EEN HOND ALS GEZELSCHAP

Willy van der Heide

Het begon op een avond, dat mijn vriend Joop en ik, in diep gepeins verzonken, zaten te luisteren naar het gekletter van de onweersregen tegen de ruiten van mijn zomerhuisje op de Kaag. 
„Machtig eenzaam hier,” bromde Joop. „Hoe hou je 't hier uit!” Hij klom uit zijn leunstoel en poogde te ontdekken, hoe de radio moest worden aangezet. 
„Och, zolang er af en toe van die gezellige vrienden als jij uit de stad hierheen komen, gaat 't best.” antwoordde ik, en kwam juist bijtijds bij het stopcontact, om mijn toestel voor de algehele ondergang te behoeden. Wij keken beiden naar het toestel en luisterden naar de geluiden die het voortbracht. 
„Weet je wat!” riep Joop opeens, en zwaaide zo vervaarlijk met een asbak, dat ik van schrik op mijn tong beet, „je moest een hònd kopen Alle machies gezellig zo buiten - trouwe hond - gezelschap in de lange, natte zomeravonden.” 
Ik vertelde hem van de ettelijke honden, die zich vergast hadden aan de kippen van naburige boeren, en dus de laan of de pijp waren uitgegaan. 
„Dat waren geen goeie!” beweerde Joop vol overtuiging.” Ik weet een prachtbeest voor je: waaks, tam...” 
De volgende morgen was ik bezig met, in een zonnig humeur, in een zonnige tuin, een opstandige kat door een gat in de heg te jagen. Katten zijn in dat opzicht precies als voet- en tennisballen. Als je ze door een bepaald gat héén wilt hebben, is het een absolute onmogelijkheid ze erdoor te krijgen, maar anders floepen ze bij het minste of geringste spelenderwijs er doorheen. Zo ook nu. Mijn zonnige bui begon al aardig te verbleken, toen wij in de negende ronde in volle vaart voorbij het gat stoven, waardoor ik deze bepaalde kat wilde lozen. Ik zon juist op andere middelen, toen ik een hees gegrom achter me hoorde, zo vol woede, dat ik me midden in mijn vaart omkeerde en in een geraniumbed bleef staan. 
Halverwege de plaats, waar Joop zwaaiend met zijn armen kwam aanstuiven en het bloembed, galoppeerde een enorm gevaarte van een hond. Ik zag het beest recht van voren, en zo gezien bestond het dier uit weinig anders dan gegrom, poten en tanden. Het leken mij op dat moment enkele kubieke meters hond, die temidden van wegspattende kluiten aarde op mij afstoven. 
Ontstellend snel verminderde de afstand tussen het ondier en mij, maar juist, toen ik dacht, een weinig roemvolle dood te zullen sterven, schoot het gevaarte rakelings langs mij heen, terwijl de modder mij om de oren vloog. 
Ik herademde. Joop kwam, geestdriftig wuivend, op mij afrennen. 
„Is 't geen prachtbeest! De beste hond binnen een straal van vijftig kilometer!” 
„Is dat een hond?” fluisterde ik en maakte mijn boord los. 
„Een sapex-hond!” riep Joop. „Kijk 'm eens!” 
Ik keerde me om. Het monster had vol enthousiasme mijn taak overgenomen en was op de kat aan het jagen. Ik moet toegeven: hij deed het met overtuiging! Toen zij voor de eeste maal voor het gat poseerden, dook de kat er met een krijs doorheen. De nachtmerrie op poten trachtte dat voorbeeld te volgen, maar raakte met zijn halsband klem in afbrekende takken, ging na enkele vruchteloze pogingen om los te komen op zijn achterste zitten en braakte een afgrijselijk gehuil uit. Ik was beslist onder de indruk. Daar had ik volle tien minuten als een dolle Don Quichotte achter een kat aangerend... vruchteloos. Er komt een massa tanden op vier poten... en het karwei is opgeknapt. 
Joop wandelde dwars door mijn bloemperken in de richting van het gehuil. Een eind riem hing nog buiten de heg uit. Hij pakte het beet en trok eraan. Het gehuil hield op en een stuk van de heg begon te kwispelen. Joop zette zich schrap, trok en een achterdeel, en tenslotte de muil uit de bladeren te voorschijn. Ik had nooit geweten, dat zoveel onverschrokkenheid in Joop school. Hij strekte onbevreesd de hand uit en klopte het dier op de kop. Het beest dulde het niet alleen, maar knipoogde naar Joops broekspijpen, knorde en ging in de modder liggen. 
„Zie je, hoe mak-ie is?” riep Joop en streelde het dier over de staart. Ik beschouwde het stilleven van een afstandje en begon van mening te veranderen. Honden zijn merkwaardige apparaten, en deze was mogelijk alléén wild, als er katten in de buurt waren. En dat leek me, gezien de overweldigende veelvuldigheid van het geslacht „kat” in onze dreven, een zelfs menselijke eigenschap. Ik kwam enkele passen nader en bekeek deze speling der natuur. Het beest had zijn ogen dicht, en ging langzaam op en neer. Ik kan mij de panter niet indenken, laat staan de kat, die dit zou durven trotseren. 
„Hoe heet het beest?” informeerde ik. 
„Weet ik niet. Vergeten te vragen... Polly of Floffy of zoiets,” was het verbazingwekkende antwoord. 
Men beweert wel eens, dat er meer gekken buiten de voor hen bestemde inrichtingen rondlopen, dan erin zitten, maar ik bewijfelde of zelfs de meest zorgeloze arts een man die een dergelijk monster „Floffy” noemde, los zou laten drentelen. Het voorwerp van mijn overpeinzingen snurkte en de grond trilde er van. 
„Ceasar,” zei ik. Geen resultaat. 
„Brutus,” probeerde ik. Het gesnurk werd enkele tonen dieper. Joop liet de riem los, wandelde om de berg hond heen, en kwam bij mij staan. 
„Hero!” riep ik. 
„Stalin!” kreet Joop. 
Het dier gaf een schittere uitbeelding van het begrip „snurkende sfinx”. 
Wij haalden onze Griekse en Romeinse godenleer op en draaiden alle krijshaftige en vervaarlijke namen die ons bekend waren, af. Toen we bij Jeanne d'Arc waren aangeland, gaf ik het op. 
„Ende despereert nooit,” zei Joop. „Laten we hem binnenbrengen en schoonmaken.” 
„Ik hoop, dat-ie in de badkuip past,” zei ik bedenkelijk. 
Joop opperde: 
„Anders gooien we 'm in de Kaag en laten hem aan een touw achter de boot aan zwemmen.” 
Ik schrok: 
„Als hij het dan maar niet in zijn kop haalt, de andere kant uit te gaan zwemmen, of hij sleurt ons met boot en al de IJmuidersluizen door. 
„Kappen we zijn sleeptros,” besliste Joop. 
Ik wandelde om de zacht sudderende hond heen, greep zijn riem, en trok er zachtjes aan. Er geschiedde totaal niets. Ik trok wat harder - met zachte drang. De hond opende één oog en een licht gegrom steeg op. Ik wens een lang en gelukkig leven te leiden, en vertelde dat aan Joop, die snoof en de schouders ophaalde. 
„Pah,” zei hij. De man is de heer der schepping.” 
Ik trok, beleefd doch dringend. Het gegrom was aanhoudend en onmiskenbaar duidelijk. Ik legde het bijltje er bij neer, en keek naar Joop. 
„Je moet nooit slapende honden wakker maken,” leraarde ik. Joop bezag mij met minachting. 
„Die hond slaapt ten eerste niet, en ten tweede kun jij niet met honden omgaan. Geef mij die riem!” 
Ik overhandigde Joop de riem en trok mij bescheiden een eind terug. 
„Het beest is zo tam als iets - alleen op  zijn gemak gesteld,” vertelde Joop en wikkelde de riem om zijn hand. Ik was een zeer geïnteresseerd toeschouwer. 
„Goeie, ouwe Pluto - moet ik 't beestje dan even plagen? Gaat beestje met oom Joop mee? Kom mee, jongen.” 
Joop begon de riem in te vademen, die om zijn hand wikkelend. 
Ik deed enkele passen opzij. Ik wenste hem vooral niet te hinderen. 
De riem stond strak... Joop uitte enkele bezwerende termen, in de vorm van Engelse sportformules, en gaf een ruk aan de lijn... 
Het volgende ogenblik leek het, of er een vulkaan uit het geraniumbed opspoot. Uit de wolk modder, rondvliegende haren en geraniumbloesems klonk een rauw gegrauw en gekrijs... toen vloog een stuk tuin in mijn gezicht en was ik druk met mezelf bezig. Het lawaai stief weg. 
Toen ik voldoende aluvium uit mijn gelaat had geveegd om weer te kunnen zien, ving ik, door mijn tranen heen, nog juist een glimp op van Joop, zijn modelhond en enkele meters riem, die als een schicht door het tuinhek verdwenen. 
„Kap de sleeptros!” brulde ik, en hoorde toen gegil bij de pont op Kaagdorp. Ik keerde mij zuchtend om - en ziet... voor me stond de kat, die ik die morgen het leven zo zuur had gemaakt. 
Een ver verwijderd geblaf en gehuil verdween in Noordwestelijke richting - naar IJmuidersluizen. Ik bukte me en klopte, vol medegevoel, het beest op haar magere ribben. 
„Dag poes!” zei ik. 
De kat hield haar kop scheef, keek me aan, knipoogde en draafde op mijn hielen mee naar binnen.