We staan allemaal voor idioot....!”
Kiddy kreet:
„Hertrouwt!.... Hoe haal je dát in je hoofd?
George staarde eerst zijn zuster en dan de rest van het gezelschap aan met groeiende verontwaardiging.
„Maar jíj zei....”
„Ik zei niets!”
„Maar er was iets vreselijks, en....”
„Dat ís er ook. Als je maar eens even naar me lúísteren wou.
Papa is níét hertrouwd. Zo erg is het nu ook weer niet. Hij is....”
„Kierewiet,” zei Lauderdale. „Knetter. Een beetje van de kook. Licht klapje van de oude molen. Tiereliere. Geeft Rolls Royces weg. Krijgt last van kwajongens-achtige kwaadaardigheid. Heeft waandenkbeelden. Gaat in landlopershotels logeren omdat hij niet betalen kan. Zie je?”
George Howard ging langzaam zitten.
„Weetje het zéker?.... Vader was altijd al een tikje excentriek, maar.... Is er een dokter bij geweest?”
„Beste George! Hij is in Londen spoorloos verdwenen. We weten niet eens waar hij zit of wat hij uitspookt. Joost mag weten laat hij op het ogenblik, bij wijze van mop, het Park Lane Hotel in de lucht vliegen.”
George keek nu grimmig.
„Breng me iets te drinken. En laat iemand me ordelijk en systematisch vertellen wat er gebeurd is. Pas dan kan ik zeggen wat voor maatregelen we moeten nemen.” 
Francis begon hem ordelijk en systematisch te vertellen wat er gebeurd was. Het verhaal fascineerde de aanwezigen zo mogelijk nog méér dan de eerste maal. Howard begon hoe langer hoe bedenkelijker te kijken.
„Alle bekende symptomen: emotionele instabiliteit, plotselinge en ongecorreleerde invallen, idees fixes. We zullen moeten ingrijpen.”
„Ja!” riep Kiddy. „Alsjeblieft. Grijp in, George. Dóé iets!”
Haar broeder stond op en opende juist de mond als om een bevel te geven, toen een kort, droog hoornsignaal door de open voordeur naar binnen dreef. Het gekners van autobanden op het grint.... Kiddy werd wit.
„De ambulance!” stamelde ze.
„De politie!” mompelde Dumdum, opstaande.
„De Rolls Royce!” riep Thea, die naar de deuren was gelopen. Het volgend ogenblik kwam Lord Birkenfoote de trappen op vol jeugdig vuur en terwijl hij zijn handschoenen uittrok, neuriede hij een ouderwets wijsje. Hij zag de vergadering in de hall, bleef even staan om zijn ogen aan de schemering te wennen en vroeg:
„Wel, wel. Is er speciale gemeenteraadsvergadering?”
„Papa!” riep Kiddy.
„Dag!” zei Lord Birkenfoote. „Blij dat ik je zie. Ik heb je een en ander aan je lichtelijk domme verstand te brengen.”
„Kwaadaardigheid,” mompelde Dumdum terzijde. „Nu heeft hij het op zijn eigen dochter gemunt.”
Lord Birkenfoote scheen er zich niet van bewust te zijn, dat hij met een mengeling van afgrijzen, nieuwsgierigheid en zorg werd bekeken. Hij was er sinds zo lang aan gewend altijd de baas te spelen en ieder ander naar hem te horen luisteren, dat de stram-afwachtende houding van het gezelschap voor hem volkomen normaal was. Hij had nu zijn varkensleren handschoenen uit, wierp ze achteloos in een stoel en keek de kring rond.
„Is die Amerikaanse.... O, daar is hij. Ik moet jou dadelijk óók nog even hebben.”
„Eh.... Yes, sir,” zei Francis hulpeloos. Iedereen keek van Lord Birkenfoote naar Francis en deze laatste scheen te voelen, dat hij wel iets moest dóén of zèggen. Hij deed dus enkele stappen naar voren en tuurde naar buiten, naar de lange grijze Rolls Royce die daar stond te wachten, stralend in het late zonlicht.
„Neemt u me niet kwalijk, maar ik meende.... was die auto niet verkocht?”
„Wel neen,” antwoordde Birkenfoote, welgemutst. „Je denkt toch niet dat ik gèk ben?”
Een doodse stilte volgde. Enkelen der gasten begonnen Francis vreemde blikken te schenken. Birkenfoote, wiens ogen nu aan het schemerlicht in de hall gewend waren, keek de kring rond en vestigde dan zijn ogen op zijn dochter.
„Luister eens, juffrouw. Ik neem aan dat iedereen in deze kring ervan op de hoogte is, dat sinds lang een verschil van mening gaande is tussen jou en Francis Sinclair hier over de kwestie of hij nu al dan niet met je gaat trouwen.”
Kiddy liet een gesmoorde kreet horen, werd eerst rood, dan bleek en keek hulpeloos van haar broer naar Francis.
„Wel,” zei Birkenfoote. „Die historie begint me te vervelen. Het heeft nu lang genoeg geduurd. Trouw hem.”
„Maar, papa!....”
„Trouw hem!” riep Lord Birkenfoote ongeduldig. „De mensen weten tegenwoordig niet meer wat ze willen. De vent heeft hersens. Hij heeft een redelijke mate van innerlijke beschaving, is handig, een fatsoenlijke vent en staat nooit met zijn mond vol tanden. Ik heb gisteren en vanmorgen alle gekheden met hem uitgehaald die het leven met iemand uit kan halen en hij is er met vlag en wimpel doorheen gekomen. Ik waarschuw je, Kiddy: als je de vent niet trouwt en blijft zeuren, geef ik je de eerste tien jaar geen toestemming om iemand anders te trouwen. Hou je van de vent, ja of nee?”
„Kom, vader!” protesteerde George, „dat is geen vraag om een meisje in het publiek te stellen.”
„Hou jij je er buiten, jonge bengel!” zei Birkenfoote. „Wat is er nu publieker dan een huwelijk? Sinclair! Herinner jij je wat wij gisteren in de Rolls hebben besproken?”
„Yes, sir.”
„Heb je gezegd ja of nee, dat je van mijn dochter hield?”
„Voor de drommel!” ontplofte Francis, plotseling nijdig wordend. „Ik heb er nu genoeg van. Het is hier geen apentuin voor uw persoonlijke lol! Wat er tussen mij en Kiddy is of niet is, gaat u geen slag aan en....”
„Goed zo, Francis!” riep Kiddy en kwam naast hem staan met haar arm door de zijne. „De manier waarop u dit behandelt, papa, is méér dan schandelijk. En ik vind het óók schandelijk, dat u met Francis al die onzinnige dwaasheden hebt uitgehaald, om.... om....”
„Ik wil antwoord!” riep Lord Birkenfoote boos. „Sinclair! Geef antwoord!”
Francis kneep zijn lippen samen, sloeg zijn arm om Kiddy heen en keek zijn gastheer spinnijdig aan.
„Ik zal u eens wat zeggen: ik houd van Kiddy en Kiddy houdt van mij en dat is al maanden zo, maar ik mag toch wel een boon zijn, als ik mij door u, al bent u ook honderd keer haar vader, zal laten voorschrijven, publiek nog wel....”
„O, zo!” riep Kiddy. „U moest u schamen, vader....!”
Lord Birkenfoote liet zich in een stoel vallen en zei vermoeid:
„Goed, kinderen, goed. Misschien ben ik een oude bemoeial. Regel het dan zelf maar. Ik zal alleen graag de dag van het huwelijk weten, zie je.... Er zijn bepaalde regelingen te treffen....”
„Ik ga met Francis naar Amerika, zodra we getrouwd zijn,” verklaarde Kiddy. „Dus wat uw regelingen betreft....”
Lord Birkenfoote sprong op met een slimme grijns op zijn zwaar bewenkbrauwd gezicht.
„Dat is dan geregeld,” zei hij. “Hélà!.... Is er een van jullie allen mans genoeg denk je om op de bel te drukken en een whisky-soda voor me te organiseren?”
Dumdum, Lauderdale en Thea repten zich alle drie naar de bel naast de schouw en kwamen onzacht met elkaar in botsing. Iedereen stond of zat wat verward te kijken. Dumdums zuster had een uitgesproken glazige blik in haar ogen.
„Alle Engelsen doen eigenaardig,” mompelde Wanda voor zich uit. „Maar die oude vos is honderd keer sluwer dan ik ooit van hem heb gedacht. Geen wonder dat hij het een eind gebracht heeft in de wereld.”
Blowbeer kwam door de groene deur en kuchte.
„Kan ik ergens mee dienen?”
„Een whisky-soda voor Lord Birkenfoote,” zei Lauderdale. „En een voor mij.”
„Drie, Blowbeer,” zei George, die nu ook in een stoel ging zitten, blijkbaar nog steeds trachtend een helder beeld te krijgen van de totale situatie. „Als ik het dus wèl heb, vader, gaat Kiddy naar Amerika, binnen afzienbare tijd.”
„Ja!” zei Kiddy heftig. „Getrouwd en wel, en ik zie niet in waarom jij je neus er weer in moet steken. Je hebt hier al....”
„Ssssst!” siste Wanda en Kiddy stopte haastig.
George keek zijn zuster lelijk aan:
„Kijk eens, het gaat mij niet om jóú. Ik zal blij zijn als jij, met je eigenzinnige hoofd, een man trouwt die in staat is, je op zijn tijd een pak voor je broek te geven. Het gaat mij om vader.”
Lord Birkenfoote grijnsde.
„Vader. Wat ìs er met vader?”
George wendde zich tot hem en zei op overredende toon:
„Luister eens, vader. Waarom gaat u niet in Canada wonen?”
„Ik houd niet van Canadezen,” antwoordde Birkenfoote kort.
Blowbeer kwam binnen met een blaadje, waarop een fles Vat 69 whisky, enkele flesje sodawater en glazen, benevens een schaaltje blokjes ijs. Lauderdale nam het van hem over en liet ijs in de glazen vallen.
„Maar er zijn zoveel mogelijkheden in dat land! U kunt er een nieuwe krant beginnen....”
„Ik kan geen kranten meer zíén!” verklaarde Birkenfoote.
Blowbeer, die op een afstandje was blijven staan, zuchtte diep en hoorbaar en schudde het hoofd.
„Goed, vader. Maar dan kunt u toch iets ànders beginnen?”
„Wat? Een kippenfokkerij soms?”
„Een uitgeverij.... een....”
„Neen!” besliste Lord Birkenfoote, een glas whisky aannemend van Lauderdale. „Dank je. Ik houd niet van Canada. Ik houd niet van Canadezen en het is er veel te koud ‘s winters.”
Dumdum droeg zijn steentje bij:
„Waarom gaat u dan niet naar de Verenigde Staten? Naar Florida of Californië? Daar schijnt de zon altijd.”
„Papa houdt niet van Amerikanen,” zei Kiddy sarcastisch.
„Ik mag de Amerikanen best,” verklaarde haar vader. „Ze weten van aanpakken. Ze hebben leesbare kranten. Ze beginnen langzamerhand een draaglijk volk te worden. Maar ik ga er niet wonen.”
„Maar waaróm niet, vader?”
„Omdat,” zei Lord Birkenfoote, intussen een ferme slok van zijn whisky nemend, „de Verenigde Staten het eerste land ter wereld zijn waar de Russen atoombommen op smijten. En ik ben langzamerhand te oud geworden om nog goed tegen atoombommen te kunnen.”
Kiddy wierp haar armen wanhopig in de lucht.
„Dacht u dan dat u hier in Engeland wèl veilig was?”
„Natuurlijk niet,” antwoordde Birkenfoote. „Het idee!”
Zijn zoon nam met een wild gebaar een glas whisky van Lauderdale aan en riep:
„Koop dan een jacht en ga om de wereld varen!”
„Dat doe ik ook,” zei Birkenfoote vergenoegd.
Er volgde een kolossale stilte.
„U.... gaat om de wereld varen?” stotterde zijn zoon.
Zijn vader keek hem vriendelijk aan.
„Om de wereld varen. In een schip.”
„Maar.... daar heeft u ons nooit iets van verteld!”
„Ik ben ook nog niet begonnen,” zei Birkenfoote genoeglijk. „Hoe kan ik er dan iets van vertellen?”
„Hè paps, doe nu niet zo flauw. Wat voor schip?”
„Het vroegere jacht „Hornblower” van Sipton. Zestig meter lang met Dieselmotoren.”
„Hebt u het gehuurd of geleend?”
„Ik huur niets en ik leen niets. Dat behoorde je te weten. Ik heb het gekocht.”
„Mèt bemanning?”
Lord Birkenfoote ledigde zijn glas.
„De bemanning was niet te koop. Mogelijk heb je op school bij je Algemene Geschiedenis geleerd dat de tijden der slavernij voorbij zijn. Maar goed ook, want er waren een paar gezichten bij, die me niet bevielen.”
„Maar wannéér gaat u dan varen?”
Lord Birkenfoote liet zich achterover zakken in zijn fauteuil en staarde omhoog naar de glazen koekoek hoog boven hem, waarop nu de laatste gloed van de dalende zon brandde. 
„In October. Als de kou en de regen hier begint.”
„Voor hoelang?”
„Enorm lang,” antwoordde Birkenfoote tevreden. „Heel lang.” Zijn stem werd dromerig: „Ik ga naar landen waar eeuwig de zon schijnt, waar de wateren blauw zijn en de vissen rood en groen, waar de nachten gepavoiseerd worden met duizenden heldere sterren: Caraïbische Zee, Stille Zuidzee, Javazee, Indische Oceaan, Zanzibar, Ceylon, Bali....”
„Maar paps....”
„Maar wàt?”
„Moet u dan niet van dit kasteel af?”
Birkenfoote ging met een schok overeind zitten en schonk zijn dochter een balorige blik.
„Natuurlijk moet ik van dit kasteel af. Vraag toch niet zulke domme dingen. Denk je dat ik dol ben? Je moeder wilde met alle geweld een kasteel. Je moeder was een hoogstaande vrouw, voor wie ik het grootste respect had en heb, maar op enkele punten was ik het niet met haar eens: op het punt van kastelen, adellijke titels, schoonzoons en hutspot.”
„Hu.... hutspot?”
„Hutspot!” bevestigde Birkenfoote heftig. „Je moeder, Kiddy, heb ik in de meer dan dertig jaren van ons huwelijk nóóit aan haar verstand kunnen brengen behoorlijke hutspot te bereiden of te doen bereiden.”
„Maar....” begon Kiddy weer.
„En nu....” hakkelde George, „hoe moet het nu met dit kasteel?”
Dumdum was opgestaan en had hem iets in het oor gefluisterd. Birkenfoote werd weer ongeduldig, als een man die door vele dingen wordt geplaagd terwijl hij aan iets belangrijks bezig is.
„Wàt met dit kasteel?”
„Hoe moet het ermee?”
„Wat moet hoe wáármee?”
George riep ten einde raad:
„Moet het dan niet verkocht worden? Of verhúúrd?”
Birkenfoote keek hem aan of hij zijn zoon verdacht van eerste tekenen van verstandsverbijstering.
„Natuurlijk. Dacht je dat ik het inpakte en meenam?”
„Maar moet u er dan geen werk van maken om het te verkopen?”
„Maar mijn beste jongen, ik heb het al twee maanden geleden verkocht! Ingaande één October gaat alles eruit. Het salaris van Blowbeer en van de tuinman wordt hun, zolang zij leven, doorbetaald. Tenzij Blowbeer met mij wil gaan varen, dat moet hij kiezen.”
„Varen, mylord,” zei Blowbeer met verstikte stem, „varen, naar de rode en groene vissen.”
„Maar waarom hebt u ons dat alles niet veel eerder verteld?”
Birkenfoote keek of hij het in Washington hoorde donderen.
„Waarom zou ik? Heb ik jullie ooit eerder iets van mijn zaken verteld? Wat is er eigenlijk aan de hand?”
George kuchte. Dumdum stond rond te kijken of hij een tik met een eind gaspijp had gekregen. Zijn zuster pruttelde zacht voor zich uit.
„Pop in October weer in Holland,” zei Pop. „Hoera. Pop geen rode en groene vissen. Pop scholletjes en panharing.”
„Het merkwaardige is, vader.... eh.... wij hadden iemand die het kasteel kopen wilde. Om er een vacantie-hotel van te maken.”
„Da’s grappig,” zei Birkenfoote. „Ik ook.”
„Wat?....” Howard keek om naar Dumdum, die een stap vooruit deed. „Maar dat is onmógelijk!” riep Dumdum. „Hoe heet die vent dan?”
„Oberon. Een Amerikaan uit San Fransisco.”
„Maar dat is mijn vader! Hoe haalt hij het in zijn hoofd een kasteel hier te kopen zonder er mij iets van te zeggen!”
„Ik neem aan,” zei Birkenfoote, uit zijn stoel opstaande, „dat Oberon ook een van de vaders is, die hun kinderen niet alle zaken die zij doen aan hun neus hangen. Blowbeer! Waar is Potz?”
„Hij wichelt in de Zuidertuin, mylord.”
„O, paps! Potz heeft het zilver gevonden!”
Birkenfoote keerde zich om.
„Waar? Hoe?”
„Hij heeft het opgewicheld uit de regenput naast de bij-keukendeur.”
„Poeh,” zei Birkenfoote, „dan heeft hij het er zelf eerst in gewicheld om het er met veel misbaar en vertoon weer uit te kunnen wichelen. Ik ken die trucjes. Blowbeer, geef hem een week extra salaris plus zijn reisgeld en stuur hem de laan uit. Ik heb genoeg van dat geloop met die houtjes.”
„Yes, mylord.”
„Ik ben op mijn slaapkamer om me te verkleden en ik wens door niemand meer aan mijn hoofd te worden gezeurd. Begrepen?”
„Ja, paps.”
„Yes, mylord.”
Birkenfoote liep brom-neuriënd de halltrap op, zwijgend gevolgd door de blikken van alle in de hall aanwezigen. Hun hoofden bewogen, als bij een tennismatch, met hem mede terwijl hij de bovengalerij over liep en pas op het moment dat hij in de zijgang verdween, brak de vreemde hypnose die de oude despoot altijd teweegbracht in ieder die met hem omging. Dumdum liet zich volkomen dwaas in zijn stoel terugzakken. Lauderdale stond een dubbele whisky in zijn keelgat te gieten. Dotty Oberon bette haar neus met een zakdoekje. George Howard staarde half somber, half lachend naar zijn zuster, die beide handen in de zijzak van Francis’ jas had gestoken en tegen zijn schouder leunde. Zij zag eruit of zij wel wat behoefte had aan zedelijke steun.
„Frisse morgen,” zei Pop ten laatste. „Vijf minuten Lord Birkenfoote en ik voel me of drie dagen midden in een cycloon heb doorgebracht. Pfff!”
„Kiddy,” zei Francis, „beloof me dat je zult leren goede hutspot te koken!”
Kiddy keek even naar hem op, verborg haar neus achter de revèr van zijn jasje en zei gesmoord: „Ik beloof ‘t.”
„Zouden jullie niet een eindje in de rozentuin gaan wandelen?” informeerde Lauderdale.
„Eminent denkbeeld,” beaamde Francis en voerde Kiddy de voordeuren uit.
Thea zat in de diepte van een lederen fauteuiltje bij de schouw en bekeek zeer aandachtig een „Ladies Home Journal”. De overigen staarden elkaar aan.
„Als ik het wèl heb,” constateerde Wanda, „hebben we ons allemaal bijzondere zorgen gemaakt over een situatie die allang was opgelost.”
„Die ouwe Birkenfoote,” grinnikte Lauderdale. „Hij deed net of hij gek was en was veel slimmer dan wij allen bij elkaar. Als ik denk aan die stunts die hij met die arme Francis heeft uitgehaald.... Hahaha....!”
„Dat is me niet helemaal duidelijk,” zei Dotty met de haar kenmerkende ernst. „Waaròm?”
„Lieve kind, het behoort je nu langzamerhand duidelijk te zijn, dat Lord Birkenfoote niet maalt om uiterlijkheden. Hij wou kort en bondig weten, wat voor soort vent Francis was. En ik verzeker je, dat er geen beter methode is om daar achter te komen, dan door hem op de proef te stellen op de manieren die Birkenfoote heeft toegepast. Die oude boef heeft dat waarschijnlijk allemaal rustig van tevoren uit zitten kienen.”
„Maar die verkoop van die Rolls Royce dan?”
„Beste kind, die vent die de Rolls wilde kopen, was daar door Birkenfoote zelf neergezet. Alles van te voren afgesproken. Hij wilde kijken of Francis die Rolls voor 250 pond zou kopen en stilletjes voor 1400 vèrkopen.”
„En wat was daar tègen geweest?”
„Nou....” zei Lauderdale. „Strikt zakelijk gezien was er weinig aan te doen, maar het gaat hier om normen van.... een soort fatsoen van man tot man. Het is nogal lastig uit te leggen.” Hij keerde zich om en grinnikte tegen Dumdum. „En jij hebt nou je kasteel, hè? Je vader heeft het tenminste.”
Dumdum zat wat nijdig te kijken.
„Ik ben hier om een oogje te houden op onze kampen in Engeland. Ik begrijp niet dat hij me dat niet heeft laten weten.”
„Waarom zou hij? Er is toch nog niets aan de hand?”
Dumdum vond blijkbaar dat zijn vader hem een vreemd figuur had laten slaan en zette enkele malen zijn hoornen bril op en af.
„Eh.... juffrouw Moens? Over dat gesprek van ons....”
„Welk gesprek? Er waren er nogal wat.”
„Of u een werkkring bij onze onderneming zou ambiëren.”
„O, dat.... Ja, kijk eens....”
Op dat moment kwam George Howard haar te hulp. Hij had in een notitieboek zitten schrijven, maar blijkbaar óók met één oor geluisterd, want hij knikte en zei:
„Ik zou het maar aannemen, juffrouw Moens. U zult het best samen kunnen vinden.”
Dat ontsloeg de meisjes van het kasteel-probleem. Thea keek op van haar tijdschrift.
„En ik zou óók graag meedoen.”
Dumdum keek opzij naar zijn zuster, die nu haar handtas opende en er een in rood leer gebonden notitieboek uithaalde benevens een hoornen bril. Het leek of zij samen met het opzetten van de bril op slag veranderde. Haar stem werd zeker en direct en haar vingers sloegen efficient de bladen van het rode boek om.
„Het is een probleem op het ogenblik voor onze vacantiekampen hier een goede, betrouwbare, ijverige leiding te krijgen. Wat ik op dat gebied heb meegemaakt....! Maar u zou zo snel mogelijk moeten beginnen.... het is nu al begin Augustus en onze kampen houden eind September op.”
Howard stond op en kuchte tot Wanda naar hem opkeek.
„Ik wilde u dadelijk nog wat vragen, juffrouw Moens. Komt u even in de bibliotheek?”
* * *
„Luister eens,” zei Howard tegen haar, een half uur later. „Dit is natuurlijk een idiote geschiedenis. Ik engageer u voor één maand minstens.... en na een week gebeurt dit.”
„Dat kon niemand voorzien,” lachte Wanda. „Maar we hebben al een nieuwe baan, dus wat dàt betreft....”
Howard keek als een samenzweerder naar de gesloten deur, trok een lang, smal chèqueboek uit zijn zak en schroefde de dop van een vulpen:
„U krijgt van mij alle drie twee maanden salaris en u bent vrij om te doen en te laten wat u wilt. U kunt hier nog een paar dagen blijven, u kunt metéén naar dat vacantiekamp vertrekken. Ik heb zojuist van Kiddy gehoord dat zij hier blijft tot October en zij let wel op vader.”
„Maar dat is idioot!” protesteerde Wanda. „Wij stappen metéén in ander werk over!”
Howard maakte een kort gebaar en begon te schrijven.
„Naar wat ik gehoord heb, is het tòch aan u drieën te danken, dat alles zo gelopen is. Was u er niet geweest, dan was Francis hier niet binnen geroepen.... Ik mag die vent wel. Ik kan me slechter zwagers indenken.” Hij scheurde de chèque uit zijn boekje, wuifde haar even heen en weer, vouwde haar op en zei kort: „In Londen verzilveren. Midland Bank. Ik heb haast, ik moet weg. Juffrouw Moens, niemand weet hier iets vanaf, ik wens u verder het aller , allerbeste en mijn hartelijke dank!” Hij drukte haar stevig de hand, veegde de glimlach van zijn gladgeschoren gezicht en wandelde haastig de bibliotheek uit.
* * *
Wanda vond Pop en Thea op hun zitkamer; de eerste plat op haar rug op het vloerkleed met haar hoofd op een stapel tijdschriften, Thea op bed met een natte doek op haar ogen.
„Lieve help.... Wat heeft Thea?”
„Zielesmart. Francis gaat met een ander huwen.”
„Krijg het rambam!” zei Thea, plat liggend. „Wacht maar tot jij het te pakken krijgt. Eens kijken hoe je piept.”
Wanda kondigde aan:
„We hebben ieder twee maanden salaris en de dank van de directie voor bewezen diensten.”
Pop ging langzaam overeind zitten terwijl zij zich schuin achterwaarts steunde met één gestrekte arm.
„Wàt zeg je? Twee volle maanden?.... Dat is de man.... hoeveel?”
„Zestig pond.”
„Zeshonderd gulden!? Waak ik of droom ik? Engeland is een sprookjesland. Ik ga zes rokken kopen en een met goud beslagen badpak.”
„En we mogen morgen vertrekken als we willen.”
Thea lichtte de natte doek van haar ogen, keek naar Pop en merkte op:
„Dan mag je wel opschieten, Pop, als je nog wat spiegels wilt vernielen.”
„Pop maakt géén spiegels meer kapot,” verklaarde Pop. „Ik bind een kussen vóór en een kussen achter me, kruip in bed en kom er niet meer uit vóór we morgen vertrekken.”
„Lauderdale zal ons wegbrengen in de Rolls,” zei Wanda nog. „Dumdum en zijn zuster rijden achter ons aan.”
„Het zal me een feest zijn!” verklaarde Pop, sleurde twee cretonne kussens van de Pullmanbank en bond die vóór en achter zich door middel van een erom gewikkeld rubber radio-verlengsnoer. „Zo! Pop Pluvier in anti-spiegel-mol-tenue.”
Maar zij had iets te vroeg gejuichd. Zij vertrokken de volgende ochtend om kwart over elf. De Rolls stond voor met de kap naar beneden. Thea en Wanda zaten er al in, terwijl Lauderdale ongeduldig wachtte. Pop had natuurlijk weer een koffertje vergeten. Blowbeer stond op de trappen en permitteerde zich een glimlach.
„Schiet op!” riep Thea naar het openstaande raam van hun zitkamer.
„Ik kom!” joelde Pops stem naar buiten.
„Let op de spiegels!” waarschuwde Lauderdale.
Het geblaf van Kiddy’s honden (smadelijk achtergelaten nu hun meesteres met haar verloofde was gaan autorijden) kondigde Pops nadering door de ingewanden van het kasteel aan. Zij stoof de deur uit, met het koffertje in de hand, pauseerde om Blowbeer intens de hand te schudden, sprong de stenen treden af, tot bij de Rolls, sloeg één hand tegen het hart en hijgde:
„Hebben jullie iets horen rinkelen?”
„Niets!” verklaarden zij allen.
„Je valt me tegen,” zei Lauderdale. „Stap nu in, alsjeblieft.”
Pop zwaaide haar kleine leren koffertje naar voren:
„Vang!”
Het grote voorportier zwaaide open. Een muzikaal getinkel klonk door de warme zomerochtendlucht. Pops groene ogen, wijd van schrik, staarden naar de voorruit. Het achteruitkijkspiegeltje van de Rolls was door één hoek van het koffertje geraakt en lag in elegante, kristallen scherven.
„Tóch nog prijs,” zei Lauderdale. „Ik had het kunnen weten. Gaat u nu maar achterin zitten, miss; achterstevoren alsjeblieft en fungeer als spiegel.”
Pop ging achterstevoren op een strapontin-stoel zitten en begon achterwaarts uit te kijken. De Rolls startte en reed weg.
 „Ik fungeer nu wel als spiegel,” zei Pop tegen Wanda, „maar stel je voor dat ik dadelijk in scherven val.”
„Er lopen door jou al zóveel rare barsten....” bromde Thea.
Om kwart voor vier inde Wanda haar chèque in Londen, om half zeven waren zij aan de kust voor de ingang van het vacantiekamp waarin zij hun volgende weken zouden doorbrengen.

De verdere kleurrijke belevenissen van
Wanda, Thea en Pop
kunt u lezen in het boek:

„DRIE MEISJES EN EEN VACANTIEKAMP”