DE ERFENIS VAN EEN ZONDERLING

Willy van der Heide
(als Willy Waterman)

I . Een vacantie, die veelbelovend begint

Het humeur, waarin Pete Brent op een zomeravond om vijf minuten over zes zijn kantoor verliet, was een van de stralendste, waarin hij ooit had rondgekeken in de drukke kantoorstraat, sinds het moment, dat hij er zijn veelbelovende intrede deed.
De late Junizon scheen op zijn bruine haren, en terwijl hij de eerste maten van de laatste song floot, keek een bejaard vuilnisman naar hem, en loosde een diepen zucht. 
En er was een gegronde reden voor Pete’s goede humeur. Hij was een van de weinig gelukkigen, die hun jaarlijksche vacantie in een van de zomermaanden hadden zien vallen en alsof het lot hem nog niet genoeg begunstigde, was op den dag vóór den aanvang van die vacantie de wekenlange regenperiode op magische wijze beëindigd en bescheen nu een warme zon zijn sportieve tweed-pak. 
Er was totaal niets bijzonders aan Pete, zooals hij daar op de steenen trappen van zijn kantoor stond te fluiten. Hij was meer dan middelmatig lang, maar zoo loopen er honderden rond; hij had een mond, die bijna van oor tot oor reikte, zijn haren hingen de perken der betamelijkheid te buiten, en zijn lach, die vaak weerklonk, was de nachtmerrie van al zijn chefs in het hooge steenen gebouw achter hem. 
En toch zuchtte de vuilnisman, toch keek een met zijn gummistok kwispelend agent goedkeurend naar hem, twee of drie honden beneusden vriendschappelijk zijn broekspijpen, deden een pas achteruit, keken naar hem op en toonden duidelijke verlangens tot toenadering.
Die kwam. Pete bukte zich en verdeelde vriendschappelijke klopjes op onpartijdige wijze. De honden leefden zichtbaar op. Het was duidelijk, dat dit een man naar hun hart was, een man, die een hondenleven tot iets draaglijks maakte. 
Pete daalde fluitend de verdere treden van de steenen trap af, praaide een krantenjongen, en herstelde in een kort oogenblik diens vertrouwen in de menschheid, door hem het driedubbele van het verschuldigde bedrag in zijn hand te stoppen. 
Het kon er af, oordeelde Pete; tegelijk met het ingaan van zijn vacantie, had hij op het kantoor van den baas moeten komen, en had tot zijn ontzetting gehoord, dat hij benoemd was tot chef van de afdeeling tijdschriften. Het had juist zeven minuten geduurd, en al zijn ondergeschikten waren er bij noodig geweest, om hem te overtuigen, dat het geen fatale vergissing was van een baas, die handelde in een vlaag van verstandsverbijstering, maar een feit. 
Een feit... een onwrikbaar feit... en het bewustzijn van dit feit gaf veerkracht aan den stap van zijn lange heersen, en autoriteit aan zijn arm, toen die omhoog schoot om een taxi aan te houden. 
De taxichauffeur was een voorkomend man - de heele wereld leek dezen dag wel bevolkt met voorkomende lieden - en de snelheid, waarmee Pete naar zijn adres werd vervoerd, verwarmde zijn hart. 
Hij nam uitbundig afscheid van den chauffeur, wenschte hem een lang en gelukkig leven, en hopte de voordeur binnen. 
En zoo geschiedde het, dat Pete Brent, chef van de afdeeling Tijdschriftenpubliciteit van Trevor en Co., London, om half elf op een zwoelen zomeravond, over een grintweg reed, zestig mijl ten Noorden van datzelfde Londen. 
Het feit, dat hij reed, verbaasde iedereen, behalve hemzelf. Zijn salaris was tot dusver juist toereikend geweest om een wrak wagentje er op na te houden, een oud ding, voor een prikje op den kop getikt op een autoveiling. Alleen de vaste wil van Pete, om een auto, in welken vorm ook, te bezitten, was de oorzaak geweest, dat de veilinghouder het ding überhaupt had verkocht. En van dat oogenblik af, als bezitter van een wagen, had Pete het instrument gepoetst, geolied, gesmeerd, vertroeteld, er nieuwe bougies ingezet, de schroeven aangedraaid, en er ettelijke processen-verbaal mee opgeloopen, omdat het vehikel telkenmale hardnekkig weigerde, weer in beweging te komen, op het kritieke moment, dat hij het had geparkeerd op een plaats, waar dat verboden was. 
Maar Pete was een volhardend man, en het oude twoseatertje zoemde thans over den weg, zijn kilometerteller schommelend tusschen veertig en vijftig. Het was een ideale snelheid voor iemand, die zoo weinig haast had als Pete. Hij was op weg naar zijn landhuisje, een ding, geërfd van zijn oom, en de rust van den zomeravond, het bewustzijn, dat het er geen steek toe deed, hoe laat hij aankwam, en zijn tevredenheid over zijn wagen, maakten hem tot een der gelukkigste schepselen in Engeland. 
En toen, toen hij juist de eerste maten van zijn lijflied aanhief, de eerste rauwe geluiden de vredigheid van een landelijke viersprong verstoorden, en drie vogels ontsteld uit de schemering deden opvliegen, kwam een wagen in razende vaart uit den zijweg schieten, om den grintweg op te draaien. De wagen moest de bocht kort nemen. Hij deed het niet, het is een lastig iets, een kleine en scherpe bocht kort te nemen, als je er met een gang van zeventig kilometer inschiet en de gevolgen waren ontstellend en omvangrijk. 
De fraaie wagen bereikte het kruispunt iets voor Pete begon te draaien, slipte in een wolk van stof, vaagde Pete’s achterspatbord in het niet, en dook met een gekrijsch van remmen in den langs den weg loopenden sloot. 
Het was geen droge sloot, maar ook geen bepaald natte en de fontein van modder, die opsteeg, toen Pete hem er in zag schuiven, bespatte zijn eigen wagen van boven tot onder. Toen was het even heel erg stil. 
Pete sprong uit zijn auto en rende naar den wagen in de sloot. Maar nog voor hij die bereikt had, zag hij een verwilderd en verfomfaaid hoofd uit een der portierraampjes komen en daarna een compleet menschenlichaam. 
„Hallo!” zei het hoofd, en het geheel kwam op hem toe. Pete vond zijn adem terug en gebruikte die oogenblikkelijk om uiting te geven aan zijn gevoelens. 
„Wat ben jij van plan?” zei hij, „verkeer je in de meening, dat je achter het stuur van een tank zit?” 
De vreemde lachte, en bond een zakdoek om een snee in zijn arm. 
„Geef hier”, zei Pete, „laat mij dat doen!” 
Hij deed het, deed het met kennis van zaken, hetgeen hard noodig was, want de snee was diep. Onder het verbinden door nam hij den ander op. Het was een jongeman van een jaar of zeven en twintig, met een sympathiek gezicht, waarover een tweetal lidteekens liepen. Peter verbaasde zich er alleen maar over, dat iemand, die een bocht op een dergelijke wijze nam, nog niet meer sneden en schrammen op zijn gezicht droeg. 
De jongeman zei niets gedurende de pijnlijke behandeling van zijn wond, en toen Pete een laatsten ruk gaf aan het verband en een stap achteruit deed, bracht hij langzaam zijn hand in zijn zak en kneep zijn lippen op elkaar. „Pijn?” zei Pete. 
De ander grinnikte: 
„Wat dacht je dan? Een snee van een glasscherf doet altijd pijn!” 
„Wat doe je ook zoo stom om een hoek te vliegen!” zei Pete. „Wou je zelfmoord plegen? Of zat de politie je op de hielen?” 
Het gezicht van den ander werd plotseling ernstig: 
„Nee... ik zat een ander op de hielen.” 
Hij lachte en voegde er aan toe: 
„Hij zal nu wel ongeveer in Schotland zitten!” 
Pete maakte een misprijzend geluid: 
„Als hij even hard reed als jij, lijkt ’t me meer waarschijnlijk, dat hij bij de engeltjes zit!” 
De ander keek hem aan, lachte weer en stak zijn hand uit. 
„Mag ik me even voorstellen... mijn naam is Crofts. John Crofts.” 
„Pete Brent.” 
Pete trok zijn sigarettenkoker te voorschijn en bood een sigaret aan. De ander nam haar met graagte en trok de rook diep in zijn longen. 
„Je bent zeker wel machtig nieuwsgierig waarom ik zoo idioot hard reed?” informeerde hij. 
Pete ging op de treeplank van zijn wagen zitten en bekeek hem belangstellend: 
„Nou, als je niet gek bent en niet levensmoe, en daar zie je er niet naar uit, dan zou ik wel eens willen weten, waarom je alle mogelijke moeite doet, om dat te lijken!” 
De ander betastte zijn arm, en lachte: 
„Heb je wel eens gehoord van het Panniford-testament?” 
Pete schudde weemoedig het hoofd 
„Ik ben in de journalistiek... niet in de rechten, mijn natuur is meer geschikt om krom te praten, wat recht is, dan recht te praten wat krom is.” 
„Het is ook geen kwestie, die iets met rechtszaken te maken heeft... de heele zaak is zoo klaar als een klontje. Dat wil zeggen... wat de rechtsgeleerdheid betreft. Toen mijn oom het opstelde, was hij even gezond van hersens als Einstein, dat is juist het lamme...” 
Hij hield even op, en trok aan zijn sigaret. Pete wachtte op de dingen, die komen gingen. 
„De zaak zit zóó. Toen mijn zuster en ik nog klein waren, ik was toen elf, en mijn zuster zes, kwamen mijn vader en moeder bij een vliegramp om het leven. Dat is dus nu een jaar of zestien geleden. Ze hadden toen nog van die wrakke dingen; mijn vader had aandeelen in een vliegtuigfabriek en had zoo’n ding voor zijn plezier. Enfin, het stortte neer, toen mijn vader en mijn moeder er beiden inzaten. Toen werd onze oom tot voogd benoemd en in zijn huis werden we opgevoed, mijn zuster en ik. Al het geld van mijn vader beheerde hij ook, maar dat was zooveel niet... toen mijn oom stierf, hadden we van dat geld van vader met zijn tweeën juist genoeg, om behoorlijk rond te komen. 
Maar nu komt het mooie: oom was schatrijk en een oude zonderling. Hij had als stelregel, dat ieder een opvoeding moet hebben, die hem in staat stelt, op elk oogenblik, alle mogelijke dingen te verrichten, en tot een goed einde te brengen, wat het ook was. De gekste dingen hebben we bij hem geleerd, mijn zuster en ik allebei. We kunnen radiotoestellen bouwen, met vuurwapens omgaan, koken, een automotor in elkaar zetten, stenografie, alle mogelijke talen, de gekste andere dingen. Het is ons al aardig te pas gekomen, tot dusver.” 
Hij hield even op en scheen na te denken. 
„Maar toen hij plotseling stierf, tengevolge van een griepaanval, liet hij een testament na, waarin aan ons tweeën zijn geheele vermogen werd vermaakt, indien... en nu komt de mop: indien we er in slaagden, te voldoen aan de voorwaarden, die werden genoemd. Die voorwaarden bestonden uit het opsnorren van een reeks dingen, op de raarste plaatsen, en in elk van die dingen was een stukje papier verborgen, met een woord erop. Als we al die dingen bij elkaar hadden, vormden de woorden samen een heelen zin, en dien zin moesten we aan zijn advocaat mededeelen. En alleen, als we dien zin hadden gevonden, dus al die dingen bij elkaar hadden kunnen sleuren, zouden we het geld van oom krijgen.” 
Hij hield op en trok peinzend aan zijn sigaret. 
„Hoe lang is dat geleden?” vroeg Pete, die het geheele verhaal met groote belangstelling had aangehoord. 
„Vier maanden!” zei de ander. 
Pete keek hem verbaasd aan. 
„Dus dan zijn jullie tweeën pas bezig met het opsnorren van die dingen?” 
De ander knikte: 
„Inderdaad. Een heeleboel hebben we er al, een klein afgodsbeeldje uit het huis van den buurman, een boek uit de bibliotheek van een oud-kolonel, een postduif, die een rolletje papier in zijn ring droeg...” 
Pete viel hem verbaasd in de rede: 
„Maar man..., als nu eens een van die dingen kwijt raakte? Als die postduif intusschen eens zijn papiertje had verloren?” 
John lachte: 
„Die oom van me had dat allemaal voorzien. In zoo’n geval konden we de duif toonen, er staat van elk voorwerp een beschrijving op papier bij den advocaat, en dan werd ons het woord genoemd, dat we anders zouden hebben gevonden. Maar ik heb je nog steeds niet verteld, waarom ik zoo idioot hard om de bocht kwam vliegen. Als we niet aan de eischen voldeden, dan bleek daaruit, volgens oom dat we tekort schoten in de dingen, die hij ons had willen leeren, snaaks op eigen beenen staan, handigheid en zoo meer. In dat geval gaat de heele erfenis, op een klein legaat voor ons na, naar een ander familielid, een verre neef, die nooit heeft willen deugen, en dien oom daarom pas in de laatste plaats in aanmerking wilde laten komen. En die neef heeft, naar ik sterk vermoed, een man in dienst genomen, die ons moet beletten, aan die voorwaarden te voldoen. Ik weet het niet heelemaal zeker, ik vermoed het... het is een kerel, die in onze buurt woont, en een soort van informatiebureau heeft. Een kerel met een gezicht als een konijn, maar geweldig geslepen. De eenigen, die weten, welke dingen we moeten hebben, zijn we zelf, alleen in ons bijzijn is het testament voorgelezen, maar we hebben er een lijst van in de safe, en die neef hoeft dus alleen maar er achter te komen, welke die dingen zijn, om er een van weg te moffelen of te verdonkermanen, om het geld te kunnen incasseeren. Toen ik onverwacht thuis kwam, een uur of zoo geleden, sprong er iemand uit het raam van mijn werkkamer, rende den tuin door en ontsnapte in een wagen, die achter het huis klaar stond.  
De motor van dien wagen moet hebben geloopen, want hij was er nog niet in, of de wagen reed al weg ook. Ik er achter aan, om te zien, of ik hem in kon halen, maar in dezen doolhof van weggetjes raak je iemand dadelijk kwijt, en toen ik in volle vaart hier den hoek om kwam, dacht ik eigenlijk al, dat het hopeloos werk was. Dus dat is dat!” 
Pete knikte. 
„Inderdaad, dat is dat! Maar wat zijn jullie nu van plan, verder te doen?” 
John Crofts gooide zijn stompje sigaret weg, en streek met de hand door zijn donkerblonde haren. 
„Ik denk eerst een garage op te scharrelen om mijn wagen uit de sloot te laten halen.” 
Intusschen was het al donker geworden en de gestalte van John was nog maar een vage schaduw. 
Pete zat nog steeds op de treeplank, en peinsde over het zonderlinge verhaal, dat hij zoojuist had gehoord. 
„Ik heb een beter idee”, zei hij dan, en stond op. 
„En dat is?” vroeg John, benieuwd. 
„Je gaat met mij mee naar mijn landhuisje - het is hier een paar kilometer vandaan - en belt vandaar je zuster op, dat...” 
„Hoeft niet”, zei John, „ze is naar Londen, voor een klein olifantje, dat we ook moeten hebben.” 
Toen barstte Pete in een hartelijk gelach uit. 
„Allemachtig, als jullie al die dingen hebt gevonden, kun je er een heel huis van meubileeren bovendien!” 
„Als!” zei John „goeie genade, man, het is geen kleinigheid, voor twee menschen, waarvan er een een meisje is!” 
De nacht was warm en zwoel, er hing een stemming van avontuur; vaag schemerde de verongelukte wagen in de sloot. 
Pete sprong op zijn auto toe, en schakelde de koplampen in. 
„Stap in!” zei hij tegen John, „we gaan naar mijn landhuisje, om den veldtocht te bestudeeren.” 
John zette zich naast hem en keerde zich naar hem toe: 
„Wat zei je: wèlke veldtocht?” 
Pete lachte in het schijnsel van het dashboardlampje: 
„Onze veldtocht... ik help jullie, die dingen te zoeken, wat het ook mag zijn, van gedresseerde vlooien af tot mailstoomers toe!” 
De oude twoseater startte vlot, en reed weg alsof ook de wagen enthousiast deelnam aan het nieuwe verbond. 

II. Het plan voor den veldtocht wordt ontworpen

De groote kamer in Pete’s bungalow was een gezellig vertrek. Het bungalowtje was destijds door Pete’s oom gebouwd, een man die een voorliefde had gehad voor alles, wat met de Natuur in verband stond, en hij had de blokhut in den geest van een Canadeesche houtvesterswoning gebouwd. 
Het groote, vierkante gebouw was geheel opgetrokken uit dennestammen, vierkant gekapt, en afkomstig uit het bosch, dat het omringde. Het was in twee verdiepingen opgetrokken, de geheele voorhelft werd ingenomen door één groote kamer, die behangen was met exotische doeken, wapens en jachttropheeën, alles tegen de naakte, donkere dennenstammen. De vloer en de zoldering waren ruwgehakte planken, uit hetzelfde materiaal vervaardigd, en door het gebruik in den loop der jaren bijna zwart geworden. 
In die blokhut was het onmogelijk, een kachel te stoken en de eenige steenen, die er aan het geheele ding waren gebruikt, waren die voor een enorme, schoorsteen, waarop in elke kamer een groote schouw voor het stoken van houtblokken uitkwam. Aan die houtblokken was er nooit gebrek, elk jaar in zijn vacantie besteedde Pete een dag of twee aan het hakken van hout en hij zorgde er voor, dat hij steeds een flinken voorraad vóór bleef. 
Zware eikenhouten meubelen stonden langs de wanden, want Pete’s oom had bij al zijn liefde voor de natuur toch niet zijn comfort willen missen, en in gemakkelijke leunstoelen lagen nu Pete en John voor het hoog vlammende houtvuur. 
Op een klein tafeltje naast hen stond een flesch whisky, een syphon spuitwater en een tweetal halfleege glazen. 
„Dus”, zei John, en strekte zijn lange beenen voor het steeds hooger vlammende vuur, „nu we twee mannen en een vrouw tellen, en een knappe vrouw, dat verzeker ik je, kunnen we een echt plan de campagne opmaken.” 
Pete knikte 
„Het lijkt me een dolzinnig avontuur, en ik ben een groot voorstander van dolzinnige avonturen. Dus... wat is het volgend voorwerp, dat we te pakken moeten krijgen; ik veronderstel, dat je de heele lijst wel niet uit het hoofd zult kennen?” 
„Kijk, we zijn al vier maanden bezig en een groot deel van die dingen bestond uit voorwerpen in onze kennissen- en familiekring, die oom eens had geleend, waar hij dan een papiertje met het woord erop, had gestopt. Zoo waren er boeken, een opgezette papegaai, een afgodsbeeldje, een oude stoel, een hoed, enzoovoort. Die dingen waren gemakkelijk genoeg te krijgen, we behoefden ze maar te vragen, of te verzoeken of we ze mochten overnemen, en we hadden ze.” 
Pete knikte weer, en stond op uit zijn diepen stoel 
„Nog een whisky, John?” 
John knikte en ging voort: 
„Dat had ook nog het voordeel, dat dien ellendigen vent, die steeds maar achter ons aan sluipt, de kans werd benomen, een van die gemakkelijk te krijgen voorwerpen in te pikken. Want hij hoeft er maar één te hebben, om ons gevoelig dwars te zitten en het zelfs onmogelijk te maken, dat we de erfenis krijgen. En die kunnen mijn zuster en ik heusch erg goed gebruiken!” 
Pete ging weer zitten, schoof zijn glas whisky dichterbij en stak een pijp op: 
„Dus je weet absoluut zeker, dat die kerel tot nog toe niets van die lijst weet?” 
„Hij weet alleen, dat die lijst bestaat, en ook, dat ze bij mij in de safe ligt, maar hij heeft er nog geen blik op geslagen.” 
„En is die safe betrouwbaar?” John streek met de hand door het haar... „Ja, zie je, dat is een probleem. Het is een zware ijzeren kast, een brandkast, maar ik twijfel er niet aan, dat een geroutineerd inbreker in een oogwenk het slot open zou hebben.” 
„En ben je er bang voor, dat die kerel met zijn konijnengezicht zou probeeren in te breken, of zooiets?” 
„Absoluut! Die bewuste neef heeft hem waarschijnlijk juist geëngageerd, omdat hij vlak bij mij in de buurt woont en daarom alle omstandigheden beter kent. Ik weet dat zeker, maar ik heb er natuurlijk geen bewijzen voor. De kerel krijgt hoogstwaarschijnlijk een behoorlijk percentage als hij er in slaagt, een van die dingen te pakken te krijgen en hij zal alles te baat nemen, om zijn doel te bereiken. Het gaat om een erfenis van honderdvijftig duizend pond; als hij daar vijf procent van krijgt, wat niet veel is, is hij het ventje!” 
Pete zoog aan zijn pijp. 
„In dat geval is het ’t beste, dat je zonder een seconde te verliezen, die lijst uit je brandkast haalt, waar we alle drie bij zijn en dat we de dingen, die over zijn, van buiten leeren; alle drie. Op die manier kunnen we er geen enkel missen, want als de een er een mocht vergeten, weten de anderen die nog wel. En in geval van nood is er altijd nog de copie van den advocaat! En daarna verbranden we de lijst. Een knappe kerel, die daarna nog iets ervan te weten komt!” 
John was opgesprongen, en liep heen en weer. 
„Alle duivels, ja, dat hadden we dadelijk moeten doen, dan hadden we geen enkel risico geloopen!” 
Pete knikte: 
„We doen het morgen meteen... je zuster komt zeker morgen uit Londen terug?” 
„Ja, ze is daarheen gegaan, om bij een kennis van ons in Piccadilly een olifantje te gaan halen, of koopen, of leenen; je weet wel, zoo’n geluksbeestje uit Colombo, die zwarte dingen, die je in heele series kunt krijgen... van heel klein af tot groot toe. Een van die beestjes heeft mijn oom zorgvuldig uitgehold, toen hij het eens had meegenomen in zijn zak, en er een van zijn kleine papiertjes in gedaan, Nu moet Lois op de een of andere manier dat beestje weer mee naar huis krijgen.” 
Pete bromde: „Je kunt op zoo’n manier voor de gekste dingen komen te staan!” 
John liet een vroolijke lach hooren: 
„Dat komen we ook! Wacht maar! We hebben nu, als we dat olifantje krijgen, alle dingen, die bij kennissen van ons staan. Maar de groote mop begint pas, als we naar de lui toe moeten, die kennissen waren van oom, maar niet van ons! Hij heeft natuurlijk bij alle mogelijke lui dingen geleend, onder een smoesje, en er papiertjes in gestopt. Daar waren natuurlijk een heele massa menschen bij, die we nooit hebben gezien; kennissen van oom vroeger, die we niet zouden kennen, al vielen ze uit een verdieping van een wolkenkrabber voor ons op straat. En het idee, bij een wildvreemde aan te komen: „mag ik me voorstellen, die en die... mag ik uw theepot leenen, of koopen, of hebben?” 
Hij keek Pete aan, zijn oogen tintelend van plezier, en stopte zijn pijp opnieuw. 
„En als dan er iemand, of enkelen, tusschen zijn die hun theepot of wat het zijn mag, niet willen verkoopen, of leenen, of geven?” 
„In dat geval gaan we tot een andere taktiek over. Dan komt eerst Lois met haar vrouwelist er aan te pas en lukt dat niet, dan trachten we de dienstboden om te koopen of we breken in, of zooiets... Inbreken om een theemuts of een bloempot wordt niet zoo zwaar gestraft, geloof ik!” 
Pete staarde in het vuur, een breede grijns op zijn gezicht. Het avontuur trok hem machtig aan. Het was de gekste geschiedenis die hij ooit had gehoord, maar de lokstem van avontuur en zijn sportieve aandrift om dezen geschikten kerel en zijn zuster niet alleen tegen zooveel handicaps te laten vechten, waren te sterk om er geen gevolg aan te geven. 
„John”, zei hij, „hoeveel voorwerpen moet je nog hebben, na dit olifantje?” 
John trok zijn hoog voorhoofd in rimpels en staarde peinzend in de vlammen. 
„Heel precies weet ik het niet, het grootste gedeelte hebben we, zooals ik zei, maar wat er nog moet komen, is verreweg het moeilijkste, en dat zijn er, als ik me niet vergis, nog een stuk of zeven. Ja, dat komt uit, met het olifantje mee, hebben we er al achtentwintig en in het geheel waren er vijfendertig.” 
En toen schoot Pete het denkbeeld door het hoofd: 
„Wacht eens... als je er al achtentwintig hebt, dan is het best mogelijk, uit de woorden op te maken, wat de heele zin is... het is toch niet noodig, dan àl die dingen te gaan zoeken?” 
John keek hem even aan, en knipte met zijn oogen: 
„Dat idee schoot mij ook dadelijk door het hoofd, toen het testament werd voorgelezen, maar mijn oom was een deksels sluwe vos, en had dat wel voorzien. Nee... we moeten de papiertjes inleveren, waarop die woorden geschreven staan, en elk van die papiertjes draagt mijn oom’s handteekening. Nee, er is niets anders op te vinden... we moeten die dingen stuk voor stuk te pakken krijgen!” 
Pete krabde zijn oor: 
„Ik vind, dat die oom van jou ellendig slim was!” 
John nam een slok van zijn whisky en zette zijn glas weer neer: 
„Dus wat doen we morgen het eerst?” 
„Zoo gauw je zuster uit Londen terug is, leeren we die lijst van jou naarstig van buiten en stoken er een vreugdevuur van. Dan maken we uit, welk voorwerp we het eerst bij den kop zullen nemen, en dat vallen we aan.” 
„Dan heb ik het volgende voorstel”, zei John, „als mijn zuster morgen uit Londen terug komt, en niemand thuis vindt, wordt ze natuurlijk ongerust... ga met mij mee, en slaap in mijn huis, dan kunnen we morgen ook dadelijk beginnen.” 
Pete was het er mee eens. Hij was een man van actie, en eenmaal in actie gebracht, had hij er een hekel aan, naar bed te gaan, en er eens rustig over te slapen. Hij doofde de houtblokken in den haard, en ruimde het glaswerk op. 
Dan trokken ze hun regenjassen aan en gingen de achterdeur uit. De nacht was nog steeds warm, maar de lucht was bewolkt, en er hing een dreiging van onweer. De stilte buiten was drukkend, en in die stilte klonk plotseling een gekraak als van een man, die wegloopt over dorre takken. 
Het geluid klonk ver achter in den tuin, en John en Pete reageerden op hetzelfde oogenblik. Ze sprongen allebei naar voren, in de richting van het geluid. Pete rende, zooals hij in geen tijden had gedaan, misschien niet meer sinds dien nacht, dat hij na een fuif met andere journalisten belletje had getrokken, en achterna werd gezeten door een verwoed agent van politie. 
Maar hij was te laat. Toen hij halverwege den tuin was, klonk een zonderling bekend geluid, en met een schok van woede kwam hij tot de ontdekking, wat dat was. Het was het geronk van den motor van zijn eigen wagen... de wagen, die hij gesmeerd, verzorgd, gewasschen en vertroeteld had, als was het een kind en waarin nu een indringer het hazenpad koos. 
Toen hij, hijgend en woedend, bij het achterhek van zijn tuin aankwam, zag hij nog juist het roode achterlichtje van zijn oud wagentje in de verte verdwijnen, en verwenschte zijn stommiteit om den contactsleutel in het slot te laten zitten.

III. Waarin de avonturen een aanvang nemen

Tezamen stonden ze voor het hek, en staarden in de verte tusschen de boomen. John krabde zijn hoofd en Pete gebruikte woorden, die de omstandigheden wel rechtvaardigden, maar die de statige dennen toch met misprijzen aanhoorden. 
„Wie was dat... en wat had hij hier te zoeken?” barstte John op zijn beurt los. 
„Er is maar één mogelijkheid, dunkt me,” antwoordde Pete, „het was jouw groote vriend, de man met het konijnengelaat.” 
„Die van het inlichtingenbureau?” zei John. „Maar hoe komt die hier... en hoe weet hij, dat we hier zijn?” 
Pete grinnikte ondanks zijn woede over het verdwijnen van zijn wagen: 
„Daar heeft hij een inlichtingenbureau voor!” 
John voegde hem iets minder vriendelijks toe: 
„Ik dacht, dat ik zijn wagen achterna was gereden, toen hij uit mijn studeerkamer vluchtte! Wie is die kerel dan geweest? En als hij het wel is geweest wie is dan deze kerel?” 
Pete dacht even na: 
„Het is natuurlijk heel goed mogelijk, dat hij het is geweest, maar dat hij iets bemerkt heeft van je ongeval, de kat uit den boom heeft gekeken en ons later is gevolgd met gedoofde lichten. En als dat zoo is...” 
„Dan heeft hij ons gesprek afgeluisterd!” besloot John. „Wat hebben we in vredesnaam allemaal zitten uitkramen?” 
Pete trok een bezorgd gezicht. 
„Ik weet niet, of hij wat heeft kunnen hooren... we hebben vrij zacht gesproken, en de wanden van het blokhuis zijn geweldig dik; maar het eenige wat hij heeft kunnen verstaan, en wat ons mogelijk kan schaden, is, dat je zuster op het oogenblik in Londen is, op zoek naar dat olifantje en ten tweede, dat we van plan zijn, de lijst te verbranden.” 
„Daar zal hij veel aan hebben!” grinnikte John, „dat olifantje heeft Lois op het oogenblik al lang, en wat hij aan het verbranden van de lijst zou kunnen doen, is me een raadsel! Maar we kunnen hier niet werkloos blijven staan! Het beste lijkt me het volgende: 
„We loopen samen tot aan den grooten weg. Daar gaan we rechtsaf, want daar is een garage en een telefoon, en ik zorg ervoor, dat mijn wagen uit de sloot wordt gehaald. Jij gaat mee naar die garage, krijgt daar een wagen, rijdt naar mijn huis, ik zal je den sleutel geven - en je kunt van daaruit kalm de politie opbellen, om aangifte te doen van den diefstal van jouw wagen. Het is veel beter, dat er iemand bij mij thuis is, om een oogje te houden op de brandkast. Ikzelf blijf erbij, als ze mijn wagen uit de sloot halen; het is een veel te goede wagen, om hem te laten bederven. All right?” 
Het volgende oogenblik waren ze samen op weg naar de kruising tusschen het boschpad, dat naar Pete’s woning voerde en den hoofdweg. 
Het werd, al was het nacht, steeds warmer en drukkender en het leek waarschijnlijk, dat het zou gaan onweeren. Maar het geluk was met hen, voor den eersten keer dien dag; en nauwelijks op den hoofdweg konden ze een laate automobilist aanhouden, die hen naar de garage bracht. 
Er brandde geen enkel lichtje meer en het duurde enkele minuten vóór ze er in slaagden, iemand wakker te krijgen. Toen de deur openging en een slaperig man in een badjas hen vroeg, wat eraan het handje was, vielen de eerste zware druppels van een bui naar omlaag. Een blauwe bliksemstraal verlichtte schel de geheele omgeving en tegelijk ratelde een zware slag. 
John en Pete schoten naar binnen, de garage in, en de man in de badjas volgde hen. 
„Kan ik hier een wagen huren, en meteen een takelwagen krijgen om mijn eigen wagen uit de sloot te halen, Perkins?” informeerde John, die den man blijkbaar kende. 
„Hebt u uw wagen in een sloot gereden, mijnheer Crofts?” vroeg de man verbaasd, „dat lijkt me niets voor iemand, die altijd zoo kalm rijdt als u!” 
John lachte, en liet het verband om zijn arm zien: 
„Iedereen rijdt wel eens wild, Perkins”, zei hij, „ik heb het ook gedaan. Dit is een van de gevolgen: het andere is dat mijn kar met den kop in een sloot ligt; kun je meegaan met den takelwagen? De modder zal de motor geen goed doen als hij er te lang in ligt.” 
„Wacht even, meneer, tot ik me heb aangekleed”, was het antwoord. „Ik ben zóó weer bij u!” 
Meteen verdween bij door een achterdeur, en de twee jongelieden hoorden hem de trap oploopen. 
„Ziezoo!” zei Pete, ging op de treeplank van een der wagens zitten, offreerde John een sigaret en nam er zelf ook een. „Dus ik krijg dadelijk een wagen, den sleutel van jouw huis, en betrek de wacht bij de safe. Hoe heet die kerel van dat informatiebureau, die er waarschijnlijk met mijn wagen vandoor is gegaan? Dat moet ik weten, als ik de politie opbel!” 
John wreef peinzend over zijn kin. 
„Ik weet niet, of het wel zoo verstandig is, als we er dadelijk de politie in betrekken... Ten eerste weten we niet zeker, dat hij het is, die den wagen heeft gestolen - we kunnen het niet bewijzen - ten tweede betrekken we dan weer meer lui in onze affaire en hoe meer die geheim blijft, hoe beter en ten derde, en dat lijkt me de voornaamste reden: als we geen aangifte er van doen, houden we een wapen in handen, dat ons naderhand van geweldig veel nut zijn kan. Als we nu dadelijk aangifte doen, loopt dat waarschijnlijk op niets uit, de politie vindt den wagen ergens terug, en niemand kan uitmaken, wie hem gestolen heeft. Laten we de kwestie stil houden... die wagen komt wel terug, die kerel kan hem toch niet houden en we kunnen hem later dan dreigen met aangifte! Hij weet niet, dat we hem niet herkend hebben!” 
Pete was het er mee eens. 
„Dus, ik hoef niets anders te doen, dan de wacht bij de safe te betrekken! Ik denk, dat ik er een veldbed vóór leg en een touwtje span tusschen de deurknop en mijn grooten teen. Eenvoud is het kenmerk van het ware!” 
Op dit moment kwam de garage-eigenaar weer te voorschijn, gekleed in een zware leeren overjas. Hij had een sterke zaklantaarn in de hand en rammelde met een bosje sleutels. 
„Wilde u ook een wagen hebben, meneer Crofts? Welke?” 
John legde uit, dat Pete een wagen hebben wilde, om naar zijn huis te rijden. 
„Is hij een vriend van u?” zei de garagehouder en keek vol appreciatie naar Pete’s breede grijns. 
„Dat zal waar wezen”, lachte John, „ik heb hem eerst bijna tot moes gereden, toen redde hij mij van doodbloeden en toen hebben ze door mijn toedoen zijn wagen weer gestolen.” 
De garagehouder liep op een klein, krachtig uitziend wagentje toe. 
„Dit lijkt me wat voor u mijnheer”, zei hij. „Loopt flink hard, heeft schitterend licht, en is soepel in het gebruik, een ideaal wagen voor één persoon.” 
Pete bekeek het ding met voldoening. Het was een van die racewagentjes, die uitsluitend in Engeland worden vervaardigd, klein, maar met een krachtigen motor. 
„Prachtig!” zei hij, „waar is het sleuteltje?” 
De garagehouder trok een klein bosje uit een zak van zijn leeren jas en haalde er een af. 
„Alsjeblief!” zei hij, „water is er genoeg in den koeler en de benzine- en oliereservoirs zijn vol.” 
Pete trapte op den starter en een veelbelovend gebrom vervulde oogenblikkelijk de garage. Hij wuifde met zijn hand tegen John die belangstellend toekeek en stuurde met een handigen zwaai het wagentje naar buiten, den regen in. Het autootje had een linnen kap, en het getrommel van de droppels daarop was een gezellig geluid. 
Met sissende banden schoot hij over den betonweg. Het licht van de schijnwerpers was verblindend sterk, en hij kon gemakkelijk van een afstandje de namen op de wegwijzers ontcijferen. John had hem in het begin van den avond de ligging van zijn huis goed aangegeven, en hij aarzelde geen oogenblik bij de vele kruispunten, die hij passeerde. De regen stroomde onophoudelijk neer, en teekende stralen in het blauwige licht der koplampen. Pete keek op zijn horloge, voor den eersten keer dien avond. In het licht van het dashboardlampje zag hij. dat de cijfers half twee wezen. 
Hij lachte tevreden, en floot zachtjes, terwijl hij den wagen om een bocht liet schieten. Een prettige gewaarwording van avontuur, iets, waarop hij zijn geheele leven dol was geweest, kwam over hem. Hier was hij in het holst van den nacht op weg, een autodief te beletten eventueel een brandkast te plunderen. Hij floot iets harder, en drukte zijn voet op het gaspedaal. Wat was dit voor een weg? Een wegwijzer vertelde het hem en hij herkende den naam. Hieraan was Johns huis gelegen. Het was een verlaten weg, aan weerskanten door boomen ingesloten. Hij moest bij het derde huis zijn voorbij het benzinestation. 
Hij passeerde het benzinestation, waar nog maar een enkel zwak lampje een pomp verlichtte. 
Huizen waren hier schaarsch, en hij had na het tweede zeker een kilometer gereden, voor hij aan zijn rechterhand een wit hek ontdekte. 
Hier moest het zijn! 
Hij stopte en klom voorzichtig uit den wagen. Het zou mogelijk zijn, dat zijn vriend met het knaagdierengelaat hier aan het opereeren was, en dan zou het een hoogst genoeglijk partijtje worden, beloofde Pete zichzelf, terwijl bij grimmig het hek opende en voorzichtig tusschen de boomen door naar het kris liep. 
Er was geen licht te zien. Alle blinden en luiken stonden open; het was blijkbaar nog dag geweest, toen John en Lois weggingen. Hij maakte behoedzaam een ronde om het huis, scherp speurend naar openstaande ramen of lichtschijnsels van binnen, maar hij ontdekte er geen. Toen, overtuigd dat er niemand binnen was, haalde hij den sleutel te voorschijn en opende de deur. 
Het kostte hem even moeite om den schakelaar in de hall te vinden, maar toen hij eenmaal licht had en de voordeur achter zich dicht had getrokken, ging alles vlot. Het eerst van al ging hij op zoek naar Johns studeerkamer. Hij vond haar achter in het huis, met drie openslaande ramen, uitziend op den tuin. Het was een in echt mannelijken stijl gemeubileerd vertrek. Op den grond lagen geen kleeden, maar dierenvellen; al het meubilair was van zwaar eikenhout, op twee leeren fauteuils na en rondom stonden boekenkasten met een groote verscheidenheid van banden, hun verschillende kleuren dof glanzend in het licht. 
Tusschen twee van die kasten, midden in een zijmuur, stond de safe, die John had bedoeld. Pete was geen specialiteit op het gebied van kluizen, maar zelfs voor hem was het geen kunst, te zien, dat het een verouderd ding was, van gewoon ijzer, dat elke inbreker met een beetje handigheid in een wip open had. 
Pete schoof twee fauteuils tegen elkaar, zette een tafeltje ernaast, legde zijn sigarettenkoker erop, en maakte zich gereed, om boven wat dekens te gaan opsnorren. 
Hij liep de trap op, om dat onmisbare slaapgerei te halen, maar eenmaal boven, raakte hij in een doolhof van gangen en slaapkamers. De meeste waren leeg, het bleek een groot en bijna ongebruikt huis te zijn, maar ten laatste vond hij een kamer, die duidelijke sporen van bewoning vertoonde, zooals asch op den grond, en verspreide sokken, waaruit hij opmaakte, Johns kamer te hebben ontdekt. Hij graaide twee dekens van het bed en draalde nog even, om een halve doos sigaretten, die op het tafeltje stond, in zijn zak te steken. 
Zonder sigaretten kan een mensch niet leven, oordeelde Pete altijd, en deze, gevoegd bij die in zijn koker, gaven hem het gevoel, tegen alles opgewassen te zijn. Fluitend daalde hij de trap af, ging de hall door en stapte de gang in, die naar John’s studeerkamer leidde. Maar hij had nog geen twee passen gedaan, of hij voelde iets in zijn rug geduwd en een heldere stem zei „Handen omhoog, vlug!” 
Het was jammer, dat Pete niet meer ervaring in dergelijke aangelegenheden had. Was dat wel het geval geweest, dan zou hij ongetwijfeld zijn handen omhoog gestoken hebben, en vlug ook, zooals hem werd aangeraden. Een revolver in iemands rug is een krachtig argument, waartegen weinig valt in te brengen. Maar Pete was een man, opgevoed in een streng gevoel voor orde en een paar dekens zoo maar op den grond laten vallen, was niets voor hem. 
Dus probeerde hij zich om te keeren en protest aan te teekenen. Het volgend oogenblik gaf hij een schreeuw, liet de dekens vallen, of ze hem gebrand hadden, en graaide met zijn handen naar het plafond. Wie het ook was, die er achter hem stond, hij had er slag van, met een revolverloop op de meest pijnlijke plaats van iemand’s ruggegraat te porren. 
„En haal niet meer van die grapjes uit!” zei de heldere stem, „of er gebeurt iets!” Pete twijfelde er volstrekt niet aan, en de lust in grapjes was hem benomen, om plaats te maken voor een gegrond gevoel van ontstemming. 
„Loop zachtjes rechtuit!” beval de stem. 
Pete deed het. Hij wandelde voorbeeldig rechtuit, zijn handen zoo hoog boven zijn hoofd als mogelijk was, tot hij de deur van de studeerkamer bereikte. Die deur stond open, en Pete was er van overtuigd, dat hij die had gesloten, toen hij naar boven liep, om dekens te halen. 
De stem achter hem beval hem, de kamer in te gaan. Hij wandelde halverwege, tot hij midden in het vertrek stond, en toen draaide hij zich op commando om en stond daar stomverbaasd, zijn handen boven zijn hoofd, naar de deuropening te zien. 
Bij de deur, met een kleine, maar ongetwijfeld zeer bruikbare revolver in haar rechterhand, stond het aantrekkelijkste meisje, dat Pete ooit had gezien. Niet, dat dat zooveel zei, tot dusver had Pete het te druk gehad met zijn werk, om speciale aandacht aan vrouwen te kunnen besteden, maar het nam niet weg, dat het meisje in kwestie zeer aantrekkelijk was. 
Zóó aantrekkelijk, dat Pete voor een oogenblik de dreigende revolverloop vergat, en zijn armen liet zakken. 
De stem - zoo mogelijk nog helderder dan zooeven, - maakte hem daar onmiddellijk op attent en de mond van het wapen schoot iets naar voren. 
Pete kwam weer bij zinnen en bewees dit door een klagenden uitroep: 
De blonde fee bij de deur scheen dit zeer vermakelijk te vinden en haar roode lippen, ongeverfd, oordeelde Pete, die daar wel eenigen kijk op had, plooiden zich even in een glimlachje: 
„Waarvoor?” 
Dit leek Pete een overbodige vraag en hij maakte een misprijzend geluid: 
„Die revolver wijst recht naar mijn maag!” 
„Dat is ook de bedoeling!” zei het blonde meisje. 
Pete voelde zich niet gerust. De monding van den loop wees wel recht vooruit, zonder trillen, maar toch... 
„Pas op, dat ze niet afgaat!” vermaande hij, „een schot in mijn maag lijkt me ongezond.” 
Hierop volgde geen antwoord, en het pistool veranderde niet van richting. 
Pete zocht andere argumenten: 
„Vrouwen behooren geen revolvers te hanteeren... het is veel te gevaarlijk!” 
Het meisje keek hem geïnteresseerd aan: 
„Wou je soms, dat ik hem aan jou gaf?” 
Pete knikte; het leek hem een gezond idee: 
„Bijvoorbeeld!” zei hij. 
„Is dat galgenhumor?” informeerde het meisje. 
„Dat zal het zeker zijn, als je niet voorzichtig bent met dat geschut!” antwoordde Pete heftig. 
Het meisje liet een vroolijken lach hooren: 
„Je bent heelemaal geen boeventype”, zei ze, „je lijkt meer op een aan lager wal geraakt student!” 
Pete’s blik werd verwijtend: 
„Kom, kom”,zei hij, „vertel me niet, dat ik baardstoppels heb, of gerafelde broekspijpen, of zooiets!” 
„Wat zoek je hier?” informeerde het meisje, en liet haar blik over hem gaan, van boven tot onder. 
Pete was zoover dat hij het pistool gedeeltelijk kon negeeren, en zijn hersens begonnen weer normaal te functionneeren. Overigens leek dit meisje niet het type, dat op tafel gaat staan tandakken, als er een pistool in de buurt is, of een muis de kamer in komt. 
„Sorry”, zei hij, „bent u Lois Crofts?” 
„Spijt me voor jou”, antwoordde het meisje, „maar zoo is het, en niet anders.” 
Pete knikte opgewekt. Zijn gevoel voor humor overheerschte nu de situatie. 
„Dan stel ik voor, me om te keeren, en me aan den lijve te laten onderzoeken. Als ik ongewapend wordt bevonden, mag ik misschien mijn handen laten zakken?” 
Het meisje knikte en Pete keerde zich om. Hij voelde dadelijk daarop den loop van het pistool in zijn rug en een hand gleed snel over zijn geheele jas en over zijn broekspijpen. De hand raakte de doos sigaretten, tikte er even op en dan verdween de drukking in zijn rug. 
„In orde!” zei het meisje, „ga in een stoel zitten en rust uit.” 
Pete ging in een stoel zitten en rustte uit. Hij trok zijn sigaretten te voorschijn en bood er Lois een aan. 
Ze weigerde, en ging in een van de twee fauteuils tegenover hem zitten, de revolver steeds op hem gericht. 
„Er zit geen vergif in!” zei Pete, „ze zijn van John zelf!” 
Lois keek hem even aan, en nam een sigaret. Ze gaf zichzelf vuur, want Pete zag zijn eigen pogingen daartoe in de kiem gesmoord door het pistool. 
En toen deed Pete het heele relaas van zijn avonturen. Hij krabde zijn kin onder het vertellen door en bekende zichzelf, dat het als een zonderling sprookje klonk. 
„En dit!” besloot hij, „is de waarheid, de geheele waarheid en niets dan de waarheid!” 
Lois keek hem peinzend aan. 
„Dus John heeft je gestuurd?” zei ze. „Laat dan zijn sleutel zien, dien je van hem hebt gekregen!” 
Pete haalde hem te voorschijn en gooide hem over. 
„En als je nu nog niet overtuigd bent, o Eva”, zuchtte Pete, „bel dan de garage van meneer Perkins op, daar zal John nu wel weer terug zijn; ze hebben niet den heelen nacht noodig, om een wagen uit een sloot te visschen.” 
Lois knikte en trok de tafeltelefoon op het schrijfbureau naar zich toe. 
„37586”, hoorde hij haar zeggen. Het was een van de oude telefoons, die nog met een centrale werken. 
Ze wachtte even op de aansluiting en speelde met haar revolver. Het wapen wees sinds lang niet meer op Pete’s maag. 
„Hallo, met Crofts... is mijn broer ook daar? Ja? Mag ik hem even spreken... dank u!” 
Weer trad een kleine pauze in. Pete leunde opgewekt achterover in zijn stoel en oordeelde het leven de moeite waard. 
„Hallo, John... wat?... Ja, ik ben eerder uit Londen terug gekomen, met den laatsten trein, en toen ik hier kwam, brandden er een stel lichten in huis, en er stond een vreemde wagen voor de deur... wat? Ja, dat heb ik allemaal gehoord, hij zit nu tegenover me te grinniken.” 
Pete staakte zijn gegrinnik en zette een ernstig en schuldig gezicht. 
Lois ging onverstoorbaar verder: 
„Ik dacht dat er iets niet in den haak was, het leek allemaal zoo vreemd, en ik verstopte me in de hal met mijn pistool dat ik altijd bij me heb... toen kwam er een wildvreemde met een stel dekens naar beneden, en ik dacht dat hij die wilde gebruiken om de safe op te blazen... wat? lach jij maar, hoor... ik had jou wel eens willen zien! Ik porde hem met dat pistool in zijn rug, en nu zit hij tegenover me... ik belde jou op, om te vragen, of dat verhaal klopte...” 
Pete staarde lijdzaam naar het plafond en zweeg. 
„O, dat olifantje, dat kreeg ik zonder eenige moeite, dadelijk, daarom was ik zoo vroeg uit Londen terug... kom je dadelijk ook? Prachtig! Cheerio!” 
Met een lachje legde ze den hoorn neer, en gooide het pistool op tafel. 
„En nu, waarde heer Brent, zal ik mijn plichten van gastvrouw waarnemen, die ik helaas zoo lang heb moeten uitstellen.” 
Ze keek hem een oogenblik aan, wierp haar hoofd achterover en liet een zilverhelder lachen hooren, dat Pete zijn sigaret deed vergeten 
„Vindt u het erg, dat ik u voor een inbreker aanzag... ik kan er bijvoegen, dat ik u dadelijk een raar soort van inbreker vond!” 
Pete zuchtte: 
„De kleeren maken den man, vrees ik, ik heb mijn kleermaker al zoo vaak gezegd, andere ruiten te nemen voor mijn tweed; het patroon dat me thans omgeeft, maakt me geschikt voor een schietschijf!” 
Lois zette whisky en glazen voor hem neer, en stak een electrische straalkachel aan. 
„Dus, nu je als Dritte im Bunde bent opgenomen... wat moeten we nu doen?” 
Pete liet het sodawater in zijn glas sissen en zette de syphon neer. 
„Het eerst van al: Waar is dat olifantje, dat mee uit Londen is gekomen? Onze vriend het konijn weet, dat het meegekomen is, en zou alle mogelijke moeite doen om het in de wacht te sleepen. Dus: „Waar is het?” 
Lois stelde hem gerust: 
„Dat zit in mijn taschje, en dat taschje ligt op den grond in de hall, het is daar blijven liggen, toen ik mijn revolver eruit haalde.” 
Pete nam een slok van zijn whisky. 
„Dan doe jij de deur van de safe open, terwijl ik het taschje voor je ophaal, en we doen het in de safe. Dat is op het oogenblik in elk geval de meest veilige plaats ervoor!” 
Aldus geschiedde. Ze haalden het olifantje uit het taschje en deden het in de safe. Pete schatte de dikte van de wanden, toen de deur openging en was allesbehalve tevreden. 
„Dat is, in technische termen uitgedrukt, een sardineblikje”, merkte hij op, en gaf een duwtje tegen de deur. De deur viel in het slot. Lois opende haar weer en lachte: 
„Het is altijd door oom meer gebruikt als een stevige kast, om dingen weg te bergen, dan als safe. Zijn effecten en zoo bewaarde hij op zijn bank.” 
„Dat moet je met die papiertjes ook doen!” bromde Pete, - „dan kun je altijd nog die dingen hier laten staan als stroopop, ik lach me een aap, als vriend konijn die leege theepotten en zoo hier komt gappen!” 
Hij keek in het inwendige van de safe, en zag de raarste verzameling dingen, die ooit in een brandkast hadden gestaan. Er waren twee Boedha-beeldjes, een bronzen aschbak, een oude hoed, een opgezette papegaai, een wandelstok, drie reuklampjes, een kostbare, geborduurde theemuts en een heele verzameling beeldjes en popjes in maten en soorten. 
„’t Is een pracht van een stilleven!” lachte Pete, „ik ben benieuwd wat daar nog bijkomt! Laten we de lijst er tegelijk uitnemen, dan kunnen we die gaan bestudeeren. We moeten toch op John wachten.” 
Ze namen de lijst eruit. Het waren zeven getypte vellen, die vijfendertig nummers droegen en achter elk van die nummers stond een voorwerp, met vermelding van het adres van het huis en den naam van den man, in wiens bezit ze waren. Tevens stond er de datum bij, waarop het papiertje er was ingedaan. 
„Dat is voor ons, om eventueel te controleeren!” zei Lois, „hij heeft het ons niet lastiger willen maken, dan moest!” 
Pete gooide de deur van de safe weer in het slot en keerde met de lijst in zijn hand terug naar het schrijfbureau. 
Hij legde de lijst erop neer, en ging in een stoel zitten. 
Lois nam tegenover hem plaats, en elk namen ze een vel van den stapel. 
„Ik zal doorstrepen, welke we al hebben”, zei ze, „we behoeven er nog maar zeven te leeren!” 
Ze nam een zilveren potloodje uit haar taschje en op dat oogenblik weerklonk van buiten het geluid van een claxon. Vaag drong het gebrom van een motor tot hen door. 
„Dat is mijn wagen!” riep Lois en sprong op. „Ze rijden ermee weg!” 
Pete handelde op hetzelfde oogenblik. Hij sprong de kamer uit, rende de gang door en opende de voordeur. Toen hij den tuin doorholde, en dat was een heel eind, hoorde hij Lois achter zich aan komen. 
Hij vernam nu geen autogeluid meer, evenmin een wagen die wegreed, maar, toen hij hijgend bij het tuinhek aankwam, dat wit schemerde in de duisternis, stond er alleen zijn eigen gehuurde wagen. Die had ook niet kunnen verdwijnen, want hij had er dezen keer den contactsleutel afgenomen. 
Hij stond stil, en staarde om zich heen. Geen enkel geluid was te hooren, behalve de stappen van Lois, toen ze aan kwam rennen. 
„Is mijn wagen weg?” hijgde ze. 
Pete maakte een brommend geluid: 
„Ik vrees, dat onze tegenstander een complex heeft, of zoo iets; hij brengt zijn vrijen tijd blijkbaar door met het verzamelen van auto’s.” En toen viel Lois hem opgewonden in de rede: 
„Daar zie ik een rood achterlichtje!” 
Pete keek in de aangewezen richting en zag een rood lichtje, dat eerst voor hem verborgen was gebleven door een boomstam. 
Samen liepen ze erheen. Het was Lois’ wagen, een honderdtal meters verder netjes opzij van den weg geparkeerd met brandende lichten. 
Ze onderzochten het inwendige. Er was niets ongewoons aan te zien. De motor was netjes afgezet; de contactsleutel stak nog in het slot. 
„Snap je dat?” zei Lois, en fronste haar wenkbrauwen. 
En toen uitte Pete een kreet: 
„De lijst!” 
Ze renden terug naar het hek, er door en op het huis af. Het licht straalde uit de voordeur, die ze wijd hadden laten openstaan. 
De eerste blik, dien ze in de studeerkamer wierpen was voldoende. De schrijftafel was leeg; het eenige ding wat er nog op lag, was Lois’ revolver, en de deuren, die uitkwamen op den tuin, stonden wagenwijd open. 
De regen had opgehouden en in de stilte drong door die geopende vensters het langzame tikken van de vallende droppels. 
Pete deed het licht uit en ging naar de geopende deuren. Hij staarde in den tuin. Niets bewoog er, geen geluid buiten het lekken van de droppels uit de boomen liet zich hooren. 
„Hij is weg!” zei Lois achter hem, in de donkerte van de kamer. 
Pete zei een krachtig woord en trok de tuindeuren dicht. 
„Inderdaad, en met hem onze lijst!” 

IV. Nachtelijke omzwervingen van John

John zag Pete’s roode achterlichtje in een regen verdwijnen en keerde zich weer tot den garagehouder: 
„Ziezoo, nu zullen we eens zien, of we dien wagen van mij uit de sloot kunnen opdelven. Het zal anders geen prettig karweitje zijn met dien regen!” 
De garagehouder zette de kraag van zijn leeren jas op, en keek naar buiten. 
„Dit soort van regens duurt nooit lang”, merkte hij op. „Over een half uurtje is het droog! Waar ligt die wagen van u ergens?” John noemde het kruispunt, waar hij met zoo’n optimisme de bocht had willen nemen. 
„O, voor we daar goed en wel zijn, is het droog”, merkte de man op, en raapte wat staaldraad en een ketting uit verschillende hoeken bij elkaar. Hij gooide dat alles achterin den bak van een zwaren takelwagen, en klom achter het stuur. 
„U zult naast me moeten gaan zitten, meneer Crofts”, lachte hij, „deze takelwagens zijn niet van alle comfort voorzien.” 
John ging naast hem zitten, en trok den riem van zijn regenjas wat vaster aan. Hij was heusch door zijn oom niet als een papkindje opgevoed en een beetje avontuur lokte hem steeds aan. In het midden van den nacht in een slagregen een auto uit een sloot te halen was een werkje, dat hem interesseerde. 
De takelwagen reed voorzichtig achteruit, tusschen andere wagens door, de garage uit. De lichten van de garage werden uitgedaan, en de deuren gesloten. Daarna klom de man weer naast hem, en reed weg. 
De regen was intusschen werkelijk minder geworden, en hield snel op. De koplampen schenen lange strepen op den natten, vlakken weg, en gedurende den heelen tocht kwamen ze geen levende ziel tegen. 
„Van een kant bezien is het nog zoo kwaad niet, dat het ’s nachts moet gebeuren”, merkte John op, „als we overdag met een takelwagen dwars over dien smallen grintweg gaan staan, krijgen we het binnen een minuut aan den stok met een heele rij woedende automobilisten.” 
„Is er nog iets aan den wagen zelf stuk?” vroeg de chauffeur. John schudde ontkennend het hoofd: 
„Ik geloof van niet, ik ben precies tusschen de boomen doorgeschoten, en in de sloot terecht gekomen. De voorruit brak en een glasscherf sneed me diep in mijn arm, ik ben er nog gelukkig afgekomen!” 
De ander beaamde dit. John keek op zijn horloge. Het was iets over twee. Hij verviel in gepeins, en bedacht met een grijns, hoe Pete het wel stellen zou in dat vreemde, groote huis. 
Toen voelde hij den wagen sterk afremmen, en opkijkend, zag hij, dat ze bij het kruispunt waren, waar het ongeval was gebeurd. 
Ze zetten den wagen terzijde van den weg, en zoo, dat de koplampen het wrak van zijn wagen beschenen. Het regende nu niet meer, alleen de boomen dropen nog een weinig. 
John’s auto was met den kop vooruit naar beneden gedoken en had zich tot de kap toe in de zachte modder gewerkt. Het geheele achtergedeelte zat nog op het droge, maar de garagehouder schudde bedenkelijk het hoofd: 
„Ik ben bang, dat er heel wat aan den motor gedaan zal moeten worden, voor de wagen weer rijdt!”, zei hij, „de carburateur, de ontsteking en zoo zitten natuurlijk onder de modder en het water, en zoolang daar een spatje in zit, loopt de motor geen slag. Maar enfin, we kunnen eerst eens kijken, of we hem er uit kunnen krijgen.” 
En het bleef bij kijken. De eerste staaldraad, die ze aan de achterveeren bevestigden, knapte af, toen de takelwagen begon te trekken. Toen namen ze een dubbele staaldraad, waarvan ze het eene einde aan een boom bonden, en het andere einde, aan een katrol aan de achterbumper vastgemaakt, lieten trekken. De wielen van den takelwagen slipten over den betonweg, en hoewel ze er zand onder strooiden... Johns wagen zat muurvast in de modder, en was er niet uit te krijgen. 
De garagehouder krabde zich het hoofd, en stampte de weeke modder van zijn schoenen. 
„Dat gaat zoo niet, meneer Crofts”, zei hij, „en toch moeten we dien wagen er mogelijk vannacht nog uit halen: morgen krijgen we er de kans niet voor met al dat drukke verkeer over dezen weg, en dan is trouwens al veel te veel kwaad aan den motor gedaan.” 
John trok zijn regenjas uit, en betastte zijn pijnlijken arm. Hij had het warm gekregen van het werk, en zette zich op de treeplank. Het felle licht van den schijnwerper op het dak scheen op zijn glanzend-blonde haren. 
„Da’s prachtig!” zei hij, „maar ik ben benieuwd, hoe we dat vehikel er dan uit gesleurd krijgen... laten zitten kunnen we het niet, daar zijn we het over eens, maar er uit halen gaat blijkbaar evenmin!” 
De ander trok zijn leeren jas uit, en gooide die in den wagen: 
„Ik krijg hem er wel uit, maar dan moet ik een vehikel gaan halen, en wat van die grond onder de achterwielen wegscheppen. Een schop heb ik hier in den wagen liggen... als u nu even terug zou willen rijden met den takelwagen, meneer Crofts, om de katrol te halen, dan werk ik intusschen hier met de schop verder. Hier hebt u den sleutel van de garage!” 
John stemde dadelijk toe, kroop achter het stuurwiel van den takelwagen, en reed opgewekt naar de garage terug. Nu hij geheel alleen was, gingen zijn gedachten terug naar de gebeurtenissen van den avond tevoren. Hij peinsde weer over het voorval van den man, die in den tuin van Pete’s bungalow had gestaan en er met diens wagen vandoor was gegaan, toen hem plotseling iets in de gedachte kwam, dat zoowel Pete als hij in de opwinding totaal over het hoofd hadden gezien: 
„Als de vent van het inlichtingenbureau, Bealie heette hij, het was geweest, die hen na het ongeval met gedoofde lichten in het duister was achterna gereden en luistervink had gespeeld bij de blokhut, dan moest diens wagen daar ook nog staan, want hij was in Pete’s wagen weggereden. Nu werd het hem ook plotseling duidelijk, waarom hij in Pete’s oude wagen was verdwenen! Hij had den tijd niet gehad, zijn eigen auto te bereiken en had in de eerste de beste de plaat gepoetst. 
De schok van zijn ontdekking deed John plotseling verstrakken achter zijn stuur. Die kerel zou natuurlijk bij de eerste gelegenheid probeeren zijn eigen wagen weer terug te krijgen, en als hij zelf kon klaarspelen, daar getuige van te zijn, had hij een prachtig wapen tegen den kerel in handen. 
In elk geval kon hij den wagen meenemen; hij grinnikte bij de gedachte aan de idiote omruiling van auto’s, die er op zoo’n manier plaats had. Welja... hij kon den wagen meenemen... de ander had den zijne gegapt, en als hij van den zijne aangifte wilde doen, moest hij eerst verklaren, waar die van Pete gebleven was! 
John drukte het gaspedaal een beetje verder in, en schoot over den weg. Even later was hij bij de garage en opende de deuren. Hij moest even zoeken naar den schakelaar van het licht en naar de takel en maakte zooveel leven, dat de vrouw van den garagehouder wakker werd en naar beneden kwam. En op dat moment ging de telefoon. Het bleek Lois te zijn, die hem vanuit huis opbelde. John verbaasde zich, dat ze nu al uit Londen terug was, maar het gesprek stelde hem spoedig gerust. Het zonderlinge avontuur van Lois met Pete deed hem nog grinniken, toen hij met zijn eindelijk gevonden takel de garage uit sjouwde. 
Hij verloor geen tijd. Hij gooide den takel in den wagen, liet het afsluiten van de garage over aan de vrouw en reed zoo hard hij het met een anders wagen durfde, den weg terug, tot aan de kruising waar de weg van Pete’s bungalow op den hoofdweg uitkwam. Hij sloeg dien zijweg in, en stopte een tweehonderd meter voor de plaats, waar hij wist, dat de bungalow ongeveer moest staan. Hij schakelde de lampen uit en kroop achter het stuur vandaan. 
Niets was er te hooren. De boomen waren uitgedropen en enkele sterren kwamen er te voorschijn. John wandelde verder langs het boschpad, en inderdaad... rechts, in een uitholling van het weggetje, half verscholen in struiken en achter boomen, zoodat Pete en hij het daarstraks niet hadden gezien, stond een two-seater van een vrij oud model, maar in elk geval vrij wat beter dan Pete’s oude wagentje. 
John krabde even zijn hoofd, om het probleem op te lossen, wat hij met dezen wagen doen zou. Hij kon den contactsleutel er af halen, maar het was bijna zeker, dat Bealie een duplicaat had; bijna iedereen had een duplosleutel van zijn wagen. Hij kon wel zand in den carburateur stoppen, maar dan konden ze hem zelf evenmin gebruiken. En toen kreeg hij een lumineus idee. 
Hij lichtte de motorkap op, en peuterde bij het licht van de parkeerlampjes de kop van den verdeeler af. Het veertje van den verdeeler stak hij in zijn zak, zette den kop er weer op en maakte den motorkap dicht. Automobilisten plegen niet rond te rijden met hun zakken vol reserveonderdeelen en de wagen, die liep zonder ontstekingsveertje, moest nog worden uitgevonden. 
Even later zat John weer achter het stuur van de takelwagen en reed zoo vlug hij kon naar den garagehouder. 
Toen hij aankwam, zat die brave man op den achterbumper van den in de sloot liggenden wagen en rookte vreedzaam een sigaret. „Zoo!” merkte hij op, „laten we eens kijken of het nou gaat!” 
Het bleek, dat hij de achterwielen geheel had uitgegraven en er afgevallen boomtakken onder had geschoven. 
Te zamen maakten ze den takel aan de achterveeren vast en het andere einde aan den hulpwagen. En juist op het oogenblik, dat de chauffeur achter het stuur had plaats genomen en den motor aanzette, om den wagen uit de sloot te trekken, naderde er om de bocht een auto in snelle vaart. 
Het scheelde een haartje, of er was een tweetal wrakken méér uit de sloot te halen geweest. Zooals de zaken nu stonden, schoot de auto, die de bocht om was komen vliegen, met knarsende remmen dwars over den weg en kwam zachtjes tegen den takelwagen tot rust. 
De garagehouder vloog woedend achter zijn stuur vandaan en ging op den anderen bestuurder af: 
„Wat ben jij van plan? Hier een autokerkhof op te richten?” 
Uit den wagen klonk een bedeesd antwoord, en John meende iets bekends in dat geluid te hooren. En toen viel zijn blik op het linkerspatbord van den wagen en met een sprong was hij erbij. Hij deed een machtigen greep achter het stuur, met zijn ongekwetsten arm en sleurde den bestuurder eruit. 
Het was, zooals hij had gedacht, de kerel van het inlichtingenbureau en hij bood een bedroevend schouwspel. 
In den greep van John was hij machteloos en het gelaat van den garagehouder voorspelde weinig goeds. 
„Wat doe jij met een wagen, die niet van jou is, jou weerzinwekkend knaagdier?” informeerde John en hij schudde het weerzinwekkende knaagdier met overtuiging. 
De man van het inlichtingsbureau scheen geen speciale voorlichting noodig te hebben, om tot het inzicht te komen, dat onderdanigheid hem geraden was; hij hield zich tenminste zeer koest en reutelde iets. 
John verslapte zijn greep en herhaalde zijn vraag. 
„Ik... ik...” hijgde het wezen, „ik moest een wagen hebben en kon de mijne niet... zoo gauw... krijgen!” 
„O”, bulderde John. „Pak je daarom den wagen van een ander maar, en probeer je die in gruizels te rijden, hé?” 
Bij deze woorden deed de garagehouder een pas voorwaarts en keek dreigender dan ooit. 
Bealie schuifelde met zijn voeten, die nauwelijks den grond raakte en praatte wartaal... 
„Ik zal den wagen dadelijk teruggeven... ik wil, ik zal...” 
John lachte bloeddorstig: 
„Er valt geen wagen terug te geven, want ik heb ’m al, en, bij Allah op wielen, ik zal jou ook hebben, als je nog één keer je leelijk gezicht hier in de buurt vertoont, begrepen?” 
Bealie gaf op vele wijzen te kennen, dat hij het begrepen had. 
Een doofstomme zou het waarschijnlijk begrepen hebben, want Johns stem klonk als de bazuin van het laatste oordeel. 
„Beloof me, dat je geen stap meer binnen een straal van tien kilometer van mijn huis zult doen!” zei John langzaam en zeer duidelijk. 
„Ik beloof het”, piepte het konijn. 
„Beloof het plechtig!” bulderde John, „want ik verzeker je, dat ik als ik je er toch aantref, waar het ook is, al is het in het politiebureau, je zulk een pak slaag geef, dat je niet meer in staat bent, die tienkilometerzone uit te komen! Begrepen?” 
Hij liet den kerel los en deze bewoog zich met onbegrijpelijke snelheid den weg, waarlangs hij gekomen was, terug. 
John schudde van het lachen en keek hem een tijdje na, tot het duister hem aan het gezicht onttrok 
„Ik begrijp alleen niet, dat hij zoo dadelijk beloofde, nooit meer terug te komen in de buurt van mijn huis!” zei hij tegen den garagehouder. 
„Ik snap het best!” antwoordde die, „hij weet drommels goed, dat hij dat pak slaag krijgt, als hij gezien wordt!” 
John dacht even na en haalde dan de schouders op. „Ik heb hem in elk geval tot een tam konijn gemaakt”, zei hij, „hij zal wel een beetje op zijn tellen passen voortaan! Ik ben werkelijk benieuwd, of ik hem nog in de buurt zie!” 
Hij klom uit Pete ’s wagentje, reed het terzijde van den weg, en nam den contactsleutel er ditmaal zorgvuldig uit. 
De garagehouder zette zich weer eens achter zijn stuur en ditmaal trokken ze zonder stoornis den wagen uit de sloot, Het was een verheffend schouwspel. De geheele voorkant zat onder de grijze en zwarte modder, zelfs de bekleeding van de binnenzittingen was ermee doortrokken. 
„U kunt er zoo niet in gaan zitten, om hem te sturen!” zei de garagehouder, „ik zal hem met de voorwielen aan den kraan hijschen en zoo meeslepen.” 
Dat werkje was spoedig gedaan en met hun tweeën weer vóór in den kraanwagen, reden ze langzaam terug naar de garage. Toen ze de breede deuren indraaiden met hun vrachtje, brak de eerste ochtendschemering aan en John geeuwde, bekeek zijn smerige kleeren en mompelde: 
„Ik wou, dat ik een sigaret had!” 
De garagehouder lachte: 
„’t Beste is, dat u mee naar binnen gaat, dan zet ik even wat sterke koffie en u kunt een sigaret rooken en uw handen wasschen. De dingen kunnen we alle twee goed gebruiken.” 
John was het er roerend mee eens, en toen hij tien minuten later zijn tweede kop koffie achterover goot en een nieuwe sigaret opstak, voelde hij zich in de grijze ochtendschemering wel een beetje raar, maar toch uiterst tevreden met den gang van zaken. En die tevredenheid duurde, tot het oogenblik, dat de telefoon ging en de garagehouder hem aan het toestel riep: 
„Mijnheer Crofts... hier is uw zuster aan de telefoon.” 
John nam den hoorn aan en zei „Hallo!” 
En de eerste woorden, die hem bereikten, en zijn goed humeur met één slag in het niets deden verdwijnen, waren: 
„John! ben je daar eindelijk... ze hebben onze lijst gestolen!” 

V. De jacht op de lijst

Toen Pete en Lois het verdwijnen van de lijst der voorwerpen hadden bemerkt, was hun eerste gewaarwording, dat zij over alle fronten waren verslagen. 
Lois liet zich in een stoel vallen en Pete beende de kamer rond, woorden mompelend, die hij niet hardop durfde te zeggen. 
„Ik geloof, dat dit het einde is!” zei Lois, en stak een sigaret op. Pete staarde haar een beetje afwezig aan. Zijn gedachten wervelden in het rond en werktuigelijk greep hij zijn sigarettenkoker en trok er een sigaret uit. Hij wandelde weer door de kamer, groote rookwolken uitblazend. Om de een of andere reden kon hij altijd beter denken, als hij rookende rondijsbeerde. 
Lois volgde hem peinzend met haar blik. 
„Hij behoeft maar één blik op de lijst te slaan, om het voor ons totaal te bederven,” zei ze. „Als hij ook maar één van de voorwerpen telegrafeert naar zijn opdrachtgever, dan is onze kans verkeken. Die kan dan al zijn krachten wijden aan het bemachtigen van dat eene voorwerp, terwijl wij niet eens weten, welk van de zeven dat is, en hen dus ook niet voor kunnen zijn!” 
Ze zuchtte en liet zich in haar stoel achterover vallen. 
En toen keerde Pete zich met een ruk om: 
„De zaken staan nog zoo kwaad niet als het lijkt!” merkte hij op, „we hebben op die lijst niet de dingen doorgestreept, die we al hebben, jij wou daar juist mee beginnen, toen die kerel ons het huis uitlokte met het lawaai van jouw auto. Hij weet niet, welke dingen we hebben en er is dus groote kans, een kans van achtentwintig tegen zeven, dat hij een ding bij den kop pakt, of overtelegrafeert, dat we allang in de wacht hebben gesleept!” Lois schudde het hoofd: 
„Uitstel van executie! Hij zal wel met den eersten trein naar Londen vertrekken, of er dadelijk met zijn auto heen gaan, en de geheele lijst overgeven! Dan is het een kwestie van enkele dagen, of we zijn geklopt. Desnoods zet onze concurrent een heel detectivebureau aan het werk om de voorwerpen op te snorren, daar kunnen we met z’n drieën toch niet tegen op!” 
Pete schudde het hoofd en ijsbeerde nog steeds rond. Hij wilde niet opgeven; het leven had hem geleerd, dat zelfs uit de raarste gevallen altijd een weg is, die naar een oplossing leidt. 
„Ik zal eens zien, of John nog bij Perkins is!” zei Lois en Pete knikte. Hij hoorde de stem van Lois aan de telefoon, pratend tegen de centrale, en even later kwam ze terug. 
„Ik krijg geen gehoor, er is zeker nog niemand terug.” 
„Hij heeft lang werk!” bromde Pete en stak een nieuwe sigaret op. En toen het vlammetje van de lucifer doofde, overzag hij ineens de geheele situatie: 
„Telegrafeeren of telefoneeren kan de dief hier niet, het postkantoor is gesloten, dus als hij dat doen wil, moet hij naar zijn huis gaan, of wachten, tot het kantoor morgen vroeg om negen uur wordt geopend. Dus is er groote kans, dat hij naar zijn huis gaat... Ik ga er heen, op hoop van zegen, jij blijft hier om John op te bellen, en hem te zeggen, het station in de gaten te houden. Hoe laat vertrekt de eerste trein naar Londen? Morgenvroeg? 
Lois dacht even na en fronste haar voorhoofd „Zeven uur... dertien!” zei ze dan. 
Pete grinnikte en rekte zich snel uit: 
„Voor dien tijd kun je makkelijk John per telefoon hebben bereikt en hem alles verteld hebben. Ik ga kijken of er iets te vinden is bij het hol van onzen vriend... tusschen twee haakjes, hoe heet die kerel, en waar woont hij?” 
Lois glimlachte even: 
„Hij heet Bealie en woont in een huis boven op den heuvel, aan den anderen kant van het dorp; als je den grooten weg afrijdt en den tweeden weg rechts inslaat, is het... even kijken… het zesde huis.” 
„Rechts of links?” informeerde Pete. 
„Links.” 
Pete herhaalde de instructies: 
„Ik bewaak dus zijn huis en omgeving. John neemt het station voor zijn rekening, en jij blijft hier in huis, op post, om de verbinding tusschen ons tweeën te bewaren. We moeten steeds iemand hebben, waarvan we weten, dat hij te bereiken is.” 
Onder het luisteren door had Lois een whisky-soda ingeschonken, en reikte deze aan Pete over. 
„Die zul je wel kunnen gebruiken, na al die emoties,” zei ze. 
Pete zag haar met dankbaren blik aan, knipoogde door den bodem van het glas en zette het weer neer. 
„Het ziet er anders niet naar uit, dat we nog veel rust zullen krijgen, voorloopig!” 
Hij opende de tuindeuren, en stapte over het terras weg. Maar voor hij het grasveld had bereikt, hoorde hij stappen achter zich en, zich omkeerend, zag hij Lois. 
„Neem dit mee!” zei ze en reikte hem haar revolver over, „en succes!” 
Een enkel oogenblik stonden ze onbeweeglijk op het terras in het vage licht dat door de tuindeuren naar buiten scheen. 
Dan stak Lois haar hand uit en keek hem in de oogen: 
„Succes!” herhaalde ze, drukte zijn hand, keerde zich om en schoot naar binnen. 
Pete stak het kleine revolvertje in zijn zak, en het gewicht van het ding daar gaf hem een prettig gevoel. 
Hij liep snel den tuin door, en keek omhoog naar de lucht. Een vage bleeke schijn in het Oosten deed hem op zijn horloge kijken. 
Het wees even over vieren, en hij lachte, terwijl hij in zijn gehuurde racewagentje klom. Als het geluk met hem was, en de kerel was inderdaad nog in het inlichtingenbureau... 
Het wagentje startte en reed weg, alsof het met enthousiasme deelnam aan de komende jacht. 
Pete reed, zooals hij nog nooit had gereden. Als de kerel de lijst door telefoneerde naar Londen, of een tweede er deelgenoot van maakte, waren alle kansen verkeken 
Het besef, dat het eenige wat hen op het oogenblik redden kon, het overrompelen van Bealie was, deed hem het gaspedaal bijna tot den bodem indrukken. Het eenige, wat er op den weg te zien was, zoo vroeg in den morgen, waren karren, beladen mee groenten en vrachtauto’s met melkbussen. Hij maakte een prachtsnelheid en twaalf minuten na zijn vertrek stopte hij zijn wagentje een eindje voorbij het kleine huis op den heuvel, waar Bealie moest wonen. 
Het was op dat oogenblik al tamelijk licht geworden; een lichte damp was overgebleven na den regen van den nacht, maar een vaag blauw in de lucht wees er op, dat het een prachtige dag zou worden. 
Maar Pete had geen oog voor dat vage blauw. Op hem rustte een belangrijk deel van de taak, de lijst weer in handen te krijgen en hij verzuimde geen seconde. Hij sprong de droge sloot langs den weg over, en rende door de bosschen naar den achterkant van het huis. Er stond nergens een auto... noch voor, noch achter het huis, de blinden waren alle open, de deuren gesloten. Het huis maakte een verlaten indruk. Pete aarzelde even en wandelde toen recht op de achterdeur af. Als de kerel binnen was, zou hij toch gauw genoeg zijn komst bemerken. 
Tot zijn stomme verbazing was de achterdeur niet gesloten, maar alleen dichtgetrokken en bij den eersten ruk, die hij gaf, ging ze piepend open. Pete trad binnen, trok de deur weer achter zich aan en doorzocht snel het huis. Het geluk bleek met hem te zijn! De kerel was niet hier geweest, sinds den vorigen dag, toen het licht was, want alle blinden stonden open en de resten van een middagmaal stonden nog op tafel. 
Pete ging in een leunstoel liggen, zoo, dat hij door het raam den weg in de gaten kon houden en peinsde. Als die Bealie hier was geweest, nadat hij de lijst had gegapt, dan had hij zeker wat gegeten, en de blinden dicht gedaan. 
Pete bemerkte aan zijn eigen maag, dat de gebeurtenissen van dien nacht in geen geval ongunstig op zijn eetlust hadden gewerkt, en peinzend sneed hij een paar sneden brood en besmeerde ze. 
Dus Bealie was óók niet naar Londen vertrokken... als hij dat gedaan had, zou hij hier zijn gekomen, om zijn huis af te sluiten, en wat reisbenoodigdheden in te pakken. Pete voelde zich met elken hap, die hij van zijn brood met marmelade nam, opgewekter worden. De ellendeling zou dus hierheen moeten komen… wat hij ook wilde doen. Als hij op wilde bellen, in het geheim, of telegrafeeren en per telefoon zijn telegram opgeven, hij moest het in zijn huis doen... hij zou niets riskeeren. Je kunt niet in een café in een telefoon gaan staan blaffen, dat je dat en dat hebt gegapt, bedacht Pete. 
Was hij van plan, de lijst in hoogst eigen persoon naar Londen te vervoeren, dan zou hij beslist eerst naar huis komen, of hij nu per trein ging of per auto... en met deze genoeglijke overweging deed hij de laatste hap van zijn geïmproviseerd ontbijt verdwijnen en vischte een sigaret uit zijn koker. 
Maar de sigaret bereikte zijn lippen niet, want toen hij naar zijn lucifers zocht, viel zijn blik uit het raam... en hij vloog op, vol boosaardige vreugde. Over het pad dat van den weg naar het huis leidde, sjokte langzaam en klaarblijkelijk vermoeid de gestalte van Bealie, een trek van woede op zijn gelaat. 
Pete verloor geen tijd met peinzen over de oorzaak van dien trek op het weinig aantrekkelijk gezicht van Bealie; hij keek de kamer rond en zag een muurkast, waaraan de deur een weinig openstond. Het was het werk van een oogenblik, er in te duiken en de deur achter zich aan te trekken. 
Hij had juist den tijd, Lois’ revolver uit zijn zak te halen en de zekering er af te schuiven, voor hij de voordeur hoorde open gaan. En toen volgden de gebeurtenissen elkaar snel op. 
Bealie kwam de kamer binnen, vloekte iets, en viel in een stoel neer. Toen klonk een zacht gepiep en het volgend oogenblik vloog hij schichtig overeind, om in den loop van een revolver te staren. 
„Morgen, kameraad Bealie!” merkte Pete op, „een onverwacht genoegen, is het niet?” 
De blik op kameraad Bealie’s aanschijn verried ten duidelijkste, dat het genoegen niet aan beide zijden was. 
„Moet je?” gromde hij. 
Pete glimlachte. 
„Ik kon nauwelijks verwachten, dat je zenuwen tegen een schok als die van daarnet bestand zouden zijn... het komt me voor, dat je niet een van ’s werelds supermenschen bent; maar toch…” 
Bealie knipperde met zijn oogen, die roode randjes vertoonden. 
„Klets niet zooveel!” steunde hij. Pete vond dit woorden naar zijn hart. Niets leek hem op dit oogenblik beter dan handelen. 
„Ook goed!” viel hij bij, „kom eens hierheen, broeder”. 
De broeder kwam, maar er was in het geheel niets broederlijks in zijn gelaat. 
„Keer je om”, beval Pete. 
De broeder deed, gelijk hem gezegd werd. Pete grinnikte in stilte: het uur van zijn succes was daar. 
Hij liet zijn revolver tegen het midden van de wervelkolom van den ander rusten, en tastte eerst diens jas en broekzakken na. Hij vond daar niets wat hem interesseerde. Hij boog zich een weinig voorover om zijn hand in den binnenzak van Bealie’s jas te steken en achtte het niet meer dan menschlievend, de waarschuwing te geven, die hem in een soortgelijke situatie den afgeloopen nacht had bereikt: 
„Haal geen grapjes uit, of dit pistool geeft een knal.” 
Het volgend moment logenstrafte zijn woorden. Bealie haalde wel degelijk grapjes uit; hij trapte met zijn eene been achteruit en omhoog, op deskundige wijze en Pete schoof naar achter, op een been, draaide een pirouette en plofte op den grond. Hij lag nog niet goed en wel, of hij was weer overeind, maar dit korte oogenblik was voor Bealie voldoende geweest, om de deur uit te schieten, en die achter zich dicht te trekken. 
Pete vloog naar het raam, rukte het open en sprong eruit. Toen hij den grond raakte, zag hij Bealie over een grasveld rennen. 
Hij lachte... hief zijn pistool en mikte boven hem in de boomen... er gebeurde niets... totaal niets. Hij mikte iets minder zorgvuldig en trok weer af. De slagpen klikte, geen schot klonk. 
Op dat oogenblik was Bealie in de struiken verdwenen en Pete zag in, dat het onmogelijk zijn zou, hem daar nog te pakken te krijgen. 
Hij gebruikte woorden, die niemand hem ooit had hooren gebruiken en waarvan hij zelf niet eens wist, dat hij ze kende en trok het magazijn uit het pistool. 
Het magazijn was leeg! 
Pete staarde langen tijd naar het leege stalen raam en vroeg zich af, hoe Lois het in haar hoofd had gehaald, hem een leege revolver mee te geven. Hij maakte een snuivend geluid: echt iets voor een vrouw, met een leeg pistool rond te dazen! 
En toen herinnerde hij zich met een schok, dat ze met de patronen in het magazijn had zitten spelen, toen ze zat te praten bij de safe! 
De heele waarheid flitste door zijn hoofd. 
Bealie had, toen hij de lijst had meegenomen, het pistool op de schrijftafel zien liggen, en er de patronen uitgewipt, om het hun onmogelijk te maken, hem met succes te achtervolgen als de diefstal van de lijst was bemerkt. Hij keerde langzaam naar het huis terug. met het plan, eerst vandaar Lois op te bellen, om haar het gebeurde mede te deelen. 

VI. Het opgejaagde wild

Toen Bealie zich van de lijst had meester gemaakt, en als het knaagdier, waarmee bij zulk een overeenkomst vertoonde tusschen de bermen was weggedoken, wachtte hij eerst tot Lois en Pete in vollen ren naar het huis terugkeerden. 
Hij lachte, ze waren prachtig in de door hem opgezette val geloopen en hij klopte op den binnenzak van zijn jas, waarin de portefeuille met de kostbare papieren zat. Hij was het er met zichzelf niet geheel over eens, wat hij doen zou. In geen geval wilde hij naar Londen iets over den inhoud ervan telefoneeren of telegrafeeren; hij zou de lijst niet uit handen geven, vóór hij er een prijs voor had gekregen die hem behoorlijk scheen. 
Hij schoot de poort van het hek uit en klom in den wagen van Pete, dien hij nog steeds gebruikte. Dien wagen had hij in een smal weggetje verstopt en hij haalde hem er uit, in groote haast, om zoover mogelijk weg te komen en zijn lijst in veiligheid te brengen. Hij had de keuze tusschen twee mogelijkheden: naar huis gaan en de lijst daar deponeeren of dadelijk naar Londen rijden en persoonlijk de onderhandelingen openen, zonder tijd te verliezen. 
Hij besloot tot het laatste. Hoe langer hij met die lijst in zijn zak bleef rondhangen, hoe grooter het risico werd, dat óf de politie, óf die twee kerels hem te pakken kregen. 
Dus zette hij zijn wagentje tot den grootsten spoed aan, en berekende, dat hij om een uur of negen in Londen zijn kon. Hij kon dan op zijn gemak een stukje eten en daarna naar zijn opdrachtgever gaan. Hij peinsde er over hoeveel hij vragen zou en hoeveel percent van de erfenis zijn deel zou worden, toen hij de bocht omvloog, waar John bezig was, zijn wagen uit de sloot te hijschen. 
Hij zag den takelwagen pas op het laatste oogenblik en slaagde er nog juist in, zijn wagen tot staan te brengen vlak daartegen aan. 
En toen volgde de onverkwikkelijke scène met John, die zijn moed tot niets reduceerde, en hem rechtsomkeert deed maken, zonder wagen, hongerig en ellendig, in het vooruitzicht, een flink eind te moeten wandelen, maar met het gelukkige besef, dat hij in zijn zak nog steeds de lijst had, die hem zijn fortuin zou brengen. 
Toen hij uit het gezicht van de twee bij den kraanwagen was verdwenen, hield bij halt, om te overleggen wat hij doen zou. Hij had nu de keus tusschen weer twee dingen, maar daartoe behoorde nu niet meer het plan, snel naar Londen te gaan. In zijn auto had hij er kunnen komen, maar wilde hij er met den trein heen gaan, dan was het noodzakelijk, eerst thuis geld te gaan halen, want wat hij in zijn zak had, was ongeveer voldoende voor een ontbijt. 
Ontbijt! Het woord deed hem watertanden, en zijn verlangen, naar huis te gaan, werd sterker en sterker. Hij kon natuurlijk ook nog naar dat blokhuis gaan, om zijn eigen wagen te halen, die daar nog steeds stond, maar dat was zulk een geweldig eind weg, dat hij alleen al rilde, bij de gedachte, aan die lange wandeling met zijn hongerige maag. 
Hij stond op en sloeg den weg naar huis in. En aldus geschiedde het, dat Pete, in zijn huis boterhammen met marmelade etend, hem den voortuin zag inkomen, en hem zoo aangenaam verraste. 
De eerste gewaarwording van Bealie, toen hij zich bij het gepiep van de kastdeur omdraaide, en in den loop van een pistool keek, was, dat het noodlot dien nacht wel een weinig teveel aandacht aan hem besteedde. Het leek wel, of hij nergens ter wereld, een voet zetten kon, zonder een van die vervloekte kerels met groote knuisten tegen het lijf te loopen. 
En toen viel zijn blik op het pistool in kwestie en zijn kleine oogen gingen verder open. Het was hetzelfde pistool, dat hij op de schrijftafel had zien liggen en dat hij van zijn patronen had ontdaan! 
Hij wachtte zijn kans af. Toen Pete achter hem stond, en zich voorover boog, om in zijn binnenzak te tasten, schopte hij achteruit, en hij schopte met de zekerheid, dat het pistool van den ander ongeladen was. 
Hij was de deur uit, vóór Pete op de been was en zocht dekking in het kreupelhout buiten zijn tuin. 
Hij wist, dat elke vervolging daar nutteloos zou zijn, maar dat was dan ook de eenige troost, die hem overbleef. 
Wat moest hij in vredesnaam beginnen? Zijn eigen huis was door den vijand bezet, met den trein naar Londen gaan zonder geld was uitgesloten en blinde passagier spelen lag niet in zijn lijn. 
Hij hield stil in de vochtige boschjes en de koude van den vroegen ochtend doortrok zijn natte broekspijpen. Hij rilde, en verwenschte zijn noodlot. De kansen waren gekeerd, de fortuin, die zooeven nog tegen hem knipoogde, trok thans een afwijzend gezicht. 
Aan alle zijden omringde de vijand hem... het eenige middel was, zoo snel mogelijk te maken, dat hij naar Londen kwam. 
En toen besloot hij tot de eenige oplossing die hem nog restte: in den vagen morgenschemer, terwijl het Oosten zich snel rose kleurde, ging een natte, koude en dood vermoeide Bealie op weg naar Pete’s bungalow, om daar zijn verborgen wagen te halen, en er de plaat mee te poetsen. En zoo gedemoraliseerd was hij, dat hij niet eens den moed had, het verlaten dorp door te loopen, om er uit een automaat een pakje sigaretten of een plak chocolade te halen... hij volgde de smalle binnenweggetjes en keek schichtig om zich heen, of niet een van zijn belagers met hun handen als hamers aan den horizon opdook. 
Hij liep snel, om warm te worden, maar de doorwaakte nacht deed zich gevoelen, en toen hij eindelijk, te moe en te ellendig, om blij te zijn, bij de plek kwam, waar zijn eigen wagen inderdaad nog stond, en erin klom, hoorde hij een zwak geluid achter zich, Hij keerde zich om, vol verbazing, dat het noodlot zelfs hier nog op hem loerde, en keek in het grinnikende gezicht van Pete. Pete, die een moorddadig uitzienden schroefsleutel van een halven meter lengte in de hand hield en hem beminnelijk toegrijnsde. 
„Geen leege pistolen, ditmaal, vriend Bealie!” merkte hij op en woog den sleutel in zijn hand. „Koud staal dezen keer, in de hand van een meester, en haal geen grapjes uit, mislukte humorist, of ik haal uit, en dan zijn alle grapjes uit! Begrepen?” 
En meteen schoot zijn arm uit, en Bealie, te ellendig om tegen te spartelen, voelde zich voor de tweede maal door een vervaarlijke hand beetgepakt, en uit den wagen gesleurd. 
Uit een zijzak van Pete’s jas kwam een flink eind touw en Pete toonde het met een grijns: 
„Allemaal je eigen spullen, alles uit je eigen wagen hier... je kunt dus het beste weten, hoe sterk het is.” En tegelijk legde hij met zijn eene hand snel een lus in het touw, en bond het om den enkel van zijn gevangene. 
„Kettinggangers aantreden!” zei Pete, „voorwaarts, marsen!” 
De kettingganger sjokte voor hem uit naar Pete’s bungalow, zijn hoofd diep gebogen, hongerig en slaperig. In keurige volgorde gingen ze naar binnen; Bealie, het heele eind touw en Pete. 
Pete loodste hem tot in de groote voorkamer en gooide de blinden open. 
De eerste zonnestralen vielen op het stevige eikenhouten meubilair en Pete bekeek het goedkeurend. 
„Dit meubilair,” merkte hij op, „is solide en betrouwbaar, kom hier!” 
En op deskundige wijze - een deskundigheid verkregen in zijn studiejaren - bond hij Bealie in een leunstoel vast, en schudde het heele zaakje. De stoel lichtte geen poot van den grond. 
„Dat,” deelde Pete hem mede, „is dàt!” 
Hij stak een sigaret op en gaf Bealie er ook een. 
„En nu, waarde vriend”, sprak hij, „gaan we tot daden over.” 
Hij bukte zich voorover en haalde Bealie’s portefeuille uit diens binnenzak. Daaruit trok hij zeven vellen schrijf papier, waarop... 
Pete borg de papieren in zijn eigen binnenzak, en gaf de portefeuille met een hoffelijk gebaar terug aan Bealie. 
„Neem dit, jonge vriend!” sprak hij, „als bewijs van erkentelijkheid.” 
Bealie bekeek hem met somberen blik. 
„Wees toch niet zoo allemachtig grappig!” gromde hij. 
„Ik heb die lijst toch eenmaal gezien, ik zou niet weten, wat je daaraan doen kon.” 
Pete keek hem welwillend aan: 
„Daaraan is, vreezen wij, niets te doen; deze kostbare vellen zijn nu eenmaal door jouw indiscrete blikken ontwijd.” 
Hij wachtte even eer hij voortging: 
„Maar je zult de wetenschap met niemand anders deelen, wees daarvan overtuigd, Bealie!” 
Bealie keek hem een oogenblik ontsteld aan, en werd wit: 
„Wil je .. me vermoorden?” 
Pete keek spijtig: 
„Ik vrees, m’n waarde, dat dat genoegen niet voor me is weggelegd, maar ik heb een pracht van een kelder, stalen peilen en een eiken deur!” 
De ander hijgde: 
„Wou je me opsluiten?” 
Pete knikte: 
„Dat, waarde heer, wil ik, en zal ik zonder aarzeling doen. Kijk naar het gulden zonlicht, want je zult het in geen tijden meer zien!” En fluitend ging hij het ontbijt klaarmaken; tartend klonken even later in de ooren van den gevangene de rauwe klanken van het lied: 
„Coffee in the morning and kisses in the night” 

VII. Groote krijgsraad

De stemming, waarin John op het verlaten perron van het kleine station heen en weer liep in den killen ochtend, was verre van benijdenswaardig. Van het oogenblik af dat Lois hem had opgebeld in de garage en hem zijn taak had medegedeeld, het perron te bewaken en op te letten, dat er geen lieden met konijnengezichten naar Londen vertrokken, was hij in de zwaarste wanhoop gedompeld. Hij verweet zichzelf, dat al dien tijd, dat hij Bealie in zijn handen had gehad, die kerel de lijst in zijn binnenzak droeg, en vloekte zichzelf uit voor een onvergelijkelijke ezel, dat hij hem had weg laten gaan zonder hem eerst grondig te fouilleeren. 
Toen hij ontzet het geheele verhaal van Lois hoorde, waren zijn gedachten teruggegaan naar dat oogenblik, dat hij den kerel had laten beloven, zijn leelijke gezicht niet meer in de buurt te vertoonen, en hij begreep nu ten volle, waarom de ellendeling zoo dadelijk had toegestemd. Hij was niet van plan hier een seconde langer te blijven dan noodig was… misschien bereikte hij op dit oogenbblik de grens van Londen, en hun kans op de erfenis was voorgoed verkeken. 
Hij mikte zijn eindje sigaret op de steenen, en zette er zijn voet op. En toen herinnerde hij zich den wagen, dien hij in den nacht bij Pete’s bungalow had ontdekt.
Was best mogelijk, dat de kerel nog probeerde, dien wagen te pakken te krijgen! Hij stond stil op het perron... wat te doen? Zijn post op het station verlaten kon en durfde hij niet... Bealie zou hierheen kunnen komen, en Lois zou nooit weten, waar hem te bereiken. 
Nee, hij moest Lois opbellen, en het haar meedeelen! 
In vier passen was hij bij de telefooncel, die op het perron stond, en vroeg Lois’ nummer aan. Haar stem antwoordde oogenblikkelijk. 
„Hallo... met Lois Crofts.” 
„Hallo, Lois!” zei John, „ik heb jou nog wat te vertellen, dat ik in de eerste consternatie vergeten heb. Die Bealie heeft zijn eigen wagen bij Pete’s blokhut laten staan, je weet wel waar die is, hé?” 
„Ja, hij heeft het me uitgelegd!” 
„Prachtig: hij staat in een boschje, honderd meter voor zijn huis, rechts van den weg. Ik heb het contactveertje van den verdeeler eruit gehaald, om hem onbruikbaar te maken. Nu is ’t best mogelijk, dat Bealie, omdat ik zijn wagen, ik bedoel den wagen, dien hij van Pete heeft gestolen, heb ingepikt, gaat probeeren, dien anderen op te halen… als je dus Pete te pakken kunt krijgen, zeg hem dan, dat hij, als hij toch niet weet, wat te doen, zich bij dien wagen posteert; ik durf mijn post hier op het station niet te verlaten!” 
Lois stem antwoordde hem, dat Pete zoojuist uit het huis van Bealie had opgebeld, en vertelde hem de geheele geschiedenis met het ontladen pistool. 
John uitte een zeer krachtig woord: 
„Verduiveld, dat is de tweede keer, dat hij ons vanavond door de vingers glijdt... die kerel is zoo uitgeslapen als een rat!” 
Lois lachte vroolijk: 
„De zaken zien er nog niet zoo slecht uit; hij heeft geen auto, en ik heb den garagehouder gewaarschuwd, ons dadelijk op te bellen, als hij probeert, een wagen te huren. Ik zal dadelijk Pete telefoneeren. en hem zeggen, dat hij op de loer gaat liggen. Cheerio!” 
John hing den hoorn op. Dus ook Pete was de vent door de vingers geglipt! Maar een kwartier geleden was hij dus nog in de buurt! John vond, dat het leven er weer wat rooskleuriger begon uit te zien, en wandelde op de stationsrestauratie af. Hij ontdekte plotseling, dat hij een beestachtigen honger had, en ging achter een der ramen, vanwaar hij het perron kon overzien, een heele bende broodjes met ham verwerken. 
De zon stond nu zoo hoog, dat ze over de kap van het station heen scheen, en toen John weer het perron opstapte, een sigaret in zijn mond en een genoeglijk warm gevoel in zijn maag, kwam een man uit de restauratie en riep hem. 
„Meneer Crofts! Telefoon voor u!” 
John schoot de restauratie binnen en greep de telefoon op het buffet. 
De eerste woorden deden hem een schreeuw geven van vreugde: 
„Heeft Pete hem te pakken? Waar is-ie?. . In zijn blokhuis? O, heeft hij je opgebeld? Prachtig... ik ga er ook heen! Tot dadelijk!” 
John legde den hoorn neer op zeer onzachte wijze, stopte den kelner een geldstuk in de hand en wandelde fluitend het perron af. 
Buiten, een eindje voorbij het station, wachtte de wagen dien hij aan de garage had genomen, om zoo vlug hij kon naar het station te rijden. John bezag het ding met peinzende blik: 
„Ik ben machtig benieuwd, hoeveel verschillende wagens we vannacht wel met zijn allen hebben gestolen, gehuurd en gereden.” 
De tocht naar Pete’s landhuis was een van de genoeglijkste, die hij ooit had gemaakt en toen hij het boschpad inreed, scheen de zon warm en zongen de vogels rondom hem. 
Voor het hek van Pete’s huis stond Pete zelf, zijn handen in de zakken van een schoon pak, een pasgeschoren kin in de lucht, en floot op buitengewoon valsche wijze een vink na. 
„Hallo, oude piraat!” zei John en stapte uit zijn auto, „ik geloof, dat het niet noodig is, er nu de contactsleutel af te halen, is het wel?” 
Pete grijnsde een breeden grijns: 
„Ik heb van onzen motor-maniak een museumstuk gemaakt. Je moet hem in den kelder zien, het is de moeite waard!” 
Ze wandelden samen het pad naar het huis op. 
„Heb je hier ook een kelder?” zei John. 
„Reken maar!” antwoordde Pete, „mijn oom heeft hem destijds laten maken, omdat hij dacht, dat het huis dan minder vochtig zou zijn. Nou, dat kwam uit, het huis is schitterend droog, maar de kelder! Je kunt er met een onderzeeër kringetjes draaien!” 
„Hoe heb je Bealie dan er in gezet? Toch zeker niet in het water?” 
Pete keek hem verontwaardigd aan: 
„Hoe kom je er bij... ik ben niet zoo wreed, om onzen vriend in het water te zetten; ik geloof, dat het de grootste marteling zou zijn, die bestaan kan, om in frisch water te worden gezet. Nee... ik heb hem op een tafel gepoot, midden in den kelder, en zijn handen netjes aan de pooten vastgebonden. Als hij niet goed stil ligt, rolt hij met tafel en al in het meer... je moet eens kijken, hoe rustig hij daar ligt, een stoffelijk overschot is er niets bij!” 
Ze stonden in het groote vertrek, dat er, nu het zonlicht er over de geheele lengte in straalde, vriendelijk uitzag. Pete had de breede ramen opengegooid en de geur van het dennenbosch in de eerste warme zonnestralen woei naar binnen. 
„Heb je al gegeten? informeerde Pete. 
John knikte en ging op een venster toe: 
„In het station... daar komt mijn zuster aan!” 
Meteen stond Pete al naast hem en zag het roode wagentje van Lois voor het huis stoppen. 
„Zonder haar...” ving Pete aan. 
„Hadden we niets bereikt!” vervolgde John en samen gingen ze naar de deur, om Lois te verwelkomen. 
Pete keek haar verwonderd aan. Het was hem een raadsel, hoe vrouwen, na een doorwaakten nacht, uit een auto konden stappen, zonder dat er een haartje verkeerd zat, zoo frisch als vier en twintig uur te voren. Pete wenschte zich zelf geluk met zijn idee, zich te scheren, vóór hij naar de garage reed om te telefoneeren. 
„Hallo!” zei Lois, „hebben jullie mijn prachtverzameling auto’s gezien? Kijk eens!” 
Het was een verheffend schouwspel. Er stonden de wagen van Bealie, die van Pete, dien hij gehuurd had, de gehuurde van John en het wagentje van Lois. 
„En daar moeten we nog bij tellen,” zei John, „mijn in puin gereden wagen en die van jou, die nog op de wegkruising staat! Dat zijn er zes: de man twee wagens!” 
Pete bromde: „We hebben een dag werk, om al die vehikels weer op hun plaats te krijgen... we kunnen ze beter elk een nummer geven, net als bij de races, anders raken we hopeloos in de war.” 
Ze gingen naar binnen en Pete trok drie zware fauteuils rond een tafeltje. Op het tafeltje zette hij een blad met een drietal koppen en een pot, die heerlijke geuren verspreidde. 
„Pete!” zei Lois, „mijn eeuwige dankbaarheid: er is op het oogenblik niets, waar ik meer trek in heb dan een kop sterke koffie en een sigaret! Ontbeten heb ik thuis al, terwijl ik telefoonjuffrouw speelde.” 
Er werd heel weinig gesproken tijdens het consumeeren van de eerste kop koffie. Lois schonk het tweede rondje in, en zonk terug in haar stoel. 
„En nu...” zei ze en blies een rookwolk uit, „wat is ons volgend plan de campagne... het eerste hebben we tot een machtig goed einde gebracht!” 
John kwam het eerst met iets op de proppen: 
„Het lijkt me het beste, onzen vriend Bealie...” 
Hij hield op en keek den kring rond. 
„Ja, wat!” informeerde Pete zachtzinnig. 
John krabde zijn oor: 
„Ja... wat! Als we hem los laten loopen zijn we precies even ver... hij heeft de lijst gezien, en er hoogstwaarschijnlijk een stuk of wat voorwerpen van onthouden!” 
Pete knikte: 
„Inderdaad!” 
John keek hem perplex aan: 
„Wat wou jij dan met hem doen?” 
Pete grinnikte 
„Niets bijzonders... laten zitten!” 
Hierop volgde een diepe stilte. Lois keek het tweetal geamuseerd aan, en toen ze John’s verwarden blik opving lachte ze vroolijk: 
„Het is een pracht van een manier om het lastige heerschap kwijt te raken, zoolang we nog naar die zeven resteerende dingen zoeken!” zei ze. „We geven hem geregeld te eten, zoodat hij over niets te klagen heeft en blindeeren de gaten van den kelder met matrassen, zoodat niemand het hoort, als hij een keel opzet. We kunnen trouwens altijd dreigen, zijn voedsel in te houden, als hij lastig is. Het lijkt me een prachtig idee!” 
John keek van Pete naar Lois en van Lois weer naar het grijnzende gezicht van Pete: 
„Genade,” zei hij, „ik was zoo blij dat we die lijst terug hadden, dat ik er geen moment over heb nagedacht, dat we hem niet weer los kunnen laten. Maar dan vind ik het veel beter, om hem in onzen kelder te stoppen... we kunnen hier bezwaarlijk ons hoofdkwartier opslaan: er is niet eens een telefoon!” 
„Prachtig;” beaamde Pete, „als die kelder van jullie tenminste zoo geschikt is voor inkerkering als de mijne! Staat hij ook onder water?” 
Lois gooide haar hoofd achterover en liet haar tintelend lachje hooren. 
„We hebben er drie achter elkaar, en in den tweeden zitten ratten, de derde heeft geen enkel raam en er is een ijzeren deur voor. Oom gebruikte vroeger die kelders om onze flinkheid te toetsen. Toen we vijftien waren, kregen we enkel ons zakgeld, als we in het donker, alleen met een zaklantaarn, de drie kelders door durfden loopen. We deden het allebei dadelijk, hé John.” 
John knikte: „In die kelders zou je veilig een bende gangsters met een ton dynamiet kunnen opsluiten, zonder bang te zijn, dat ze eruit kwamen.” 
„In dat geval,” zei Pete, „zullen we bij het vallen van de duisternis onze prooi in een wagen zetten en hem overbrengen naar zijn voorloopige residentie. Hij zal zich best thuis voelen, als hij zijn medeknaagdieren in den kelder ernaast hoort piepen. Maar kijk eens hier... hier is de lijst, die we op den vijand hebben veroverd... 
Lois, als jij nu eens doorstreepte, wat we al van die dingen hebben, dan leeren we met z’n drieën de resteerende zeven van buiten!” 
Lois knikte, zij en John namen ieder een vel en begonnen, de een met een potloodje, de ander met een vulpen, namen er op door te strepen. Zoo gauw het eerste vel klaar was, nam Pete het over en schreef den naam, dien hij erop vond, en die niet was doorgestreept op een velletje papier. 
Toen hij klaar was, had bij zeven voorwerpen opgeschreven met zeven verschillende adressen, waar die dingen te vinden waren. 
„Laten we de oude lijst nu verbranden,” zei Pete, „en dit velletje ook, zoodra we het kennen.” 
John ging rechtop in zijn stoel zitten: 
„Ik heb een prachtidee: Als we eens een geheel valsche lijst maakten, en die in de safe stopten? Mocht dan onze vriend ooit los komen, dan kan hij gerust die lijst meenemen, ik lach me een ongeluk als hij het doet. In geval van nood kunnen we hem altijd op de een of andere manier die lijst in handen spelen... hij is er dan wel een weekje zoet mee, vóór hij ontdekt, wat voor een poets we hem gebakken hebben!” 
Pete lachte breed: 
„Ik zie hem al naar een onschuldig vrederechter toe gaan, om hem een deegrol of zooiets afhandig te maken, terwijl in het heele huis zooiets niet is, en ook nooit geweest is!” 
Hij nam het velletje met de zeven voorwerpen op. en begon ze op te noemen: 

1. een opgezette parkiet, 
2. een koperen schoorsteenmantelkandelaar, 
3. een Louis Seize pendule, 
4. een tuinbeeld van de Venus van Milo, 
5. een schilderij van een kudde olifanten, 
6. een beeldje van Mephisto, 
7. een wekker. 

„Het is wel een uitgelezen verzameling... hoe groot is dat tuinbeeld wel niet en die vereeuwiging van die kudde olifanten? Goeie hemel, als we genoodzaakt zijn, die wekker te gaan gappen, midden in den nacht, zul je nog rare dingen beleven...” 
John troostte hem: 
„Als je wordt ingepikt, kun je je altijd beroepen op kleptomanie: geen redelijk wezen zal veronderstellen, dat je uit hebzucht een opgezette parkiet gaat gappen!” 
„Is het noodig, dat ik die adressen erbij leer?” informeerde Pete, „jullie zullen wel weten, waar al die dingen zijn... je hebt die lijst natuurlijk zoo vaak onder de oogen gehad, dat je, als je iets hoort noemen, dadelijk weet, waar het thuis hoort!” 
John knikte: 
„Als jij die dingen van buiten weet, verbrand dan het heele zaakje maar, dat velletje van jou ook. Eerst dan zal ik volkomen op mijn gemak zijn.” 
Pete stak een lucifer aan en verbrandde het eene vel na het andere zorgvuldig in de schouw. De asch harkte hij door elkaar met de pook. De anderen keken belangstellend toe. 
„En nu,” zei Pete, terwijl hij naar zijn stoel terugkeerde, „welk van deze zeven voorwerpen zullen we het eerst gaan opsnorren?” 
„Ik stel voor, het op het rijtje af te doen,” zei John, „van al die dingen weet ik geen snars af, en evenmin van de lui, bij wie ze te vinden zijn.” 
„Er is wel wat van te weten te komen,” zei Lois, „de meesten zullen wel telefoon hebben; als we hun beroep opzoeken in het telefoon- of adresboek, zijn we al een heel eind verder. 
„Dat kunnen we alleen thuis doen,” zei John. „Pete heeft hier geen telefoon, en adresboeken behooren niet tot den inventaris van blokhutten.” 
Pete knikte: 
„Het lijkt me verreweg het beste, dat we eerst even onzen gevangene controleeren, kijken, of alles goed gesloten is, hem wat eten geven, voldoende voor de rest van den dag en dan vertrekken naar jouw huis, John. We kunnen dan tegelijk die twee wagens van jou en mij aan de garage terugbrengen, mijn wagen ophalen aan het kruispunt en vanmiddag een dutje doen. Want als we op deze manier door blijven gaan, zijn we over twee dagen in staat, achter een revolver in slaap te vallen!” 
De anderen waren het er mee eens en te zamen gingen ze naar beneden, om den gevangene veilig op te sluiten. Het was juist, zooals Pete had gezegd. Hij zat doodstil op een tafel in het midden van den grooten kelder. Van de kelderdeur leidde een trap van zes treden naar beneden en de twee onderste treden waren maar flauw zichtbaar in het water, dat de geheele oppervlakte van den kelder bedekte. In de zoldering gloeide een electrische lamp, en het daglicht kon alleen binnentreden door twee heel kleine, zwaar getraliede raampjes aan den voorkant van het huis. 
„Hoe speel je het in vredesnaam klaar, midden in dien kelder te komen, zonder zelf kletsnat te worden?” verbaasde John zich. 
Pete lachte: 
„Dat is doodeenvoudig, kijk maar.” 
Van achter de kelderdeur haalde hij een paar enorme waterlaarzen te voorschijn, die hij over zijn schoenen aantrok. Ze reikten tot aan zijn heupen; zijn lange beenen verdwenen er totaal in. Met die laarzen stapte hij de treden van de trap af, en waadde door het water, dat hem tot aan zijn knieën reikte, naar de tafel, waarop Bealie met somberen blik naar hen zat te staren. 
Pete hield bij hem halt en beschouwde hem met peinzenden blik. Dan maakte hij het touw los, dat zijn handen aan de pooten van de tafel kluisterde en liet hem zich vrij bewegen. 
„Probeer geen wedrennen naar de deur, waarde vriend,” waarschuwde hij, „want daar staat kameraad John en de greep van zijn handen is wijd en zijd vermaard.” 
Bealie wierp een giftigen blik op den man met den wijd en zijd vermaarden greep, maar zei niets. 
„Thans,” zei Pete, „zal worden overgegaan tot de voedering der dieren.” 
Hij maakte het touw aan den enkel van Bealie vast, nam het einde onder zijn arm, pakte hem stevig beet bij een arm en de zitting van zijn broek en droeg het hoopje ellende over de klotsende watervlakte naar de trap. Bealie besteeg de trap. Pete volgde met het eind touw in zijn hand. 
Terwijl Lois in de voorkamer ging zitten, maakten ze een stevigen maaltijd voor hem gereed, en zagen toe, terwijl hij dien naar binnen werkte. Toen hij klaar was, gaf Pete hem twee sigaretten, die hij dadelijk moest oprooken en een trek van dankbaarheid kwam op Bealie’s gelaat. 
Pete bekeek hem belangstellend: 
„Het spijt me werkelijk voor jou, dat we je opgesloten moeten houden,” zei hij, „maar er zit niets anders voor ons op. In elk geval zal ik het niet moeilijker voor je maken dan het is: als je je rustig houdt, en geen rare dingen uithaalt, zul je over niets te klagen hebben.” 
Hij goot een groote thermosflesch vol met een mengsel van thee en rum, deed een pak sandwiches in een trommel en haalde een stuk of drie boeken van boven. 
Daarna pakte hij de groote keukentafel op, en de stoet vertrok weer naar beneden. Daar gaf Pete zoolang het touw aan John en schoof de breede tafel tegen de andere aan, die al in het midden van den kelder stond. Een groote matras, die hij van boven haalde legde hij erop, en deponeerde de thermosflesch, de sandwiches en de boeken in de lade van de keukentafel. Hij droeg Bealie weer op zijn matras en bekeek het stilleven met voldoening. 
„Ziezoo!” zei hij, „je kunt liggen, zitten, staan, al wat je maar wilt; je kunt je hart ophalen aan de thee met rum en als je een bad wilt nemen... ga je gang. Je zult er weinig mee opschieten, als je door het water gaat waden, om door een van die raampjes te brullen: je krijgt een verkoudheid en een heesche keel: er komt nooit iemand anders hier in de buurt dan wijzelf. Vanavond komen we terug en dan zullen we je naar een geriefelijker cachot overbrengen. Je hoeft het alleen maar tot vanavond hiermee te stellen. Adios!” 
Hij waadde terug door het water, beklom de trap, en sloot de deur van den kelder af. Het was een stevige, met ijzeren banden beslagen deur, en Pete bekeek haar met voldanen blik. 
„Die zit daar veiliger dan in de kluizen van de Bank van Engeland”, merkte hij op, terwijl ze de keuken weer ingingen. 
Lois zat in de voorkamer in een leunstoel, en rookte sigaretten. Een heete wind woei door de openstaande ramen naar binnen. 
„Prachtweer!” merkte ze op. „Zit ons noodlot weer achter slot en grendel?” 
„Sing-Sing is er niets bij,” lachte John. „Zullen we nu naar huis gaan?” 
Pete sloot de ramen en ruimde den grootsten rommel vlug op. Dan gingen ze de deur uit en trokken die achter zich dicht. 
„Nu brengen we eerst mijn gehuurde en jouw gehuurde wagen terug naar de garage,” zei Pete. „Dan rijden we terug en halen den wagen van Bealie op. We kunnen dien niet zoo laten staan; als hij vermist wordt en ze ontdekken zijn wagen hier, dan krijgen we moeilijkheden! Heb jij nog het veertje van den verdeeler in je zak?” 
John zocht even: 
„Ja, hier is het!” 
„Prachtig, dan gaan we!” 
John ging voorop, Lois reed met haar kleine roode wagentje in het midden, en Pete sloot de karavaan. Bij den garagehouder brachten ze de twee gehuurde wagens terug en John informeerde naar den staat van zijn eigen motor. 
„O, dat is nogal meegevallen,” deelde de man mee, „het was dikke modder en veel is er niet in den motor gekomen; over een dag of twee is hij weer in orde, alleen op de twee voorzittingen zal nieuwe bekleeding moeten, die is geheel bedorven.” 
John knikte: 
„Dan kom ik hem over een dag of twee wel halen... Bonjour!” 
In Lois’ wagen reden ze terug naar het kruispunt, maar daar stopte ze en keek de andere twee aan: 
„Lijkt het jullie niet een beetje gevaarlijk, om met Bealie’s wagen overdag te gaan rondtoeren? Als iemand ons erin ziet, zijn we erbij!” 
Ze besloten, den wagen tegelijk met Bealie in den nacht te vervoeren, desnoods met een oud nummerbord er op, en reden door naar de plek, waar John Pete’s oude two-seater had achtergelaten. 
Het wagentje stond nog rustig langs den weg. Pete klom er in, kreeg den contactsleutel van John, en startte. De motor sloeg aan, of hij zijn periode van werkloosheid wilde goedmaken. 
„En nu naar huis!” zei Lois, en draaide haar wagen. 
De groote klok in de hall wees half twee toen ze het huis betraden. 
„Ik stel voor,” zei John, „dat er telkens twee van ons slapen, terwijl de derde wakker blijft, en denkt, of werkt aan het telefoonboek, of informaties inwint, of zooiets, tot we weer uitgeslapen zijn. Het gaat in deze volgorde: „Ik, jij, Lois. Het lot maakt uit, wie er het eerst aan de beurt is met waken.” 
De twee anderen waren het ermee eens. Lois nam drie lucifers en brak van een de kop af; de gelijke einden stak ze naar voren. 
„Trekken!” zei ze. „Wie de lucifer zonder kop heeft, heeft de hondenwacht!” 
Pete trok de afgebroken lucifer. Hij wenschte de twee andere goeden nacht, en vroeg John, hem den sleutel van de safe te geven. 
„Het is best mogelijk, dat ik die voorwerpen wil gaan zitten bekijken,” zei hij. „Hoe laat moet ik jou wekken, John?” 
John fronste het voorhoofd, en reikte den sleutel over: 
„Het is twee uur, als ik in bed lig... laat me slapen tot zes uur, dan krijg jij ook nog vier uur slaap, tot tien uur toe. Om tien uur gaan we weer op het oorlogspad.” 
Hij keek even de trap op, waar Lois was gebleven: 
„Laat Lois slapen!” fluisterde hij. 
Pete grinnikte, en wierp hem een blik van verstandhouding toe: 
„Wat dacht jij dan?” 
Ze drukten elkaar de hand, en John stoof de trap op, om zoveel mogelijk slaap beet te krijgen tot zes uur. 
Pete bleef alleen achter in het stille benedenhuis. Hij krabde zich het hoofd en vroeg zich af, wat hij eerst zou gaan uitvoeren. En toen maakte zijn maag een veelzeggend geluid. Pete was een jongeman, die een hoop werk kon verzetten, maar zijn maag eischte haar rechten op, en het is een algemeen bekend feit, dat een nachtwake zich naderhand altijd voelbaar maakt door een ontstellenden honger. 
Het was prettig koel in het huis; door de hooge ramen van de kamers viel de zon naar binnen, maar de groote ruimten bleven van een draaglijke temperatuur. Pete floot een deuntje en scharrelde naar de keuken. Hij was iemand, die zich wist te redden, en in een korten tijd had hij een pot thee gezet en alles opgesnord, wat voor een koude lunch noodig was. Hij sloeg een geducht gat in den aanwezigen voorraad, en maakte een stelletje sandwiches klaar voor John. 
En toen, nadat zijn materieele behoeften volkomen bevredigd waren, stak hij een van zijn laatste sigaretten op en verhuisde naar de studeerkamer. De tuindeuren waren nog gesloten, dezelfde tuindeuren, waardoor den nacht tevoren Bealie was gevlucht met hun lijst... de lijst die nu verbrand in zijn schouw lag. Hij gooide de deuren open en de warme geuren van den tuin stroomden naar binnen. 
Hij viel in een fauteuil neer, en vond het leven een uitstekende instelling. Van Bealie zwierven zijn gedachten naar Lois en van Lois... hij kwam met een schok weer tot het besef van zijn plicht. Hij stond op, trok den sleutel van de safe uit zijn zak en opende de deur. 
Eén voor één haalde hij de verschillende voorwerpen te voorschijn, die erin stonden en zette ze boven op de groote kast. 
Het waren er inderdaad acht en twintig, en het was een schitterende collectie, zooals ze daar lagen. 
Er waren heel wat beeldjes, ivoren, porceleinen, een echt Sèvres, enkele uit hout gesneden en het Colombo-olifantje. Dan was er een oude Stetsonhoed, de opgezette papegaai, een koperen aschbak en enkele reuklampjes, waaronder een verguld. 
Pete bekeek elk van die voorwerpen nauwkeurig. Bij de beeldjes was zonder uitzondering in het voetstuk te zien, wel heel flauw, maar toch waarneembaar, voor iemand die het wist, dat er een gaatje in was gemaakt, een klein gaatje, van een millimeter of vier in doorsnede, soms zelfs kleiner. Door dat gaatje was natuurlijk het opgerolde papiertje geschoven, waarop het woord was geschreven. Lois en John hadden blijkbaar die beeldjes niet stukgeslagen, om het papiertje er weer uit te halen; het was aan het dichtgesmeerde gaatje in den bodem duidelijk genoeg te zien, dat er een in zat. Maar bij den ouden hoed was dat iets anders. Het papiertje had daar blijkbaar aan den binnenkant van den hoedband genaaid gezeten en Pete zag, dat de voering en de band waren losgetornd, Het papiertje was er weer ingestoken en met een speld vastgezet. Hij maakte het los en las het woord: „bezitten”. 
Het papiertje droeg het nummer 14. Het was dus het 14e woord uit den zin van vijf en dertig, dien ze moesten vinden. 
Ook uit den geopenden bek van de papegaai hadden ze het papiertje blijkbaar kunnen peuteren, zonder er iets aan kapot te maken, want het stomme beest stond met zijn kop scheef te loeren, een papiertje onder zijn rechtervleugel. Pete nam het papiertje en las het woord: „John”. 
Het droeg het cijfer 4, en de handteekening, die Pete ontcijferde als zijnde J. M. K. Panniford. Zoo had dus de oude man geheeten. 
Pete bekeek den aschbak en de reuklampjes. Ze hadden alle bronzen of koperen voetstukken en in elk van die voetstukken was een gaatje dichtgesmolten. De oude baas was zelf ook een handige rakker geweest, bedacht Pete, terwijl hij ze weer neerzette, om die gaten in het brons dicht te smelten, zonder het papier te schroeien of te verbranden. 
Met het olifantje in zijn hand ging hij terug naar zijn stoel. Geen van hen drieën had dat beestje nog kunnen bekijken, nadat Lois ermee uit Londen was teruggekeerd. 
Het heele ding was nauwelijks grooter dan zijn vuist, ruw afgewerkt, en voorzien van twee ivoren slagtanden. Hij keerde het om en om, klopte er op, kraste er met zijn nagel over, en toen zag hij, dat de streep, die zijn nagel erop achterliet, op een plaats plotseling dieper werd. Hij kraste opnieuw op die plaats en ontdekte, dat daar een fijne, cirkelvormige snede was, onder aan den buik van het beest, die met zwarte was was dichtgestreken. Met zijn zakmes volgde hij de snede en probeerde de houten prop, die het gaatje afsloot, er uit te wippen. Plotseling voelde hij het houten cylindertje meegeven en het volgende oogenblik hield hij het in zijn hand en staarde in een gaatje, uitgeboord in het lichaam van het olifantje. Diep daarin schemerde iets wits, en toen Pete een paar klopjes met zijn zakmes op het ding gaf, viel er een opgerold papiertje uit. 
Het droeg eveneens een woord, een nummer en de handteekening van den ouden Panniford. 
Pete stopte het papiertje weer in het beest, schoof de houten stop weer in het gaatje en zette het ding bij de rest op de safe. 
„Netjes gedaan”, mompelde hij, „er was niets van te zien!” 
Hij borg de geheele collectie weer in de safe, sloeg de deur dicht en draaide het slot om. 
De warme zomermiddag en de loome geluiden van buiten deden hun invloed gelden. Hij geeuwde en zocht een detectiveroman uit een van de boekenkasten. Met dat boek dook hij in een van de leeren fauteuils, en las, tot zijn polshorloge zes uur wees. 
Toen stond hij op, legde zijn boek weg, en rekte zich uit. 
„Tijd om John te wekken”, mompelde hij, en liep de trap op. 
Bij zijn tweede klop antwoordde hem de slaperige stem van John en even later stak die zijn hoofd met verwarde blonde haren om de deur. 
„Zes uren wijst de klok!” zei Pete, „jouw wacht begint!” 
John knikte en trok de deur open. „Ik ga eerst een heet bad nemen. We hebben twee badkamers; als je verstandig bent, doe je het ook, dan ben je om tien uur zoo frisch als een hoentje. Al je boel ligt in de slaapkamer hiernaast, Lois heeft ’t klaar gelegd.” 
„Lois is een engel!” zei Pete en hij meende het „er staat een heele lunch voor je klaar beneden, beter laat dan nooit! Addio!” 
Hij verdween in zijn slaapkamer, haalde een handdoek en zijn badjas en al de rest te voorschijn en even later kondigden twee rauw gezongen liederen uit twee verschillende kamers aan, dat er heete baden werden genomen. 

VIII. De jacht op de opgezette parkiet

Pete ontwaakte uit een droom, waarin hij vol enthousiasme aan het jagen was op drie lieden uit inlichtingenbureaux, die elk een heelen sleep gestolen auto’s achter zich aan sjorden, en hij had juist drie van hen in kelders vol vuurspuwende draken gestopt, toen hij gewekt werd door een geklop op zijn deur. 
Hij riep slaperig „Ja?” en vroeg zich af, waar hij ergens was, toen de stem van John klonk, die riep: 
„Kwart voor tien!” 
Een geluid van stroomend badwater klonk een eindje verder, en met een sprong was Pete uit zijn bed. Hij schoot in zijn kamerjas, en stak zijn hoofd buiten de deur. 
„Wachter, wat is er van den nacht?” informeerde hij. 
„Niks bijzonders”, zei John, „ik heb Lois al gewekt en die zit in haar bad!” 
„Ik hoor het”, zei Pete en trok zijn hoofd terug, „ik ben zóó beneden!” 
Dat was hij inderdaad. Hij wist niet, wat er dien nacht nog kon geschieden en omgordde zijn lendenen met een stevige plusfours, trok flinke schoenen aan, en herlaadde Lois’ pistool met de patronen, die hij op Bealie had gevonden. Een veeg over zijn kin bewees hem, dat er nog niet gekrabd behoefde te worden en tevreden keek hij uit het raam. 
De zon was onder en de violette lucht voorspelde een prachtigen nacht. 
Het pistool bungelend aan zijn pink, daalde Pete de trap af en ging de hall in. John zat in een fauteuil, aan een pijp trekkend en had het telefoonboek op zijn knieën. 
„Hallo!” zet hij, „goed geslapen?” 
„En of!” zei Pete, „op volle kracht!” 
John hield het telefoonboek omhoog: „Ik heb alle wetenswaardigheden over den eigenaar van de opgezette parkiet opgescharreld, en ze op een vodje papier geschreven. Als Lois beneden is, en we gesoupeerd hebben, zal ik ze je wel vertellen.” 
Op dat oogenblik daalde Lois de trap af. Met denzelfden vooruitzienden blik als Pete had ze een tweedrok aangetrokken en een leeren golf-jasje. Onder dat bruin-roode jasje had ze een crême trui, en het geheel leverde een voortreffelijk schouwspel op. 
„Gegroet schoone avondfee”, fluisterde Pete met ontzag, „ziehier... uw wapen!” En hij overhandigde haar het pistool. 
Lois nam het met een lachje aan, en stak het in een zak van haar jasje. 
„John, vertel me niet, dat je me met opzet hebt laten slapen van twee uur af tot nu toe!” 
John keek verontwaardigd: 
„Maar Lois! Ik heb het totaal vergeten! Stom van me!” 
John stond op: 
„Als we nu eerst eens gaan eten, ik heb zoo goed en zoo kwaad het ging een souper klaargemaakt. Dan kunnen we daarna op het oorlogspad tijgen.” 
Het souper was voortreffelijk en Pete begon langzaam een gunstiger opinie te koesteren over een oom, die jongens en meisjes allebei hetzelfde leerde. 
Hij zelf zou in geen honderd jaar er in slagen, een souper te bekokstoven, dat hier ook maar in de verste verte op leek. 
Onder de koffie stelde Pete een vraag over een probleem, dat hem heel den middag al had beziggehouden: 
„Wie houdt hier in vredesnaam het huis schoon en wie wascht het vaatwerk af, en zoo?” John lachte: 
„Ja, dat schijnt hier door kaboutertjes te gebeuren. Maar ’s morgens vroeg om zeven uur komt een vrouw, die alles afwascht wat er staat, de enkele kamers doet, die we beneden in gebruik hebben en ons om half negen wekt. Ze heeft een sleutel van de achterdeur en zorgt ook voor het aanvullen van onzen voorraad. Ze was vroeger bij oom huishoudster. Als we om negen uur beneden zijn gekomen, gaat ze naar boven, om onze twee of drie kamers te doen, terwijl Lois voor het ontbijt zorgt en als we daarmee klaar zijn, is alles in orde, en we zien nooit vervelende bedienden om ons heen draaien!” 
„Dus alles komt in orde, zonder dat je ooit iemand ziet!” zei Pete. „’t Maakt op iemand, die hier voor ’t eerst is, een sprookjesindruk!” 
Ze verlieten de eetkamer, en gingen naar de hall. De groote klok tikte zwaar en de wijzers stonden op even voor half elf. Het was intusschen geheel donker geworden, en John ontstak enkele lichten. 
„Over een minuut of tien”, zei hij, „als onze sigaretten op zijn, gaan we vriend Bealie ophalen! Ik heb het telefoonboek nageslagen op den naam Primstone. G.A.G. Primstone, K.C. er een heele reeks letters achter zijn naam. Zijn adres is High Road, 387, Eton, en zijn beroep staat in den gids aangegeven als advocaat. En deze gewichtige man is de gelukkige eigenaar van ons parkietje. Verder heb ik opgebeld naar een of ander adres in Eton, ook op de High Road, naar een kruidenier, en hem met een smoesje over een leverantie van balen suiker iets over Primstone gevraagd. Ik hoop niet, dat ik vriend Primstone’s financieele positie in discrediet heb gebracht maar wat ik te weten kwam is het volgende: 
Primstone K.C. is een zeer ordelievend, ouderwetsch en behoorlijk man, financieel boven allen twijfel verheven en een groot minnaar van muziek. Dat is alles, wat er in de conversatie met den kruidenier uitlekte. Ik durfde niet verder vragen, want dat stond wel een beetje raar!” 
Pete zuchtte: 
„Wat doen we met dien schat van gegevens?” 
„We kunnen hem altijd een serenade brengen!” lachte Lois, „misschien wordt hij zoo nijdig, dat hij ons zijn opgezette parkiet naar het hoofd gooit!” 
John schudde het hoofd: 
„Ik heb het geval overdacht, en het lijkt me het beste, naar hem toe te gaan, en hem de geheele geschiedenis te vertellen... dat hebben we bij onze kennissen ook gedaan!” 
Lois bromde, en stak haar lippen een beetje vooruit: 
„En wat een gezanik hebben we er niet mee gehad! Allemaal wilden ze er wat van weten, de helft wilde eerst den advocaat opbellen en alles te zamen hebben we vier maanden noodig gehad, om die paar dingen bij elkaar te sleepen! En wat denk je, dat het worden zou, als we bij een wildvreemde komen aandazen, om zijn opgezette parkiet, en een verhaal vertellen van een erfenis? Tien tegen een, dat ze allemaal denken, dat we stapelgek zijn, of een smoesje verzinnen om den boel te gappen of zoo!” 
John woelde met zijn handen door het haar: 
„Weet jij dan niets beters, o vrouw?” steunde hij. 
Ook Pete keek haar in spanning aan: 
„Vrouwenlist is nog nooit overtroffen”, beaamde hij „ontvouw uw plan, o Eva...” 
Eva ontvouwde haar plan: 
„Primstone is advocaat en heeft zijn kantoor aan zijn particulier adres. Wat is nu eenvoudiger, dan dat we met ons drieën daarheen gaan alsof we elkaar niet kennen; ik ga binnen bij Primstone om advies, en jullie blijven in de wachtkamer. Staat de parkiet in zijn studeerkamer en daar is veel kans op, dan krijg ik een appelflauwte, geef een gil. Primstone rent de deur uit om een dokter te halen, of water, of zooiets, en intusschen heb ik de parkiet in mijn taschje. Jullie fungeeren tegelijk als uitkijk!” 
„En als het ondier nu eens niet in zijn werkkamer staat?” informeerde Pete belangstellend. 
„In dat geval - ik zie dadelijk, of het ding er staat of niet, vertel ik hem, dat ik een nicht ben van zijn goeden, overleden vriend, oom Panniford en vraag, of ik even het huis zien mag, waar hij me zooveel over heeft verteld. Ik kan den ouden baas wel zooveel liefs van mijn oom vertellen, dat hij, tot tranen toe bewogen, me het huis rondsleept. En als ik in een van de kamers de parkiet tegenkom, krijg ik weer mijn flauwte!” 
„En als er nu eens andere menschen in die kamers zijn?” wilde John weten. 
Lois lachte: 
„In dat geval lach ik twee keer achter elkaar heel hard en hoog, zoo’n filmsterlach...als je dat hoort, hef jullie een kolossaal gebrul aan en begint te vechten. Als ik jullie gezang in het bad goed beoordeeld heb, zijn jullie tot heel wat lawaai in staat, dus doe je best!” 
„We zullen de muren doen splijten!” beloofde Pete, „dan vliegt natuurlijk iedereen naar voren, en...” 
„En ik sleep de parkiet in de wacht!” zei Lois. 
John keek zijn zuster met zwijgende bewondering aan. 
„Lois!” zuchtte hij, „je bent een wonder!” 
Pete viel hem zoo krachtig bij, dat John plotseling zijn mond hield en hem verbaasd aanstaarde. Pete hield op, en werd rood. 
„Ik bedoel... ik bedoel... je bènt een wonder!” zei hij toen, en stond op. „We gaan Bealie ophalen!” 
Het ophalen van Bealie was een gemakkelijk werkje. Ze reden in twee wagens, die van Lois en die van Pete naar de blokhut van dezen laatste. 
Bealie lag op zijn maag op de matras en las vol aandacht een detectiveroman. Hij begroette hen uitbundig en rees ietwat onzeker overeind. Pete bekeek hem uit de deuropening met critischen blik: 
„Het lijkt me beter, voortaan niet zooveel rum in zijn thee te doen!” merkte hij op, „dadelijk rolt hij nog van zijn matras af!” 
Die vrees was inderdaad niet ongegrond. Bealie begon een omstandig verhaal te doen, waaruit ze ten laatste distilleerden, dat hij zijn detectiveroman aan het navertellen was. 
Pete deed hem ophouden, door zijn waterlaarzen aan te trekken en hem naar de deur te dragen. Hij keerde terug, en keerde de thermosflesch om. De flesch was totaal leeg. Pete schudde het hoofd: 
„Eigenlijk zonde van zooveel goeie rum!” 
Ze bonden Bealie’s handen op zijn rug vast, en zetten hem in Pete’s wagen. Met het resteerende eind touw werd hij netjes bevestigd aan de bank en Pete nam plaats achter het stuur, Lois kroop in haar eigen wagentje, en John zette het contactveertje van Bealie’s auto weer op zijn plaats, zocht den sleutel op en startte den motor. 
„Het is het beste, als je zonder licht tusschen ons in blijft rijden”, riep Lois, „niemand kan dan het nummerbord lezen!” 
Aldus geschiedde. John volgde Pete’s achterlichtje en zonder ongelukken kwamen ze thuis aan. Bealie had zich den geheelen rit merkwaardig rustig gehouden, en toen Pete hem eruit wilde halen, bemerkte hij wat de reden was. De kerel was kalm in slaap gevallen. Pete wikkelde het touw los en gaf hem een por. Bealie ontwaakte met een schok, pruttelde iets en werd snel over het tuinpad meegetrokken, naar binnen. Op een stoel in de hall viel hij prompt weer in slaap, terwijl Lois hem met haar pistool bewaakte. 
Toen restte nog het probleem, wat met Bealie’s wagen te doen. Maar Lois deed hun de oplossing aan de hand: 
„Zet hem stiekem in Bealie’s eigen garage bij zijn huis!” 
De blikken van John en Pete rustten vol bewondering op haar. Waar kon Bealie’s wagen beter staan dan in zijn eigen garage!” 
John keek op zijn horloge. 
„Het is nu half twaalf, en er is waarschijnlijk niemand meer, die ergens op let... ik zal den wagen zonder licht gauw erheen brengen, terwijl jij Bealie in den kelder stopt!” en meteen verdween hij door de voordeur. 
Het in den kelder stoppen van Bealie was een interessant werk. Het huis van Lois en John lag op een heuveltje, en de kelder was er diep in uitgegraven. Er lagen drie kelders achter elkaar, zooals hem was verteld en in elk van die drie was naderhand electrisch licht aangelegd. Omdat het huis op een heuvel stond, was elke volgende kelder dieper gelegen dan de eerste, om onder den grond te blijven en alle stonden ze door twee loodrechte schachten in verbinding met de buitenlucht. Die schachten waren zoo nauw, dat er geen mensch door kon en ten overvloede afgedekt met een stalen rooster. 
In tegenstelling met Pete’s onderaardsche hol was de eerste en grootste kelder prachtig droog, er stonden enkele tafels en wat stoelen en Lois vertelde, dat hier vroeger veel lawaaiige huishoudelijke bezigheden werden verricht, die hun oom niet boven wilde dulden, zooals het timmerwerk, het repareeren van allerlei voorwerpen en dergelijke. 
In den eenen hoek stond de enorme ketel van de centrale verwarming en ernaast lag een groote hoop cokes. De atmosfeer was er frisch, droog en koel en Pete bekeek het geheel en krabde zijn schedel. 
„Ik weet nog niet, of onze gevangene niet het beste deel heeft verkoren!” zuchtte hij. „Wij puffen overdag van de hitte en hij leidt een genoeglijk leventje. Maar rum krijgt hij niet meer!” voegde hij er even later aan toe. „Ik duld geen bacchanalen onder de gevangenen!” 
Lois haalde dekens en wat eetgerei van boven, Pete bouwde een slaapplaats van stoelen en doorzocht de kelder, of er geen gereedschap lag. 
Hij vond een bijl, die hij confisceerde. 
Thee, boeken, een doos sigaretten en een aansteker zette hij op tafel, het eten borg hij in een lade daarvan en keerde zich naar zijn gevangene. Bealie zat met zijn rug tegen den muur en snorkte. 
„Hei!” zei Pete, en porde hem wakker met den steel van de bijl. 
Bealie hief slaperig het hoofd en keek hem aan: 
„We gaan je verlaten!” zei Pete, „ik hoop, dat je het te boven komt! Als de tijd je wat lang valt, kun je de tusschendeur van dezen en den anderen kelder opendoen, en een paar ratten dresseeren. Adieu!” 
Toen de kelderdeur met een klank van ijzer dichtsloeg, snorkte Bealie alweer. 
En toen bleef Pete stokstijf op de trap staan en keek naar Lois. 
„Groote hemel!”, zei hij, „we hebben wat vergeten!” 
„Wat?” zei Lois. 
„Die oude huishoudster van jullie!” zei Pete. „Als die hier morgen komt, en Bealie maakt lawaai, is de zaak zóó verraden!” 
Lois fronste even haar wenkbrauwen en dacht na. Doch dan helderde haar gelaat op: 
„Ik doe de deur, die naar den kelder leidt, op slot!” zei ze. „Als je buiten die dichte deur staat, moet het geluid twee deuren door en een drieledige trap op... al staat daar dan beneden een gemengd koor te galmen, dan is het boven nog maar een zwak gemormel!” 
Lois haalde den sleutel en sloot de bovendeur in de keuken af, en op dat moment kwam John de voordeur binnen. 
„Alles is in orde!” riep hij uit de gang, „de wagen staat in Bealie’s garage! Dus nu...” 
„Naar Eton!” vulde Pete aan en haalde zijn jas van den haak in de hall. „We kunnen er morgen om half negen zijn.” 
 In werkelijkheid waren ze er om half tien. Even buiten Eton kreeg de wagen een lekke band en er bleek geen crick bij de hand te zijn, zoodat er een garage aan te pas moest komen. Aan den man, die hun wiel verwisselde, vroegen ze den weg naar High Road, en het was kwart voor tien, toen ze aan het begin van dien weg stopten. 
„Ik voel machtig veel voor een ontbijt”, zei Lois, en John en Pete waren het er roerend mee eens. Met het ontbijt was weer een half uur gemoeid, maar toen ze klaar waren hadden ze heel hun krijgsplan tot in de finesses uitgewerkt. Lois zou het eerst naar binnen gaan en Pete en John zouden elk vijf minuten later aankomen. 
„Dus jullie herinneren ’t je goed”, zei Lois. „Als de parkiet in de wachtkamer staat, val ik flauw, en een van ons pakt het beest in de verwarring. Staat hij niet in de wachtkamer, dan hooren jullie niets, en ik vertel mijn verhaal over oom, en haal hetzelfde grapje uit in de kamer, waar de parkiet wel staat, en zijn er eventueel menschen in die kamer, dan hooren jullie me heel hard lachen, en beginnen jullie ruzie te maken. Doe het goed, want iedereen moet de kamer uithollen!” 
John en Pete beloofden, dat het een moordpartij worden zou, en Lois wandelde weg naar Primstone’s huis. Vijf minuten later volgde Pete. Hij belde aan, en de deur sprong open door een electrische deuropening. Links van hem in de gang wees een bordje: 
„Wachtkamer”. 
Hij grinnikte tegen het bordje, en opende de deur van de wachtkamer. 
Tot zijn opluchting was de wachtkamer leeg, op Lois na, die bezig was, haar neus te poederen. Pete nam ernstig zijn hoed af, en mompelde 
„Goeden morgen!” 
Lois keek even achter haar spiegeltje uit, en knikte genadig. Even later ging de deur weer open en John stapte naar binnen. Hij groette het tweetal met een nijdig gezicht, en viel op een stoel neer. Enkele minuten heerschte er diepe stilte. Daarna ging plotseling de deur van de andere zijde van het vertrek open en een kogelrond hoofd stak erdoor: 
„Wie van u is aan de beurt?” 
Lois stond op en verdween door de opening. Het mannetje sloot de deur en op hetzelfde oogenblik haalden John en Pete diep adem, en bereidden zich voor op de dingen, die eventueel komen gingen. 
Ze hoorden een stemmengemurmel achter de deur, gelijkmatig, nu eens een vrouwen-, dan een mannenstem Maar de vrouwenstem was gelijkmatig en niets kondigde de komst van een appelflauwte aan. 
„De parkiet staat niet in de wachtkamer”, zei John en Pete knikte. „Ze zal nu wel het aandoenlijke verhaal van oom Panniford aan het opdisschen zijn! De oude baas ziet er naar uit, of hij er met allebei zijn beenen tegelijk inloopt!” 
Maar als hij er in liep, liep hij blijkbaar niet erg hard, want geen deur liet zich hooren, geen stemverheffing klonk. Pete’s ongerustheid nam elk oogenblik toe. En toch kon er niets scheef loopen, in dit stadium... 
En op dat oogenblik ging de deur van de wachtkamer weer open en Lois stapte er door, gevolgd door Primstone. Haar oogen keken John en Pete aan, en een nauw merkbare beweging van haar hoofd duidde aan: 
„Kom mee”. 
„Klaar!” zei ze toen met haar heldere stem, „gauw hé?” 
Pete slaagde er in, zijn stomme verbazing te verbergen en mompelde iets. John hapte naar lucht. Als in een droom wandelde hij achter Pete en Lois aan naar buiten. 
Lois wandelde snel drie straten verder en bleef toen staan. 
„Wat is er in ’s hemelsnaam gebeurd?” vroeg Pete. 
Lois wierp haar hoofd achterover en schaterlachte: 
„Het eenige, wat we niet voorzien hadden!” 
Pete werd ongeduldig: 
„Maar wat dan in vredesnaam?” Lois keek hem spottend aan: 
„De heele wachtkamer was van boven tot onder volgestopt met opgezette parkieten! Ik kon ze bezwaarlijk stiekem allemaal in mijn taschje gaan stoppen!” 
Pete en John keken elkaar een oogenblik verstomd aan en barstten dan allebei in een bulderend gelach uit. 
„Wat een ouwe boef!” zei John. 
„Hij vertelde me, dat hij als liefhebberij parkieten hield en de beestjes, die overleden, liet opzetten. We hoeven dus ook niet te probeeren, de collectie van hem te koopen, hij is er erg op gesteld.” 
John streek door zijn haren: 
„Wat nu?” Pete viel hem bij. 
„Wat doen wij eraan?” informeerde hij. 
„Gappen?” zei Lois, onverstoorbaar. 
Er viel een korte stilte. 
„Hoe?” zei John dan. 
„Lois haalde haar schouders op: 
„Doodeenvoudig! Op het moment, dat ik de wachtkamer binnenkwam, en dat woud van parkieten zag. wist ik natuurlijk, dat het mis was, en dat we die dingen op de een of andere manier zouden moeten inpikken. Inbreken is een veel te lastig iets, om midden in de High Road uit te halen... dus er is maar een weg: een van ons laat zich insluiten! Vrijwilligers voor!” 
Pete was het eerst bij zijn positieven, en stapte vooruit. 
„Hier ben ik!” zei hij. „Waar moet ik inkruipen, in het poetskastje of in een schrijfbureau?” 
„Niets van dat alles”, zei Lois. „Herinner je je de breede, ouderwetsche vensterbanken in de wachtkamer?” 
Pete zag licht: 
„Aha! Die dingen hebben allemaal deksels, en er onder is een groote bergruimte.” 
„Juist! Ik heb hem een verhaal opgedicht van een fictieve erfeniskwestie... een vriendin van me had die eens, en ik heb hem beloofd, dezen middag terug te komen, om samen naar de dame in kwestie toe te gaan. We gaan met zijn drieën binnen en dadelijk na binnenkomst duik jij, Pete, in die vensterbankkast. John, vriend Primstone en ik gaan de deur uit, om de dame in kwestie in een hotel te ontmoeten... die dame duikt natuurlijk niet op, omdat het goede mensch heelemaal niet bestaat, en intusschen laat jij vliegensvlug de parkieten verdwijnen. Neem maar een koffertje mee. Er is geen kans, dat Primstone de deur van zijn kantoor afsluit, want hij heeft een electrische deuropener, die hij van zijn kantoor uit bedient. Er kan dus niemand de deur binnen, als hij niet op zijn kantoor is. Het eenige risico is, dat er een van zijn klerken van achter naar zijn kantoor komt loopen, maar als je een stoel onder de deurknop zet, ben je weg, voor iemand je pakken kan.” 
„In orde!” knikte Pete. „Wat gaan we nu uitvoeren, tot vanmiddag toe?” 
Lois keek op haar polshorloge: 
„Als we het grapje nu dadelijk eens uithaalden? Het is nu half elf... ik kan den ouden baas makkelijk vertellen, dat ik heb opgebeld, en dat het interview is vervroegd!” 
Pete juichte: 
„Hoera; meteen er op los!” 
Ze keerden om, toen John hem tegenhield... 
„Zeg dolende ridder... wou je al die parkieten in je broekzakken stoppen? Haal liever eerst den koffer uit den wagen!” 
Ze haalden den koffer uit den wagen, Pete wapende zich ermee, en tezamen togen ze nu naar het huis van Primstone. 
„Maar goed, dat hij ons daar juist niet achter elkaar heeft zien binnenkomen!” zei Pete. „’t Zou een beetje raar staan, als we nu als de beste vrienden kwamen aanwandelen, terwijl we elkaar een half uur geleden aankeken als nijdige honden.” 
Op dat moment sprong de deur open en het drietal schoot met onwaardige haast de wachtkamer in. 
„Vlug!” zei John, en tilde het groote deksel van de zitting van een der vensterbanken. Pete dook er in met vliegende haast en de zitting ging weer naar beneden boven Pete en den koffer. 
Lois ging rustig op een stoel zitten, terwijl John de kamer rondbeerde. Lang hoefde hij dat echter niet te doen, want de deur van Primstone’s kantoor ging weer open en Primstone’s rose kogelhoofd verscheen om den hoek. Een oogenblik later trad hij in zijn geheel het vertrek binnen en kwam op Lois af: 
„Aha! jongedame... is u daar weer? Zoo vroeg al geslaagd?” 
Lois glimlachte lief tegen hem en knikte: 
„Inderdaad, mijnheer Primstone... ik heb de dame in kwestie opgebeld en ze kon ons dadelijk in Cosy Corner ontmoeten... als u dus den tijd hebt...” 
Primstone’s gelaat drukte uit, dat alle tijd, dien hij had, tot haar beschikking zou worden gesteld en Lois stond al op, toen in de stilte een zonderling geluid uit de richting van de vensters klonk. Wat het precies was. viel niet uit te maken, maar zonderling was het zeer zeker. 
Primstone’s gehoor scheen goed in orde te zijn, want hij sloot zijn mond weer en staarde naar de ramen. 
Lois haastte zich, een verhaal te beginnen over de voordeelen van Cosy Corner voor het bespreken van erfeniskwesties en John begon een liedje te neuriën en het vertrek rond te ijsberen, doch het was vruchteloos. Het geluid van zooeven herhaalde zich, hetzelfde, alleen duidelijker, en kort daarop klonk het voor de derde maal. 
Het was een catastrofe. Primstone verhief zich op zijn teenen, schonk geen aandacht aan het gebabbel van Lois, bracht met een gebaar het gebrom van John tot zwijgen en luisterde, naar de vensterbanken starend. Er was geen redding meer mogelijk... met een daverend lawaai klonk door de stilte een driemaal herhaald „hatschie” en Primrose, een krijsch uitend, vloog op de vensterbank aan de linkerzijde af. 
Hij opende het deksel en staarde in het purperen gelaat van een hem totaal onbekend persoon, die, met stof overdekt probeerde, zijn niezen in een handkoffer te smoren. 
Hij keerde zich om, nu zelf purper... en staarde weer, staarde zeer strak naar de monding van een allerliefst revolvertje, dat de beminnelijke jongedame van zoo juist vlak onder zijn neus hield. 
„Geen geluid en geen beweging!” fluisterde de beminnelijke jongedame. Primstone maakte geen geluid en geen beweging... en bepaalde zich ertoe, met groote angstoogen naar het zwarte kringetje voor hem te staren, terwijl zijn gelaat steeds dieper purper werd. 
Achter hem klonk nog eenmaal een krachtig „hatschie” en Pete, langzaam zijn natuurlijke kleur weer aannemend, verhief zijn met stof bedekte gestalte uit de vensterbank en ging achter Primstone staan. 
John was reeds verdwenen... met Pete’s handkoffer was hij in Primstone’s kantoor gedoken en de drie in doodsche stilte wachtende personen, waarvan twee met hoopvol en een met wanhopig hart, hoorden hem daar snel, en op zijn termen rondloopen. 
Pete hield zijn handen ter hoogte van Primstone’s Adamsappel, om bij het eerste verdachte geluid, dat lichaamsdeel tot rede te brengen, maar hij behoefde niets te doen. De deur aan het andere einde van het vertrek liet iemand door, en die iemand kwam snel en geruischloos op hen toe een handkoffer dragend. 
„Klaar!” fluisterde John. „Stop hem in de vensterbank.” 
Het was een goed denkbeeld. Lois hield haar revolver onder zijn neus, tot hij in de wolken stof was neergelaten en de klep boven zijn hoofd dichtging. Geen geluid steeg er uit de ruimte op. 
„Vlug!” zei Lois en stak haar revolver in haar taschje. Snel, maar met volkomen kalme gezichten wandelde het drietal op de wachtkamerdeur toe, sloot haar weer achter zich en stond een oogenblik later op straat. 
Nog steeds was het stil achter hen. 
„John!” zei Lois, terwijl ze vlug doorliepen, „jij gaat met den koffer in den wagen, en rijdt als de bliksem naar huis... Pete en ik gaan afzonderlijk... als we bij elkaar blijven en de politie wordt gewaarschuwd, hebben ze ons dadelijk te pakken!” 
En aldus geschiedde. Lois en Pete bleven een beetje bij John achter, en die liep zoo snel hij kon naar den wagen. Een moment later waren Lois en Pete een zijstraat ingeslagen en wandelden naar het dichtstbijzijnde restaurant. 
Ze trokken hun jassen uit, Lois zette haar hoed af en midden tusschen het talrijke publiek gebruikten ze hun lunch. 
„Als ze naar ons zoeken!” zei Lois... doen ze dat vast niet in een restaurant vlakbij! Bovendien hebben we onze jassen uitgedaan en de beschrijving klopt dus heelemaal niet!” 
Toen keek ze Pete aandachtig aan en glimlachte: 
„Arme Pete! Om in dien stofboel gezet te worden!” 
Pete gromde iets, snoot zorgvuldig zijn neus, stopte zijn zakdoek weer weg en knipoogde tegen de zoldering: 
„Toch ben ik ben blij, dat het zoo geloopen is!” zei hij. 
Lois keek hem verbaasd aan: 
„Hoezoo?” 
Pete grinnikte en keek haar onversaagd aan: 
„Nu zit ik tenminste alleen met jou hier!” Lois graaide haar taschje naar zich toe en verschool zich achter haar spiegeltje: 
„Ik heb een pracht van een honger!” 
Pete riep een voorbijsnellenden kelner. 
„Ik merk tot mijn groot genoegen op”, zei hij, „dat we het tot dusver roerend eens zijn! Ober... de spijskaart!” 

IX. John tijgt ten strijde

Terwijl Lois en Pete aldus genoeglijk samen hun lunch gebruikten, was John, met zijn kostbare lading parkieten, in volle vaart op weg naar huis. Het eenige oponthoud, dat hij zich het eerste uur getroostte, was voor het innemen van benzine en olie; vlak daarna stoof hij weer, zoo snel zijn wagen wilde, over den breeden weg. Tweemaal sloeg hij een zijweg in en maakte een grooten omweg, om eventueele vervolgers op een dwaalspoor te brengen, maar de overweging, dat alleen een vaag signalement van hem bekend was en dat nog in zijn regenjas, terwijl zeer waarschijnlijk Primstone, in zijn waardigheid van advocaat, zich wel tweemaal bedenken zou voor hij aan de politie en dus ook aan de pers mededeelde, door een knappe jongedame te zijn beetgenomen, deed hem langzamerhand zijn vaart minderen en hij stopte tenslotte bij een bakkerswinkel langs den weg, om wat broodjes op te doen, 
Met de broodjes en enkele reepen chocolade klom hij weer achter het stuur en al kauwende kreeg hij een goed denkbeeld. 
Hij reed den wagen in een zijweg en nam den koffer er uit. Op zijn knieën opende hij dien en bezag de collectie parkieten met tevreden blik. 
Een ervan droeg in zijn binnenste een kostbaar papiertje en John maakte een verontschuldigend gebaar, toen hij zijn zakmes te voorschijn haalde en de beesten een voor een opensneed. Ze waren opgevuld met zaagsel, sommige met houtwol en vóór John er vier had onderzocht, was het een vreeselijke rommel om hem heen. Maar buiten den wagen durfde hij het toch niet doen, een man, die op een landweg een paar dozijn parkieten aan reepjes snijdt, is een ongewoon schouwspel en kon lastige aandacht trekken. 
Dus werkte bij onversaagd verder in zijn auto en het geluk was met hem. De achtste parkiet bevatte houtwol en toen hij die eruit haalde, bleek er binnenin een gevouwen papiertje te zitten. John sloeg het open en wierp er een vluchtigen blik op. Zooals op alle andere, stond in den bovenhoek een nummer, er onder een handteekening en in het midden een los woord. 
John verborg het kleine vodje met zorg weg in zijn portefeuille en pakte de parkieten weer in zijn koffertje. Ziezoo. De beschadigde exemplaren waren met wat handigheid gemakkelijk weer onzichtbaar te repareeren en de oude advocaat zou zijn geliefde collectie voltallig terugkrijgen. Hij zette den koffer naast zich neer en stak op zijn gemak een sigaret op. Zijn horloge wees kwart over drie en hij vroeg zich af, wat Pete en Lois op het oogenblik zouden uitvoeren. 
Ze zouden wel per trein naar huis komen, dacht hij, en raadpleegde het spoorwegboekje, dat in het dashboardkastje van Lois’ wagentje lag. Na eenig zoeken kwam hij tot de slotsom, dat ze in geen geval eerder thuis konden zijn dan half twaalf in den avond. 
John leunde achterover en dacht na... hij had niet meer dan een uur of drie noodig om naar huis te komen; wat moest hij den heelen avond verder doen? 
En op dat oogenblik schoot hem plotseling een denkbeeld door het hoofd, dat hem met een schok rechtop deed zitten. 
„Wat waren ook weer het adres en de naam van den kerel, die het schilderij bezat van de kudde olifanten?” 
Even later stond het hem weer helder voor den geest: 
James Wainwright… New Avenue, Crustley. En den naam Crustley had hij op een der wegwijzers gezien, die hij pas geleden was gepasseerd! Hij sloeg den motor weer aan, en draaide den wagen. Vijf minuten later staarde bij naar den wegwijzer, die aanwees: 
„Crustley... 12 K.M.” 
Het plannenmaken was de twee Crofts, zoowel broer als zuster, door hun opvoeding wel geleerd en hoewel John steeds bekende, tegen Lois vrouwelijke slimheid niet te zijn opgewassen, wezen de wijzers van zijn horloge nog geen drie minuten later, of hij had een plan de campagne opgemaakt, dat volgens hem een behoorlijke kans van slagen had. 
Hij grinnikte, terwijl hij den wagen met den steven naar het geheimzinnige Crustley wendde... als hij er eens in slaagde, dat schilderij op den kop te tikken, en het dienzelfden avond in de hall te etaleeren, als Pete en Lois thuis kwamen! 
Crustley scheen een ontstellend klein gehucht te zijn, want de weg, die er heen voerde, verdiende nauwelijks den naam van weg. Het was veeleer één groot gat, hier en daar met keisteenen opgevuld, en toen John eindelijk een nauwelijks leesbaar bordje passeerde, dat den naam van het plaatsje droeg, was hij zooveel heen en weer gesmeten, dat elk bot in zijn lichaam er pijn van deed. 
Hij zette zijn wagen buiten de eerste de beste herberg, die hij tegenkwam en stapte naar binnen. Er zat in het oude gelagkamertje maar één persoon, en die eene persoon bekeek hem met belangstelling. 
Elk dorpje in Engeland schijnt zijn beroemde Oudste Inwoner te hebben, en elk van die inwoners zit óf onmiddellijk buiten, óf op den drempel van de herberg, waar ze op elk uur van den dag of nacht schijnen te vertoeven. 
Maar er kan niets te vertellen vallen over een van de inwoners van zulk een gehucht, of de Oudste Inwoner zal alles, wat ge wilt weten, doen te voorschijn komen van achter zijn baard, als ge u tenminste de moeite wilt getroosten, dien baard eerst te bevochtigen met oud bier. 
En John had er die moeite graag voor over. Hij stampte met zijn voet op den grond, een gebaar, dat door den man bij de deur met bijval werd begroet en bestelde twee potten bier. 
Hij haalde ze op aan de bar, en plantte er een voor den gelen baard van den Oudsten Inwoner. 
Het was duidelijk dat de opinie van den Oudsten Inwoner over de jeugdige generatie met sprongen steeg, tenminste, hij wierp een goedkeurende blik op John, die tegenover hem ging zitten en bromde: 
„Middag... nog ver?” 
John schudde het hoofd: „Nee... ik moet hier zijn, bij een zekeren James Wainwright... hij moet ergens in New Avenue wonen.” 
De Oudste Inwoner knikte en haalde een kort, vies pijpje te voorschijn, waaraan bij eerst zoog, om het dan met een misprijzenden blik te beschouwen: 
„Da ’s hier vlak bij!” zei hij. 
John die de wegen en middelen kende, om wijsheid te putten uit Oudste Inwoners, bood hem zijn tabakszak aan, en zag na eenig geduld zijn moeite beloond met een volledige beschrijving van James Wainwright, zijn gewoonten, zijn huis, en de wijze om dat te bereiken. 
John zette tevreden zijn glas neer, betaalde, groette den waard en den Oudsten Inwoner, die juist was begonnen, een beschrijving van den levensloop van de kinderen van James Wainwright te geven, en klom weer achter het stuur. 
Met de aanduidingen van den Oudsten Inwoner had hij geen moeite, de hindernisbaan te vinden, die den weidschen naam droeg van New Avenue. Ze was in zooverre Nieuw, dat er voorzeker in het geheele Engelsche rijk geen Avenue te vinden was, die op eenige gelijkenis met deze kon bogen, de New Avenue van Crustley was absoluut en onbetwistbaar de eenige in haar soort. 
Het was een slingerend pad, blijkbaar aangelegd voor kruiwagens, dat aldus slingerde, om diepe modderpoelen of al te groote rotsblokken te ontgaan, en John reed in de constante vrees, dat hij niet meer uit een der kuilen zou geraken, waar hij, ondanks alle beleid, soms toch door moest. 
Alleen de acht cylindermotor hielp hem er doorheen en toen zag bij rechts van zich een hoog, ijzeren hek, waarachter een lang en goed onderhouden grasveld zich uitstrekte, juist zooals hem was uitgelegd. 
John bereikte het hek en reed er met een zucht van verlichting door. Van het hek leidde een breed grintpad naar het huis, aan weerszijden beplant met rhododendrons. 
Men had hem blijkbaar zien aankomen, want even nadat hij aan de lange ijzeren schellestang had getrokken, opende een butler de deur en bekeek hem met verholen interesse. 
„Is mijnheer Wainwright thuis?” informeerde John. 
De butler trok een gezicht of dit een van ’s levens onoplosbare problemen was en opende de deur: 
„Komt u binnen, mijnheer... wien kan ik aandienen?” 
John vischte een van zijn kaartjes uit zijn zak en reikte het over: 
„Mijnheer Wainwright kent me waarschijnlijk niet!” 
Hij werd in een groote voorkamer gelaten, een stoel werd voor hem aangeschoven en daarna ging de deur dicht. 
Het duurde een aanmerkelijk tijdje, vóór die weer openging en de heer des huizes op den drempel verscheen. 
John keerde zich bij het piepen van de deur om, en aanschouwde het meest zonderlinge mannetje, dat hij ooit onder de oogen had gehad. Het was klein, mager, droeg een enorm lorgnet en was gekleed in zwaar tweed. Dat zware tweed gaf hem een nog tengerder uiterlijk dan hij reeds had. Het mannetje nam hem met twee scherpe kraaloogjes van achter zijn lorgnet op en dribbelde op hem toe: 
„Mijnheer... eh... Crofts?” 
John bevestigde dit, en het mannetje noemde zijn naam. 
„Wainwright... James Wainwright ... en wat, als ik vragen mag. is de reden van uw onverwacht bezoek?” Terwijl hij dit vroeg, namen zijn oogjes John van boven tot onder snel op en John voelde een onaangename gewaarwording. Misschien zou het karweitje heel wat lastiger blijken dan hij zich had voorgesteld. 
„Kijk eens...” ving hij aan, „ik ben jager op grof wild, een groot liefhebber van jagen en sinds jaren heb ik in Afrika en Azië op olifanten, rhinocerossen, tijgers en zoo gejaagd. Bij een van mijn naarste jachtavonturen, heb ik echter een leelijken val gedaan, van zoo ernstigen aard, dat het voor mij op het oogenblik onmogelijk is, nog de vermoeienissen van groote jacht te doorstaan... begrijpt u?” 
Het mannetje was na de eerste woorden recht overeind gaan zitten en staarde hem ingespannen aan... 
„Ga door... ja, ja. ja... gaat u voort!” 
John ging voort, vertelde hoe smartelijk het voor hem was, niet meer te kunnen jagen en deelde mede, dat thans zijn eenige troost bestond in het aanleggen van een verzameling van allerlei exotische jachttrofeeën, van pijlen en bogen af tot Winchestergeweren toe. 
„En daar ik...” besloot hij, stomverbaasd over zou eigen capaciteit tot fantaseeren, „vernomen had, dat u een unieke, een ongeëvenaarde schildering in uw bezit had van een kudde olifanten, besloot ik, de stoute schoenen aan te trekken, en dadelijk naar u toe te gaan, om te vragen...” 
Het mannetje viel hem opgewonden in de rede: 
„Dus u heeft veel op grof wild gejaagd?” 
John sloeg zijn oogen naar het plafond, herinnerde zich, dat hij meermalen met een windbuks padden had achtervolgd, en zei: 
„Ja!” 
Het volgende moment was hij de meest verbaasde man van Engeland. Het mannetje pakte zijn handen, poogde hem uit zijn stoel op te trekken, wat jammerlijk faalde en bepaalde zich er toen toe, zijn handen heen en weer te pompen. 
„Welk een geluk... welk een zeldzaam geluk...” stamelde hij. „Mijn heele leven heb ik gewenscht, eens iemand te ontmoeten, die zelf op groot wild heeft gejaagd, uit zijn eigen mond zijn jachtavonturen te hooren...” 
Hij hield op en staarde John aan. 
„Het is steeds mijn vurigste verlangen geweest, zelf op grof wild te kunnen jagen... maar...” „Maar uw constitutie leent er zich niet voor!” vulde John aan. 
Het mannetje zag hem bewonderend aan. 
„Juist!” zei hij. „Juist ...! men kan wel zien, dat u ervaring heeft, omdat u zooiets op het eerste gezicht weet... O, ik moet u aan mijn vrouw voorstellen... gaat u mee!” 
En daarop volgde het meest chaotische uur, dat John ooit had beleefd. Hij wist zich naderhand op geen stukken na te herinneren, of hij zeven of achttien tijgers met een mes had doodgestoken, of hij de gele koorts had gehad in Liberia of in Tibet, of hij in Zuid-Afrika of in Abessynië op den rug van een leeuw de moestuin door was gehold. 
Zijn gastheer schonk hem het eene glas wijn na het andere in en toen John de eerste twee had uitgedronken, om zijn zenuwen te stalen, hielpen de glazen daarna hem, om zijn verbeeldingskracht nog aan te wakkeren... 
Wainwright en zijn vrouw vroegen hem honderd uit en John vertelde, wetende, dat met elk verhaal de begeerde kudde olifanten dichterbij kwam. 
En toen kwam hij met een schok tot de ontdekking, dat het bijna zes uur was, en hij moest maken dat hij wegkwam, als hij tenminste niet mee naar het diner wenschte te worden gesleurd. 
Hij richtte zich op uit de gebogen houding, waarin hij zijn toehoorders de verschrikkingen van de Zuid-Amerikaansche moerassen had geschilderd en keek weemoedig... 
„Ja... dat alles is nu voorbij”, zuchtte hij, en staarde in de verte, „de eenige troost, die me rest, is mijn verzameling.” 
Hij wendde zich plotseling tot Wainwright... 
„En daarom, mijnheer Wainwright... As u er toe zoudt willen overgaan, me uw schildering van de kudde olifanten te verkoopen, zou ik dat...” 
Wainwright hief zijn smal handje op, en schudde het hoofd... 
„Geen kwestie van, mijnheer!” sprak hij, „geen kwestie van!” 
John staarde hem ongeloovig aan. Het was niet mogelijk, dat hij zooveel jachtavonturen had verteld, geheel voor niets ... 
„Maar, mijnheer Wainwright!” zei hij, en zag er nu inderdaad uit om medelijden mee te hebben. 
„Zoudt u me mijn laatsten troost willen ontnemen?” 
Wainwright keek hem verbaasd aan: 
„Uw laatsten troost ontnemen?” 
John vloekte inwendig tweemaal kort en krachtig en schudde dan weemoedig het hoofd: 
„Inderdaad mijn laatsten troost... het eenige, wat me hier op de wereld nog belang inboezemt, is...” 
Hij kwam niet verder, want Wainwright stoof de kamer uit, enkele verontschuldigingen mompelend, terwijl zijn vrouw begon te praten over de society in Crustley. John vervloekte inwendig de society van Crustley en Crustley zelf, en alle lieden, die ooit verhalen over jachtavonturen opdischten . 
En op dat oogenblik kwam Wainwright weer terug, een vierkant voorwerp torsend, dat John met een schok herkende als een voorstelling in olieverf van een kudde olifanten. 
Wainwright stapte op hem toe en legde het gevaarte in zijn armen. 
„Ziedaar!” sprak hij, „ik zou het een schande vinden deze schildering te verkoopen aan een man, die zijn leven aan de edele sport heeft gewijd... aanvaard het als een klein blijk van hulde en geef het een eereplaats in uw museum!” 
John groef zichzelf onder het schilderij uit, en rees op, zoo goed zijn bibberende knieën het hem veroorloofden. Hij dankte, met een gevoel of hij droomde, voor het geschenk en was zoo in de boonen, dat hij de tegenwoordigheid van geest miste, de uitnoodiging om te dineeren af te slaan. 
Maar nu hij eenmaal het schilderij had, kon hij ook bezwaarlijk afslaan, en hij aanvaardde de invitatie met een licht hart. 
Toen hij halverwege het diner was, vond hij, dat een halven dag vertellen zelfs voor een geheele kudde olifanten in olieverf wel een beetje veel was en tegen het einde van het diner was zijn fantasie uitgeput. 
Bovendien koesterde hij ernstige vrees, dat hij dieren zou gaan scheppen, die niet bestonden en telkens opnieuw werd het glas voor hem gevuld. 
En toen, tot zijn onuitsprekelijke verlichting, oordeelde de gastvrouw, dat er ook wel over iets anders mocht worden gesproken dan over bloed en kogels, en maakte hiervan dadelijk gebruik, door een belangwekkende conversatie te beginnen over de genoegens van het leven in Crustley. 
Daarna stond de gastheer erop, zijn collectie schilderijen te toonen, welke hoofdzakelijk bestond uit brullende jagers en doode leeuwen, in olieverf dan altijd en toen John er tenslotte in slaagde, hen ervan te overtuigen, dat hij weg moest, en in zijn auto klom, achtervolgd door uitnoodigingen om terug te komen, wezen de radiumcijfers van zijn sporthorloge half elf. 
De ettelijke glazen wijn en de opwindende jachtavonturen noopten hem tot ééns zoo voorzichtig rijden op New Avenue en toen John de herberg met den Oudsten Inwoner passeerde en in zijn hoogste versnelling overschakelde, berekende bij, dat hij om een uur of twee thuis zou zijn. 
Maar de wijn, het papiertje in zijn binnenzak en de kudde olifanten, die precies achter hem in den wagen kon, vroolijkten hem zoo op, dat hij precies om kwart voor twee voor zijn tuinhek stopte, zijn banden rookend en zijn motor heet. 
Beneden in huis brandden nog steeds lichten, en John floot vroolijk... hij zou hen eens verrassen! 
Hij sjorde het schilderij uit den wagen, legde het op zijn hoofd, kwam tot de ontdekking, dat hij het stoffelijk overschot der parkieten nog steeds met zich meevoerde, pakte den koffer ook op en sloeg fluitend den weg naar huis in. 
Op het oogenblik, dat hij zijn vracht op de steenen treden van het bordes neerzette, om zijn sleutel te pakken, hoorde hij voetstappen in de hall en de deur ging open. 
Op den drempel stonden Lois en Pete en staarden hem sprakeloos aan. 
„Waar kom jij vandaan?” riep Lois. 
John lachte en pakte zijn meesterwerk weer op: 
„Op de olifantenjacht geweest!” zei hij. „Kijk eens!” 
Lois bekeek het schilderij nauwelijks. 
„Er is herrie op komst!” zei ze, „kom binnen, we hebben ons doodongerust over je gemaakt!” 
John liet zijn olifanten op den grond vallen en werd bleek: 
„Is Bealie ontsnapt?” 
Lois gaf een rukje met haar hoofd: 
„Was het maar waar! De politie is erachter, dat er iemand hier opgesloten zit!” 

X. Waarin met gevangenen wordt gesold

Nadat Lois en Pete hun lunch in alle gemoedsrust hadden genuttigd, en ettelijke sigaretten hadden gerookt, kwam Lois het eerst tot de ontdekking, dat ze voor de lunch anderhalf uur hadden noodig gehad en dat het restaurant nagenoeg verlaten was. 
„We moeten maken, dat we terugkomen!” zei Lois, „we zullen per trein gaan, dan weet John ook, hoe laat we thuis komen.” 
Pete was het er volkomen mee eens, hij had een middag en een avond met Lois voor zich en om de een of andere zonderlinge reden stemde hem dit merkwaardig vroolijk. Hij liet den ober een spoorboekje halen, ontdekte, dat de trein naar huis pas om half vijf vertrok en overtuigde Lois er zonder veel moeite van, dat de beste manier om den tijd tot half vijf te dooden, het opzoeken van een gezellige theesalon was, waar ze hun verdere plannen konden bespreken. 
De theesalon was spoedig gevonden, hij was in Chineeschen stijl ingericht en de gezelligheid liet niets te wenschen over. Het was er zelfs zoo gezellig, dat Pete met een schok tot zichzelf kwam om tien minuten voor half vijf, haastig afrekende, en het alleen aan een taxi, die op het juiste oogenblik opdook, te danken had, dat ze den trein nog op het laatste nippertje haalden. 
De trein stopte aan het kleine stationnetje om half twaalf. Van dat stationnetje was het een kwartier loopen naar huis, maar het was een prachtige nacht en ze deden het met genoegen. 
Maar dat genoegen maakte plaats voor verbazing, toen ze voor het hek stilhielden, en naar het huis staarden. Er brandde in het heele huis geen enkel licht, geen auto stond er... niets. 
„Is John nog niet thuis?” zei Lois, in de hoogste verbazing, „er zal hem toch niets overkomen zijn? De politie zal hem toch niet hebben gepakt?” 
Pete zei niets, maar wandelde op het huis toe. Vóór alles wenschte hij uit te maken, of John werkelijk niet thuis was, of al in zijn bed was gekropen of zooiets. 
John was werkelijk niet thuis. Zijn slaapkamer was verlaten er hing geen jas en geen hoed aan den kapstok in de hall. 
„Ik begrijp het niet!” zei Lois. „Zelfs al had hij het een of ander aan zijn wagen gekregen, dan zou hij dadelijk een anderen hebben gehuurd, of hebben opgebeld of zooiets” 
Pete zette een opgewekt gezicht, hoewel hij zich verre van opgewekt gevoelde: 
„Kom, kom”, zei hij. „Ik geloof absoluut niet, dat de politie John heeft gepakt! Zoo vlug gaat dat niet... ik geloof eerder, dat hij iets met zijn wagen heeft.” 
Lois werd een beetje bleek: 
„Hij zal toch geen ongeluk hebben gehad?” 
Pete slaagde erin, een vroolijken lach te laten klinken: 
„Ben je mal... John krijgt geen ongelukken... maar weet je, wat ik doen zal? Ik neem mijn eigen ouden wagen en rijd den weg naar Eton terug. Als er onderweg iets is gebeurd, heb ik dat gauw genoeg uitgevischt!” 
En op dit oogenblik ging de telefoon. 
Lois liep snel naar het toestel toe: 
„Hallo… met Crofts.” 
Het bleek niet John te zijn, want haar stem bleef koel, en een tikje gespannen. Haar woorden bestonden nagenoeg uitsluitend uit „ja” en „neen” en Pete kon alleen uit haar gelaat opmerken, dat er iets ernstigs aan de hand moest zijn. Zijn vrees nam toe. Ondanks zijn verzekering van het tegendeel was hij er volstrekt niet van overtuigd, dat John geen ongeluk had gekregen... de wijze van rijden, die dien jongeman in de sloot had doen duiken bij hun eerste ontmoeting, deed hem vreezen voor verdere ongelukken. 
Hij sloeg Lois in groote spanning gade. 
Toen zei ze „Dank u wel” en legde den hoorn peinzend neer. 
Pete keek haar vragend aan: 
„Iets met John?” 
Lois schudde het hoofd en keek hem verward aan: 
„Neen... het was onze huishoudster, die opbelde, om te zeggen, dat er iemand in onzen kelder zat, en vroeg of ze goed gedaan had, de politie te waarschuwen. Ze scheen zichzelf kolossaal flink te vinden, dat ze dadelijk het politiebureau had opgebeld... het stuk bemoeizucht... maar wij zitten er mee.” 
Pete vloekte zachtjes en trok zijn sigarettenkoker te voorschijn. Steeds, als hij in de lastige kwesties werd betrokken, had hij behoefte aan een sigaret en Lois scheen deze behoefte met hem te deelen, want ze nam de aangeboden sigaret uit den koker en stak haar met graagte op. 
Samen zonken ze neer op de tweede trede van de halltrap, en Pete veegde over zijn hoofd: 
„Hoe kon dat mensch hooren, dat er iemand in den kelder zat? Ik dacht dat de twee deuren van de kelders, achter elkaar, geluiddicht waren?” 
„Die deuren zijn ook dicht, daar gaat geen geluid doorheen, maar dat mensch is in den tuin aan het ronddazen geweest, en heeft daar in de buurt van de monding van een der luchtkokers wat gehoord. Toen is ze gaan zoeken en heeft ontdekt, dat het lawaai uit die kokers kwam. 
Ze heeft gelukkig niet kunnen verstaan, wat die idioot beneden schreeuwde, en ze heeft eerst gewacht, tot wij thuis zouden komen. Maar tegen zevenen waren we nog steeds weg, en toen is ze naar huis gegaan. Om negen uur heeft ze hierheen opgebeld, kreeg geen gehoor, en haalde zich in haar hoofd, dat onze lijken wel eens beneden in den kelder konden liggen, met den moordenaar er schreeuwende bij. Toen heeft ze om half tien de politie opgebeld, om te zeggen, dat er hier iemand in den kelder was opgesloten.” 
Pete zuchtte: 
„Groote genade! Dan kunnen we elk oogenblik een inval van de gewapende macht verwachten?” 
Lois schudde weer het hoofd: 
„Nee... dat gaat hier niet net als in Londen... er is ’s nachts één agent op post, die om een uur of vier wordt afgelost... morgen om acht uur is de heele macht pas weer op de been. Dus om een uur of half negen zullen ze wel voor de deur staan.” 
Pete floot zachtjes en trok een leelijk gezicht tegen den kop van een tijgervel: 
„Dan moeten we maken, dat we vriend Bealie uit de buurt krijgen... en hem overbrengen naar mijn blokhut!” 
„Dat geeft immers niets! De politie weet, dat er iemand in den kelder gezeten heeft, gisteren. Dat getuigt de huishoudster. Als we hun nu morgen dien kelder laten zien, absoluut leeg... is dat wel een beetje raar! we kunnen hun bezwaarlijk vertellen, dat we van niets wisten. Als die kerel, wie het ook is, uit den kelder is verdwenen, zullen ze zeggen... wie heeft hem dan uit dien gesloten kelder gelaten? In elk geval krijgen we een heele hoop gezanik, en als dan bekend wordt, dat Bealie is verdwenen… dan kunnen we wel opdoeken!” 
Pete beaamde dit en stak een nieuwe sigaret op. Een tijdje zaten ze peinzend naast elkaar op de trap, en toen keken ze elkaar plotseling aan en schoten in den lach. 
„Is werkelijk al te mooi!” zei Pete, „over een dag of twee hebben we hier in huis machinegeweren opgesteld, om Bealie te houden tegen zijn belagers.” 
En hij sprong overeind, greep een golfstok en begon woest om zich heen te zwaaien. 
Lois richtte zich eveneens op, trapte haar eindje sigaret uit en keek hem aan: 
„Trek in een whisky?” 
Pete legde zijn golfstok neer, en werd weer een ordentelijk mensch. 
„Laten we whisky drinken”, zei hij. „Na de whisky de zondvloed.” 
Ze dronken de whisky, maar na het tweede glas kwam niet de zondvloed, maar een onmiskenbaar geluid van buiten. 
„Mijn wagen!” zei Lois. „Daar is John!” 
Ze sprongen op en openden de halldeur. Over Lois’ schouder zag Pete John op het grintpad staan, in zijn zakken rammelend en met een groot vierkant ding naast zich. 
Zijn antwoord op Lois’ verbaasde woorden was een grijns, en de mededeling dat hij op de olifantenjacht was geweest. 
Lois sleepte hem naar binnen en bij haar bericht, dat er iets aan het handje was, werd John bleek, en liet zijn gevaarte vallen. Hij kwam niet weer bij dan nadat hem ’n glas whisky was ingeschonken en ze hem verteld hadden, dat Bealie nog steeds achter slot en grendel zat. 
„Dus hij zit nog steeds in den kelder?” informeerde John, voor alle zekerheid en keek van Lois naar Pete. 
„Wat dacht je dan!” zei Lois verontwaardigd, „dat we hem naar buiten hebben laten gaan en wormen zoeken om mee te visschen?” 
John kreeg een lachbui en verslikte zich deerlijk. En toen kwam Lois op hem af en bekeek hem nauwkeurig. 
„John!” zei ze, „je bent tipsy!” 
John keek haar aan en knipoogde: 
„En of!” zei hij. 
Pete maakt, een woedend geluid: 
„Al dien tijd hebben we in doodelijke ongerustheid over je gezeten, terwijl jij ergens zat te hijschen! En waarom?” 
„Daarom!” zei John, en wees naar het vierkante ding, dat nu op den vloer van de hall lag, ondersteboven. 
„Wat is het?” raasde Pete. „Een waschbord?” 
John keek hem ernstig aan: 
„Jongeman!” zei hij, „maak geen flauwe grapjes over de kunst! Het is de laatste troost van een invaliden jager op grof wild... het is de beeltenis van een kudde olifanten!” 
Er ontstond een korte pauze, waarin Pete van hem naar het schilderstuk keek en weer terug. Lois kwam het eerst weer bij; ze vloog erop af en zette het overeind. Het was inderdaad een aangrijpende voorstelling van een troep olifanten, grootendeels verwarde slurven en open muilen, boven een zielig klein jagertje. 
En daarop verhaalde John met eenige moeite op welke wijze hij het ding in handen had gekregen. 
„En dat niet alleen”, besloot hij, en stond op, zijn glas whisky heffend, „maar ik heb de laatste jaren van een goed mensch tot iets gelukkigs gemaakt, ik heb...” 
„Als je nu je mond niet houdt!” zei Pete, „maak ik Bealie’s laatste momenten tot iets ongelukkigs, door jou bij hem in den kelder te stoppen... de politie weet, dat er iemand in den kelder zit... wat doen we daaraan?” 
Toen eerst scheen het tot John door te dringen, dat er iets ernstigs aan de hand was. Hij zette het glas naast zich neer, keek Pete een oogenblik aan, en krabde toen zijn kin. 
„Alle machtig!” zei hij. „Da ’s lastig!” 
Dat was het inderdaad, en heel erg lastig ook, zooals ze hem tenslotte aan het verstand brachten. Een tijd lang zat hij, de opkomende gewassen op zijn kin wrijvend, te peinzen en toen keek hij eensklaps zegevierend op, en lachte hen beminnelijk toe: 
„Ik heb het gevonden!” zei hij. 
Pete keek hem eens aan en maakte een misprijzend geluid: 
„Zeker tegen de politie zeggen, dat het de wind was, die de geluiden maakte!” zei hij. 
John schudde verongelijkt het hoofd: 
„De politie weet, dat er iemand in den kelder zit, nietwaar?” 
„Ongetwijfeld?” zei Lois sarcastisch. 
„Dus...” ging John verder, met de logica, aan tipsy menschen eigen: „Als ze komen, moet er een zitten, anders zijn ze niet tevreden!” 
„Er zit er inderdaad een in!” zei Pete, „dat is het hem juist... en als we hem er uithalen is het ook niet goed. Wat nu?” 
„Heel eenvoudig”, zei John, „we halen Bealie er uit, en stoppen jou erin!” 
Op dit gezegde volgde een peinzende stilte, die het eerst door Pete werd verbroken, hetgeen geen wonder was, want hij was de eerst-betrokkene. 
„En wat”, begon hij, „wil je tegen den Sterken Arm als reden opgeven, dat ik mijn leven slijt in een gesloten kelder?” 
„Ook eenvoudig!” zei John, en lachte beminnelijk, „drankzucht... delirium tremens!” 
De stilte die hierna inviel, was indrukwekkend. Pete staarde John aan alsof hij een geestesverschijning was, rukte toen zijn blik van hem los en zocht steun bij Lois: „Groote Mozes!” hijgde hij, „hoor je dat, Lois?” 
Lois bevestigde, dat ze het hoorde, en vroeg nieuwsgierig, wat er voor raars aan was. 
„Het lijkt me een pracht van een denkbeeld!” zei ze, „we vertellen die lui. dat we een verren neef te logeeren hebben, die aan den drank verslaafd is, en dien we, als hij lastig wordt, voor en paar uurtjes in den kelder zetten. We laten ze dan door een raampje in den kelder loeren, en als jij daar beneden dan een kleine demonstratie geeft van een drankzuchtige, die wild wordt, komen we een heel eind.” 
Haar heldere, grijze oogen staarden Pete aan, en die waardige jonkman voelde zijn woede uit zich weg glijden en wist alleen nog maar te stamelen: 
„Maar ik weet niet, hoe een woedende drankzuchtige te keer gaat!” 
„Dat is geen bezwaar!” zei Lois, „de politie weet het ook niet, en anders kijk je maar naar John.” 
John protesteerde heftig, vertelde, dat hij hoogstens een beetje aangeschoten was geweest, en dat dat absoluut noodzakelijk was geweest voor het welslagen van zijn plan: het inpalmen der olifanten. Hij stond op, liep op het schilderij af en begon met zijn zakmes het achtergedeelte er af te peuteren. Dat achterstuk was een dun houten paneel, dat met kleine spijkertjes was bevestigd, en het liet spoedig los. Tegen dat houten paneel, aan de binnenzijde, was een enveloppe geplakt en die enveloppe bleek te bevatten: een papiertje, ditmaal een visitekaartje van Panniford, waarop zijn handteekening, een nummer en een woord. John haalde zijn portefeuille te voorschijn, vischte het papiertje, dat hij in de parkiet had gevonden, er eveneens uit en gaf ze beide aan Lois. 
„Doe ze dadelijk in de safe, beminde zus!” zei hij. 
De beminde zus gaf hem een draai om zijn ooren en verdween in de studeerkamer. John pakte de olifanten op, en zette ze tegen den muur van de hall. 
„En thans!” zei hij, „laten we thans een middernachtelijken maaltijd houden, waarna we zullen overgaan tot het voederen en transporteeren van Bealie!” 
De middernachtelijke maaltijd werd gehouden, in een peinzende stemming. Pete was het nog steeds niet geheel eens met de rol, die hij te spelen kreeg, en het was pas onder de uitstekende koffie, dat hij tot de ontdekking kwam, dat het eigenlijk een prachtige mop was, en hij verslikte zich. 
„Ik zie me al...” hijgde hij, „door de, kelder rondhollend en probeerend, tegen de muren op te klimmen!” 
„Strijk je haren in de war!” ried John aan, „en vergeet niet, met je oogen te rollen.” 
Pete beloofde, het ter harte te zullen nemen en begon alvast repetitie te houden, wat Lois deed opstaan, en haastig voorstellen, tot actie over te gaan en Bealie over te brengen naar de blokhut. Ze opende de deur van den kelder en gingen te samen naar beneden. John draaide den sleutel met een knarsend geluid in het slot en opende de deur. 
Vredig slapend op zijn bed van stoelen, terwijl een licht gesnurk ontsnapte aan zijn mond, lag daar Bealie, een open boek op zijn maag. Hij was blijkbaar lezende in slaap gevallen. 
„Onze vriend is een groot slaper!” zei Pete, „maar ik zal hem toch uit zijn vredige droomen moeten opjagen.” 
En hij wandelde den kelder in en schudde Bealie bij zijn schouder. Die waardige man hield op met zijn gesnurk, gaf een krijsch, en ging overeind zitten. 
„Trek je jas aan en wandel!” zei Pete, „je hebt je niet netjes stil gehouden vandaag, en nu moet je de gevolgen ervan dragen, je gaat terug naar je oude hol.” 
Bealie knipperde met zijn oogen en werd klaarwakker: 
„Naar dat hol met dat water?” kreunde hij. 
Pete knikte hem grimmig toe: 
„Daar, en nergens anders, je kon je hier niet kalm houden... welnu... daarginds kun je gillen en je hebt als eenig gehoor de eeuwenoude paardebloemen... vooruit, trek je kleeren aan!” 
Nadat dit gebeurd was, pakte John Bealie bij een arm en leidde hem naar boven, waar hij in de hall op een stoel werd geplant, tot Pete het terrein had verkend. Hij naderde de voordeur en wilde haar openen, toen er een geluid van stappen op de steenen buiten klonk, en even later ging de bel over met een luid geraas in het stille huis. 
„Politie” fluisterde Lois, en stond even doodstil, om na te denken… „John, maak dat je met Bealie de achterdeur uitkomt en zorg, dat hij geen kik geeft! Pete, verdwijn in den kelder en trek de deur achter je in het slot... en speel je rol goed!” 
Het volgend oogenblik verdween John met Bealie achter door de gang, zijn hand, met den vermaarden greep, in Bealie’s nek, zijn andere onder de zitting van diens broek, in doodsche stilte, doodsbedreigingen fluisterend, voor het geval dat hij het ook maar durfde wagen, iets te luid adem te halen. 
Pete sloop als een boschkat hem achterna, de keuken in, en een zeer licht gekraak bewees, dat hij de trap afdaalde. Toen luidde de deurbel weer, langer dan de vorige maal, en Lois wandelde naar het achtergedeelte van de hall, gooide zeer nadrukkelijk met een deur en kwam naar voren gestapt, haar hakken klikkend op de steenen. 
Het licht, dat naar buiten scheen op de treden van het bordes, flikkerde op de knoopen van een tweetal politiemannen, die aan hun petten tikten, en haar beleefd aanzagen. 
„Goeden nacht, juffrouw Crofts!” zei de een van hen, en deed een pas voorwaarts, terwijl de ander in zijn zog bleef, „neemt u niet kwalijk, dat we op zulk een laat uur hier aankomen, maar het is plicht, en dan...” 
Hij maakte een verontschuldigend gebaar en ging voort: 
„Ziet u, er bereikte ons het bericht, het stellige bericht, dat er in uw kelder iemand zat opgesloten... de persoon, die de aangifte deed, was uw eigen huishoudster en daarom meenden we, dat u er wel meer van zou weten, en zijn we zoo spoedig mogelijk gekomen... zit hij er nog in? Is het een inbreker, of is hij gevaarlijker?” 
Lois trad achteruit en vroeg hen binnen te komen. Ze deed de deur weer op slot, en keek allerliefst verlegen: 
„Ja... ziet u, het is eigenlijk een heel lastig geval... ik had veel liever gehad, dat er niets van was uitgelekt, maar ik veronderstel, dat ik het aan de politie maar liever zal zeggen... als u me tenminste wilt beloven, het zooveel mogelijk stil te houden!” voegde ze er met hetzelfde lieve glimlachje aan toe. 
De brigadier zag er uit, of hij duizend eeden had willen zweren. 
„Kijk... ziet u, ik heb een verren neef van me te logeeren, een neef uit Australië, een ruwe jongen, hij is daar een beetje aan den drank geraakt, is het nu nog, en twee dagen geleden kreeg hij een aanval van... och u weet wel... hoe noemen ze het ook weer?” 
„Delirium tremens!” zei de brigadier en keek streng naar zijn ondergeschikte, die ook schuchter zooiets had gemompeld. 
„Och ja... dank u... dus... eh... van delirium. En toen vond John, mijn broer, het maar beter, om hem in den kelder op te sluiten, tot het voorbij zou zijn. Hij kan zich daar niet bezeeren en wat er is, mag hij gerust kapot maken... dat geschreeuw heeft mijn huishoudster waarschijnlijk gehoord, toen ze in den tuin liep... door de luchtkokers, begrijpt u?” 
De brigadier knikte heftig als bewijs, dat hij het volkomen had begrepen. 
„Zal ik u hem even laten zien?” zei Lois, zoowel om den brigadier geheel te overtuigen, als om haar eigen nieuwsgierigheid naar Pete’s demonstratie, te bevredigen. De brigadier wuifde eerst, dat het volstrekt niet noodig was, maar ongetwijfeld bedenkend, dat het leven van een plattelandspolitieman niet rijk is aan verzetjes en dat een kleine gratis-voorstelling niet elken dag in zijn schoot geworpen werd, gaf hij toe, en volgde Lois de keldertrappen af. Lois pauzeerde even voor de deur, hard pratend, om Pete op gang te laten komen en kwam tot de ontdekking, dat niet zij den sleutel van de deur had, maar Pete in de kelder zelf... 
„Och... mijn broer heeft den sleutel van de deur in zijn zak!” verontschuldigde ze zich, maar als u even door het raampje wil kijken...” 
Ze knipte het licht eenmaal aan en uit, om Pete te waarschuwen, en keek naar binnen. Het was een verheffend schouwspel! Pete had al zijn haren recht overeind gestreken, zijn jas uitgetrokken en zijn gezicht met kolenstof ingesmeerd en vloog door den kelder rond, onder heesch gebrul, alsof een legioen lila oorwormen met achttien pooten hem op zijn hielen zat. Af en toe bracht hij eenige variatie in het tooneel, door een aanloop te nemen en tegen een muur op te rennen. 
Het ging een tijdje goed, terwijl de drie vol belangstelling toekeken en toen viel Pete tijdens een van zijn pogingen met een daverende slag op een stoel en bepaalde zich er verder toe, rond te hollen. 
Lois maakte een einde aan de voorstelling, door den schakelaar om te draaien en den kelder in het donker te zetten. 
„Dan is hij altijd rustig!” verklaarde ze, „over een dag of zoo is het trouwens geheel afgeloopen, hij blijft nooit langer dan twee en een halven dag zoo, dan is hij weer voor een maand of drie kalm!” 
Terwijl ze de trap opliepen, bracht de brigadier haar met een bedenkelijk gezicht onder het oog, dat ze wel goed mochten oppassen, dat het sujet niet losraakte... „het lijkt me een gevaarlijke klant!” voegde hij er aan toe. 
Lois beaamde dit, en deed de bovendeur van de keldertrap dicht. De brigadier wreef over zijn snor en oreerde verder, er op wijzende, dat in een geval als dit een beetje politiebescherming niet overbodig was. 
Zijn ondergeschikte waagde het, dit met een hoofdknikken te bevestigen, waarop de brigadier hem terstond een bestraffenden blik toewierp. 
Lois vroeg de twee geweldenaren, of ze in de hall wilden plaats nemen, wat de brigadier genadiglijk accepteerde. 
„Een kleine verfrissching op zulk een tocht in den nacht is immers altijd welkom”, zei Lois, „dus is u nu geheel tevreden gesteld over de persoon in den kelder? Of wilt u in den kelder zelf, om hem te identificeeren, als u even wacht, komt mijn broer, die heeft den sleutel, en dan kunt u bij hem!” 
Doch de brigadier scheen meer dan tevreden gesteld en wilde van meer moeite totaal niets hooren... 
„Neen... neen”, zei hij, „volstrekt niet, het is me meer dan duidelijk!” 
En toen, terwijl Lois zich wegspoedde naar achteren, om de whisky soda te halen, weerklonk opeens een enorm lawaai uit de gang, en uit de duisternis kwam een gestalte aanrennen, onder verwoed geschreeuw, van boven tot onder zwart, met de armen zwaaiend en rauwe kreten uitstootend. Er achter, in toomelooze vaart, volgde John, zijn armen uitgestrekt, alle mogelijke moeite doende, om die gestalte te grijpen. 
Lois voelde haar hart stilstaan. Daar had je Bealie... losgebroken... in het volgende oogenblik zou hij natuurlijk op den brigadier afstormen en hem zijn identiteit toebulderen! 
Doch de reactie van den brigadier was merkwaardig. Op het moment, dat hij de zwarte gestalte, met woest rollende oogen op hem zag toevliegen, trok hij zijn sabel, riep zijn schaduw toe, hetzelfde te doen en verschanste zich in een hoek van de hall, zijn sabel zoo vlug hij kon voor zich uit zwierend. 
„Pak hem!” bulderde hij, maar hield geen oog van zijn belager af. „Morris, pak hem!” Doch Morris, welk een voorbeeldig gehoorzaam politieman hij anders ook zijn mocht, en welk een eerbied hij mocht hebben voor een bevel van zijn superieuren, bepaalde zich ertoe, zorgvuldig achter den ronddansenden Bealie mee te springen, en veel vertoon te maken met zijn sabel. 
John stond roerloos in de hall, door schrik versteend en wachtte op het onvermijdelijke. 
Doch dat kwam niet. Een nieuwe phase in den krijgsdans trad in, toen Bealie begon te roepen, dat hij Bealie was en Lois herinnerde zich plotseling met verrassende helderheid, welke straffen er stonden op vrijheidsberooving. 
En toen was het John, die redding bracht. Hij overzag de situatie plotseling en overstemde het geroep van Bealie met zijn kreet: 
„Hij is losgebroken... pak hem!” 
Meteen nam hij een tijgersprong naar voren en pakte de gestalte vast op een wijze, die een doorgewinterd rugbyspeler hem niet zou hebben verbeterd. 
Het volgende oogenblik was de smetteloze hall een ruïne. Een kluwen van vier personen, waaruit rauwe kreten opstegen, en nu en dan een lichaamsdeel stak, walste rond over de tegels, smeet tafeltjes om, wikkelde zich in kleeden en torpedeerde hier en daar een beeld. 
Op dat oogenblik schoot Lois met bliksemsnelheid naar beneden, de keldertrap af, en knipte het licht in den kelder op. Ze keek door het raampje naar binnen en zag Pete, iets minder enthousiast, maar toch zeer ijverig bezig, door den kelder rond te hollen. Lois schoot in den lach, en klopte tegen de deur. Het resultaat was, dat Pete een verwoed gehuil uitte en met de tafel ging voetballen. Lois klopte harder en Pete brulde harder. Inmiddels verliepen kostbare seconden en Lois schopte tegen de deur met den hak van haar schoen. Het lawaai van binnen werd steeds sterker, inplaats van minder en Pete holde als een razende. 
De gevoelens van Pete waren intusschen ook niet van de teederste soort. 
Net iets voor een vrouw, oordeelde hij, om zulke dingen te overdrijven, het leek wel, of hij een publieke vermakelijkheid was. Een keer een voorstelling geven, vond hij voldoende... als ze het zoo’n lollig gezicht vond, moest ze naar de bioscoop gaan... en nu waarlijk woest, vloog hij in het rond, tegen alles trappend, wat hem in den weg stond. 
Toen kwam de inspiratie over Lois. Ze knipte het licht uit en op hetzelfde moment werd alles rustig. 
„Pete!” gilde ze, en schopte tegen de deur. 
Binnen bleef alles stil. Pete wist niet, of hij een gehuil aanheffen of behoorlijk antwoorden moest. Hij besloot het zekere voor het onzekere te nemen en gaf een krijsch: 
„Ik ben Pete niet... ik ben Bealie!” 
„Je bent een uil!” zei Lois ongeduldig, „doe de deur als de bliksem open, de politie is weg!” 
Het volgende oogenblik klonk er een uitroep en de deur draaide open. 
„Waarom liet je me dan zoo rennen?” hijgde Pete, terwijl kolenstof en zweet van zijn gezicht dropen, „vond je het zoo lollig?” 
„Stil... maak dat je weg komt. Bealie is losgebroken en John heeft hem weer te pakken; hij is pikzwart en we doen net, of jij uit den kelder bent losgekomen... het is onze eenige kans... gauw!” 
Pete stond haar met wijdopen mond aan te staren... het heele verhaal, dat zoo snel voor hem was afgeraffeld, was hem zoo helder als koffiedik. Lois verspilde geen tijd met uitleggen, maar pakte hem beet en vloog met hem de trap op, naar de keuken De achterdeur stond nog wagenwijd open, en ze schoof hem erdoor. 
„Verdwijn!” zei ze. 
Pete protesteerde: „Waarheen?” 
„Komt er niks opaan!” zei Lois, „het beste is, dat je langs het achterbalcon omhoog klimt, naar boven, er staan genoeg ramen op een kier, dan kun je je wat opknappen! Maar kom in geen geval te voorschijn, voor ik je roep!” 
En daarmee schoof ze hem buiten de deur, en aarzelde toen even. Er naderde niets uit de gang. 
„Good luck!” zei ze fluisterend en wierp hem een kushand toe. Het was een getrooste en met nieuw leven bezielde Pete, die den moeizamen tocht tegen het balcon aanving. 
De situatie in de hall was rustig. Midden in de ruimte, op de tegels, in een heidensche verwarring van stoelen, gebroken snuisterijen en opgerolde kleedjes, lag iets wat eens Bealie was geweest. Zijn kleeren waren in den strijd grootendeels in lompen herschapen, het zwart op zijn gezicht, wat dat ook zijn mocht, was stevig ingewreven en het eenige, wat nog vrij proper aan hem was, was een doek, om zijn mond gebonden, die hem het spreken op zeer afdoende wijze belette. 
Dit geheel werd bekroond door den brigadier, die op de maag van het slachtoffer zat, en zijn sabel op den zwarten adamsappel gericht hield. 
„We hebben ’m juffrouw!” kondigde hij triomfantelijk aan en keek daarop dreigend naar zijn prooi. 
John stond in een hoek van de hall tegen den muur geleund, en keek haar vragend aan. Lois knikte, als peinzend, met haar hoofd. en wierp een snellen blik op hem. John loosde een zucht van verlichting. 
„Wat zullen we met hem doen, meneer?” informeerde de brigadier met zakelijke belangstelling. 
„Weer opsluiten!” zei John van ganscher harte. 
De brigadier schudde het hoofd: 
„Zou ik niet doen, meneer... vast niet... het beste is, het beste is, hem te binden en hem in een koud bad te stoppen, een flink koud bad!” 
Op dit oogenblik begon het slachtoffer geweldig te spartelen, zulks tot groote verbazing van zijn bewaker, die daar dan ook dadelijk deskundig een eind aan maakte, door zichzelf een weinig op te lichten, en weer neer te laten ploffen. Het had het effect van een stoomhamer en Bealie werd oogenblikkelijk rustig. 
„Absoluut het beste”, ging de brigadier voort, „dan zijn ze dadelijk kalm.” 
Het eenige wat John wenschte was, Bealie zonder verwijl ergens te hebben, waar menschelijke ooren hem niet meer konden beluisteren en hij voelde zeer weinig voor een bad van Bealie, zoolang er politie onder den rook van het huis was. 
„Ik weet niet!” zei hij weifelend, „ik vind, dat we hem maar eens moesten laten uitrazen!” 
Maar de brigadier bleef op zijn standpunt staan, en toen John opperde, dat het geschreeuw van den lijder op zijn zusters zenuwen werkte, keek de politieman hem verbaasd aan, en zei: 
„Als dat alles is... we laten hem zijn doek omhouden!” 
Daar had John niets op tegen en oordeelende, dat het voor Bealie een onschatbaar voordeel was, eens in frisch water te komen, pakte hij hem mee op, en de geheele stoet, op Lois na, verdween naar boven. 
Ze sleepten hem de trap op, de gang door en de badkamer binnen, waar John het bad liet volstroomen, terwijl de brigadier en zijn ondergeschikte, vreezende voor de zenuwen van John’s teere zuster, enkele extra-knoopen legden in den doek om Bealie’s mond. Hij bood een jammerlijk schouwspel, maar zijn van angst rollende oogen wekten bij de drie toeschouwers geen medelijden en toen Bealie een smeekenden blik op den ondergeschikte wierp, schudde die vastberaden het hoofd en merkte op, dat de vent zoo allemachtig woest en gemeen keek. 
Het bad was ver genoeg vol en met vereende krachten werd de tewaterlating verricht. Bealie was thans zoover, dat hij onverschillig was voor aardsch leed: zelfs al was men met zeep komen aandragen, hij zou er zich in hebben geschikt. 
„Zie je wel, hoe kalm hij is!” zei de brigadier, maakte een zonderling geluid en staarde naar het raam. 
John volgde zijn blik en zijn adem stokte. Voor het raam van de openslaande deur van de badkamer was enkele seconden een zwart, woest gezicht te zien geweest, een gezicht, dat even plotseling en spookachtig verdween, als het was verschenen. 
De brigadier haalde zijn zakdoek te voorschijn en wischte zich het voorhoofd af. Zijn ondergeschikte was verdiept geweest in de beschouwing van de gestalte in het bad, en keek onverstoorbaar. 
„W...wat w...was dat?” hijgde de brigadier. 
Met een kinderlijk-onschuldig gezicht informeerde John: 
„Wat?” 
De brigadier staarde nog steeds naar het raam, en nam zijn pet af om beter te kunnen vegen. 
„Daar... bij het raam!” stamelde hij. 
John’s gelaat was een en al verbazing: 
„Wat dan?” 
De brigadier staarde hem ontzet aan, zijn oogen wijd open en mompelde: 
„Een gezicht! Zwart...” 
John haalde de schouders op. „O, dat is niets bijzonders... als er iemand delirium tremens in de buurt is, worden anderen, die er niet immuun tegen zijn, wel eens aangestoken, speciaal als...” 
Het volgend moment was de kamer brigadierloos. Die waardige man had zich verwijderd met een snelheid, die ongelooflijk was bij zijn dikte, en zijn ondergeschikte had zijn voorbeeld gevolgd. 
John keek peinzend naar de deuropening, hoorde de voordeur beneden dichtslaan en zonk op den rand van het bad neer. 
„Bealie...”, zei hij en schudde het hoofd... „we hadden je gewaarschuwd, stil te zijn, en niet te roepen of te schreeuwen... nu zie je, wat de gevolgen zijn. En tot onzen grooten spijt zullen we ons genoodzaakt zien, je op te sluiten in den derden kelder: daar zijn geen luchtgaten, maar die is heusch groot genoeg, je stikt er de eerste dagen werkelijk niet. Het is natuurlijk een gering bezwaar, dat er ratten zijn, maar we zullen je een windbuks meegeven, dan is het tegelijk een pracht van een sport! Hei… zit stil, anders verdrink je!” 
Hij pakte den wegzakkenden Bealie onder de armen beet en sjorde hem weer overeind. Dan liep hij naar het openslaande raam van de badkamer en opende het. De warme zomerlucht stroomde naar binnen. Langs het grintpad naar den weg liepen twee gestalten met blinkende versierselen aan hun kleeding. 
Tegen den rand van het lange balcon geleund, zat een zwarte gestalte, die blijkbaar een sigaret rookte. 
„Pete!” riep John en de gestalte bewoog. 
„Pete! Kom binnen en kruip in bad... het slagveld is ons!” 
En terwijl Bealie, op een stoel vastgebonden, zat uit te druipen in de warme zomerlucht en Pete zich ontdeed van kolengruis, liederen brullend in zijn bad, vertelde John, in de kamer ernaast de wacht houdend over den druipenden Bealie, in de pauzen tusschen Pete’s krijgsgezangen, hoe Bealie hem ontsnapt was, toen hij hem in den wagen wilde stoppen, hoe een woeste ren was gevolgd en Bealie, toen hij in een moddersloot was getuimeld, en zag, dat John hem zou inhalen, het op een loopen zette naar het huis, in de hoop daar de politieagenten en de redding te kunnen bereiken. 
„Ja, jongeman!” zei John, terwijl hij Bealie met misprijzenden blik bezag, „met groote heeren is het slecht kersen eten, een brigadier van politie moet je niet, als je onder de modder zit, om zijn hals vallen, dan denken ze, dat je delirium tremens hebt!” 
„En in elk geval, dat je familie van John bent!” vulde Pete vanuit de badkuip aan, waarop John hem een spons naar zijn hoofd gooide. 

XI. Waarin een pendule wordt belaagd

Het ontbijt was den volgenden morgen laat. Het was zelfs zeer laat, maar dat is begrijpelijk, als men de belevenissen van den dag en den nacht tevoren in aanmerking neemt. En nauwelijks was Pete dien ochtend uit zijn bed gekomen, of nieuwe verwikkelingen waren aan den horizon opgedoemd. Er was op zijn deur geklopt en het verwarde hoofd van John was in de kier verschenen: 
„Zeg, heb jij er eenig idee van, wat we tegen de huishoudster moeten vertellen? Ze is op het oogenblik beneden aan het rondspoken, het is half elf en ze is natuurlijk doodnieuwsgierig, wat dat was met dien vent in den kelder!” 
Pete ging op een stoel zitten, knipperde tegen de zon, die door de opengezette ramen op zijn hoofd scheen en trok de pijpen van zijn pyjamabroek op. 
„Je bent nog niet je bed uit, of het begint weer!” klaagde hij. 
John haalde zijn schouders op en stapte naar binnen. 
„We kunnen haar geen ander verhaal vertellen, dan aan de politie; ze bazuint het natuurlijk overal rond en als de politie twee verschillende lezingen hoort, voelt ze wel, dat er iets niet in den haak is. Maar hoe kunnen we haar nu vertellen, dat jij delirium tremens hebt, en in den kelder zit? Ze weet deksels goed, dat dat niet het geval is, en dat je hier slaapt! Ze maakt elken morgen je bed op!” 
Pete hield zijn hoofd met beide handen vast, kreunde en dacht na: 
Dan hief hij plotseling het hoofd op en keek John aan: 
„Doodeenvoudig! Ze heeft mij nog nooit gezien, dus je vertelt, dat ik een nieuwe logé ben, en dat de oude last had van zijn borrels, en in den kelder is opgesloten voor een dag of twee. Dan is de politie ook tevreden, voor het geval die nieuwsgierig mocht worden, wie die derde is, die los rondloopt!” 
John dacht even na en knikte: 
„In orde... Cheerio!” 
Hij verdween weer door de deur, na een sigaret uit Pete’s koker te hebben genomen. Even later hoorde John hem twee deuren verder tegen zijn zuster praten door het sleutelgat. 
Hij stond op, wandelde het balcon op en rekte zich uit. Het begon al warm te worden en de zon stond hoog. Met één grooten pas was hij bij zijn badjas, greep zijn scheerapparaat en stapte de badkamer in. 
En nu zaten ze alle drie voor de schamele resten van een ontbijt en rookten een ochtendsigaret in de zalige wetenschap, tot dusver alle aanvallen prachtig te hebben gepareerd. 
„En”, informeerde Pete,” op welk front zal heden onze aanval plaats grijpen? Ik brand van energie!” 
Lois keek hem belangstellend aan en knipoogde tegen haar broer. 
„Hij is onverbeterlijk, hé John? We hebben hem in stoffige werkbanken gestopt, voor waanzinnige laten spelen, zich met kolenstof laten insmeren en het eenige, waar hij dadelijk den volgenden morgen naar vraagt, is een gelegenheid, om nog meer van die ervaringen op te doen!” 
Pete schudde het hoofd: 
„Als jullie denken, dat ik graag schoorsteenvegertje speel, hebben jullie het mis”, zei hij, en keek ernstig, te ernstig, dat het echt kon zijn, vond Lois, „maar we moeten de resteerende voorwerpen zoo snel mogelijk te pakken krijgen en desnoods al het andere ervoor laten staan... de situatie is op het oogenblik zoo, dat we met Bealie leelijk in onze maag zitten, en hoe eerder we dat heerschap kwijtraken, hoe beter. En we kunnen hem pas vrijlaten, als hij geen kwaad meer doen kan...” 
John knikte: 
„Je hebt gelijk, Pete, we trekken vandaag weer ten strijde... laat eens kijken, wat hebben we nog?” 
Pete raffelde het rijtje af: 
Een Louis Seize pendule, 
Een standbeeld van Venus 
Een koperen schoorsteenmantelkandelaar 
Een beeldje van Mephisto, 
en onze wekker. Ik veronderstel, dat jij dadelijk weet, in welke plaatsen die dingen thuishooren.” 
John fronste zijn voorhoofd en dacht na, 
„Ik geloof, dat het ’t beste is, dat we het dichtstbijzijnde het eerst nemen”, zei hij dan, „dat is een kilometer of zestig hier vandaan, de pendule namelijk. En vlak daarna, weer een kilometer of tien verder, kunnen we onzen Mephisto vinden. De adressen weet ik uit mijn hoofd; als je even wacht, zal ik het telefoonboek halen en de eigenaars opzoeken.” 
Hij ging naar zijn studeerkamer en kwam even later terug, bladerend in de locale gids. 
„Die lui schijnen allemaal telefoon te hebben!” merkte hij op, „hier heb ik nummer één al... Het plaatsje heet Inwell, het adres is: F. Peary, Churchstreet 38. Erbij staat vermeld: particulier. Onze man is dus blijkbaar weer een van die lieden met geld, zooals mijn vriend van de olifanten.” 
Pete trok een leelijk gezicht. 
„Kunnen we ons niet vast een half uur oefenen in roerende verhalen vertellen? Voor mij is dat hard noodig, jij hebt je sporen al verdiend met die historie!” 
John troostte hem: 
„Jouw natuurlijke aanleg brengt je een heel eind, hoor, daar kan mijn oefening toch niet tegen op!” 
Lois maakte een einde aan het interessante gesprek, door te vragen naar naam en beroep van den eigenaar van het Mephistobeeldje. 
Na even bladeren had John dat ook gevonden. 
„Frank Wills, Barley House, Wiltshire, industrieel. Wat voor industrie zou die er op na houden?” 
Pete zuchtte: 
„Na onze ervaring met al die parkieten zou het me niets verbazen, als hij een fabriek van Mephistobeeldjes had.” 
John grinnikte. „Zoo erg zal het lot wel niet tegen ons zijn. Maar ik heb al wel ontdekt, dat oom, bij het plaatsen van zijn papiertjes bij lui, die we niet kennen, ons met zorg allerlei moeilijkheden in den weg heeft gelegd! Eerst met die parkieten, waar er een heele kamer van vol stond, en die we niet konden koopen; toen dat schilderstuk van die olifanten, dat ik ook voor geen geld zou hebben gekregen, en als ik niet toevallig het idee had gehad, me voor jager op grof wild uit te geven! Ik twijfel geen seconde, of bij de vijf resteerende dingen is ook de een of andere onverwachte hindernis.” 
Lois keek hem bestraffend aan: 
„Geen zorgen voor den tijd! De vorige twee hebben we voorspoedig te pakken gekregen en deze zullen we ook wel op den kop tikken. Dus we gaan het eerst naar Inwell en daarna naar Wiltshire?” 
„Zoo is het”, zei John en stond op. „Is er voor Bealie gezorgd?” 
„Voortreffelijk”, zei Pete. „er is licht in den kelder, hij heeft te lezen, te eten, en alle mogelijke comfort!” 
„In dat geval”, zei John, „gaan we er op af zonder een minuut te verliezen.” 
Ze verloren inderdaad geen minuut. Een kwartier later, nadat ze besloten hadden, te vertrekken, zaten ze met zijn drieën in Johns grooten wagen, die inmiddels van den garagehouder was teruggekomen en reden in de richting van Inwell. Ditmaal hadden ze geen lekken band, en om precies drie uur waren ze aan de grens van het kleine dorpje, dat Inwell bleek te zijn. De straat die ze hebben moesten was gauw gevonden en ze stopten een huis of vijf voor het bewuste nummer: 38. Op die plaats was een winkel, waar vischtuig en dergelijke werden verkocht en John stapte er binnen, onder voorwendsel, een paar angels te moeten koopen en kwam vijf minuten later weer terug met angels en een massa informatie. In den wagen deelde hij hun die mede. 
„Peary”, vertelde hij, „woont in dat groote, grijze huis ginds aan den overkant, en leeft van zijn geld. Zijn eenige bezigheid is het verzamelen van allerlei antieke meubelstukken en in zijn vrijen tijd maakt hij zijn vrouw het leven zuur. Verder schijnt hij een onverbeterlijke vrek te zijn... en is voortdurend op jacht naar koopjes aan oud meubilair. Het lijkt me nergens voor noodig, dat we daar met zijn drieën binnen komen vallen. Lois, jij gaat met mij mee; dit is een werkje voor vrouwenhersens. Pete, zoek jij het een of andere hotel in deze straat op, en wacht buiten op ons.” 
En zoo werd ook inderdaad het krijgsplan vastgesteld. Pete reed met den wagen weg, en de twee anderen wandelden op no. 38 toe, en belden aan. 
Pete was intusschen, terwijl hij uitkeek naar een hotel, aan het overwegen, op welke wijze hij zich verdienstelijk kon maken in het vrije halfuur en hij besloot, als hij zijn hotel had gevonden, nadere inlichtingen over den man met het Mephisto-beeldje in te winnen. Rechts van hem zag hij plotseling een restaurant en hij parkeerde den wagen ervoor, zoo, dat Lois en John hem dadelijk zouden zien, als ze uit no. 38 kwamen. Het was een heel gezellig restaurant voor zulk een klein plaatsje als Inwell; en hij ging er met een tevreden gevoel zitten. Hoe heette toch ook weer die kerel, die in Wiltshire woonde? O, ja,... Frank Wills, en zijn adres was Barley House. Hij vroeg aan den kelner, die hem zijn bestelling bracht, het telefoongidsje van Wiltshire. Het bleek hetzelfde te zijn als dat van Inwell: de twee plaatsen behoorden tot hetzelfde telefoondistrict. In dat gidsje bladerde hij zoo lang, tot hij enkele adressen gevonden had in het centrum van het dorpje. Er waren een kleermaker, de burgemeester, een notaris en enkele winkels. Hij koos den notaris, prentte het nummer in zijn geheugen en stapte de telefooncel binnen. Hij kreeg bijna dadelijk aansluiting en een sonoor stemgeluid antwoordde: 
„Hallo, met notaris Black!” 
Pete gaf den eersten naam op, die hem in de gedachten kwam en hing een verhaal op van een zoekpartij naar een zeker iemand, die Wells heette. De notaris luisterde zonder veel belangstelling; hij antwoordde met ja en neen. 
„Ik ken het adres van die Wills niet en evenmin zijn voornaam”, ging Pete opgewekt verder, „maar als u me een korte beschrijving kunt geven van mijnheer Wills op Barley House dan zal ik u zeer dankbaar zijn en behoef ik hem niet lastig te vallen.” 
Hij kreeg zijn beschrijving, de heer Wills had blijkbaar een fabriek in blikwerk ergens in Manchester en meer geld, dan goed voor hem was. Op Pete’s vraag, of hij soms dingen verzamelde, kreeg hij ten antwoord, dat het eenige, wat de heer Wills met ware woede verzamelde, Engelsche ponden waren. Pete grinnikte, toen hij bedankte en den hoorn ophing. De heer Wills, verzamelaar van Engelsche ponden, behoorde blijkbaar niet tot de sympathieën van den notaris. 
„Dus dat was dat!” besloot hij, en keerde naar zijn tafeltje terug om op John en Lois te wachten. Zijn horloge wees aan, dat die nu al meer dan een kwartier weg waren en Pete bestelde opgewekt een tweede glas. Het tweede glas werd tot een derde glas en Pete begon zich bezorgd te maken... de transactie scheen niet bepaald vlot te verloopen! Ten slotte stond hij op en wandelde de straat in, om te kijken, waar die twee ergens bleven, maar dat leidde tot een conflict met den kelner, die meende, dat hij er vandoor wilde gaan. Pete toonde echter aan, dat zijn jas nog aan den haak hing en toen de kelner de jas had bekeken, was het zaakje in orde en mocht Pete de deur uitwandelen. Hij deed dit, alle kelners in plattelandsgemeenten naar de maan wenschend en botste tegen John en Lois, die juist binnen kwamen. 
„Hallo!” zei John... „gauw een kop koffie en een sigaret!” 
Pete bekeek hen nieuwsgierig en ontdekte nergens een pendule. 
„Hoe zit ’t met de klok?” informeerde Pete. 
John keek hem somber aan en zeeg op een stoel aan Pete’s tafeltje neer: 
„Dag klok!” zei hij, en pakte een sigaret. 
Pete offreerde er Lois een en keek haar vragend aan. 
„Hoe zit ’t in elkaar? Had hij de klok niet meer?” 
„En of!” zei Lois „maar verkoopen wou hij het ding niet... hij beweerde, dat het een uniek stuk was, dat hij voor geen geld van de wereld kwijt wou!” 
Pete keek haar verbaasd aan: 
„En ik dacht, dat ’t zoo’n ouwe vrek was!” 
Lois knikte: 
„Dat is-ie ook! Maar hij houdt blijkbaar nog meer van zijn antiek, ik heb nog nooit iemand zoo vastberaden gezien in zijn plan, iets niet te verkoopen, als die kerel!” Ze zuchtte en trok peinzend aan haar sigaret. 
„Ik kreeg niet eens de kans, het ding vast te houden”, bromde John, „hij was doodsbang, dat er wat aan zou komen.” 
„Dus nu moeten we gaan inbreken?” informeerde Pete, die weer een verzetje aan den horizon zag opduiken, „of ons trucje uithalen, dat zoo prachtig lukte bij de parkieten?” 
Lois schudde het hoofd: „Allemaal onmogelijk! De kerel vertelde ons fier, dat hij alle mogelijke alarm- en veiligheidsinstallaties aan zijn ramen en deuren had, bovendien zit er een portier bij de deur. Dat is zoowat de eenige bediende in het huis, wegens de bezuiniging. En die let op, dat er niemand in komt, die er buiten hoort, of niemand er iets uitsleept, dat er in hoort. Dus dat is dat!” Er viel een korte stilte. Pete peinsde, zooals hij zijn geheele leven nog niet had gedaan. Hij had één vaste overtuiging, dat er uit elke impasse steeds een uitweg is, al is die nog zoo vreemd. Maar zijn peinzen bleef vruchteloos tot Lois eindelijk opmerkte:  „Laten we dit maar even laten rusten... als wij de pendule niet krijgen... een ander krijgt ze ook niet, dus het ding is voorloopig veilig. John, probeer eens wat te weten te komen over dien kerel met zijn Mephisto-beeldje!” 
Pete hield hem tegen, door te zeggen, dat hij dat al wist, en deelde hun al zijn gegevens mede. John maakte zijn peukje sigaret uit en keek den kleinen kring rond: 
„Dan kunnen we beter even overleggen, wat we daaraan zullen doen, en er dan maar dadelijk op af gaan”, zei hij. „Het is al vier uur, en we moeten nog een eind rijden... kom mee!” 
Pete riep zijn kelner, keek hem wraakzuchtig aan en rekende af. Dan trokken ze naar buiten, en stapten in den wagen. De weg was niet moeilijk te vinden, en een korte informatie in het dorpje bracht hen op den landweg, die naar Will’s landhuis Barley House leidde. 
Het bleek een groot, wit huis te zijn, dat alleen stond in een slecht onderhouden park. Ze reden tot voor de poort en daar stopte Lois. 
„Pete”, zei ze, „het lijkt me beter, dat we met niet meer dan twee personen naar binnen gaan; wacht jij buiten bij den wagen?” 
Pete stemde toe met een leelijk gezicht, en Lois, die dat zag, troostte hem 
„Wees maar kalm, wie weet, wat voor werk er voor jou binnenkort aan den winkel komt!” 
En met deze overweging bleef Pete in den wagen achter, terwijl John en Lois de laan naar het huis opliepen. Hij bereidde zich voor op een lang wachten en zette zich gemakkelijk in de kussens. Vanzelf gingen zijn gedachten terug naar de klok, die Peary niet wilde verkoopen. Als Pete in de stemming was, kon hij uitstekend logisch redeneeren en dit had hem vaak uit lastige situaties geholpen. 
Jongeman! hield Pete zichzelf voor, we kunnen de klok niet kwaadschiks krijgen, dus moet het goedschiks geschieden. Wanneer zal hij nu de pendule goedschiks afgeven? Om de een of andere reden, die het strikt noodzakelijk maakt, dat de pendule het huis uitgaat. We behoeven het ding niet in bezit te krijgen, alleen maar een half uurtje in handen. 
En wat is nu een goede reden, om een klok voor een korte poos uit huis te laten gaan? De oplossing stond hem even later helder voor oogen en deed hem recht overeind in den wagen zitten. Wat zou hij doen? Wachten op Lois en John? Hij keek op zijn horloge. Het wees half vijf. Neen, als hij bleef wachten, werd het te laat, om met goed fatsoen naar Peary te kunnen gaan: hij zou een wagen hier zien te krijgen, en een briefje voor Lois en John achterlaten. 
En aldus geschiedde. Hij schreef een kort briefje, waarin hij mededeelde, dat hij plotseling weg ging, omdat hij wat had vergeten, en naderhand wel op eigen gelegenheid naar huis zou komen; hij verzocht hun, niet op hem te wachten. Daarna riep hij een jongetje op klompen, dat hem al twee minuten aan één stuk had staan beloeren, en vroeg hem, waar er in de buurt een garage te vinden was. Het jongetje keek hem eenigen tijd peinzend aan, stak dan zijn duim in zijn mond en wees met zijn anderen duim over zijn schouder naar een grijs gebouw in de verte. Pete liep er op af, en het bleek inderdaad een aftandsche garage te zijn, waar enkele nieuwe wagens stonden. 
Een oogenblik later was hij in onderhandeling met den baas en kreeg een vrij behoorlijken wagen. 
Onderweg overdacht hij nog even zijn plan, en knikte tevreden. Het had alle kans van slagen. 
Om kwart voor vijf stond hij weer voor het huis van den man met de pendule en belde aan. Het duurde eenigen tijd, voor de deur openging, en toen Pete binnenstapte, stond hij voor een gesloten, glazen binnendeur. Die deur werd geopend door een zeer zwaar gebouwd man, met een gezicht als een beroepsbokser, die hem van top tot teen opnam en vroeg, wat hij wenschte. 
„Ik wensch mijnheer Peary persoonlijk te spreken!” zei Pete. 
„Over wat voor aangelegenheid?” informeerde de man. 
„Een aangelegenheid van persoonlijken aard!” zei Pete, „hier is mijn kaartje,” 
De man drukte op een knop in den muur en even later verscheen een bediende, die hem binnenliet in een groote kamer en hem een stoel gaf. Daarna verdween hij met het kaartje in de gang. 
Pete gebruikte den tijd van wachten om de kamer door te neuzen. Hij had er geen moment aan getwijfeld, dat hij toegelaten zou worden en een gesprek met Frank Peary zou kunnen houden: op zijn kaartje stond duidelijk vermeld, aan welke couranten hij medewerkte, en voor niets hebben verzamelaars zulk een zwak als voor verslaggevers, tegen wie ze kunnen opscheppen. 
Het meubilair van de kamer was stuk voor stuk van een hooge waarde, maar het geheel was afgrijselijk. Het vertrek zag er uit, of men vier of vijf verschillende afdeelingen van een museum bij elkaar had gevoegd, en met het resultaat alle leege plekjes in de kamer had opgevuld. Het was een verwarring van sofa’s, stoelen, leunstoelen, tafels en tafeltjes, spiegels, zware kandelabers en kleeden. Kleine snuisterijen waren er niet. Uitsluitend groote en zware meubelstukken stonden in het rond. En op den schoorsteenmantel, die op zichzelf een prachtstuk was, stond een schitterende Louis Seize pendule. Zelfs Pete, die in zijn leven nooit veel interesse had gehad voor antiek, zag dadelijk, welk een kostbaar voorwerp het was en hij liep er op af. Maar vóór hij gelegenheid had, het ding nauwkeurig te bekijken, ging de deur open en Peary trad binnen. 
Pete had moeite, bij het zien van den kerel zijn hilariteit te verbergen. Hij leverde in die weelderige omgeving een hoogst zonderling schouwspel op. Hij had een broek en jas aan, die op de meeste plaatsen kaal waren en een gerafeld overhemd. Daarentegen waren zijn vingers bedekt met kostbare ringen en zijn haren waren keurig gekamd. Hij maakte den indruk, geen roode cent over te hebben voor dingen, die hun waarde niet hielden, zooals kleeren en dergelijke. 
En deze zonderlinge figuur hield, in de deuropening staande, zijn kaartje in de hand, en staarde hem aan: 
„Is u verslaggever?” 
Pete maakte een kleine buiging: 
„Inderdaad, ik had vernomen van uw schitterende collectie en ben hierheen gekomen, om daar het een en ander van te weten te komen.” 
De man bij de deur voelde zich zichtbaar gevleid, dat de roem van zijn verzameling tot de pers was doorgedrongen, wreef zich in de handen, zoodat de steenen in zijn ringen fonkelden en kwam dichterbij. 
En van dat oogenblik af stond zijn mond niet stil. De eene stortvloed van termen en namen van vorsten en tijdperken volgde op de andere, en Pete, die er maar de helft van begreep, en dat nog onvolledig, bepaalde zich tot knikken en gespannen luisteren. Vanzelf kwam het gesprek ook op de pendule op den schoorsteenmantel, en Pete, die dat moment had afgewacht, trad er op toe. Er volgde een opgewonden relaas van Peary over de pracht van deze speciale pendule, en Pete, een groote belangstelling aan den dag leggend, pakte het ding op. Voor Peary den tijd had, hem te waarschuwen, gleed de klok uit zijn vingers op den grond, precies op een dik kleedje, dat voor den haard lag. Het toeval, door Pete bestierd, wilde dat de pendule op dat kleedje viel, via zijn been en dit behoedde haar ervoor, totaal in gruizels te vallen, maar toen Pete haar opraapte, was een gedeelte van het versiersel gebroken, en het glas was stuk. Het spektakel, dat Peary maakte, was ontstellend. Hij hoedde zich ervoor, Pete den mantel uit te vegen, bedenkende dat het de pers was, waartegen hij sprak, maar hij hing groote verhalen op van de waarde van deze speciale pendule, en vertelde, dat juist dien middag nog twee personen, een dame en een heer, bij hem waren geweest, en hem elk verlangd bedrag ervoor hadden willen betalen. 
Pete, met de pendule stevig in zijn handen - hij zag het nut ervan in, haar niet ten tweeden male te laten vallen; alle overdrijving schaadt - hoorde hem onverstoorbaar, aan, en toen Peary ophield, om adem te scheppen, en hem niet bepaald vriendelijk aanzag, merkte hij doodkalm op: 
„Maak u maar niet ongerust, het komt in orde!” 
Het werd Peary nu bijna te machtig, hij zwaaide met zijn armen door de lucht en riep uit, dat het prachtstuk onherroepelijk geschonden was. 
Maar Pete hief zijn hoofd op, trok zijn wenkbrauwen omhoog, en Peary bedaarde. 
„U weet”, begon Pete, „wij lieden van de pers kennen massa’s menschen, van allerlei soort. En ik weet toevallig in Londen een kleinhandelaar in oudheden, die destijds een vermogen heeft verdiend met het onzichtbaar herstellen van kostbare voorwerpen. Dat vermogen is hij in den crisis kwijtgeraakt, maar dat doet er niet toe, hij is hard op weg, er weer een te verdienen. Het is een adres, dat alleen aan de ingewijden bekend is, en ik geef u de verzekering, dat, als ik hem deze pendule vanavond breng, ze over twee dagen, absoluut onzichtbaar hersteld, weer in uw handen terug is.” 
Hij zweeg en keek Peary vol zelfvertrouwen aan. 
Deze waardige man scheen plotseling nieuwe hoop te koesteren. Hij keek van de pendule naar Pete en van Pete weer naar de pendule en zei tenslotte: 
„Denkt u werkelijk?” 
„Absoluut!” zei Pete en keek de pendule nog eens aan, „zonder éénigen twijfel: het is een peulschilletje voor hem!” 
„Wilt u ze dan meenemen?” informeerde Peary... en weifelde. Pete begreep, waar de schoen wrong, en, alsof hij de weifeling van den ander niet had opgemerkt, zei hij: 
„Het spreekt van zelf, dat de reparatie op mijn kosten geschiedt. Het is door mijn schuld gekomen, dus...” 
Hij voltooide zijn zin niet, maar maakte een weidsch gebaar, ter aanvulling. 
Nu deze last van zijn gemoed was weggenomen, begon Peary weer met frisch enthousiasme over zijn verzameling te vertellen, maar Pete, die oordeelde, dat hebben hebben is, achtte de tijd aangebroken om te maken, dat hij wegkwam en met een plotselingen blik op zijn horloge, begon hij te praten over een verslag, dat gemaakt moest worden en zoo verder. Hij weidde zoo rad mogelijk uit over de drukke bezigheden van een verslaggever, om te beletten, dat zijn gastheer er aan dacht, te informeeren, in welk blad het interview zou verschijnen, en zijn list gelukte. In de vestibule, tijdens het openen van de deuren, bracht Pete het gesprek nog haastig op de reparaties aan de pendule, en stoof, vóór zijn gastheer goed en wel zijn zinnen weer bij elkaar had, de trappen af en zijn wagen in. Toen hij wegreed, voelde hij zich eerst geheel veilig. 
Hij triomfeerde. Hij had de pendule, dat was de hoofdzaak; en dat iedere handige reparateur er in slagen zou, het ding weer in den ouden toestand te brengen, daar twijfelde hij geen seconde aan. Wat zouden John en Lois opkijken, als ze hem met zijn pendule zagen... 
Hij reed fluitend terug naar de plek, waar hij den wagen van Lois had laten staan, met het briefje erin, maar de wagen was weg. John en zijn zuster hadden dus zijn briefje gevonden... waarschijnlijk hadden ze op de een of andere wijze hun beeldje ook al te pakken! Hij reed even verder, maar stopte dan. Hoe moest hij nu naar huis komen? Hij had in zijn briefje gezet, dat ze niet op hem moesten wachten, hij zou wel komen. Ja, maar hoe? Hij deed den wagen stoppen op een stoffigen weg, en stak zijn hoofd uit het raampje, toen er een inwoner van het dorp voorbijkwam. Hij informeerde, of er een station der spoorwegen in de buurt was, maar dat was niet het geval. Hij bedankte den man, en trok zijn hoofd terug. Hij zou dus een wagen moeten huren, om zich naar het dichtstbijzijnde station te laten brengen. 
Een oogenblik later stond hij voor den garagehouder en vroeg, waar het dichtstbijzijnde station was. Het bleek achttien kilometer verder te zijn. Een taxi bracht hem erheen, met zijn pendule. Hij vroeg den man, even te wachten, en ging het station binnen om te informeeren, wanneer de eerstvolgende trein naar huis liep. Dat bleek over veertig minuten te zijn, en Pete reed met zijn wagen het stadje weer in, om een koffer te koepen, waar zijn pendule in paste. Hij voelde er bitter weinig voor, met een klok in het bagagenet de heele reis te maken .Hij vond een koffer van de juiste grootte, stopte de pendule en de losse stukjes versiersel er weer in, en reed terug naar het station. 
Den tijd, die hij nog over had, besteedde hij op nuttige wijze met het naar binnen werken van enkele broodjes en toen deze ceremonie was afgeloopen, rolde zijn trein aan. 
Toen de sneltrein het station weer uitreed, zat in een hoekje van een rookcoupé, een sigaret in zijn mondhoek, een zeer tevreden en voldane Pete. 

XII. Waarin Pete minder tevreden en voldaan wordt

De trein van Pete arriveerde op hetzelfde uur als de trein waarmede Lois en hij den avond tevoren waren aangekomen. Hij besloot, van het station naar huis te wandelen, pakte zijn koffer op, en beende vol enthousiasme over den weg. Het was een prachtige avond, en hij liep opgewekt voort, denkend aan het gezicht van Lois, als hij aan kwam zetten met zijn vracht. 
Maar op die voldoening zou hij nog even moeten wachten, want toen hij de oprijlaan insloeg, was er in het mooie huis geen lichtje te bekennen. Als Lois of John thuis waren geweest, zouden ze in elk geval zijn opgebleven, tot hij kwam, of opbelde. Hij liep de steenen treden van de trap op, en trok aan de huisbel. De bel ging galmend over in de stille hall, maar geen geluid van binnen weerklonk, alles bleef stil en duister. Pete zette zijn koffer neer, liep de trap weer af en staarde naar den hooge grijzen gevel van het gebouw. Hij had geen huissleutel, dus hij zou moeten wachten tot Lois en John terug kwamen of ergens inklimmen. Hij besloot tot het laatste. Als de anderen niet gauw opdaagden omdat ze mogelijk iets aan den wagen hadden, dan zou hij den nacht in een of andere schuur moeten doorbrengen, en al had Pete groote sympathieën voor het buitenleven, hij prefereerde een bed boven een leger van turfmolm en mieren. 
Hij plantte zijn koffer in een hoek van de steenen trap, en trok den riem om zijn middel wat vaster aan. Dan liep hij een meter of twintig van het huis af, zoodat hij den geheelen gevel goed kon zien, en ving zijn rondgang aan. Het was een huis met vele uitstekende balkons en friezen, massa’s ramen en raampjes, maar geen van al die ramen scheen op dat uur open te staan. 
Pete herinnerde zich den vorigen nacht, toen hij tegen het achterbalcon was opgeklommen, om de badkamer in te gaan, waar hij bijna in de armen der gewapende macht was geloopen, en besloot, daar zijn geluk te gaan beproeven. Lois had toen gezegd, dat er aan den achterkant altijd wel een of twee openslaande deuren op een kier stonden. Voor hij aan den achterkant van het gebouw was aangeland, moest hij een soort van nachtelijke cross country houden over bloemperken, die onverwachts opdoken, eenmaal viel hij met een plof op den grond, omdat hij een hoop aarde voor een schaduw aanzag, en de kroon werd op het werk gezet, toen een boschje waar hij doorheen brak, een put verborgen bleek te houden, waarin zijn eene been verdween. 
Met dat al was zijn humeur tot een ongehoord laag peil gedaald en de gevoelens, waarmee hij aan Bealie dacht, die nu zalig op zijn bed rustte in een comfortabelen kelder, waren niet van de vriendelijkste soort. En toen ving hij zijn beklimming aan. Voor iemand als Pete, die over een behoorlijke handigheid en een uitmuntend stel spieren beschikte, was het klimmen op zich een kleinigheid. Maar toen hij op het balcon van de eerste verdieping was aangeland, en het in de lengte overliep, was er geen een van al die ramen open. Grommend liep hij terug, zijn natte schoenen zuigend bij elken stap, zijn handen vol aarde, en rukte achtereenvolgens aan alle deuren en ramen, die hij tegen kwam. Ze waren alle potdicht. Dus deed hij het eenige, wat hem te doen overbleef en klom een hooger. Het balcon op de derde verdieping liep om het geheele huis heen en werd beschermd door den ver overstekenden dakrand. 
Achter stond niets open, aan den zijkant ook niets, en toen hij den voorkant had onderzocht, een nagel had ingescheurd aan den rand van een openslaand raam, en in wanhoop aan den tweeden zijkant begon, toen kon hij zijn oogen bijna niet gelooven; het scheelde een haartje of hij had een ruit doorgestooten van een glazen deur, waarvan de gordijnen over het balcon woeien. 
Pete had eerst een tel of tien noodig, om tot de overtuiging te komen, dat het geen verbeelding was, maar werkelijkheid, en toen dook hij met onwaardige haast naar binnen. Het bleek de deur van de bovenste badkamer te zijn, die op een kier was blijven staan, en door den wind verder open was gewaaid. Door het breede balcon was van beneden af niet te zien geweest, dat er daar gelegenheid was om naar binnen te komen. 
Toen Pete eenmaal binnen was, kwam zijn stemming al gauw weer op peil. Het vooruitzicht Bealie in den kelder te gaan opzoeken, en hem onderhoudend toe te spreken, kikkerde hem merkbaar op. En vóór hij de breede trappen geheel was afgedaald, floot hij een lustig lied. Hij knipte het licht in de hall aan, om Lois en John, als ze eventueel thuiskwamen, ervan op de hoogte te stellen, dat hij er al was, en daalde naar den kelder af. John had den sleutel aan den knop van de deur gehangen, om voor alle eventualiteiten gedekt te zijn en Pete was hem er dankbaar voor. Hij opende de deur, schreed den eersten kelder door, knipte het licht in den tweeden aan, daalde weer een rij treden af, en stond voor de deur waarachter Bealie verborgen was. De sleutel stak in het slot, het was een zware ijzeren deur. Met een knarsend geluid draaide ze op haar hengsels en Pete keek naar binnen. Twee electrische lampen brandden nog binnen en midden in den grooten kelder, waarvan de verste hoeken geheel in het duister lagen lag Bealie vredig op zijn veldbed, zooals altijd met zijn mond open, een boek opengeslagen op zijn maag. 
„Zoo” , mompelde Pete, „hij is bijna door onze bibliotheek heen!” 
Op dat moment bewoog Bealie onrustig, draaide zijn hoofd heen en weer en opende knipperend zijn oogen tegen het felle electrische licht. Hij zag Pete staan, en richtte zich, als een uil zijn oogen dichtknijpend op. 
„Goeden nacht! vriend Bealie!” wuifde Pete hem toe en stapte over den drempel, de trap af. 
En op dat moment klonk er een stem achter hem, die zei: 
„Handen omhoog, vriendje!” 
Pete’s herinnering vloog terug naar de episode in het verleden, toen hij in de hall, boven, eenzelfden zin had hooren zeggen door een meisjesstem, en een pijnlijke ervaring had opgedaan. Toen hij dus op hetzelfde oogenblik iets in zijn lendenen voelde, aarzelde hij niet, doch stak prompt zijn tien vingers naar het cementen plafond. Hij was vol onuitsprekelijke verbazing, Wie, in vredesnaam, kon hier in den kelder zijn en hem een revolver in zijn rug duwen? 
De stem, vergezeld van een sterkeren druk in zijn rug, beval hem, de trap af te loopen, wat Pete deed zonder zich te bedenken. 
„Blijf zoo staan! Verroer je niet, mannetje!” 
De stem was voor Pete totaal onbekend. Het was een stem met onmiskenbaar plattelands-accent, en hij pijnigde tevergeefs zijn hersens, om iemand te vinden, aan wie zij kon toebehooren. Maar onder het peinzen door hield hij, zooals hem bevolen was, zich stil, en toen viel zijn blik op Bealie. Bealie’s gelaat was een soort van spiegel, zijn blik was gevestigd op iets achter Pete en dat iets scheen hem groote vreugde te verschaffen. Zijn oogen werden grooter en een innige opgetogenheid kwam over zijn trekken, wat hem, volgens Pete, het voorkomen gaf van een konijn, dat teveel tot zich heeft genomen. 
Pete bleef naar Bealie’s gezicht staren, met weerzin, maar ook met volharding, omdat het het eenige was, waardoor hij iets te weten kon komen van den man achter hem. 
En toen sprong Bealie van zijn veldbed op en schoot naar de deur, roepend: 
„Brigadier... brigadier... help me, ze hebben me hier opgesloten, ze houden me gevangen.” 
Het volgende moment bezorgde hem een groote verrassing. Toen hij aan den voet van de trap was, waar bovenaan de brigadier stond, een enorm dienstpistool in de vuist, werd het pistool op hem gericht, en een stem bulderde: 
„Terug!” 
Bealie stond plotseling stil, alsof iemand hem een por in zijn maag had gegeven. Pete was zich ondertusschen bij wijze van proef, aan het omdraaien gegaan en toen dat zonder ongelukken verliep, keerde hij zich, alhoewel zeer langzaam, geheel om, Boven aan de trap, zijn revolver gericht op een punt midden tusschen Bealie en hem in, stond de brigadier, die hij den nacht tevoren vluchtig door het badkamerraam had aanschouwd. Zijn gedachten stonden even stil van schrik en het oogenblik daarna werkten ze met koortsachtige snelheid. Hij zag met volkomen helderheid in, dat het een onmogelijkheid was om Bealie nog langer voor een man met delirium tremens te laten doorgaan. Elk oogenblik kon hij gaan beginnen, op volkomen kalme wijze zijn identiteit aan te toonen en zoodra de brigadier eenmaal begreep, dat de kerel, die in den kelder zat, in het geheel geen Australische neef was, maar een eerzaam ingezetene, was het spelletje uit. En op hetzelfde oogenblik, dat deze laatste gedachte hem door het hoofd schoot, hief Bealie een klagend gejammer aan, en strekte zijn banden ten hemel: 
„Brigadier, brigadier... brigadier Applegate, ken je me niet meer?” 
De brigadier zag er uit of hij geen woord meer kon uitbrengen. Hij spalkte zijn oogen wijd open en staarde Bealie aan, of hij een geest zag. 
„Hoe... hoe weet jij, hoe ik heet?” stamelde hij. 
Bealie danste opgewonden heen en weer, en liep op den brigadier af, maar die kwam plotseling bij zinnen en richtte den loop van zijn revolver weer op hem. Pete vloekte inwendig, en liet zijn spieren weer verslappen. Hij had één moment de kans schoon gezien, den brigadier te overmeesteren. 
„Hoe weet jij, voor den drommel, hoe ik heet?” herhaalde de brigadier, en keek hem onderzoekend aan. 
„Ik ben Bealie!” klaagde de waardige man, „Bealie, van het inlichtingenbureau!” 
„Allemachtig!” zei de brigadier, „allemachtig! Hoe kom je hier verzeild, heb je te veel gedronken, je was altijd zoo’n matig man... ik herinner me...” 
Bealie uitte een schreeuw van ongeduld: 
„Ik heb niet te veel gedronken, ik ben net zoo normaal als jij!” 
Hier achtte de brigadier het noodzakelijk, een korte rectificatie aan te brengen in den vorm van: 
„Nou, nou...” 
Doch Bealie voer onversaagd voort: 
„Ik werd hun te lastig, en toen hebben ze me gewoon beetgepakt en in dezen kelder gestopt; ze houden me hier gevangen!” 
De brigadier staarde nog steeds naar hem. Het onbegrijpelijk probleem van Bealie’s verrijzenis uit den kelder scheen hem zeer te boeien. 
„Wie hebben jou in den kelder van meneer Crofts gestopt?” wilde hij weten, „meneer Crofts, tenminste, zijn zuster, zei dat er een man in zat, die aan delirium tremens leed!” 
Bealie maakte binnensmonds enkele opmerkingen, en Pete was er inwendig van overtuigd, dat ze betrekking hadden op den intelligentiegraad van brigadiers van politie. 
„Begrijp je het dan niet!” zuchtte hij. „Crofts en zijn zuster hebben me hier opgesloten... met hem daar!” en met zijn duim wees hij op Pete, die midden in den kelder het heele relaas belangstellend volgde. 
„Met hem!” zei de brigadier, scheen zich te herinneren, dat er nog een tweede in den kelder was, en wuifde met zijn pistool heen en weer tusschen Bealie en den ander: 
„Wie is hij dan? Hij heeft hier ingebroken! Ik zag hem tegen het huis opklimmen, en een raam binnengaan.” 
„Brigadier!” zei Pete, en toen die man met een ruk van zijn hoofd te kennen gaf, dat hij voor verdere confidenties een open oor had, haalde hij diep adem en begon: 
„Brigadier, ik heb steeds een groote bewondering gehad voor het snelle bevattingsvermogen en het scherpe oordeel der politie. Ik woon hier, logeer hier... ik kwam vannacht hieraan, en er was niemand thuis, dus moest ik op de een of andere manier zien binnen te komen, en ik ben erin geklommen. Als meneer Crofts dadelijk thuiskomt, kan hij het getuigen.” 
De brigadier keek hem peinzend aan alsof hij het niet geheel met zichzelf eens was, maar Pete kreeg plotseling bijstand uit een hoek, waaruit hij dien heelemaal niet verwachtte. 
„Zoo is het brigadier!” zei Bealie. „Hij logeert hier en er is op het oogenblik niemand thuis!” 
De brigadier knikte en keek Pete belangstellend van boven tot onder aan. 
„Ik was hier vannacht een beetje in de buurt gebleven!” zei hij, „want toen ik wist, wat voor een gevaarlijke gek hier in huis was, vond ik het geraden een beetje uit te kijken, en op een gegeven moment zag ik iemand tegen den muur klauteren, en ik er achter aan. Dus dat is in orde!” voegde hij er aan toe, en wreef met zijn vrije hand onder zijn uniformpet. 
„Maar wie heeft dan zoo in den kelder zitten rondspoken, als jij het niet was!” zei hij toen, perplex, en keek van den een naar den ander. 
Bealie grinnikte op boosaardige wijze en wees op Pete: 
„Hij! Ze hadden het heele zaakje prachtig in mekaar gezet en toen de politie kwam, speelde hij in den kelder voor je, terwijl ze mij weg wilden brengen! Maar ik brak los, rolde in een moddersloot, en toen ik losbrak, en de hall inrende, zag je mij voor een idioot aan!” 
„Ja!” zei de brigadier, met een gezicht, of dat bezwaarlijk anders kon. 
Bealie uitte een klaaglijk geluid: 
„Ja, en ik riep nog wel: Ik ben Bealie!” 
De brigadier maakte een brommend geluid: 
„Dacht je, dat ik op die rare geluiden van jou lette, toen je pikzwart, met je armen zwaaiend op me af kwam rennen? Natuurlijk dacht ik, dat jij de vent uit den kelder was. Maar waarom hebben ze je opgesloten?” 
„Vraag dat maar aan hem!” zet Bealie listig en ging voort: „Ik dien tegen hem een aanklacht in wegens vrijheidsberooving. Hij, meneer Crofts en zijn zuster hebben me drie dagen lang tegen mijn wil opgesloten gehouden in den kelder. Ik dien een aanklacht in. Neem hem gevangen!” 
De brigadier zag er uit, of hij voor het grootste dilema van zijn leven stond. Hij herhaalde: 
„Meneer Crofts en zijn zuster!” 
Daarop keek hij twijfelend naar Bealie, dan weer naar Pete. Het was duidelijk, dat hij Pete best in staat achtte tot zuIk een wandaad als het opsluiten van vrije burgers... maar John en zijn zuster... Daarbij kwam, dat ook Bealie voor de politie steeds een probleem was geweest, zijn weg leidde nog al eens langs duistere paden, en Pete, die zooiets wel vermoedde, ging plotseling tot het offensief over: 
„Brigadier... tenzij deze man zijn aanklacht intrekt, dien ik er een tegen hem in wegens diefstal van een auto, mijn auto, drie dagen geleden, en diefstal van een belángrijk document uit dit huis! Ik eisch onmiddellijke inhechtenisneming!” 
Het lot scheen den armen brigadier dien avond niet gunstig te zijn, tenminste, hij had het uiterlijk van iemand, die boven zijn krachten wordt beproefd. 
„Wat is dat nou allemaal?” zei hij, en keek verwijtend, „wat is dat nou toch allemaal?” 
Pete maakte gebruik van zijn verwarring, door het eenmaal behaalde voordeel nog verder uit te buiten: 
„Brigadier!” zei bij streng, „Bealie hier maakt het mijnheer Crofts en zijn zuster sedert eenige maanden zeer lastig. Hoe dat in elkaar zit, kunt u beter aan mijnheer Crofts zelf vragen! Ik ben een vriend van mijnheer Crofts, en kwam enkele dagen geleden hier, om bij hem te logeeren. Den eersten avond al heeft dit individu mijn auto gestolen, die buiten mijn landhuisje stond, en in denzelfden nacht drong hij dit huis binnen, en stal er een papier, dat voor ons drieën zeer gewichtig was en verdween er mee. Ik geef toe, dat het niet heelemaal in orde was, dat we Bealie opsloten, maar als hij er op staat, er herrie over te maken, draait hij, evengoed als ik, de gevangenis in, en veel langer, dus daar...” en Pete uitte die woorden met nadruk en heel langzaam, „bereikt bij totaal niets mee, want we hebben een grooten voorsprong op hem in dat geval, hij begrijpt wel, wat ik bedoel!” 
Aan Bealie’s gezicht was duidelijk te zien, dat hij het inderdaad begreep. Hij had trouwens wel een zeer groote sukkel moeten zijn, om het niet te begrijpen! Als beide partijen hun aanklacht doorzetten en van beide zijden werd even hard opgetreden, wat zeer twijfelachtig was, daar John blijkbaar een groot aanzien genoot bij de locale politie, om van zijn zuster niet eens te spreken, dan zou de straf van Bealie voor die twee feiten veel zwaarder zijn dan die van een van hen, àls er hun straf werd opgelegd. Als Bealie dan nog zat te brommen, waren Pete en de twee anderen op hun doode gemak weer bezig, hun voorwerpen op te snorren. 
„Als hij ervan afziet, een aanklacht in te dienen”, zei Pete, „dan zal ik er van afzien, een aanklacht tegen hem in te dienen, en hij kan natuurlijk weggaan!” 
Hij ving een plotselingen glans in de oogen van Bealie op, en bemerkte, dat hij zich dan op één punt blootgaf: 
„Dat is te zeggen, wanneer hij er in toestemt, een verklaring te teekenen, waarbij de brigadier getuige is, dat hij in de toekomst ook geen aanklacht zal indienen, anders speelt hij ons morgen die poets, en is gevlogen, voor we de onze kunnen indienen!” 
Bealie mompelde een woord tusschen zijn tanden, en Pete lachte zachtjes. De brigadier keek van den een naar den ander, en bepaalde zich ertoe, niets te zeggen. 
„Nou, Bealie!” zei Pete, „wat zeg je ervan? Als je dat papiertje teekent dan kun je weggaan en streken uithalen zooveel je wilt, als ik je maar niet in de buurt vind!” 
Bealie schoot omhoog: 
„Brigadier! Hoor je dat? Hij dreigt!” 
De brigadier oordeelde dit terrein, waarop hij thuis was, en haalde met een superieur air de schouders op. 
„Klets niet!” zei hij, „als je op particulier terrein komt, kan hij je er af schoppen, als hij trek heeft!” 
Het was het einde van de scène en Bealie was niet zulk een ezel, dat hij dat niet inzag. De sympathieën van den brigadier hadden zich snel aan de zijde van Lois en John geschaard, en het was zelfs te bespeuren, dat zijn weerzin tegen Pete zoetjesaan begon te verdwijnen. 
„Nou!” zei Pete, „hoe is ’t, wil je weg, of ga je liever den bak in? Denk er wel aan, als je vrij blijft, dan heb je eens kans, om den strijd te winnen, al is het een heel kleine; als je eenmaal in de doos zit, is absoluut alle kans voor je verkeken. Nou?” 
Bealie stemde toe. Weliswaar met een zucht, maar hij stemde toe. 
Pete grinnikte, hij had van twee kwaden het beste gekozen, geen seconde was hij van plan geweest, zichzelf en Lois in de doos te laten stoppen, al had hij den brigadier bij Bealie moeten opsluiten, en het land uit moeten vluchten. 
„Laten we dan naar boven gaan”, zei hij, „daar is nog wel een whisky te vinden, wat jij, brigadier? Let op Bealie, hij heeft trek, er tusschen uit te knijpen, dan hoeft hij dat papier niet te teekenen!” 
Het noemen van het woord: „whisky” alleen was voldoende, om den brigadier in vuur te zetten; hij pakte Bealie bij den arm, en voegde hem toe: 
„Geen grapjes, vriendje!” 
Bealie kreunde; het kwam hem voor, dat hij door alle personen, die hem in de laatste drie veelbewogen dagen beet hadden gepakt, had hooren zinspelen op het niet uithalen van grapjes, en de greep, die elk van die zinspelingen vergezelde, was niet bepaald zachtzinnig. 
Het was een zeer tamme en volgzame Bealie, die aan de hand van den brigadier de trappen der kelders beklom en naar de keuken marcheerde, terwijl Pete achter hen de lichten uitdraaide. Pete had de overtuiging, de situatie zoo te hebben behandeld, dat hij gered had, wat er te redden viel. Het eenige, waar hij zich nu ongerust over maakte, was, of Lois en John spoedig thuis zouden komen. Hij had geen vage notie, wat er gebeurd kon zijn. Hadden ze hun beeldje van Mephisto, of hadden ze het niet? Was hun iets overkomen met den wagen, of waren ze om de een of andere reden in een hotel blijven overnachten? 
Terwijl hij den brigadier en Bealie naar boven volgde, overwoog hij middelen, om zoo spoedig mogelijk met John en Lois in contact te komen, maar toen ze eindelijk in de hall waren aangeland, was hij nog steeds even ver. 
De brigadier bleef in het midden van de hall staan en keek hem vol verwachting aan. Pete herinnerde zich zijn belofte en spoedde zich naar achter, om de whisky op te snorren. Hij snorde met ijver, want zelf zou hij best een slok kunnen gebruiken. Na ampele overweging besloot hij Bealie ook een glas te geven, hoewel hij zijn hoofd schudde bij dat besluit. 
Pete, kerel, het is verknoeien van verduiveld goede whisky! hield hij zich zelf voor, maar nam toch drie glazen mee. Het zoeken van schrijfpapier was een lastig werkje, maar ten laatste vond hij het toch en zette alles op een tafeltje in de hall. 
„Schrijf, Bealie, schrijf!” zei hij, „ik zal wel dicteeren. „En terwijl hij drie glazen vulde met whisky en sodawater, dicteerde hij: 
„Hierbij verklaar ik... en schrijf er je voornamen voor... juist... Godefridus, Albertus, Bertram Bealie, dat ik geenerlei aanklacht wegens vrijheidsberooving zal indienen tegen John Crofts, Lois Crofts of Pete Brent, vanaf heden, den... prachtig, ik zie, dat je den datum hebt bijgehouden, zeker met je bloed op den muur geschreven… is dat voldoende, brigadier?” 
„Als hij den plaatsnaam er ook nog bijzet, bij den datum bedoel ik, dan geloof ik, dat het klopt, trouwens, ik weet er nu alles van, en dat scheelt ook!” 
Pete twijfelde er niet aan, en nam zich voor, in elk geval goede vriendjes te blijven met den brigadier. 
„Nog een whisky?” informeerde hij. 
De brigadier knikte, en Pete schonk opnieuw in. Daarop schoof Bealie het geteekende papier over de tafel, en de brigadier zette er als getuige zijn handteekening onder. Pete vouwde het velletje op en stak het in zijn zak. 
„Dat heb je netjes gedaan, kameraad Bealie!” merkte hij op, en schonk zijn glas nog eens vol, „ik hoop, dat je er aan gedacht hebt, dat ik je nu ten allen tijde bij je kraag kan pakken, en voor eeuwig in den kelder houden, zonder dat je er naderhand wat aan kunt doen... de wetten van het land zijn nu eenmaal zoo...!” 
Hij bekeek met een grijns het ontstelde gelaat van Bealie, die nu eerst inzag, welk een wapen hij zijn tegenstander in handen had gegeven, maar toen troostte hij hem met een gevuld glas: 
„Maak je niet ongerust, hoor... ik zal het niet doen, maar kom niet in mijn buurt. En als je dat glas leeg hebt, maak dan dat je wegkomt!” 
Bealie verloor geen tijd. Hij bekeek even den zolder door den bodem van zijn glas, zette het weer op tafel, zei haastig „goeden morgen” en verdween door de deur, vóór Pete die voor hem had kunnen openen. 
„Hij geeft me niet eens gelegenheid, mijn plichten als gastheer te vervullen!” klaagde Pete, terwijl hij hem uit de deuropening nazag, „kijk hem eens loopen!” 
Bealie liep inderdaad hard. Hij rende de oprijlaan af, of hij er geld mee kon verdienen en scheen de drie verloren dagen te willen inhalen. 
„Ik denk, dat ik dat heerschap een beetje in de gaten zal houden!” merkte de brigadier op. „Is dat van u, mijnheer?” 
„Wat?” zei Pete, en bukte zich naar buiten, naar de plek, waar de brigadier wees. Een oogenblik later schold hij zich uit voor een ezel. Want op de treden van de trap stond een koffer, de koffer, die de pendule met het kostbare briefje bevatte. 
„Ja, dat is mijn koffer!” zei hij, en graaide naar het ding, „ik zou hem haast vergeten! Goeden nacht, brigadier!” 
„Morgen, meneer!” zei de brigadier en tikte aan zijn pet. 
Peinzend zag Pete hem een oogenblik na, keerde zich dan snel om, en ging het huis binnen. De groote strijd was nu begonnen, het laatste, groote gevecht. Bealie had de lijst in handen gehad, hij had den tijd gemist om haar rustig te lezen, daar was Pete zeker van; in geen geval had hij er afschrift van kunnen maken, daar was hij even goed zeker van. Maar hij had er hoogstwaarschijnlijk een blik op geworpen, en wat had hij ervan onthouden? 
De kans was gering, dat hij zich juist een van de vier laatste, nog niet gevonden voorwerpen herinnerde, maar met kansen mochten ze geen rekening houden, het kwam aan op zekerheid. Als Bealie een voorwerp, met adres nog wist, en het was er een van de vier, en hij slaagde er in, dat op den kop te tikken, dan was het onherroepelijk te laat. Hij zou dan wel dadelijk maken, dat hij met het voorwerp zulk een eind wegkwam, dat hij niet meer te achterhalen was. Dus alles kwam er op aan, om eerstens te zorgen, dat hij geen enkel van de papiertjes, die ze al hadden, in handen kreeg, en ten tweede, zoo snel mogelijk hun laatste vier voorwerpen, machtig te worden. Wie weet, misschien hadden ze hun beeldje nu al te pakken, dan waren er drie over! En met deze overweging sloot Pete de voordeur, schoof er den grooten grendel op, en liep de studeerkamer in. 
John had den sleutel van de brandkast in een boek van de bibliotheek verstopt; het was een handige platte sleutel en Pete haalde hem na even zoeken tusschen de bladen van het boek uit. De deur van de kast draaide op haar hengsels, en voor de tweede maal in die drie dagen zette Pete den heelen inhoud bovenop de safe neer. Het was voor hem even een probleem, of hij de beeldjes in hun geheel zou verbergen, of ze stukslaan, en alleen de papiertjes wegstoppen. En toen schoot hem een prachtig denkbeeld door het hoofd en hij bracht het tegelijk ten uitvoer. Met een presse-papier sloeg hij de beeldjes stuk en haalde er de papiertjes uit, die hij één voor één zorgvuldig in zijn portefeuille stopte. De scherven verzamelde hij op een paar uitgespreide kranten. Daarna ging hij over tot de koperen voorwerpen, en daar had hij meer last mee. De smeedijzeren kandelaar en den aschbak moest hij doorzagen met een ijzerzaag, voor hij er in slaagde, den inhoud te pakken te krijgen. Met de papegaai en den hoed was het gemakkelijk. De pendule haalde hij uit den koffer en doorzocht het inwendige. Het was een prachtig uurwerk en hij wilde er zoo mogelijk niets aan beschadigen. Aanvankelijk vond hij niets en hij begon te vreezen, dat er een vergissing was begaan en een andere pendule was bedoeld. Hij zette de klok op de schrijftafel en bezag haar peinzend. Het was niet mogelijk dat het papiertje in een van de veertrommels was verborgen; daar zou het na enkele malen opwinden tot prop zijn vermalen... en toen viel zijn blik op de gong. Met zijn zakmes schroefde hij die eraf, en inderdaad bleek het ding, dat hij zocht, aan den binnenkant van de gong te zijn vastgeplakt. 
De losse woorden, die Lois had opgeborgen, en die uit de parkiet en het schilderstuk van de olifanten waren gekomen, vond hij ook in een stalen vakje van de safe, en voegde ze bij de rest. Toen hij zijn papiertjes natelde, waren het er, zooals ’t ook moest zijn, een en dertig. Die een en dertig borg hij weer in zijn portefeuille, waar ze een prettige dikte veroorzaakten. Dan haalde hij een emmer uit de bijkeuken, en verzamelde daarin alle scherven, die er in konden. Hij moest driemaal loopen, voor hij de heele zaak met kranten en al, had opgeruimd. En toen ging hij op jacht naar beeldjes, aschbakken, en zoomeer. Het duurde een aardig tijdje, voor hij een stuk of vijfentwintig van die kleine prullen had gevonden; Lois en John hielden niet erg van snuisterijen, maar hij speelde het toch klaar. De heele collectie borg hij in de brandkast, de pendule incluis, en sloot het ding af. De sleutel stopte hij weer in „Peter Pan” en keek voldaan de studeerkamer rond. 
Als Bealie het nu in zijn hoofd haalde, in te breken, als er niemand thuis was, een mogelijkheid, die Pete zeer klein toescheen, dan zou hij leelijk de kous op den kop krijgen! Pete kon een grijns niet onderdrukken, als hij bedacht, wat een goeie mop het zijn zou, als Bealie die safe opende, en enkele van de voorwerpen er in meenam! 
Terwijl hij nog in de studeerkamer stond, en dat bedacht, klonk een vaag geronk van buiten, en Pete herkende het onmiddellijk. Het was het geluid van John’s wagen. Hij keek op zijn horloge met een zucht van verlichting. De wijzers stonden op drie uur. Het scheen wel, alsof een onafwendbaar noodlot hen er steeds toe noopte, er nachtwerk van te maken. 
Hij ging naar de voordeur, schoof den grendel eraf, en vond de deur open. Aan het einde van de oprijlaan schenen twee koplampen. En afstekend tegen het licht van die twee lampen zag Pete een gestalte, die op hem toekwam en met een hand wuifde. Het was onmiskenbaar de silhouet van Lois. 
Het licht van de koplampen verdween plotseling, en een portier sloeg dicht. John stapte blijkbaar uit den wagen en Pete hoorde de twee stemmen even spreken. Hij liep de treden van de trap af, en ging hun tegemoet. Halverwege de laan ontmoette hij hen en zag, dat John een pakje onder den arm droeg. 
„Hallo!” zei Pete opgewekt, „jullie komen wel ontzettend laat!” 
John lachte: 
„Welnee, we zijn ontzettend vroeg, het is juist ochtend!” 
Pete keek onderzoekend naar de lucht, en constateerde, dat het inderdaad zoo was. 
Lois pakte zijn arm: 
„Pete, ga mee, ik sterf van trek in iets te drinken en een sigaret.” 
Pete verloor plotseling al zijn interesse voor John, en spoedde zich naar het huis. Om de een of andere reden gaf dat duistere handje met zijn smalle vingers op zijn arm hem een gevoel, of op het oogenblik niets ter wereld belangrijker was dan de vraag, hoe hij dit wezentje naast hem, zoo tenger en fijn, en dat toch met de grootste kalmte een revolver onder iemands neus hield kon helpen aan iets te drinken, en een sigaret. 
Hij verschafte een en ander met den meesten spoed en stelde geen vragen voor ze met hun drieën om een tafeltje in de studeerkamer waren gezeten. Toen stak Pete van wal, en verhaalde de gebeurtenissen van den nacht. Noch John, noch Lois viel hem in de rede, en toen hij klaar was en een teug van zijn whisky nam, heerschte er even een diepe stilte. 
„In orde!” zei John toen, „het was absoluut het beste, wat je doen kon, Pete, bovendien was het een allemachtig handige zet van je, hem dat stuk te laten onderteekenen: ik zou er zelf niet aan hebben gedacht!” 
Lois knikte en keek Pete goedkeurend aan: 
„Uitstekend! De politie kan ons nu niets meer doen, Bealie zijn we wel kwijt, maar we hoeven nu nog maar drie voorwerpen op te snorren, want we hebben het Mephisto-beeldje! John, pak het eens uit, ik heb het ding niet eens bekeken.” 
John stond op, en nam het pakje, dat hij in zijn hand had gehouden, van de schrijftafel. Hij wikkelde het papier er af, en het bleek een van die beeldjes van Mephisto te bevatten, zooals er zooveel in omloop zijn. Een heel gewoon ding, er was niets bijzonders aan, voor iemand, die van niets wist. 
Maar toen Pete het onderste boven hield, en het van onderen bekeek, was er hetzelfde fijne, met bruine was gevulde sneetje te zien, dat bij het olifantje was aangetoond, dat er een gaatje was geboord. Met zijn zakmes trok hij een kras langs de cirkelvormige snede en wipte na eenig gepeuter, het houten cylindertje eruit. Toen hij in het gaatje keek, zag hij het opgerolde papiertje zitten. Maar hij speelde het niet klaar, het door het gaatje er uit te krijgen. Daarop nam hij het beeldje in zijn twee handen, en brak het zonder moeite doormidden. Het boorgat was vrij diep geweest en toen hij de twee helften van het beeldje bekeek, zat het papiertje aan den rand van de breuk in het gat. Een oogenblik later hield hij het in zijn band en wierp er een vluchtigen blik op. Het was in orde, er stond de handteekening van Panniford onder, het gewone nummer en het woordje. Hij trok zijn portefeuille uit zijn zak en stopte het vodje bij de rest. 
„Weet jij een goede, veilige plaats voor deze papiertjes?” vroeg hij dan aan John. Deze trok peinzend aan zijn sigaret en keek naar zijn zuster: 
„Heb jij eenig idee?” informeerde hij. 
Lois trok haar hooge voorhoofd in rimpels, en staarde naar de blauwe wolkjes van haar sigaret. 
„Ja zeker!” zei ze dan, „in den derden kelder, onder een lossen vloertegel in een kistje; we kunnen alle drie de deuren op slot doen, en de sleutels verbergen, elk op een afzonderlijke plaats. Als er dan iemand hier inbreekt, laat hij dan maar eens, als hij in de gaten heeft, dat de safe leeg is, door die drie deuren heen komen!” 
„Absoluut het beste!” zei hij, „daar komen ze in geen drie dagen doorheen. Pete ga je mee, dan zullen we ze dadelijk opbergen.” 
Pete stond op telde voor alle zekerheid nog eens zijn papiertjes na, terwijl John wat gereedschap ging halen, en floot een deuntje. 
Toen voelde hij een hand op zijn arm, en keek verrast op. Lois stond naast hem, en zag hem aan. 
„Hallo!” zei Pete, en gleed van de schrijftafel af, „wat is er?” 
Lois liet haar hand rustig op zijn mouw liggen en boog zich naar hem over. 
„Zul je voorzichtig zijn, Pete, in de jacht, die er nu gaat komen?” 
Pete stak een hand in zijn zak, haalde die er weer uit en keek haar verward aan. Tot dusver had nooit iemand hem gevraagd, of hij voorzichtig wilde zijn. Vrouwen waren toch zonderlinge wezens, bedacht hij; ze mengen zich in de zotste avonturen, loopen met revolvers rond, en als er een beetje mannenwerk aan den horizon opduikt, vragen ze je, of je voorzichtig wilt zijn. Overigens vond hij voorzichtig zijn een onnodige tijdverspeling. Hij had zich tot dusver nooit bezig gehouden met voorzichtig zijn; en zijn blik werd steeds verwarder. 
„Ik begrijp het niet goed”, zei hij, „waarom moeten we in ’s hemelsnaam voorzichtig zijn? We gaan toch niet met gasbommen werken, of zooiets!” 
Lois drukte haar hand iets vaster op zijn arm en schudde haar blonde krullen: 
„Och, nee, natuurlijk niet, begrijp je niet... je zou, in de dagen, die nu komen, last kunnen krijgen met de politie of zoo... misschien moeten we inbreken... en...” 
Ze hield op, en beet op haar lip. Pete keek haar belangstellend aan: 
„Je wou toch zeker niet voorstellen, dat ik me terug zou trekken, of zooiets... vergeet dat rare idee maar gauw!” 
Lois boog zich plotseling verder voorover. In de gang naderden Johns voetstappen: 
„Beloof me, dat je voorzichtig zijn zult, en geen gekke dingen zult doen... beloof het!” 
Pete zag het nut er niet van in; hij stribbelde tegen: 
„Ja, maar waarom...” 
Lois schudde zijn arm. De blonde krullen dansten onder zijn oogen: 
„Beloof het, vlug!” 
„Ik beloof het!” zei Pete. 
Het volgend oogenblik trad John binnen. In zijn hand droeg hij enkele gereedschappen. 
„Zijn jullie klaar?” informeerde hij, „dan gaan we naar beneden.” 
Lois en Pete volgden hem. Pete met de portefeuille in zijn hand, Lois peinzend achter hem. Het oplichten van een tegel in den derden kelder was gauw gebeurd. John spreidde een krant uit, en Pete gooide de uitgegraven aarde er op. Het behoefde maar een ondiep gat te zijn, want de papiertjes konden in een smal blikken doosje, gewikkeld in geolied papier, om ze tegen vochtigheid te beschutten. Pete had zijn gat na een halve minuut klaar en paste het doosje er in. De tegel ging er op. de krant werd weggenomen en toen Lois met haar hak op de randen van den tegel ging staan, verried zelfs niet de geringste beweging, of het kleinste korreltje aarde, dat daar iets onder den vloer was verborgen. 
„Het is eigenlijk niet eens noodig, al die kelderdeuren op slot te doen”, merkte Lois op, „het is hier absoluut veilig!” 
John aarzelde even, met de sleutels rammelend: 
„Het lijkt me toch beter, het zekere voor het onzekere te nemen, we mogen nu niets meer riskeeren!” 
De drie zware deuren gingen achtereenvolgens knarsend dicht en John stak de sleutels in zijn zak. Toen ze boven gekomen waren, in de hall, waar het licht nog brandde, viel een bleek schijnsel door de hooge vensters van den voorgevel, en alle drie bleven ze een oogenblik staan, en zagen ernaar. 
Lois was de eerste, die de stilte verbrak: 
„Het lijkt wel, of we met alle geweld den dag in een nacht moeten veranderen. Dat is nu de vierde nacht... als dat zoo doorgaat...” 
Pete haalde de schouders op: 
„Als het ons te bar wordt, kunnen we altijd een hoogtezon aanschaffen en er tijdens onze nachtelijke conferenties onder gaan zitten!” 
Lois was de lichten uit gaan draaien en opende de breede voordeur. De frissche morgenlucht, vochtig en koel, stroomde naar binnen. De hemel in het Oosten was van een vlammend rood. 
Lois’ gestalte teekende zich af tegen dat rood en Pete vergat een oogenblik alles om hem heen, om naar die silhouet te staren. Maar toen keerde het meisje zich om en zei: 
„Over conferenties gesproken: ik ben van opinie, dat de toestand snel handelen vereischt... we nemen dadelijk elk een bad, en verliezen geen tijd met slapen, maar ontbijten zoo gauw mogelijk en gaan zonder te slapen op pad. We kunnen nog genoeg slapen, als we den slag hebben gewonnen! Hoe denken jullie erover?” 
Pete dacht er blijkbaar heelemaal niet over, maar stemde dadelijk toe, John, die aarzelde, en blijkbaar aan zijn bed dacht, werd door Lois uitgemaakt voor een lui varken, wat hij heftig bestreed en hij raakte zoo opgewonden, dat hij de ijverigste van alle drie werd en zelfs voorstelde om tijd uit te sparen, niet te ontbijten, maar dat onderweg te doen. 
Zooals steeds het geval was geweest, Lois bleef meester van het terrein, en vijf minuten later zaten John en zij in bad, terwijl Pete het ontbijt klaarzette. Een vreemde verstrooidheid kwam over hem, herhaalde malen betrapte hij zich er op, dat hij in een botervloot stond te staren, van waaruit het lieve gelaat van Lois hem aanzag, en eenmaal hield hij de heete koffiepot te lang vast, omdat hij zich plotseling herinnerde, hoe haar blonde krulletjes over haar voorhoofd vielen. 
„Pas op, Pete!” hield hij zichzelf voor, terwijl hij de eieren in het water liet zakken, „er is wat met je aan het handje... je krijgt te weinig slaap... je bent altijd een groot slaper geweest!” 
Maar hij wist zelf het beste, dat dat niet het geval was; sinds de dagen op de universiteit, toen hij met een ware woede sliep onder de wiskundelessen, was hij een van die menschen, die nooit trek hebben in naar bed gaan, en ’s morgens alle huisgenooten de stuipen op het lijf jagen, door heel vroeg weer in huis of in den tuin rond te spoken. 
Toen hij de eieren uit het kokende water vischte, wist hij, dat het geen gebrek aan slaap was, dat hem zoo raar maakte… 
Hij legde de eieren op een schaaltje en dekte ze teeder toe: 
„Pete... jongeman”, peinsde hij, „er is iets raars met je... maar wat?” 
Toen kwam John naar beneden, opgewekt en zeer verlangend naar een ontbijt. 
„Staat alles klaar?” informeerde hij, en overzag de tafel. „Maak dan als de hier en daar, dat je klaar komt met je bad, ik heb een onstellende honger.” 
Pete bleef rondhangen, en maakte hem bijna razend, door hem te wijzen op het feit, dat hij even te voren nog de meening was toegedaan, dat het beter was, onderweg te ontbijten. En daarbij draaide hij tergend met een schoteltje gerookte ham om John heen. 
„Schiet op!” brulde deze, „klets niet... ik rammel!” 
Pete deed zijn mond open en ging op een stoel zitten, om hem te wijzen op het nut van zelfbedwang, maar ver kwam hij niet, want John pakte een versch gekookt ei, en dreigde, het hem naar zijn hoofd te gooien, als hij niet opschoot. 
En toen Pete in zijn bad stapte en plotseling Lois’ stem vernam, die van de trap iets tegen John riep, bleef hij met één voet boven het water zwevend, stokstijf staan. Helder en klaar stond hem opeens voor den geest, waarom Lois’ grijze oogen hem tegentwinkelden uit het heldere water van de badkuip en waarom het getinkel van het loopende water hem aan haar lachje herinnerde. 
Hij was er bij, reddeloos, hopeloos er bij. Waar hij altijd iedere bekende voor had gewaarschuwd, dat was met hem zelf geschied: hij was grondig en onherstelbaar verliefd! 

XIII. De voorbereidingen voor den laatsten slag

De Bealie, die het tooneel van zijn driedaagsche gevangenschap in snelle vaart achter zich liet, was geen onverdeeld gelukkige en met de wereld tevreden Bealie... verre van dat. Gedurende de lange tijden van wachten in de diverse kelders, waar hij verblijf had moeten houden, had hij zijn humeur hoofdzakelijk op peil gehouden door zichzelf tafereelen op te hangen, van wat er met de familie Crofts en Co. zou geschieden, als hij de politie mededeelde dat hij door hen drie etmalen achter de tralies was gehouden tegen zijn uitdrukkelijken wil. En alles, wat hij nu aan opwekkends voor zich zag, was het vooruitzicht, geweldig hard te moeten aanpakken, om nog een spaak in het wiel van de firma Crofts en Co. te steken. Bealie was goed bekend met de verstrekkende wijsheid van het spreekwoord: een gewaarschuwd man telt voor twee, en dat Pete terdege was gewaarschuwd, daaraan kon geen twijfel bestaan. 
Terwijl hij, koud en neerslachtig, in groote haast den weg naar zijn eigen huis insloeg overwoog hij de middelen om zoo snel mogelijk zijn tegenstanders voor te zijn. Twee wegen lagen voor hem open: hij kon den vijand in den rug aanvallen, en hij kon hem in het open veld ontmoeten. Deed hij dit laatste, dan kwam dat neer op een verschalken van een der resteerende voorwerpen, vóór de anderen daar kans toe zagen; viel hij daarentegen den vijand in den rug aan, dan beteekende dat: het huis van John binnendringen, als er niemand thuis was, en of de voorwerpen, of enkele der papiertjes stelen. Een ervan was al voldoende, om zeker te zijn van de overwinning. 
Hij voelde veel voor dit laatste... aan het leveren van een slag in het open veld had hij van kindsbeen af een hekel gehad; hij voelde zich meer thuis op de duistere kronkelwegen der strategie. Daar kwam bij, dat hij, hoewel hij door zijn blik op de lijst enkele namen en adressen van voorwerpen had onthouden, op geen stukken na wist, welke er door John en Lois al waren ingepalmd; het zou voor hem een zoeken in den blinde zijn... en o, hemel, als eens bleek, dat juist die voorwerpen, waarvan hij den naam en het adres wist, eens alle waren geconfiskeerd! 
Hij huiverde alleen al bij de gedachte, wat een geld en wat een moeite hij vergeefs zou verspillen. Onder het voortloopen in den nacht werkten zijn hersens snel. Neen... het was ongetwijfeld gemakkelijker en minder riskant, de dingen te halen op de plaats, waar ze zeker waren, en dat was bij Crofts thuis. Hij kon al zijn krachten dan op dat eene doel richten en hoe meer hij er over dacht, hoe meer dat denkbeeld hem aanstond. Toen hij eindelijk bij zijn huis was aangekomen, en in de grijze ochtendschemering het pad naar zijn voordeur opwandelde, hetzelfde pad, waarover Pete hem enkele dagen tevoren had zien aankomen, stond zijn besluit vast... hij zou geen tijd, geld en moeite verknoeien met het jagen op voorwerpen, waarvan hij niet eens wist, of ze nog aanwezig waren uit Johns huis te halen. 
En met dit vaste besluit stak hij den sleutel in het slot, en betrad zijn huis. En toen deed hij vele zonderlinge dingen. Hij telefoneerde driemaal met Londen, waarvan twee keeren in een taaltje, dat voor de helft Engelsch, maar voor de andere helft straatgoot-conversatie was. Hij zocht zonderlinge namen op in beduimelde notitieboekjes, die in een geheim vak van een oude schrijftafel zaten, tusschen dat alles door maakte hij een ontbijt klaar, en verwisselde van kleeren. 
Het was voor ieder, die hem bezig had gezien, duidelijk, dat met het vorderen van zijn werkzaamheden ook zijn goede humeur terugkeerde. Hij floot deuntjes in de perioden, dat hij niet zijn mond vol had met brood en gebakken eieren en hij gebruikte zelfs geen onbetamelijke taal, toen zijn boordeknoopje met een boog verdween en hij het na lang zoeken terugvond in de botervloot. 
Toen hij tenslotte in de stralen van de morgenzon, die al eenige warmte begon te geven, met het sleuteltje van zijn auto in zijn hand de garage inging, om den wagen er uit te rijden, was zijn stemming een van de rooskleurigste in Engeland. Bealie was een man, die het door nauwkeurigheid en een buitengewone aanleg en aandrang tot het steken van zijn neus in zaken, die niet de zijne waren, gebracht had tot wat hij nu was: een vervelend mannetje, aan wien ieder een hekel had, maar die bij tijd en wijle zeer nuttig en onmisbaar was. En deze zelfde nauwkeurigheid noopte hem er thans toe, zijn wagen uit de garage te halen, nadat hij de noodige maatregelen had getroffen voor een inbraak bij Crofts, om te gaan onderzoeken, welke van de voorwerpen, die hij zich van zijn blikken op de lijst herinnerde, misschien nog aanwezig waren. Zijn rug wist hij gedekt, het plan van de inbraak moest slagen, voelde hij, maar de tweede, kleinere kans mocht hij evenmin verwaarlozen; als hij een opgezette parkiet te pakken kreeg, was hij klaar, zonder bij nacht en ontij in vreemde huizen rond te hoeven spoken... 
Terwijl hij voortzoemde over den weg naar Londen, bestudeerde hij het velletje papier in zijn hand, waarop hij alles had geschreven, wat hij zich zeker herinnerde. Er waren twee adressen bij van lieden, die hij van vroegere zaken kende en die hij dus had onthouden, met de bijbehoorende bijzonderheden. 
Zoo was er het schilderij van de olifanten. Het rare oude kereltje, voor wien hij eens een karwei had opgeknapt, had het hem zelfs nog laten zien. Hij scheen er destijds zeer trotsch op te zijn en Bealie vroeg zich af, hoe hij het in handen zou moeten krijgen, als het er nog was. De opgezette papegaai wist hij eveneens, die was opgevallen, tegelijk met het tuinbeeld van de Venus van Milo omdat het zulke eigenaardige voorwerpen waren. Als vierde herinnerde hij zich den schoorsteenkandelaar, en die was hem bijgebleven, omdat de naam van den bezitter dezelfde was als die van den burgemeester van zijn geboortedorp. Hij las de vier voorwerpen nog eens over, en zuchtte. 
Hij zou ze op de rij af nemen, als hij van Londen terug kwam; de zaken in Londen gingen voor. Hij zou voor zijn kraakje een beroepsinbreker moeten hebben; het was geen werkje voor hem, daar in het holst van den nacht in een stikdonker, verlaten huis aan een safe te gaan zitten peuteren. Hij kende wel een paar kerels, die dat grapje voor een prikje opknapten, maar voor hij aan iets anders kon beginnen, moest hij die kerels ter beschikking hebben. En zoo kwam het, dat op hetzelfde oogenblik, dat Lois, Pete en John hun laatste koffie opdronken, Bealie in volle vaart naar het Zuiden reed, op zoek naar mannen met kortgeschoren haren en breekijzers. 
„Alleen een ding is me nog heelemaal niet verteld!” zei Pete en boog zich over zijn bord: 
„Wat hebben jullie in vredesnaam uitgevoerd, al dien tijd, die noodig is geweest, om dat beeldje van Mephisto te pakken te krijgen? Ik heb me ongerust gemaakt!” 
Lois lachte vroolijk. 
„Werkelijk? Het was ook een vervelende geschiedenis. We lieten jou achter in den wagen en gingen de laan in, om te vragen, of de baas thuis was. Die was niet thuis, maar zou wel over een half uur terug zijn. Of we even wilden wachten. Dit wilden we inderdaad, en we werden binnengelaten, een kolossaal groot huis, daar kan dat van ons wel in ronddansen. We zaten een half uur, toen kwam mevrouw uit haar bed, ze had haar middagslaapje gedaan en kwam ons blijkbaar bezichtigen.” 
Ze hield even op, een guitige trek op haar gezicht en scheen zich mevrouw weer voor den geest te halen. 
„En toen?” vroeg Pete. 
„Een heelen tijd heeft ze met ons zitten kletsen, en wij waren melig van het lange wachten en vroegen ons alsmaar af, hoelang het nog zou duren, voor haar beminde heer gemaal thuis zou komen. Enfin, eindelijk raapte John al zijn moed bijeen - we waren toen vijf kwartier binnen en in staat om een moord te begaan - en vroeg, of er kans was, dat de heer des huizes binnen afzienbare tijd op kwam dagen... Een ontzettend verbaasd gezicht... die was al drie kwartier thuis, maar ze was even blijven praten, er was toch geen haast bij? Stel je voor... onze nekken deden pijn van het ja-knikken op alles wat ze had verteld.” 
„Heb je ze niet door elkaar gerammeld?” informeerde Pete vol belangstelling. 
John schudde weemoedig het hoofd: 
„Ik vrees, dat ik te zachtzinnig ben opgevoed”, klaagde hij, „maar Lois zag er bepaald moorddadig uit.” 
Lois gaf hem een trap onder de tafel en ging voort: 
„Nu, ze schommelde de deur uit, om haar heer gemaal te halen, tusschen twee haakjes, zij heeft een pracht van een accent: ze spreekt geen een h uit, en als ze op dreef geraakt, slist ze als wat.” 
John grinnikte bij de herinnering, maar zei niets. 
„Een oogenblik later komt ze terug, met een ontsteld gezicht en met het bericht, dat haar echtgenoot intusschen het hazenpad weer had gekozen en was uitgegaan. Het lijkt me wel een amusante familie. Nu, wij informeerden, wanneer hij terug werd verwacht en dat bleek in het geheel niet bekend te zijn. Hij schijnt thuis te komen, als het hem buitenshuis verveelt.” 
Ze hield weer even op, om een versche sigaret op te steken. Pete gaf haar vuur en keek haar in spanning aan 
„En verder?” 
„Toen kwam ik ineens op het denkbeeld, dat het wel mogelijk was, om van mevrouw het beeldje los te krijgen... en stak van wal. Ik dikte natuurlijk het feit aan, dat we zulk een tijd hadden gewacht, en toen ze goed en wel aan het verontschuldigingen maken sloeg, en thee liet aanrukken, dischte ik een geschiedenis op van een invalide klein neefje, dat Mephisto beeldjes verzamelde, in maten en soorten. Het mensch luisterde vol belangstelling en John deed het zijne door een zakdoek uit zijn zak te trekken en ermee over zijn gezicht te vegen... hij moest het wel doen, want hij schoot zoo afschuwelijk in den lach, dat ik mijn hart vasthield. Ik hing een groot verhaal op, over wat we gehoord hadden over haar huis, en het prachtige meubilair, en legde uit, dat we op die wijze ook hadden vernomen, dat er zulk een apart beeldje daar te vinden was. Toen we zoover waren, belde het mensch, en zei tegen een geweldig dikken butler, die vast heeft staan luisteren, omdat hij zoo plotseling verscheen, dat hij het Mephistootje halen moest, dat ergens in een andere kamer stond. 
Twee minuten later hadden we het, en het mensch voelde zich, of ze een millioen cadeau had gedaan aan een ziekenhuis.” 
Hier schoot John weer in den lach, en keek naar Lois. Die gooide haar hoofdje achterover en liet haar prachtige witte tanden zien. 
„Maar het mooiste komt nog! Op het oogenblik, dat we weg wilden gaan, met Mephisto in onze armen, kwam de heer des huizes thuis. Hij ziet het beeldje, en vraagt aan zijn vrouw, wat er aan het handje is. Het was een klein, verschrompeld kereltje, en hij vroeg het schuchter. Hij kreeg natuurlijk ten antwoord, dat het ons was cadeau gedaan. Hij staat een tijdje met ontstelde oogen van ons naar het beeldje en van het beeldje naar ons te gluren, rukt het dan uit Johns armen en rent ermee de trap op. Groote consternatie, dat begrijp je! De bedienden werden erbij gehaald, de butler, de lakeien, de heele troep ging op zoek naar den heer des huizes. Ik begon toen al een beetje vermoeden te krijgen, maar een tijdje later wist ik het pas zeker... 
„Wat?” informeerde Pete. 
„Gek... zoo malend als een dronken kip... hij was niet gevaarlijk of zoo, alleen... hij was vroeger arm geweest, ik hoorde dat later in een herberg in de buurt, toen hij plotseling rijk werd, zat hij, doorloopend in angst, dat iemand hem dat af zou nemen. Hij heeft nu een idée fixe, dat ieder, die in zijn buurt komt, het een of ander van hem wil gappen. Zielig kereltje... Maar met dat al moesten wij dat beeldje hebben, daar viel niets aan te doen. En toen ze den heer des huizes niet konden vinden, en wij zeiden, er gaarne een flink bedrag voor over te hebben, als we dat beeldje konden meenemen, kregen we de uitnoodiging, te blijven dineeren; de heer des huizes kwam altijd wel te voorschijn, als hij de gong hoorde. Nu, er waren heel wat dingen, die ik liever deed, dan bij die lui blijven eten, maar er zat niets anders op, dus namen we de invitatie aan. Ik zal de rest van het verhaal kort maken: het werd elf uur, vóór eindelijk het beeldje was gevonden, toen de oude baas kwam eten, wou hij niet zeggen, waar het verborgen was, en het duurde van na het diner, dat is van kwart over negen tot kwart voor elf, voor zijn echtgenoote hem er toe over haalde, de bergplaats mede te deelen... het zat in een oude auto in de garage. Dus dat is dat!” 
Pete keek op, en zag de smalle plekken gouden licht, die de zon nu op den parketvloer wierp: 
„Juist.., maar zouden we nu niet beter doen, de drie overige zaken op te snorren... de tijd dringt... Bealie is voortvluchtig.” 
John knikte: 
„Ik heb een voorstel, dat me goed lijkt: we moeten Bealie als we kunnen, den pas afsnijden... als we nu ieder van ons eens op een doel afstevenden? Dan hebben we kans, alle drie de resteerende voorwerpen in eens te pakken te krijgen, de wekker, de kandelaar en dat tuinbeeld... is er een, of zijn er twee bij, die niet lukken, dan kunnen we in elk geval de lui waarschuwen, het niet aan een ander af te staan, zonder het ons te laten weten, of iets dergelijks... als we Bealie maar dwarsboomen, dat is op het oogenblik de hoofdzaak... en hoe vlugger dat gebeurt, hoe beter... we moeten het zekere voor het onzekere nemen... Goed?” 
De anderen stemden onmiddellijk toe. 
„Prachtig!” zei John „we hebben alle drie een wagen, die van jou zal onderweg toch niet zijn motor verliezen, of zooiets, Pete?” 
„Verlies jij het zaagsel in je hoofd maar niet!” merkte deze verontwaardigd op, „ik kèn mijn wagen!” 
John lachte: 
„Ja, ik ook, daarom vroeg ik het!” 
Lois onderbrak het gevecht, door te vragen, welke van de drie wegen haar was toebedeeld. 
„Jij gaat af op den kandelaar, Lois!” zei hij. „Het adres weet je?” Lois bevestigde dat en noemde het op, om het te bewijzen. 
„Dan neemt Pete den wekker, of nee, Pete en ik gooien kruis of munt, wie den wekker en wie het tuinbeeld neemt. Lois... opgooien!” 
Lois hield het geldstuk in haar hand en keek de twee aan. 
„Valt het munt, dan heeft John de wekker; valt het kruis, dan heeft John het tuinbeeld!” zei ze. 
Het muntstuk viel kruis, en John zag zich het veroveren van de Venus van Milo toegewezen. 
„Weet je het adres van de wekker?” zei John. Pete schudde het hoofd: 
„Geef me liever alle drie de adressen, dan weet ik, als het noodig is, waar ik elk van jullie vinden kan. Je kunt niet weten...” 
John schreef snel de drie adressen op een papiertje uit zijn zakkalender, onderstreepte dat, wat Pete moest hebben, en stak het kalendertje weer in zijn zak. 
„Ziezoo!” merkte hij op, „laten we gaan!” 
Ze gingen, na eerst de ramen boven te hebben gecontroleerd en den sleutel van de achterdeur aan Pete te hebben gegeven, voor geval die het eerst terug was, minuten later draaiden drie wagens na elkaar den weg naar Londen op. Een groote blauwe, die duidelijk de sporen vertoonde van een recente botsing, reed voorop; oud type two-seatertje bestuurd door een lange jongeman en een klein rood racewagentje, met een beeldmooi meisje erin, volgden op korten afstand. 

XIV. Waarin Pete zich te goed kan doen aan wekkers

Toen Pete den weg insloeg, die naar Liverpool leidde, was hij in een van die gezegende stemmingen, die zich bij uitstek leenen voor het doen van ontdekkingsreizen. Ten eerste droeg hij het besef met zich mede, dat hij een verliefd man was. Er zijn menschen, die zich daardoor laten terneerslaan, overtuigd van het hopelooze van hun liefde. Doch Pete had in zijn leven vele zonderlinge zaken zien geschieden, en, grendeloose optimist als hij was, achtte hij het niet onmogelijk, dat zelfs een meisje als Lois nog eens iets in hem zou zien... Had niet Flip Flabberty de grootste ezel met flapooren, die ooit was geboren, zich verloofd met Pat Hidestone, het mooiste meisje, dat ooit op de planken van het Grand Theatre had gestaan? Als dergelijke dingen mogelijk waren, dan was voor hem ook nog niet alle hoop verloren, oordeelde Pete, en met dat besef drukte hij zijn voet op het gaspedaal en schoot ver den weg op. 
Het was een dag, geschapen voor avonturiers. Al de dagen, dat hij nu tot de firma Crofts en Co. behoorde, er vrijwillig deel van uitmaakte, waren de goden van het weer met hem geweest en zelfs het Lot knipoogde hem vriendelijk toe. Nog slechts drie voorwerpen restten er. Bealie was bijna onschadelijk gemaakt, hun rug was gedekt, na de laatste coup zou het succes aan hun zijde zijn! 
Pete vischte het papiertje uit zijn zak en las zijn adres nog eens: 

F. L. Mac Tavish,	
694 Manchester Road,
Liverpool.

Mac Tavish... bepeinsde hij, blijkbaar een Schot. Pete had een diep-sluimerende sympathie voor Schotten. Als journalist kende hij veel van die wildbehaarde, opvliegende, kromneuzige hooglanders, vasthoudend als een bulldog, maar de beste kameraden, die een man hebben kon. Hij vroeg zich af, of deze Mac Tavish van dezelfde soort was... bleek hij het te zijn, dan zou hij hem de geheele geschiedenis vertellen, een echte Schot zou hem helpen door dik en dun. Het was een lange tocht naar Liverpool. De weg was recht en breed, het drukke verkeer ging snel, maar toch sloegen de klokken half drie, toen hij de eerste huizen van Liverpool passeerde. Een agent van politie, wees hem den weg naar Manchester Road: die was niet moeilijk te vinden en toen hij bij nummer 392 een goed uitziend restaurant bespeurde, stopte hij, om een stukje te eten. Hij rammelde inderdaad van den honger; mooi weer heeft op de meeste menschen de uitwerking, hun maag aanmerkelijk te stimuleeren en Pete maakte op den regel geen uitzondering. 
De lunch, al was die laat, verliep zeer vlot, en toen Pete een versch pakje sigaretten had laten aanrukken en tegelijk om het telefoonboek vroeg, voelde hij zich overal tegen opgewassen. En dat bleek noodig te zijn ook, want toen hij gevonden had: 
Mac Tavish, 694 Manchester Road, las hij tot zijn schrik daarachter de ontstellende woorden: 
Internaat voor jongeheeren. 
Pete realiseerde zich op hetzelfde oogenblik de hinderpaal, die oom Panniford daar voor hen had bedacht, en uitte een woord, dat den kelner, twee tafeltjes achter hem in het verlaten restaurant, deed opschrikken. Een internaat! Natuurlijk had elk van die jongeheeren op zijn kamer een wekker, elk had een aparte kamer en... 
Pete legde het telefoonboek neer, en riep den kelner. Aan dien waardigen man vroeg hij, of hij het Internaat van Mac Tavish kende, verderop in de straat. 
De kelner bevestigde dat. Zeker kende hij dat internaat... menigmaal werd voor een van de jongeheeren hier een lunch of een diner besteld. Pete kreunde; hij wist al voldoende. Het feit, dat er soms voor jongeheeren apart iets werd besteld, wees op een van die betere scholen, waar elke leerling een eigen kamer heeft. Hij vroeg den ober zijn rekening en betaalde die. Hij ledigde het pakje sigaretten in zijn koker, stak de laatste in zijn zak en verliet het restaurant. In zijn wagen gezeten, staarde hij naar het voorbijdaverende verkeer, en dacht na... Het bleek al onmiddellijk een absolute onmogelijkheid, iets in het geheim te doen. De man, die in een internaat vol met jongeheeren kan klimmen, en er in slaagt, een honderd of meer wekkers één voor één naar buiten te smokkelen, moet nog geboren worden en Pete was de Onzichtbare Man niet, op geen stukken na. 
„Dus, jongeman!” zei hij tegen zichzelf, terwijl hij de asch van zijn sigaret in het kristallen aschbakje knipte „Je zult naar Mac Tavish toe moeten gaan, en hem een verhaal opdisschen, dat het aannemelijk maakt, dat je al de wekkers in zijn internaat wilt hebben!” 
Hij overwoog een heele reeks mogelijkheden, die alle naderhand onmogelijk bleken, maar hij peinsde onversaagd door. Nooit opgeven, was zijn slagwoord, en hij paste het toe. Hij dacht er over, zich uit te geven voor een verzamelaar van oude uurwerken, maar; zette het denkbeeld weer van zich af; alleen een idioot zou gelooven, dat iemand prijs stelde op honderd oude wekkers, van een paar kwartjes per stuk! 
Toen kreeg hij het denkbeeld, te doen, of het voor een weddenschap was, maar dat stuitte af op zijn ervaring met jongeheeren op kostscholen. Vertel een verhaal, dat verzonnen is, aan jongeheeren op kostscholen, en ze zullen ontdekken, dat het niet waar is, al zit het nog zoo mooi in elkaar. Jongeheeren op kostscholen hebben daar een soort instinct voor. 
En toen kwam opeens de groote inspiratie! Het was een eenvoudig denkbeeld, waarbij niet veel gefantaseerd behoefde te worden, en die denkbeelden zijn altijd de beste. Lukte het niet, dan was het altijd nog mogelijk, de geheele geschiedenis te vertellen, zooals ze was, met het risico, dat er veel tijd zou worden verloren met opbellen, om te zien, of de historie waar was... nee, zijn plan leek hem het beste! Op hetzelfde oogenblik was zijn besluit genomen. Hij zette zijn wagen in beweging en reed door tot nr. 694. 
Toen hij daar stopte, zag hij zijn ergste vrees bewaarheid. Het was een enorm, grijs steenen gebouw, met rijen ramen, dat enkele tientallen meters lang was. Eigenlijk waren het een drietal groote heerenhuizen, die men tot een geheel had vereenigd, door ze op gelijke wijze te beschilderen en te bepleisteren. Pete loosde een diepen zucht, maar stapte moedig de treden van de hardsteenen trap op, waarboven hij een breede deur zag, met ijzer beslagen. Rechts van de deur was een kleine, koperen plaquette, die verkondigde, dat hier Mac Tavish’ jongeheeren verblijf hielden. 
Als schellestang hing er een lange, ijzeren, gesmede staaf, waaraan lofwerk was aangebracht en Pete voelde zich somber worden, toen hij er aan trok en de schel binnen met een zwaar gelui overging. Alles aan dat huis scheen even statig en traditioneel... het zou geen gemakkelijk karweitje zijn, zelfs met zijn goed opgezet plan, om de wekkers in handen te krijgen! 
Toen werd de zware deur geopend door een net dienstmeisje, dat hem goedkeurend aanzag, en hem vroeg, wat hij wenschte. Pete wenschte Mac Tavish persoonlijk te spreken en hij vertelde haar dat. 
Het meisje vertelde op haar beurt, dat dat kon, en noodigde hem uit, binnen te komen. Pete stapte in een donkere, statig gemeubileerde hall, en werd uitgenoodigd, in een lagen leunstoel plaats te nemen. Hij ging zitten met een gevoel van dankbaarheid, want de lange rit had hem vermoeid. Het dienstmeisje verliet hem, en in de donkere, rustige hall herwon Pete een deel van zijn zelfvertrouwen. En dat was noodig ook, want even later verscheen Mac Tavish zelf en hij was een imposante figuur. 
Niets, maar dan ook niets, herinnerde aan de Schotten onder Pete’s collega’s. Hij had weinig haar, dat met zorg was geborsteld, was volkomen correct gekleed, zijn neus was niet gekromd, maar kaarsrecht, en zijn houding wees op een kalme, inplaats van op een opvliegende natuur. Hij stak Pete de hand toe, terwijl hij zich voorstelde en vroeg hem, mee te gaan naar zijn bureau. Het bureau kwam met een deur uit op de hall, en was nog imposanter. Mac Tavish bood Pete een stoel, ging daarna zelf zitten en vroeg, wat hij wenschte. 
Pete begon zeer voorzichtig. Hij was kalm en gedecideerd en deed alle mogelijke moeite om niet te lijken op datgene, wat de natuur hem had gemaakt, namelijk een origineel en opgewekt jongmensch. Hij weidde uit over de moeilijkheden van fabrikanten, om een goed afzetgebied te vinden voor hun producten, raakte het onderwerp van de moeilijkheden der directeuren van Internaten voor jongeheeren aan en zag dezen tactischen zet beloond met een instemmend knikken van den heer Mac Tavish. 
Toen Pete eenmaal dat punt had bereikt, weidde hij verder uit over de mogelijkheid elkander wederkeerig van dienst te zijn en deelde mede, dat hij vertegenwoordiger was van een fabriek, die zich tot taak had gesteld, reclame voor de fabriek in te ruilen tegen een financieel voordeel voor de directeuren van internaten e.d. 
Op dit punt in de besprekingen was Pete bijna zeker van zijn succes. Mac Tavish had niet alleen met steeds toenemende belangstelling geluisterd, maar hij boog zich nu zelfs voorover en scheen op het punt, te vragen, wat dat voor een overeenkomst was. 
Maar Pete wilde volkomen zeker zijn van zijn zaak en ging voort: 
„En niet alleen brengt het een financieel, een contant financieel voordeel voor den directeur mede, maar ook nog een vermindering van uitgaven in de toekomst, door vernieuwing van oude gebruiksvoorwerpen. Het spreekt vanzelf, dat, als de fabriek u al deze voorwerpen nieuw geeft, en een kleine toeslag daarenboven, dat ze van u in ruil daarvoor verwacht, dat de leerlingen er op zullen worden gewezen, dat de kwaliteit van deze voorwerpen de beste is, dat er geen betere bestaan, dat ze het betrouwbaarst zijn, enz. Stemt u er in toe - en ik acht het voor u wel een zeer aannemelijk voorstel - dan zal ik u den naam noemen van de voorwerpen, die de fabriek zich voorstelt, voor u te vernieuwen, terwijl zij dan natuurlijk de oude overneemt.” 
De voortvarendheid, waarmede de directeur op het voorstel inging, verwarmde Pete’s hart. Er ging niets boven een Schot, voelde hij, in een zaakje als dit. Laat een Schot van het zure soort geld zien, en hij is je man. 
„Ik ga er op in, mijnheer... Mac Donald!” zei Mac Tavish, „wat is de aard van het voorwerp of artikel, dat uw firma op zich neemt, te vernieuwen?” 
„Wekkers!” zei Pete, „We leveren u juist zooveel nieuwe wekkers als u ons oude inlevert en betalen u een shilling per stuk bij, als premie voor de door u te maken reclame!” 
Het gelaat van Mac Tavish was een vreemde mengeling van teleurstelling, dat het geen complete ledikanten waren, die de firma wenschte in te ruilen, en spanning bij de berekening, hoeveel maal hij een shilling zou incasseeren. 
„Het is goed, mijnheer Mac Donald!” zei hij, „wanneer wenscht u den ruil te zien plaats vinden?” 
„Zoo snel mogelijk!” antwoordde Pete, volkomen oprecht, „ik zal teruggaan naar het depot; als u me nu het aantal wekkers ongeveer noemt, dat u in dit huis hebt, dan zal ik evenveel nieuwe gaan halen!” 
De directeur dacht even na en schreef enkele getallen op een vel papier. 
„Honderd drie en veertig!” zei hij dan, „alle te zamen!” 
„Die van uzelf ook?” vroeg Pete „en die van de dienstboden en de leeraren?” 
De directeur knikte: 
„Alles en alles bij elkaar. Alleen in de slaapkamers staan wekkers, en dan in elke slaapkamer een... vergissingen zijn uitgesloten, er zijn honderd drie en veertig wekkers, niet meer en niet minder, in het internaat!” 
Pete stond gerustgesteld op, en stak haastig zijn hand uit: 
„Dan zal ik oogenblikkelijk gaan. Ik ben hoogstwaarschijnlijk over een half uurtje terug; als u dan alles beneden heeft, kunnen we de transactie dadelijk afsluiten!” De Mac Tavish, die den vermeenden Mac Donald, vertegenwoordiger van een philantropische fabriek van wekkers, de deur uitliet, was een zeer tevreden en gelukkige Mac Tavish, en toen de deur was dichtgevallen en Pete’s wagentje wegzoemde, stond hij in het midden van de hall en rekende uit: honderddrieenveertig maal een shilling, maakt... 
Het bedrag, dat hij er uit kreeg, deed hem in zijn handen wrijven en als Pete niet het stuur van zijn wagen in zijn bruine knuisten had gehad, zou hij dat gebaar eveneens hebben gemaakt. Nu bepaalde hij zich er toe, het gaspedaal een beetje verder in te drukken dan de veiligheid van het verkeer wel toeliet en de eerste maten te fluiten van: 
„Happy days are here again!” 
Hij had nog slechts één probleem op te lossen, het probleem, waar hij honderd en drie en veertig wekkers zou kunnen krijgen van een en hetzelfde merk. Maar hij voelde, dat iemand, die een kwestie als deze zoover tot een goed einde had gebracht, ook de rest met succes bekroond moest zien, en hij had gelijk. 
Aan het einde van den Boulevard, waarover hij reed op zoek naar een agent van politie, of iemand, die er uitzag, of hij hem zeggen kon, waar een groothandel in wekkers was, viel zijn blik op een grooten winkel, met vier spiegelruiten en achter elk van die ruiten stonden klokken, wekkers, horloges, en diverse soorten van instrumenten, die het menschdom ervan op de hoogte houden, hoever ze al van het tijdstip van hun geboorte verwijderd zijn. 
Hij stopte zijn wagen oogenblikkelijk tegen den trottoirband en ging den winkel binnen. Zijn vraag aan den bediende achter de toonbank, of hem honderd drie en veertig wekkers van hetzelfde merk konden worden geleverd, deed dezen een oogenblik verstard staan, en het duurde een aanmerkelijken tijd, voor hij voldoende was bijgekomen, om te vragen: 
„Tegen verkoopsprijs?” 
Pete vertelde hem, dat hij het zeer op prijs zou stellen, als hij het tegen inkoopsprijs wilde doen, waarop de bediende haastig verzekerde, dat dat niet ging, welke verzekering onmiddellijk werd gevolgd door Pete’s verklaring dat hij dan genegen was, ze tegen verkoopsprijs te nemen. Maar hij moest ze hebben, binnen een kwartier. 
De bediende verdween, en kwam even later terug met een man, die blijkbaar een chef of zooiets was. Deze hoorde Pete’s wensen aan, en toen ook hij zich hersteld had, bood hij Pete een stoel aan en presenteerde hem een sigaar. Pete weigerde de sigaar, en stak een sigaret op. 
„Komen die wekkers?” zei hij en keek op zijn polshorloge. „Ik heb haast, zoodat ik ze binnen een kwartier moet hebben, klaar om te worden meegenomen.” 
De bedrijvigheid, die er in de volgende minuten ontstond, was de moeite van het zien waard. Bedienden lieten hun klanten, die kwamen voor onbeteekende klokken, of prullerige armbandhorloges, in den steek, en vlogen van links naar rechts, van voor naar achter den winkel door, om wekkers bij elkaar te sleepen. Drie stapels verschenen er voor Pete op den grond, van drie verschillende merken, en het werd een wedstrijd, welke de honderd drie en veertig halen zou. Na vijf minuten viel er een stapel uit, die nog niet aan de honderd was gekomen en Pete sloeg met groote interesse het rijzen van de andere twee aan. De middelste won het. Die was aan de honderd drie en veertig, toen de ander juist even over de honderd tien was, en het rennen werd even plotseling gestaakt, als het was begonnen. De bedienden keerden, zich het voorhoofd wisschend, terug naar hun plaatsen achter de toonbank, zich bij de klanten verontschuldigend met de boodschap, dat er een klant was, die in een kwartier alle wekkers in het heele huis wilde opkoopen. 
De blikken van klanten en bedienden rustten vol ontzag op Pete, en de beste klant, sinds de oprichting van de zaak, werd door den chef behandeld als een koning. 
„Laat de wekkers in mijn wagen laden!” beval Pete. „Hoeveel is het samen?” 
De berekening was snel gemaakt, de wekkers kostten twee shilling het stuk; dat was voor honderd drie en veertig dus het bedragje van twee honderd zes en tachtig shilling. Pete trok zijn portefeuille te voorschijn, John zegenend, die hem, om op alles voorbereid te zijn, voorzien had van fondsen. Hij had wel een chèque kunnen uitschrijven op zijn eigen bank, maar het stond zeer te bezien, of aan een dergelijken excentrieken klant met het volste vertrouwen crediet zou worden verleend. 
Dus telde hij het bedrag neer, veegde het wisselgeld bij elkaar, keek op zijn horloge en constateerde, dat er voor de geheele transactie juist elf minuten noodig waren geweest. 
Toen hij achter het stuur van zijn wagen klom en wegreed, voorzichtig, want de wekkers lagen hoog opgetast achter hem, stonden de bedienden in een rij voor den winkel, de chef aan het hoofd van den stoet, en de hele rij boog als voor een koning. 
Eerst toen durfde Pete te lachen, maar toen deed hij het zóó luid en zoo grondig, dat een politieagent, die hij bij een verkeerssignaal passeerde, hem achterdochtig aankeek, en zijn hand naar het politiefluitje bracht, ongetwijfeld in de meening, dat er een waanzinnige in dien wagen rondreed. 
Maar Pete stoof ongestoord verder, en toen hij weer stopte voor Mac Tavish Internaat voor jongeheeren, was hij drie minuten beneden het halve uur gebleven. 
De deur werd op zijn bellen door Mac Tavish in hoogst eigen persoon geopend. De waardige man leidde hem zijn kamer binnen; Pete bleef op den drempel staan. 
Midden in het vertrek, op het smettelooze parket, lag een stapel wekkers, alle even groot en even vuil, als twee droppels water gelijkend op de wekkers, die hij buiten in den wagen had. Allemachtig! De wekkers, die hij gekocht had, waren van hetzelfde fabrikaat als die, welke Mac Tavish in zijn internaat had gehad! 
Pete voelde, dat het langzamerhand te veel werd, en hij vreesde elk oogenblik in zulk een gelach te zullen uitbarsten, dat de stapel wekkers ervan om zou vallen. 
Doch de krakende stem van Mac Tavish redde hem: 
„Het zijn precies alle wekkers in het geheele huis, ik ben erbij geweest toen ze hier werden bijeengebracht, en het zijn er honderd drie en veertig!” 
Pete had een gewaarwording, of hij zijn geheele leven het getal honderd drie en veertig niet meer vergeten zou, maar hij antwoordde rustig: 
„Dan lijkt het me het beste, dat de wekkers, die ik buiten in den wagen heb, naar binnen worden gebracht door het personeel, en zoo snel mogelijk naar boven, terwijl wij hier onze transactie besluiten; hoe minder ervan uitlekt naar de leerlingen, hoe beter!” 
Mac Tavish knikte, en drukte op een schel. Een forsche knecht trad binnen. 
„Voor de deur staat een auto met splinternieuwe wekkers!” deelde Pete hem mede, „mijnheer Mac Tavish verlangt, dat ze zoo snel mogelijk naar de kamers boven worden vervoerd!” 
De knecht boog en verdween en even later kondigden drukke voetstappen, en nu en dan getinkel aan, dat de order werd uitgevoerd. 
Pete maakte een korte berekening op den achterkant van een enveloppe en telde het bedrag, het aantal wekkers maal een shilling, aan Mac Tavish uit. Deze had het uittellen gevolgd en veegde met een beweging van zijn arm het geld in een lade, die hij opentrok. 
„En nu!” zei Pete, die tot elken prijs wilde verhinderen dat Mac Tavish iets van de nieuwe wekkers te zien kreeg, vóór hij goed en wel met de oude buitengaats was, „laten we nu even bespreken, wat we verwachten, dat u in ruil voor ons zult doen” 
Daarop vertelde hij den verbaasden directeur de meest zonderlinge staaltjes van reclame, die ooit door een mensch waren uitgedacht, en het gelaat van den man tegenover hem, toen Pete voorstelde, onder andere in de geschiedenisles te verhalen, dat niet de ganzen, doch de wekkers het Capitool in het oude Rome hadden gered, was een studie waard. 
Maar gelukkig trad op dat moment, na een bescheiden klopje, de knecht weer binnen, met het bericht, dat de nieuwe wekkers veilig boven op de slaapkamers stonden. 
„Heb je ze geteld?” informeerde Mac Tavish en Pete voelde een neiging, hem een welgemikten schop te geven. 
De man knikte: 
„Het waren er ook precies honderd drie en veertig!” zei hij. 
Mac Tavish wreef zich de beenige handen: 
„Uitstekend, Jones... laat dan dadelijk deze oude wekkers in den wagen van mijnheer Mac Donald brengen; stapel ze netjes op, dat hij er onderweg geen last mee krijgt!” 
„En zoo, dat ik er geen verliezen kan!” voegde Pete er aan toe, voor de deur zich sloot. De gedachte alleen, dat hij een wekker zou verliezen en dat dat natuurlijk juist degene zou zijn, waar het kostbare papiertje in zat, bezorgde hem kippenvel. 
„Zullen we een oogje houden op het inladen?” vroeg Pete, „dan kan ik tegelijk het aantal tellen!” voegde hij er wraakzuchtig aan toe, doch Mac Tavish scheen dat niet te bemerken en ging hem voor naar de deur. Vanaf de hooge steenen stoep sloegen ze het vlotte verloop van de inscheping gade, en Pete, die zich afvroeg, in welke van al die wekkers wel het papiertje zitten zou, kende maar één angst, en dat was, dat er iemand zou ontdekken, dat de oude en nieuwe wekkers van hetzelfde merk waren, en er een opmerking over maken. Maar de fortuin lachte Pete blijkbaar toe; dat mocht trouwens wel, bedacht hij grimmig; het zaakje had hun al genoeg gekost! 
Toen de laatste wekker in den wagen werd geladen, schudde Pete Mac Tavish de hand, en klom achter het stuur. Daar, achter den ronkenden motor, voelde hij zich veilig en hij deed zóó vriendelijk, in zijn vreugde, den kostbaren wekker in bezit te hebben, dat Mac Tavish zich over den rand van den wagen boog en hem uitnoodigde tot een spoedig nieuw bezoek aan het Internaat voor Jongeheeren. Pete trapte het pedaal in, trok aan de versnellingshandle, grijnsde tegen Mac Tavish, en verzekerde hem, dat hij er aan denken zou. En omdat het geluid van zijn wegrijdenden wagen toch alles overstemde en Mac Tavish achter hem verdween, voegde hij er aan toe: 
„En voortaan zal ik het Internaat voor Jongeheeren zorgvuldig uit den weg blijven, oude heer!” 

XV. De betrekkingen tusschen John en de Venus van Milo

De rit, die John te maken had, was op geen stukken na zoo lang als die van Pete. En toen Pete halverwege Liverpool tankte, met nog een flinken rit in het vooruitzicht, reed John het bordje voorbij, dat aangaf dat hij het doel van zijn tocht had bereikt: Brunscombe. 
John wist het adres van zijn man uit het hoofd: hij had vier maanden lang met Lois te zamen, elken dag de lijst onder de oogen gehad en het noemen van een voorwerp was voldoende, om hem dadelijk een adres voor den geest te laten komen. Het adres van den eigenaar van de Venus van Milo was: 

Perry K. Wilson, 
Rose House, 
Brunscombe. 

Het systeem, dat ze tot dusver gevolgd hadden, was uitstekend gebleken en John week er niet van af. Brunscombe bleek een klein stadje, niet ongelijk aan dat, waar de eigenaar van de opgezette parkieten had gewoond, en John zocht allereerst een restaurant op, waar hij wat eten kon en het telefoonboek nazien. Hij vond een gezellig uitziend hotelletje, parkeerde zijn wagen er voor, en trad binnen. Het restaurant was klein, maar heel gezellig. Door de hooge ramen vielen groote plekken zon naar binnen, die een huiselijk aanzien gaven aan het interieur, met de oude Windsor-meubelen. John zocht een gemakkelijken stoel uit, en zonk er in neer. 
Dadelijk kwam een kelner op hem af, die zijn servet over het tafeltje haalde, en afwachtend bleef staan. John keek op zijn horloge. Het was half een. Het was uitgesloten, bij iemands particuliere woning te komen aanloopen vóór op zijn vroegst drie uur in den middag en dus besloot hij, den tijd in dit restaurant dood te slaan en zijn zending zoo goed mogelijk voor te bereiden. Hij bestelde een apéritif, en vroeg om het telefoonboek. 
Beide werden hem spoedig gebracht en hij verdiepte zich in het kleine boekje. Maar hij zocht vergeefsch. Ditmaal scheen de man, dien ze hebben moesten, eens geen telefoon te hebben. Hij sloeg het boekje dicht, en vroeg om het adresboek. Dat bracht hem natuurlijk succces en John vond den heer Perry Wilson, V. C. vermeld als gepensioneerd kolonel van het Engelsch-Indische leger. Behalve die aanduiding van het Victoriakruis stonden er nog een heele reeks eervolle vermeldingen en orden in afkortingen achter zijn naam en John trok een bedenkelijk gezicht. Het was ongetwijfeld een van die ijzervreters, die hun leven in Indië hebben doorgebracht, er hun carrière hebben gemaakt, en nu in het Oude Engeland rustig leven. 
Hij riep weer den kelner, bestelde een tamelijk uitgebreide lunch, en vroeg hem, of hij den heer Perry Wilson kende. De kelner knikte, en glimlachte: 
„Kolonel Wilson? Ja, zeker mijnheer, iedereen kent hem hier. Hij woont op een klein landgoed, een eindje hier vandaan. Rose House heet het, een huis, heelemaal in Indischen stijl gebouwd. Het is een mooi huis, mijnheer!” John interesseerde zich niet bijzonder voor de aesthetische waarde van het huis van kolonel Perry en zijn volgende vraag was, of de kolonel soms standbeelden verzamelde, of zooiets. 
De vraag kwam den kelner blijkbaar nogal zonderling voor. 
„Welnee, mijnheer... niet dat ik weet: het is een heel aardige man van een jaar of vijf en zestig, hij is nog niet zoo lang hier in Engeland, twee jaar geleden is hij met zijn vrouw uit Britsch-Indië hierheen gekomen. Het eenige wat hij verzamelt, voor zoover ik weet, zijn wapens van alle mogelijke uithoeken van de aarde.” 
John peinsde een kort oogenblik: het kon heelemaal geen kwaad, als hij den kelner iets vertelde: 
„Kijk eens hier,” zei hij, „ik moet voor een groote klant van me een goed beeld van de Venus van Milo te pakken zien te krijgen; er zijn er wel, maar die vindt mijn cliënt niet goed genoeg. Ik ben handelaar in kunstvoorwerpen, zie je?” 
De kelner boog ten bewijze, dat hij het begreep. 
„Nu heeft die kolonel in zijn tuin een prachtig beeld van de Venus van Milo, en ik wil dat van hem zien te koopen. Nu wilde ik alleen maar weten, of de kolonel om de een of andere reden daar iets tegen zou kunnen hebben?” 
De kelner dacht na, zijn blik gevestigd op het eiken plafond. 
„Neen, mijnheer”, zei hij dan, en schudde langzaam het hoofd, „ik zou niet weten, waarom niet, als de prijs redelijk is; de kolonel is, zooals ik al heb gezegd, een heel aardige man en zulk een groote voorliefde voor kunst heeft hij, geloof ik, niet!” 
Hij glimlachte, terwijl hij het zei, en John knikte tevreden. De kelner ging weg, om de bestelde lunch te halen, en John zette het onderwerp: Venus van zich af, om aan andere dingen te denken. Hoe zou Pete het er af brengen en wat deed Lois op het oogenblik? Lois had van hen allen het gemakkelijkste baantje gekregen, daar had hij wel voor gezorgd. Ten eerste was het plaatsje, waar ze heen moest, het minst verre van alle drie, en ten tweede leverde het aankoopen van een kandelaar minder moeite dan dat van een ouden wekker of van een tuinbeeld van Venus. Hij maakte snel een korte berekening: 
Lois had de plaats van bestemming kunnen bereiken voor elf uur in den morgen... zeker in haar snelle. roode wagentje. Als alles goed verliep, had ze op het oogenblik den kandelaar al in haar wagen, en was ze op weg naar huis. En Pete? 
Terwijl de kelner hem zijn soep voorzette, verscheen een uitdrukking van waardeering op zijn gelaat. De sympathie, die hij van het eerste moment voor Pete had gevoeld, was juist gebleken. Pete was een prachtkerel, de wijze waarop hij de situatie had gered, door eerst Bealie met zijn lijst in handen te krijgen, toen alles verloren scheen, en later den toestand in hun voordeel te keeren, toen de brigadier in den kelder bij Bealie verscheen, dat waren staaltjes van tegenwoordigheid van geest en moed geweest, die hij op prijs stelde: 
Hoe zou Pete het maken met zijn wekker - John had er geen flauw idee van, dat de wekker in een internaat stond, beheerd door Mac Tavish, tezamen met honderd twee en veertig andere wekkers, anders zou de geamuseerde trek op zijn gelaat wel hebben plaats gemaakt voor een bezorgde. 
Maar zijn vertrouwen in Pete’s handigheid, de overtuiging, dat Lois zich ook wel zou weten te redden, en het besef, dat de taak, die voor hem lag, geen groote moeilijkheden opleverde, deed hem zijn uitstekende lunch met smaak verorberen. 
Toen hij klaar was, en een sigaret had opgestoken, was het even over half twee. Buiten het restaurant was alles stil... bijna geen verkeer ging er door de zonnige straten; een vliegmachine ronkte hoog boven in de diepblauwe lucht; trage vliegen zoemden in het restaurant. Hij kon eigenlijk heel goed een ritje maken in dat schitterende weer, inplaats van hier binnen te blijven zitten! 
Hij riep den kelner, rekende af en gaf hem een flinke fooi. Op zijn vraag duidde de man hem uit, waar hij Rose House vinden kon; het was, deelde hij mede, een kwartiertje rijden met een wagen. 
John knikte, nam zijn hoed op en ging naar buiten, in den fellen zonneschijn. Hij bekeek zijn eigen, grooten blauwen wagen met een misprijzenden blik, en wilde, dat hij zoo verstandig geweest was, er een met lossen kap te nemen. Hij klom achter het stuur en reed weg, op zoek naar Rose House. De weg was niet moeilijk te vinden, na de aanwijzingen van den kelner, en het was twintig minuten later, dat hij rechts van den langen, schaduwrijken weg een lang en laag wit steenen gebouw zag staan, met er omheen een breede waranda. En het huis droeg zijn naam met eere, want de stijlen van de waranda, de daklijst en de geheele eerste verdieping waren omkranst met slingerende rozen, witte, gele. En dat geheel lag te midden van een enorm grasveld, een grasveld als een fluweelen tapijt, waar geen enkel bloempje in stond, uitsluitend en alleen gras, koel, groen, sappig gras. 
John stopte zijn wagen aan den kant van den weg en keek er vol bewondering naar. Zulk een huis had hij altijd willen hebben, zulk een huis... En toen werd zijn droom verstoord door een naderende auto. De wagen schoot hem rakelings voorbij, omdat hij de bocht wilde nemen, die naar de oprijlaan van Rose House leidde. In een wolk van stof nam de wagen de bocht en verdween even tusschen de boomstammen. Dan zag John hem weer, rijdende over het grintpad door het grasveld. De wagen stopte voor Rose House en een man stapte uit. John kon door den afstand noch zijn gelaat, noch zijn figuur onderscheiden, maar hij deed er ook geen moeite voor. Het was duidelijk, dat kolonel Wilson een bezoeker had gekregen en blijkbaar een goede kennis, daar hij om twee uur in den middag aan kwam zetten. Hij zou een eindje omrijden en tegen een uur of half vier terugkomen. 
En aldus geschiedde. Hij reed rond over prachtige, rechte wegen, hield eenmaal bij een garage stil, om te tanken en een tweede maal bij een andere garage om zijn oliereservoir bij te laten vullen, maar de tijd kroop voorbij. Toen de wijzers van zijn horloge eindelijk naar drie uur sukkelden en John van verveling geen raad wist, passeerde hij den wegwijzer, waarop stond: Brunscombe: 3 K.M., en hij gooide vastberaden zijn stuur in die richting. Drie uur of kwart over drie - hij zou naar dien kolonel toegaan, liever, dan hier rond te zeulen over wegen, waar de tijd stil stond! 
Het was twintig over drie, toen hij weer bij het witte huis met de rozen aankwam. Ditmaal draaide hij zelf de oprijlaan naar het grintpad in, en stopte voor de deur. De andere wagen stond er nog steeds. Het huis was, van dichtbij gezien, een kruising tusschen een Engelsch landhuis en een Indische bungalow. De waranda was niet door rieten matten of houten schotten van het eigenlijke huis gescheiden, maar door steenen muren en de toegang tot het huis leidde door een vooruitspringende steenen vestibule die de waranda onderbrak en naar den tuin afdaalde met een marmeren trap. Ook die vestibule was dik begroeid met prachtige rozen en de geur van die rozen hing overal in de warme zomermiddaglucht. Van binnen in het huis klonk een zachte muziek, blijkbaar van een radio, en een zeer gedempt stemmengemurmel. Verder ademde de geheele omgeving een zoete, weldadige rust. 
John drukte op de bel. Binnen in het huis klonk een muzikaal getinkel, als van een etensgong, en John lachte. De oude kolonel had zelfs de schel nog in Indischen stijl gehouden! 
Maar zijn lach verdween na een poosje. Er schenen meer dingen in dat huis op Indische wijze te zijn ingericht; als hij Engelsche bedienden had, dan hadden ze blijkbaar met zorg een inlandsche traagheid aangeleerd, want er verscheen niemand, alleen dreef af en toe even een vaag geluid van stemmen naar John over. 
Hij belde voor de tweede maal. Weer kwam het zachte, klankrijke getinkel, maar de deur ging niet open. Er moesten menschen in huis zijn en John besloot, naar den achterkant van het huis te loopen en te kijken, of daar niet een bediende of zooiets aan het werk was. 
Het huis was lang en het duurde een aardig tijdje, vóór hij den achterkant bereikte... en stil bleef staan. 
Want midden in het uitgestrekte grasveld achter het huis, fel verlicht door de zon, helder wit, als de eenige witte plek in een zee van helgroen, stond op een hoog voetstuk een beeld van de Venus van Milo! 
De Venus van Milo, zonder haar armen, met de lichte draaiing in haar heupen. John bezag een tijdlang zwijgend het doel van zijn komst en stak dan peinzend de handen in de zijzakken van zijn lichtgrijs flanellen costuum. Daar had je de Venus, waar hij voor was gekomen. Het gezicht van het beeld gaf hem plotseling al zijn energie terug. Hij liep snel den zijkant van het huis om, en stond plotseling stil voor een tafeltje met een drietal stoelen, dat op de waranda in de schaduw van het huis was neergezet. Aan dat tafeltje zat in een leunstoel een dame met een grooten witten hoed op, die hem verbaasd aanzag. 
John begreep, dat hij voor de vrouw des huizes stond, nam snel zijn hoed af en legde de reden van zijn wandeling om het huis uit. De dame glimlachte en zuchtte, terwijl ze opstond: 
„Ja, mijn man heeft zijn inlandsche bedienden meegebracht uit Indië en ik geloof niet, dat het bepaald een succes is... Dus u wilde den kolonel spreken?” 
John boog en zei, dat dat het eenige was, wat hij wenschte; het zou maar een kort oogenblik duren. 
De dame scheen even te aarzelen, maar noodigde hem dan uit, te gaan zitten; ze zou den kolonel even roepen, zei ze. 
John nam plaats en zegende de huisvrouw. In vredesnaam moest die andere snoeshaan dan maar wachten, hij hoefde maar even met den kolonel te spreken. 
Enkele oogenblikken later kwam de dame terug en vroeg hem, of hij haar volgen wilde naar binnen; ze liet hem in een zonnige, op den voortuin uitziende kamer en zei hem, dat haar man dadelijk bij hem zou komen. Ze excuseerde zich, om een oogje te gaan houden op de bedienden en John achtte dat een zeer aanvaardbaar excuus. Het werd, voor zoover hij de situatie beoordeelen kon, meer dan tijd, dat er verschillende oogjes werden gehouden op de bedienden. 
En toen ging de deur weer open en een man, die zich voorstelde als kolonel Wilson, trad binnen. Hij had een gelaat, dat nog steeds de sporen van de Indische zon droeg, een paar vroolijk blauwe oogen en maakte terstond een sympathieken indruk. Hij bood John, die was opgestaan, om zijn naam te noemen, een stoel en ging daarna zelf zitten. 
En toen draaide John vol zelfvertrouwen het verhaal af, dat hij ook bij den kelner had gebruikt: hij had zich Weymouth genoemd en deelde den kolonel mede, dat hij in de zaak van zijn vader was, die een handel in kunstartikelen had in Londen. Daarop weidde hij uit over een rijken, zeer rijken cliënt, die zeer speciaal een beeld van de Venus van Milo wilde hebben in groot formaat, zette uiteen, dat ze daardoor in een lastige positie waren geraakt, omdat zulke beelden moeilijk te krijgen zijn en maakte den kolonel duidelijk, dat hij, als bezitter van zulk een beeld, het in zijn macht had, hen te helpen. 
„Het spreekt natuurlijk vanzelf,” aldus John, „dat we bereid zijn, een zeer behoorlijken prijs voor het beeld te betalen, een prijs, dat kan ik u wel zeggen, die ver boven de waarde gaat: er is ons alles aan gelegen, om onzen cliënt tot vriend te houden, en aan zijn verlangens tegemoet te komen, vandaar ook, dat mijn vader mij zelf hierheen heeft gestuurd en met een van onze agenten!” 
De kolonel had het geheele verhaal geamuseerd aangehoord en streek nu met zijn hand over zijn kin. 
„Ik wil u graag van dienst zijn!” begon hij, „heel graag zelfs, en kan dat ook gemakkelijk doen, daar het heele ding van die Venus, hoe heet het ook weer, me geen steek interesseert, en ik het allang uit den tuin wou hebben. Al dat gedoe met die beelden... maar mijn vrouw is er speciaal op gesteld, op dat voetstuk achter in den tuin een beeld te hebben en ja...” 
Hij hield op, veelzeggend, en keek John aan met een twinkeling in zijn blauwe oogen. 
John wuifde met zijn hand. „O, dat is geen bezwaar, ik kan u de toezegging doen, dat u per keerende zending een ander beeld terug krijgt, u kunt het formaat en afmeting, desnoods nog het gewicht opgeven, alleen van de Venus is het zoo lastig, een dergelijk groot beeld te krijgen; beelden van de Venus worden op het oogenblik vrij veel gevraagd! U hebt dus maar te kiezen en we zullen u het beeld franco sturen, wat zegt u van dat voorstel?” 
De kolonel lachte en stond op: 
„Uw firma is voortvarend, jongeman... is u soms Amerikaan?” 
John schudde het hoofd „Neen, zuiver Engelsch, van vader- en moederskant! Maar de Amerikaansche wijze van zaken doen is absoluut de beste... alle tijdverlies is geldverlies!” 
De kolonel scheen dit standpunt te deelen, want hij knikte en ging op de deur toe: 
„Mag ik u verzoeken, een kop thee bij ons te blijven gebruiken, mijnheer Weymouth?” 
John accepteerde het gaarne. Het was heet buiten, de rit was stoffig geweest en er was op dat oogenblik niets, waarna hij na al dat gepraat meer verlangde dan naar een kop thee. 
De kolonel verzocht, voor te mogen gaan en leidde hem naar het achterhuis, in een groote kamer, waar de met jaloezieën afgedekte ramen een schemerig licht binnenlieten. De kamer was geheel in Indischen trant gemeubileerd, als er dan nog van meubilair mocht worden gesproken, en in het midden van het vertrek, in een rieten stoel, zat een man, ongetwijfeld de gast, dien John enkele uren tevoren het hek had zien binnenrijden. Toen hij den kolonel en John zag binnentreden, richtte hij zich in het schemerdonker op, en John meende in de kleine silhouet tegen het venster iets bekends te ontdekken. Maar hij zette dat oogenblikkelijk van zich af als iets onmogelijks, en het volgend moment klonk de stem van den kolonel: 
„Ik heb een tweeden gast vandaag, mijnheer Weymouth... mag ik u even aan elkaar voorstellen, mijnheer Weymouth... mijnh...” De rest van zijn woorden hoorde John niet in de plotselinge ontsteltenis, die door hem heen schoot. Op het oogenblik, dat de man uit den stoel oprees en op hen toekwam, herkende hij hem niet dadelijk, maar nu hij vlak voor hem stond, zag hij op slag, wie het was. Het was de man, wien hij de kudde olifanten had afhandig gemaakt, door zich voor jager op grof wild uit te geven... 
En toen had hij den naam Crofts genoemd en was hij jager; nu heette hij Weymouth, en was hij handelaar in oude beelden! 
De situatie was afgrijselijk en werd er niet beter op, toen het kleine mannetje vóór hem zijn hand greep, en die opgewonden heen en weer begon te pompen: 
„O, maar wij kennen elkaar al, kent u hem met, kolonel.., hij heeft vroeger op grof wild gejaagd, tot een ongeluk hem dwong, er mee op te houden! U moet zijn jachthistories hooren!” 
Terwijl het kleine mannetje sprak, begreep John, wiens hersens met een koortsige snelheid werkten, dat hier maar één ding redding kon brengen en dat was algeheele, absolute kalmte, en een groote dosis zelfvertrouwen. 
Hij glimlachte daarom verrast, slaagde er in, zelfs aangenaam verrast te glimlachen, en wendde zich tot den kolonel: 
„Werkelijk, mijnheer Wilson, dit is een onverwacht genoegen... nooit had ik gedacht, dat ik mijn goeden vriend Wrainwright hier nog zou ontmoeten... dat wordt een genoeglijk namiddag!” 
Hetgeen hij berekend had, werd een feit. Het kleine mannetje was zoo vereerd, door een groot jager tot zijn goeden vriend te worden gepromoveerd, dat hij zich haastte, dat te bevestigen. 
John ging verder uit van het standpunt, dat voorkomen steeds beter is dan genezen, zeker in de strategie, en begon een verklaring te geven van het feit, dat hij thans den naam van Weymouth had opgegeven 
„Ja,” ging hij voort, „we kenden elkaar al in den tijd, dat ik nog onder mijn eigen naam werkte, en niet onder dien van de firma, is het niet?” 
Het mannetje knikte, en John zag eenige belangstelling in de oogen van den kolonel, toen die over zijn schouder keek; hij stond bij het likeurkeldertje, waar hij bezig was, enkele whisky-soda’s klaar te maken. 
„Mijn vader, die stierf toen ik nog klein was, droeg den naam Crofts!” legde John uit, met een techniek die hem zelf verbaasde; het scheen dat de nabijheid van het olifantenmannetje hem steeds tot fantasieën inspireerde. „Toen ik tien jaar was, hertrouwde mijn moeder, met iemand, die een grooten handel in kunstartikelen had, en den naam droeg van Weymouth,” ging hij voort en vleide zich, dat het zeer aannemelijk klonk. 
„Toen ik dus gedwongen was, het jagen ten gevolge van een ziekte eraan te geven, kwam ik bij mijn tweeden vader in de zaak en nam op mijn zakenreizen den naam aan van Weymouth, dat was beter voor de zaak ook, dat spreekt vanzelf!” 
De verklaring klonk zoo natuurlijk, dat John er zelf verbaasd van stond en hij nam zich op staanden voet, voor, om, als er iets met het testament van oom Panniford mocht misloopen, in de diplomatie te gaan. Terwijl hij zijn glas whysky aannam, vertelde hij zichzelf, dat iemand met een dergelijke aangeboren gave om zich uit moeilijke situaties te redden voor diplomaat in de wieg was gelegd. 
En van dat oogenblik af bepaalde hij zich er toe, het gesprek van de jacht af te leiden en eerder te converseeren over de relativiteitstheorie dan over het schieten van wilde dieren. Het was één ding verhalen op te disschen tegen iemand, die er alleen maar in boeken over had gelezen, zooals het kleine mannetje maar een tweede, om die verhalen te vertellen, waar de kolonel bij zat... 
Dus maakte hij een opmerking over zijn pogingen om die tijden voorgoed te vergeten, en de kolonel raakte het onderwerp niet meer aan. Het vleugje wantrouwen, dat eventueel in hem kon zijn gekomen, werd dadelijk weggevaagd, door het besef, als die mijnheer Weymouth een bedrieger was, en daar zag hij er veel te eerlijk en open voor uit, het dan toch een verduiveld rare was, om een tuinbeeld te koopen ver boven de waarde! 
Dus vlotte het gesprek uitstekend; de smalle streepjes zon, die door de reetjes van de jaloezieën vielen, kropen langzaam over den vloer en bereikten tenslotte den muur aan de overzijde van het vertrek. 
Toen ontdekte John plotseling, dat het voor hem meer dan tijd werd om te gaan, en hij stond op. De kolonel rees eveneens overeind, na een opgewekt debat over het voor en tegen van Indische bedienden, waarbij John zich waagde aan enkele anecdoten, die hij van vrienden, die in de tropen waren geweest, had gehoord. 
Zijn gastheer kondigde aan, dat hij de bedienden het beeld in den wagen van John zou laten zetten, als het er tenminste in kon. 
John zei, dat dat tot zijn spijt niet gaan zou, daar het een gesloten wagen was; waarop de kolonel onmiddellijk zijn eigen, open zespersoons auto tot zijn beschikking stelde. 
„Als het daar niet in kan, gaat het nergens in,” lachte hij. 
John achtte het echter beter, daar hij den kolonel een te sympathiek man vond, om hem uit te buiten, eerst een behoorlijken prijs voor het beeld vast te stellen. De kolonel wilde den prijs steeds omlaag hebben en John steeds omhoog. Het was de meest zonderlinge handel, die ooit was gedreven, maar ten laatste werden ze het eens over een prijs van vijftien pond, wat volgens John te weinig was. 
De kolonel antwoordde daarop, door aan een bellekoord te trekken en ditmaal verscheen oogenblikkelijk een bruine, maar Europeesch gekleede bediende. Hij maakte een diepe buiging, en hoorde zich door den kolonel in rad Hindoesch enkele bevelen geven. Als een schaduw verdween hij weer, na opnieuw een diepe buiging gemaakt te hebben. 
„Binnen vijf minuten staat het beeld in den wagen voor mijn deur,” zei hij, „het zou me echter groot plezier doen, als ik mijn wagen op de een of andere wijze terug kon krijgen. Ik moet morgen met mijn vrouw een langen tocht maken en dat doe ik het liefst in mijn eigen wagen!” 
John beloofde, dat de auto den volgenden morgen om acht uur bij zijn huis staan zou en na afscheid genomen te hebben van de vrouw van den kolonel, die, zooals zij zei, altijd liever alleen zat, dan te luisteren naar de soldatenverhalen van „die mannen onder elkaar”, gingen ze naar den voorkant van het huis. 
Op dat oogenblik kwam de auto van den kolonel, een lange, open zes persoons wagen, waar achter in het beeld van Venus lag, om den hoek van het huis gereden en John deed het overeengekomen bedrag in een enveloppe, welke hij met een glimlach den kolonel ter hand stelde. 
Zijn stemming, toen hij het sleuteltje van zijn eigen wagen weer in het slot stak, om dien zoolang in de garage te laten zetten, en daarna achter het stuur van den anderen wagen klom, was van de beste. 
Hij startte den motor en reed weg, het wegstuivende grint over, met zijn hand wuivend naar den kolonel en het kleine mannetje aan diens zijde. 
„Wat een kerel!” zei het kleine mannetje bewonderend. 
„Een verduiveld aardige vent!” bevestigde de kolonel, „ga mee, dan zullen we vragen, wat mijn vrouw voor een nieuw beeld wil hebben!” 

XVI. Verschillende personen komen tot dezelfde conclusie

Het was kwart over zes tegen het einde van een prachtigen zomerdag, dezelfde dag, die Pete en John zooveel succes had gebracht, dat Bealie in een melige stemming over den grooten weg naar het Noorden reed. Zijn vroege tocht naar Londen, met zooveel energie begonnen, had bitter weinig resultaat opgeleverd. Inplaats van te slagen met een der beroepsinbrekers, waarmee hij getelefoneerd had, en die zich bereid hadden verklaard, een kraakje op te knappen, had hij zich genoodzaakt gezien, genoegen te nemen met een ijverig amateur, een jongeling uit de Vereenigde Staten, blakend van verlangen, om een safe open te breken, maar even blakend van verlangen, ervoor betaald te worden. In tegenstelling met zijn ervaren collega’s had hij genoegen genomen met betaling na verricht werk; de anderen eischten het geheele bedrag vooruit en daar Bealie niet in staat was, een dergelijke som uit te betalen, had hij de diensten van den jongeling uit de Vereenigde Staten wel moeten aanvaarden, zij het dan met bloedend hart. 
En deze jongeling, die Bealie onderweg met ijver trachtte te onderhouden over de theorie van het opblazen van brandkasten met nitroglycerine, zat nu naast hem en kneep zijn oogen dicht tegen het schuin invallende licht van de avondzon, hetgeen zijn uiterlijk nog afstootender maakte dan het al was. 
Bealie luisterde niet naar hem. Dat was hem niet kwalijk te nemen... ten eerste interesseerde het onderwerp hem totaal niet, hoewel dat onverstandig van hem was - je kunt nooit weten, hoe zooiets nog eens te pas komt - ten tweede had de jongeling met het lage voorhoofd een onsympathiek stemgeluid en ten derde had Bealie andere en belangrijker dingen, om aan te denken. 
Hij had nu zijn inbreker, wel geen eerste kwaliteit wasch- en kleurechte inbreker, maar onmiskenbaar een inbreker, die wist, hoe in te breken. Maar nu deed zich een probleem voor: Op welk van de vier voorwerpen, die hij zich met hun adressen volledig kon herinneren, zou hij het eerst zijn krachten beproeven, om te onderzoeken, of ze al door Crofts en Co. waren ingepikt?” 
Hij keek op zijn horloge. Het wees op dit moment twintig over zes, Daarna bepeinsde hij, welke van de vier plaatsen het dichtst bij zijn weg naar huis was gelegen en met een schok realiseerde hij zich, dat hij het plaatsje, waar volgens zijn herinnering de man woonde, die de eigenaar was van den koperen kandelaar, vlakbij moest liggen. 
Zijn meligheid verdween plotseling. Hij zat met een schok achter zijn stuur overeind en zijn metgezel, die juist was gekomen aan het einde van het opwekkend relaas van een man, die de lont van een lading dynamiet te kort had genomen, knikte tevreden: 
„Ze hebben ’m bij mekaar moeten !” merkte hij op. 
„Hou je kop!” zei Bealie, „ik ga een gokje wagen!” 
Het was inderdaad een gokje, dat succes kon hebben, maar dat ook tot niets kon leiden. Hij was toch op weg naar huis... hij kon gemakkelijk even een eindje omrijden en informeeren, of er nog een kandelaar te koop was... Als hij het stomme geluk had, dat het ding er nog stond, was hij meteen klaar... verliezen kan hij niets, zijn voornaamste troefkaart was toch de inbraak bij John. Toen hij aan den kruisweg gekomen was, gooide hij dus zijn stuur om en reed tien kilometer verder naar Waverley. Het adres van den man, wiens naam dezelfde was als van den burgemeester van zijn geboortedorp, speelde hem door het hoofd, toen hij de eerste huizen van het dorp passeerde. Hij stopte zijn wagen, boog zich buiten het portierraam en riep een rustig wandelend inboorling aan. 
„Hei... weet je ook, waar het huis van Jim Wright staat? Sandy Hook moet het heeten.” 
De inboorling stond stil, keerde zich langzaam om en keek hem bedachtzaam aan. Daarna nam hij zijn pijp uit zijn mond en krabde weifelend zijn schedel. 
„Weet je ’t niet?” zei Bealie ongeduldig, en wilde verder rijden. 
„Ja zeker wel!” zei de ander, verontwaardigd, „laat me de tijd, om ’s te denken, hoe ik ’t u uit moet leggen!” 
Bealie gaf hem den tijd en wachtte. 
Na een tel of tien kwam de boer op hem toe, duwde zijn hoofd bijna tegen het zijne, keek hem listig aan en zei: 
„Rechtdoor... alsmaar rechtdoor... tot dat u bij de pomp komt, dan gaat u rechts af langs het huis van den dominee, en dan is het ’t vierde huis aan uw linkerhand, met ’n grooten boom ervoor!” 
Bealie dankte hem en reed weg. De boer stond nog midden op den weg, keek hem na en mompelde 
„Wat ’n haast!” 
Bealie maakte inderdaad haast. Hij was er zich van bewust, dat nu elke seconde telde, en vóór hij zijn inbraak kon uitvoeren, moest dien avond nog heel wat worden voorbereid. 
Hij vond de pomp, herkende het huis van den dominee, omdat deze er voor stond en sloeg den weg rechts in. 
Het vierde huis aan zijn linkerhand bleef lang weg. Hij passeerde er drie, vlak na elkaar en toen kwam er een heelen tijd niets anders dan weiland, bosch, een vijver en toen weer bosch. Maar in het midden van dat bosch stond een enorme eik, en in de schaduw van dien eik, zelfs onder zijn kruin, stond een klein steenen huis, dat den bijna onleesbaren naam droeg: 
„Sandy Hook”. 
Bealie stopte en staarde naar het huis. Er was iets zonderlings aan... en hij kon eerst niet uitmaken, wat het was. 
En toen maakte zijn metgezel een opmerking: 
„Moet je daar wezen?” 
Bealie bevestigde, dat hij daar moest wezen en peinsde erover, of er een koperen kandelaar, die... En toen verbrak de ander weer de stilte: 
„Dan zul je lang kunnen bellen... d’r woont niemand in!” 
Bealie kwam met een schok tot de ontdekking, dat dat het zonderlinge was, wat hij zonder het te beseffen had opgemerkt! Er waren geen gordijnen voor de ramen, alle ramen, hoe klein ook, waren gesloten, en de blinden zagen er verveloos uit. 
„Goeie genade!” zei Bealie, 
Daarna zei hij niets meer, maar zijn hersens werkten snel. Hoe lang had dit huis al leeg gestaan? Naar het uiterlijk te oordeelen geruimen tijd. Maar was het meubilair er nog in? Hij sprong van zijn zitplaats en opende het wrakke hek. De roest zat dik op de ijzeren spijlen, mos groeide op het pad. Van dichtbij leverde het huis een nog verlatener aanblik op, dan van een afstand. Verf was er op het hout niet meer te bespeuren, alleen nog een vale kleur, de ruiten waren bestoft en bijna ondoorschijnend. 
Maar één blik door een zijraam naar binnen was voldoende. Zijn blik trof een bloempot op de vensterbank... en meteen begreep hij alles. Dit was een zomerhuisje van den een of anderen rijken kerel, rijk genoeg, om zich niet al te zeer te bekommeren om het meubilair, dat er in mocht staan, waarschijnlijk had hij het aangehouden voor zijn zoons of dochters, als die eens neiging voelden om zich ergens terug te trekken. De bloempot wees er op, dat er bij tijd en wijle toch wel iemand een oogje op hield, mogelijk een oude man uit het dorp. 
Toen was Bealie bijna zeker van zijn succes. Als John en zijn zuster dit adres al hadden bezocht, en juist als hij ontdekt hadden, dat het een leegstaand huis was dan hadden ze den kandelaar alleen in handen kunnen krijgen door den eigenaar op te snorren en er hem om te vragen, of door hier in te breken. Bealie wist uit ervaring, hoe verbazend moeilijk het was, uit te visschen, wie zulke verlaten zomerhuisjes in eigendom had. Vaak was den verzorger van zulk een huisje op het hart gedrukt, van niets te weten, om de belasting te ontduiken of zooiets. 
En van een tweede ding voelde Bealie zich ook zeker... als Crofts en Co. ontdekt hadden, dat de kandelaar alleen te pakken was te krijgen door in te breken, dan zouden ze een karweitje als die inbraak zeker zoo lang mogelijk uitstellen, om eerst de gemakkelijker dingen op te visschen... Een bezigheid als inbreken is geen alledaagsch werkje voor een gentleman en zijn zuster! 
Dus floot Bealie een deuntje, toen hij om het huis heenwandelde. Hij bekeek de deuren en ramen en constateerde, dat ze stevig gesloten waren. Het heele huis was trouwens van een zeer soliede constructie. Hij was er nu dankbaar voor, dat hij iemand bij zich had, die van dergelijke akkefietjes verstand had... 
Tevreden beschouwde hij het raam van de keuken. Het was een schuifraam en hij wist wel, dat inbrekers, als ze tenminste ongestoord kunnen werken, met schuiframen nooit veel last hebben. 
Bealie verloor geen tijd meer, maar wandelde snel terug naar zijn wagen. Den man op de plaats naast het stuur beschouwde hij nu met een welgevallig oog, hetgeen dien man lichtelijk verbaasde. 
„Goed nieuws, baas?” informeerde hij. 
Bealie knikte en schakelde zijn eerste versnelling in: 
„Een karweitje voor jou, gemakkelijk en goed betaald!” merkte hij op, „als je daar vannacht inkomt - het huis is onbewoond - krijg je tien pond!” 
De man naast hem opende zijn mond, staarde hem aan, maar sloot zijn mond weer en zei niets dan een droog: 
„O.K.” 
Dan trok hij een pakje sigaretten uit zijn broekzak en bood er Bealie een aan. Dat gebaar was voor hem veelzeggend. 
En toevallig werd op hetzelfde oogenblik, zeventig kilometer, verder, een tweede, veelzeggend gebaar gemaakt. 
Dat maakte Lois tegen John en het had betrekking op hetzelfde onderwerp. Lois was vroeg thuisgekomen... haar tocht naar Waverley had niet lang geduurd, zij had het onbewoonde huisje snel gevonden. Zij had precies half zooveel tijd noodig, als Bealie, om alle conclusies te trekken... vrouwenhersens werken nu eenmaal zeer snel. 
Van het oogenblik, dat ze zag, dat het huis onbewoond was, tot haar beslissing, dat hier ten spoedigste moest worden ingebroken, verliep juist zooveel tijd als noodig was, om haar wagen te draaien en den kop naar het dorp te wenden. Maar Lois was voorzichtig. En daarom had ze, benzine innemend bij een pomp in het dorp, terloops geïnformeerd, of het huisje, dat onder dien mooien eik stond, even buiten de kom der gemeente, inderdaad heelemaal onbewoond was. 
Ik zou het best willen huren voor de rest van den zomer!” voegde ze er aan toe. 
De man, die juist de slang uit de tank haalde, glimlachte toegeeflijk. 
„Er zijn er méér, die dat wel zouden willen!” antwoordde hij, „hier in het dorp zelf zijn er al een stuk of drie, die het alleen al zouden willen hebben. Jonker Frans van Albert House heeft een jaar lang geprobeerd, uit te visschen van wie het ding eigenlijk is, maar hij heeft het niet klaar gespeeld; elken keer, als het een paar weken bewoond wordt, in den zomer en soms tegen Kerstmis, zijn het weer andere menschen, meestal een vroolijke troep; ik voor mij geloof, dat het van een paar tooneelspelers uit Londen is, die het geheim willen houden en er allemaal samen wat aan betalen. Maar wie de eigenaar is, op wiens naam het staat, is een raadsel!” 
Lois betaalde hem en reed weg. Ze wist meer dan voldoende. Ontegenzeggelijk was de eenige oplossing: inbreken! Terwijl het kleine, roode racewagentje snel naar het Noorden schoot, overdacht Lois het plan de campagne. Veel viel er niet te bedenken... de zaak was zoo eenvoudig als het maar zijn kon. Als John het niet kon klaarspelen, met behulp van Pete, dien kalmen, uitgeslapen Pete, daar in te breken in een verlaten huis, zonder dat er een haan naar kraaide, althans dien nacht, dan waren ze geen knip voor hun neus waard. 
Lois was vóór half drie weer thuis. De huishoudster had een koude lunch klaargezet. Maar Lois, die bedacht, dat, als John en Pete dadelijk thuis zouden komen, na een dag hard rijden, een warm hapje hen een heel stuk zou opknappen, zette zich aan het werk om een uitgezocht diner klaar te maken. 
De gevolgen van het feit, dat ze nu een groote vier en twintig uur zonder slaap was gebleven, waren merkbaar. Ze had geen slaap, na een doorwaakten nacht verdwijnt de slaap altijd geheel, om, zoodra het donker wordt, met driedubbele sterkte terug te komen. Maar ze voelde zich een beetje loom, zoo’n prettige, kalme loomheid, die over iemand komen kan op een rustigen, warmen zomermiddag. Lois scharrelde rond in de keuken, at tusschen de bedrijven door zelf een stukje en overdacht de kansen van Pete en John. 
Ze had gauw uitgerekend, dat John, als alles vlot verliep, thuis kon zijn om een uur of zes, zeven, in aanmerking genomen, dat hij een compleet tuinbeeld mee moest sleepen. 
Voor John was ze niet bang... een tuinbeeld is een ding, dat meestal niet op zoo hoogen prijs wordt gesteld en als er geen zonderlinge hinderpalen door oom Panniford waren bedacht, zooals bij de parkietenhistorie, dan zou hij zijn beeld wel krijgen. 
Maar Pete... iemand, die komt aanbieden, een wekker te koopen, loopt de kans, voor ietwat zonderling te worden aangezien en ze was zeer benieuwd, hoe Pete er in slagen zou, en of hij er in slagen zou, zijn aandeel in de jacht buit te maken. 
Ze was in de keuken bezig en dat was de reden, dat ze John pas hoorde, toen hij de voordeur opende. Ze draaide de gaskachel uit, en rende met haar schort voor, de hall in. 
„John!” hijgde ze, „heb je ’ t?” 
John gooide zijn hoed in een hallfauteuil, liet de voordeur openstaan en viel in een stoel neer. 
„Kijk maar!” zei hij, en wees glimlachend met zijn hand naar de deur. Lois liep er heen en zag aanvankelijk niets... tot ze voor de oprijlaan den open, grijzen wagen ontdekte, waaruit het beeld stak. 
„John!” zei ze en kwam op hem toe, „hoe heb je ’m dat geleverd? Van wie is die auto?” 
John glimlachte en deed haar het geheele verhaal van den kolonel, zijn beeld, het gevaar van ontmaskering door het olifantenmannetje, en besloot: 
„Toen was die goeie kolonel nog zoo vriendelijk me zijn wagen te leenen en hier ben ik... en wees nou een lieve zus en geef me een kop thee... het is een stoffige beweging, om in zulk een temperatuur rond te rijden...” 
Lois schonk hem een kop thee in en ging tegenover hem aan het lage tafeltje zitten, haar blikken gevestigd op het beeld in den wagen buiten. John dronk zijn thee op en leunde achterover in zijn stoel; dan haalde hij zijn sigarettenkoker uit zijn zak en stak op. 
„Vertel eens zus,” zei hij toen, wat is jouw wedervaren met de kandelaar?” 
Lois deelde hem mede, wat zij ontdekt had over het huis, waar de kandelaar zich in moest bevinden, zweeg toen en keek hem vol verwachting aan. John zei enkele seconden niets en trok aan zijn sigaret. Dan stond hij op, strekte zijn schouders en keek op Lois neer. 
Lois zag naar hem op en knikte: 
„Dat beteekent...” zei ze. 
„Inbreken!” lachte John, „mannenwerk aan den horizon! Heel mijn leven heb ik verlangd naar de kans, eindelijk eens een goede reden te hebben, om sportief inbraakje te kunnen spelen... en nu is die reden gekomen. Zus... geef me nog een kop thee. Als Pete zijn wekker heeft - en als Pete hem niet krijgen kan, dan krijgt niemand hem, zelfs jij niet, dan valt vannacht de beslissing! 
Lois stond langzaam op en schonk hem peinzend een tweede kop in. 
„Denk je, dat het... Pete lukt?” vroeg ze. 
John knikte en staarde naar buiten, waar het beeld nu door de gouden avondzon werd beschenen: 
„Pete is een prachtkerel!” zei hij, „hij is een kerel uit duizend! Als jij ooit trouwt, zusje... en ik geloof niet, dat je lang de mannen uit den weg zult kunnen blijven, dan hoop ik, dat je een kerel als Pete treft. Hij is je waard.” 
Een plotseling gerinkel achter hem deed hem opschrikken. Hij keerde zich snel om en zag Lois de scherven van een theekopje oprapen. 
Hij bukte zich en hielp mee. Mannen zijn merkwaardig kortzichtig in aangelegenheden des harten... 
* * *
 Pete stopte zijn wagen voor den ingang van de oprijlaan naar John’s huis en staarde vol ontzag naar het lieftallige gelaat van de Venus boven hem. 
„Alle drommels!” zei hij, „dat is netjes gewerkt!” 
Toen zag hij John de laan afrennen, Lois achter hem, haar gouden krullen glanzend in de roode zon, en de opmerking. die John maakte, toen hij Pete’s wagen bekeek, met de vracht wekkers erin, was ongeveer dezelfde: 
„Nou, nou! Jij schijnt je kost verdiend te hebben!” 
Het gelach, dat er opging, toen Lois arriveerde, en hijgend een blik in Pete’s twoseater wierp, was algemeen. 
„Wat was jouw adres in vredesnaam?” wilde John weten, „een klokkenwinkel?” 
Pete klom grinnikend uit zijn auto en strekte zijn lange beenen. De vouw in zijn grijs zomercostuum had een beetje geleden, zijn haren zaten verward, maar zijn humeur was stralend als steeds. 
„Ik heb alle wekkers van een internaat moeten opkoopen!” zei hij. 
John en Lois keken hem stomverbaasd aan. 
„Een internaat?” zei John. 
Pete knikte: „Mac Tavish’ Internaat voor jongeheeren… honderd drie en veertig wekkers onder één dak! En een oude, gierige Schot als directeur!” 
„Hoe heb je dat klaargespeeld?” informeerde Lois. 
Pete lachte tegen haar: 
„Lois, wees een engel en bezorg me een kop thee, terwijl ik die wekkers naar binnen breng; ik durf dat zaakje hier niet te laten staan, zoolang Bealie rondspookt... als alles veilig binnen is kunnen we die honderd drie en veertig wekkers opereeren, en dan zal ik vertellen, hoe ik er aan gekomen ben!” 
Hij klom weer achter het stuur en stuurde handig den wagen door het smalle hek en de laan naar het huis op. John volgde hem met den breeden, grijzen wagen, waar de Venus van Milo uit oprees. 
John speelde het klaar, zonder de spatborden te beschadigen en toen beide auto’s voor het steenen bordes stonden, ving de ontscheping aan. 
De Venus was van gegoten gips en ze hadden haar spoedig binnen. 
Onder heftig gerinkel gooide Pete, die op de treeplank stond, één voor één de wekkers over naar John, die boven bij de deur stond en in een wip was alles in huis. Toen de voordeur achter Pete dichtging, was het donker. De warmte nam met het verdwijnen van de zon niet af; het bleef heet en de lucht was volkomen helder. 
* * *
Lois had Pete zijn eerste kop thee al gebracht, maar hij kreeg een tweede, hetgeen John klagend deed uitroepen, dat hij er steeds om vragen moest. Pete merkte daarbij op, dat hij, Pete, ook het meeste werk had verzet, wat door een bulderend gelach werd beantwoord. 
Lois was intusschen verdwenen en vóór Pete de gelegenheid had, iets als antwoord te zeggen, ging de gong voor het souper. 
Onder den maaltijd verhaalde Pete zijn avonturen met den Schot, John zijn schaking van Venus en daarna deelde Lois droogweg het programma voor dien nacht mede. 
Pete was juist bezig met het ontleden van een kreeftschaar en hield ontsteld op: 
„Inbreken... vannacht?” herhaalde hij, en liet mes en vork zakken. 
Lois knikte en keek hem ernstig aan: 
„We komen vannacht geen van drieën in bed!” verzekerde ze, en nam een slokje wijn. 
Pete wendde zijn blikken naar John. Deze staarde zeer ingespannen naar zijn bord, waarop een onschuldige portie ragout prijkte, maar zijn schouders schokten op verdachte wijze. 
En toen zag Pete plotseling den humor van de situatie en ging voort met zijn kreeft. 
„Ik hoop alleen,” merkte hij op, „dat we vannacht niet allebei achter onze breekijzers in slaap vallen, tot een veldwachter ons komt wekken!” 
„Daar is geen gevaar voor!” zei John, „als we dadelijk allebei een goed heet bad nemen, een Turksch bad... daar kikker je zoo geweldig van op...” 
„Ik weet het! zei Pete, „ik deed het vroeger ook altijd!” 
Lois keek hem van onder haar lange wimpers aan: 
„Na de fuif zeker!” 
Pete kuchte, keek schuldig naar John, die iets zocht in de ragout en mompelde iets over zijn aangeboren afkeer van dergelijke uitspattingen. De maaltijd verliep verder snel en in volmaakte harmonie. Toen de eerste sigaret door Lois werd opgestoken en allen klaar waren, was het juist elf uur. 
„Dus jij gaat naar bed?” vroeg Pete haar. 
„Welnee!” zei Lois. 
Pete keek haar verontwaardigd aan: 
„Je bent toch zeker niet van plan, den heelen nacht hier op te blijven zitten, alleen om ons niet zoo’n eenzaam gevoel te geven op zeventig kilometers afstand?” 
„Neen!” zei Lois, „ik breng den wagen van den kolonel terug, die moet er morgenvroeg vóór achten zijn; ik kan het op mijn doode gemak doen, en John’s wagen mee terug nemen!” 
Daar had Pete niets tegen in te brengen; het zou hem trouwens ook weinig gebaat hebben, en hij was zoo verstandig, dat in te zien. 
En toen volgde een haastig onderzoek. Daar het huis dien nacht verlaten zou zijn, moesten de papiertjes uit den wekker en uit het standbeeld worden gehaald; het was ondoenlijk, die dingen te verstoppen. 
Terwijl dus Lois aan het beeld aan het werk ging, maakten Pete en John elk met een schroevendraaier één voor één de wekkers open, en onderzochten ze. Het waren goedkoope wekkers geweest, en het papiertje kon maar op één plaats verborgen zijn: tegen den binnenkant van de blikken kast geplakt. Het geluk was wat met hen. De achttiende wekker, door John onder handen genomen toonde een papiertje, in een kleine enveloppe tegen de binnenzijde geplakt. Het was het papiertje, dat ze zochten. 
Een oogenblik later had Lois de plaats ontdekt, waar er in het beeld een gat was gemaakt, dat was opgevuld; namelijk in het voetstuk, de eenige plek, waar het niet vroeg of laat zou opvallen. Met zijn schroevendraaier peuterde Pete het gat open en vischte er een blikken kokertje uit, dat in het gips had vastgekleefd gezeten. Ook dat bevatte een papiertje. 
Het beeld en de wekkers werden in een hoek van de hall geplaatst; één wekker werd, ter misleiding van eventueele inbrekers, in de safe gesloten, en daarna, terwijl Pete en John hun heet bad namen, zoo vlug ze konden, borg Lois de twee nieuwe papiertjes bij de andere in de blikken doos onder den vloertegel in den derden kelder. Zooals ze naderhand vertelde, had ze de grootste moeite gehad uit te vinden, onder welken tegel ze die doos hadden gestopt; hij was niet van andere te onderscheiden. 
De twee aspirant-inbrekers namen hun bad niet lang, maar wel heet, en het was nog geen twaalf uur, toen ze beneden kwamen, gereed voor den laatsten slag. 
Het debat, dat ontstond, over de gereedschappen, welke voor een inbreker het meest wenschelijk waren, was interessant, en zeer verwoed, maar ten laatste waren ze het eens, pakten alles in een actetasch en verdwenen door de voordeur in Pete’s ouden wagen. Lois’ roode wagentje was veel te opvallend om het voor een dergelijken tocht te gebruiken. 
Zoemend stierf het brommen van den motor in de verte weg. Lois stond in de voordeur, als een zwarte silhouet tegen het licht van de hall achter haar. Toen hij den weg opdraaide, zag Pete nog eenmaal naar haar om, en Lois, het achterlichtje met de oogen volgend, zag het driemaal uitgaan, en weer te voorschijn komen. Een claxon snerpte driemaal, en toen werd het stil. 
De slanke meisjesfiguur draaide zich langzaam om en ging de hall in. En op dat moment sprong een gedaante uit de duistere struiken langs de oprijlaan te voorschijn, een gedaante, die iets glimmends in de hand hield. Zij sprong geluidloos op het bordes en stapte op den drempel van de voordeur. 
Lois liep midden in de hall, de handen op den rug en peinsde over Pete. Toen zei een stem achter haar 
„Handen omhoog, juffie!” 
Ze uitte geen kreet, schrok zelfs niet, maar keerde zich om teneinde te zien, wat voor wapen de eigenaar van de stem in handen had. Het was een zware Smith-Wesson. Ze glimlachte koeltjes en zei: 
„Ik denk er niet aan!” 

XVII. De laatste loodjes wegen het zwaarst

In den tijd die verliep tusschen het oogenblik, waarop Bealie in groote haast met zijn onaantrekkelijken medepassagier naar huis reed, en het oogenblik, waarop hij daar aankwam, had hij een geheel nieuw plan opgezet, een plan, dat den aanval op verschillende punten opende. 
Als hij zijn jeugdigen helper, den Amerikaan, aan het werk zette aan het verlaten huis, om den kandelaar te halen en zelf in het, hoogst waarschijnlijk óók verlaten huis van John aan het snuffelen ging, was er alle kans op succes. Kreeg hij dan de kous op den kop, dan moest het karwei van den kandelaar slagen en omgekeerd. Hij gaf daarom den man de inlichting, die hij noodig had, namelijk, dat hij, in het huisje gekomen alleen maar een koperen kandelaar behoefde te gappen, een kandelaar, legde hij uit, op den verbaasden uitroep van den ander, waar een, op zichzelf onbeteekenend, maar voor een bepaald persoon zeer waardevol papiertje in was verborgen. Het beste was natuurlijk, beide kandelaars, die op den schoorsteen moesten staan, mee te nemen, als hij er niet van buiten aan zien kon, of er iets in was verborgen. 
„Dus je hoeft alleen maar die kandelaars mee te nemen!” zei Bealie en niets anders; denk daaraan, dan geef ik je tien pond, op staanden voet!” 
De ander knikte. Hij had nog maar zelden een werkje bij de hand gehad, dat bij zulk een klein risico zulk een zoet winstje opleverde... 
„Ik heb vannacht een eigen akkefietje!” zei Bealie, „jij kunt mijn wagen nemen en probeer niet ermee vandoor te gaan, want ze hebben je zóó bij je kladden!” 
De ander keek beleedigd: 
„Dacht je, dat ik tot zoo iets in staat was, baas?” 
„Absoluut!” zei Bealie, „schiet op, het is al bijna donker!” 
De ander aarzelde nog even: 
„Waar tref ik je morgen?” 
„Om negen uur hier in huis!” zei Bealie. „Zonder mankeeren.” En daarna snorde hij een zaklantaarn op, stak een zware Smith - Wesson in zijn zak, liet een bosje rammelende loopers in een ander zakje glijden en verdween in het duister... 
* * *
Twee en een half uur later stopte Pete zijn wagen buiten Waverley. Ze hadden eerst het geheele dorp doorgereden en een plaats gezocht, waar ze den wagen konden zetten, zonder dat deze dadelijk met hen in verband kon worden gebracht en zonder dat hij teveel opviel, en een verdachten indruk maakte. 
Zulk een plek hadden ze gevonden, een paar honderd meter voor het huis, dat hun kostbaren kandelaar bevatte. Het geluk was weer met hen. Er stonden veel sterren aan de strakke lucht, maar er was geen maan en de duisternis was nagenoeg volkomen... 
Zoowel John als Pete hadden elk een donker pak aangetrokken en van enkele meters afstand waren ze nagenoeg onzichtbaar. Den korten weg naar Sandy Hook legden ze snel af, zonder iemand gezien te hebben en bereikten onbemerkt den achterkant van het huis. De duisternis onder den grooten eik met zijn laaghangende takken was nog dieper dan op den weg en ze konden zich, als ze ervoor zorgden, geen geluid te maken, volkomen vrij bewegen. Het duurde niet lang, of het was hun duidelijk, dat het ’t eenvoudigste was, het schuifraam aan den achterkant te forceeren. Het was een tamelijk klein raam, aan den binnenkant met een pin vastgezet. Was die pin er eenmaal uit dan konden ze het gemakkelijk opschuiven. Een korte belichting met een afgeschermde lantaarn deed Pete de pin zien. Deze zat aan een ouderwetsch veiligheidskettinkje, rechts van de ruit. Het was natuurlijk eenvoudig de ruit door te stooten en zoo de pin eruit te trekken, maar Pete kende een betere methode, waarvan hij in zijn loopbaan als journalist herhaalde malen had gehoord. Een gaatje werd geboord, recht tegenover de pin, zoodat het einde daarvan bloot lag. Dan kon met een oude spijker de pin worden weggeduwd en het raam geopend. 
Om lawaai in den stillen zomernacht te vermijden, koos Pete het laatste systeem. Met zijn lantaren zocht hij de juiste hoogte, waarop de pin in het kozijn zat en zette een streepje op het raam. Dan nam hij de boor, die ze hadden meegenomen en begon te werken. Het hout was oud, rot en zacht en de boor schoot snel vooruit, maar draaide tot den kop in het hout, zonder op ijzer te stooten. Het was blijkbaar een beetje teveel opzij. Hij zette de boor iets verder en begon opnieuw. Het was een gewone draaiboor met een tweetal tandwielen en ze maakte een licht gezoem, dat in den stillen nacht in de onmiddellijke nabijheid van het huis hoorbaar was, maar niet verder. En daarom keek Pete verbaasd op, toen hij plotseling een geluid vernam, dat noch door hemzelf, noch door John veroorzaakt kon zijn, daarvoor klonk het veel te ver af. Hij hield oogenblikkelijk met boren op, trok de boor uit het gat en fluisterde, tegen het huis gehurkt: 
„John, heb jij ook iets gehoord?” 
John gaf geen antwoord, maar legde zijn hand op Pete’s mouw. Ze zwegen beiden en luisterden scherp. Daar kwam het weer, een zacht, scherp gekraak. 
„Wat is dat?” zei Pete en tuurde om zich heen, maar er was totaal niets te zien, de nacht bleef doodstil. 
Dan boog zich de vage schaduw van John’s hoofd naar hem over en zijn stem fluisterde: 
„Het komt van binnen uit het huis, daar loopt iemand!” 
Tegelijk met zijn woorden kwam de bevestiging. Van binnen kwam een zacht, schuifelend geluid, alleen hoorbaar door de buitengewone stilte van den nacht. Een geluid, alsof er iemand liep, heel behoedzaam. 
„Wie kan het in vredesnaam zijn?” fluisterde John weer. Pete haalde de schouders op, maar dan schoot hem een gedachte door het hoofd, die hem deed opveeren en John bij den arm pakken: 
„Het is Bealie!” fluisterde hij „we moeten hem in elk geval beletten, weg te komen; misschien heeft hij nu de kandelaar in handen! Loop jij naar de voordeur, en houd die in de gaten, ik zal hem er uit jagen!” 
Maar het was te laat. Op het oogenblik, dat John langs het huis sloop, om post te vatten bij de voordeur klonk een knarsend geluid door de stilte en Pete vernam het snelle wegrennen van voetstappen. 
Daarop kwam een schreeuw van John, en een tweede geluid van rennende voeten. In een oogwenk begreep Pete, wat er gebeurd was. De kerel, die zich in het huis verborgen had gehouden - tien tegen een, dat het Bealie was - had stil den grendel van de voordeur geschoven, en was er tusschen uit geknepen. Hij sprong opzij en vloog den hoek van het huis om, de noodzakelijkheid inziend, den vent zoo gauw mogelijk bij zijn kladden te pakken. 
Toen hij aan den voorkant kwam, was hij genoodzaakt, zijn vaart in te houden, om de doodeenvoudige reeden, dat hij geen Bealie en geen John zag. Beiden waren in de duisternis verdwenen en totaal onzichtbaar. Het eenige wat Pete nog vaag hoorde, was het geluid der voetstappen in de verte, wegstervend ergens in een weiland. De onbekende, die in het huisje had gezeten, en dat was beslist Bealie geweest, voelde Pete, probeerde in het vrije veld te ontsnappen; hij had daar trouwens ook de meeste kans, op een weg zou hij niet veel in te brengen hebben tegen John’s beenen. 
Het geluid was nu heelemaal niet meer te hooren... een doodsche stilte heerschte om hem heen. 
Pete keerde zich om en ging de nog steeds openstaande voordeur van het huisje binnen. In elk geval moest hij nazien, of de kandelaar werkelijk verdwenen was. Hij had er geen greintje hoop op, het ding nog aan te treffen en hij sloot de deur achter zich, al zijn hoop gevestigd op John die den man met den kalender achtervolgde. Hij dekte de breede stralen van zijn lantaren af met zijn hand en liet alleen een smal streepje licht ronddwalen door het vertrek. 
Het was goed onderhouden; geen spoor van natte of muffe lucht was te bespeuren, wel hing er een vage geur van parfum, van verschillende parfums door elkaar, in het rond en Pete moest weer denken aan de opmerking, die de man bij de benzinepomp tegen Lois had gemaakt, dat het waarschijnlijk gehuurd werd door een paar acteurs en actrices uit Londen. De meubelen waren luxueus, voor het grootste gedeelte zwaar eikenhout, met hier en daar een Engelsch cachet. Toen vielen de stralen van Pete’s lantaren op den schoorsteenmantel, en zijn mond zakte wijd open van verbazing. 
Op dien schoorsteenmantel, een uitbouw van een kleine schouw boven een open haard, stonden aan weerszijden van een stilstaande, zwart marmeren pendule, twee fraai bewerkte koperen kandelaars. Een oogenblik dacht Pete, dat hij van vreugde de hik zou krijgen, maar die vreugde verdween vrij gauw, toen hem de afschuwelijke gedachte door het hoofd schoot, dat er best een tweede paar kandelaars in huis aanwezig kon zijn en dat dààrvan een was bedoeld. Een snelle tocht door het huis bewees tot zijn groote vreugde, dat er nergens anders kandelaars stonden, of hadden gestaan... de eenige andere schoorsteenmantel was in de keuken, en men pleegt in een keuken geen zware koperen kandelaars neer te zetten. 
Pete keerde snel naar de voorkamer terug zette zijn lantaren op den schoorsteenmantel, en pakte beide kandelaars op. In het licht bekeek hij ze, keerde ze om, en zag op een ervan aan den voet een klein bobbeltje, een bobbeltje, platter, maar even groot als een erwt, dat er op wees, dat hier ooit een gaatje was gemaakt, dat later was opgevuld. 
En terwijl hij de twee kandelaars boven zijn hoofd hief en er een wilden rondedans mee door de kamer begon, viel er met luid gerinkel achter hem iets stuk en een stem zei: 
„Handen omhoog, en laat die kandelaars vallen!” 
* * *
Toen Lois zich had omgekeerd op het bevel, haar handen omhoog te steken, was ze merkwaardig koel. 
Er zijn vrouwen, die in een dergelijke situatie aan het gillen slaan, en in zwijm vallen, zoo gauw ze een geschikt kleedje ontdekken, om zacht op neer te komen, maar de opvoeding die oom Panniford aan zijn neef en nicht gegeven had, was er terdege op berekend geweest, hen koelbloedig en paraat te maken voor ’s levens critieke momenten, en dat dit een van ’s levens critieke momenten was, daaraan viel niet te twijfelen. 
Lois keek recht in het hatelijke gezicht van Bealie, boven den blauwen loop van de Smith - Wesson, en zei doodkalm: 
„Ik denk er niet aan!” 
Dat was iets, waarop Bealie niet had gerekend. Wat doe je, als je een vrouw plotseling verrast met een geweldig pistool, haar toesnauwt, de handen op te steken en ze weigert dan leukweg, iets van dien aard te doen en steekt een sigaret op? Want Lois stak een sigaret op. Het was zoo klaar als een klontje, dat Bealie niet schieten zou. En mocht hij zulk een ezel zijn, dat hij het riskeerde, midden in een doodstillen zomernacht, voor een open deur, een schot te lossen, dan zou hij nog niet op haar mikken, maar op een Boeddhabeeldje, of iets dergelijks. 
Dus rookte ze haar sigaret in een pijnlijke stilte en Bealie stond ietwat verdwaasd, en niet weinig belachelijk achter zijn groot pistool. 
„Ik waarschuw je ernstig!” zei hij, „steek je handen omhoog!” 
„In geen honderd jaar!” zei Lois, en blies een rookwolk naar het plafond, „schieten doe je toch niet!” 
Dat was het noodlot tarten, en Lois wist het. Ze wilde Bealie zoo nijdig maken, dat hij werkelijk de stommiteit uithaalde, een schot te lossen... dat hij op hààr schieten zou was te belachelijk. Hij was een gewone, laffe dief, maar geen moordenaar. 
Bealie schoot inderdaad niet, daar was hij te uitgeslapen voor, maar hij deed ’n onverhoedschen sprong voorwaarts, en vóór Lois er op bedacht was, had hij de voordeur achter zich in het slot gegooid, en aan het kleedje gerukt, waarop ze stond. Het onvermijdelijke gebeurde. Ze viel met een slag op den grond en het volgende oogenblik had Bealie handig een paar handboeien - hoe hij daaraan gekomen was, hadden duistere elementen in Londen kunnen ophelderen - om haar polsen dichtgeknipt. Ze had den tijd niet, om te vechten, zoo snel was alles in zijn werk gegaan. Bealie stond op en hield haar polsen vast. 
„Sta op!” zei hij. 
Lois verroerde geen vin, vastbesloten, te saboteeren waar ’t maar mogelijk was. 
Elke minuut, die ze won, was kostbaar. Hoe meer ze hem dwarsboomde, hoe grooter de kans, dat ze de gelegenheid kreeg, zijn revolver te pakken, of hem knockout te slaan met een of ander voorwerp. 
Maar Bealie was een listig ventje, en legde de revolver op een tafeltje aan den anderen kant van de hall neer, voor hij weer op haar toekwam. 
„Als je niet oppast, bind ik je vast aan een fauteuil!” dreigde hij en ditmaal zag Lois zich genoodzaakt, om haar vrijheid te behouden, zijn bevel op te volgen. Met haar handen achter haar rug was ze nagenoeg machteloos, als niet... 
Ze werd plotseling rustig en knikte: 
„Ik ben er toch bij... Ik zal doen, wat je zegt.” 
Bealie grijnsde. Het was duidelijk, dat hij genoot van zijn overwinning. Hij zette haar in een stoel, met de vermaning, zich kalm te houden, en ging op het beeld toe, dat in een hoek van de hall stond. Hij bekeek het even, dacht na, en kantelde het dan. In den bodem zat het gat, waaruit het blikken doosje met het papiertje was gekomen. 
Bealie vloekte iets tusschen zijn tanden, en keek dan nieuwsgierig naar den hoop wekkers. 
„Natuurlijk ook leeg!” bromde hij, toen hij zag, dat er enkele gedemonteerd waren... 
„Waar zijn de papiertjes, miss?” 
Lois bestudeerde het plafond en zei niets. 
Bealie deed een stap vooruit en ging vlak voor heer staan: 
„Hoor je niet? Waar hebben jullie al die papiertjes gelaten, die uit de dingen gekomen zijn?” 
Lois liet haar blikken van het plafond omlaag dalen, keek hem een oogenblik met een glimlach om haar lippen aan en zei: 
„Ra, ra, waar zijn ze?” 
Ditmaal werd Bealie woest. Hij liep de hall op en neer, raasde en tierde, en dreigde met alle mogelijke dingen, waarvan Lois maar al te goed wist, dat hij er geen een ten uitvoer zou brengen. 
Toen hij uitgedreigd was, tot groote spijt van Lois, die benieuwd was, wat hij nog meer voor afgrijselijkheden zou verzinnen, bleef hij een oogenblik voor haar stilstaan en vroeg weer: 
„Waar zijn ze? Als je het niet zegt, vind ik ze toch wel!” 
Lois knikte opgewekt: 
„Ik gun ze je van harte... die zoekt zal vinden.” 
De woorden, die Bealie gebruikte, toen hij naar achteren verdween, de studeerkamer in, waren ontstellend, en Lois luisterde er met belangstelling naar. Ze hoorde zijn voetstappen de gang door gaan, hoorde zijn getier even ophouden, toen hij den knop van de studeerkamer omdraaide, en toen een kreet. 
Er volgde een diepe stilte, en Lois, die vol verbazing luisterde, haar adem ingehouden, vernam niets meer. Ze stond op, het werd te machtig. Wat zou er gebeurd zijn? Was Bealie uitgegleden, had hij zijn hoofd gestooten en was hij nu bewusteloos? Maar ze had geen bons gehoord! 
Het volgend moment werd het raadsel opgelost. Een zware stem, met een spottenden klank erin, klonk duidelijk uit de gang. Het was zeker niet het geluid van Bealie, en Lois liep snel, haar geboeide handen achter haar rug, de hall door, tot ze de gang kon overzien. 
Het schouwspel verwarmde haar hart. Midden door de gang, moeizaam loopend, naderde de dikke brigadier, een slappe en beweginglooze Bealie aan zijn nek met zich meesleepend, in zijn vrije hand een dienstpistool. Hij zeulde door tot vóór Lois, legde zijn vrachtje op den grond, en keek er met minachting naar. Dan nam hij zijn uniformpet af, veegde met den rug van zijn hand over zijn verwarmde haren en loosde een diepen zucht 
„Da’s dat!” zei hij. 

XVIII. Verdere avonturen van Pete

De eenige overeenkomst tusschen de gedragingen van Lois en die van Pete, toen ze beiden achter zich iemand hoorden opmerken, dat het tot hun welzijn zou strekken, hun handen naar het plafond te heffen, bestond hierin, dat beiden koel bleven. Pete stak niet overijld zijn handen naar boven en deed er evenmin overijlde dingen mee, zooals een poging tot het gooien met koperen kandelaars. 
Hij stond met zijn rug naar den persoon toe die, naar het geluid te oordeelen, zijn revolver door het stukgestooten zijraam had gestoken en liet, terwijl hij zich langzaam omkeerde, één kandelaar vallen, als ’n soort gehoorzaamheid op afbetaling; de andere hield hij nog steeds in zijn hand. 
Hij was niet van plan te weigeren, zijn handen in de lucht te steken. Als de eerste kerel Bealie was geweest, dit was een totaal onbekend personage, en Pete achtte revolvers in handen van totaal onbekende personages onberekenbare zaken... ze konden niet afgaan, maar ze konden mogelijk ook wel afgaan... 
Toen het tweede bevel kwam, scherper dan de eerste maal, als de bliksem zijn handen omhoog te steken, voldeed hij aan dat bevel. De tweede kandelaar bonkte op den grond. 
Pete had zich nu geheel omgekeerd en ontdekte een aanmerkelijk voordeel voor hemzelf. Het licht op den schoorsteenmantel scheen hem in zijn rug, maar den kerel, wiens ongunstige, voor Pete totaal onbekende tronie door het raampje stak, recht in het gezicht. Dat hij er hinder van had, bewezen zijn bijna dichtgeknepen oogen. 
Er ontstond een leemte in de conversatie. Pete achtte het ’t beste het initiatief aan den ander over te laten, vol belangstelling, wat deze zou doen. En de kerel zelf scheen daar ook over te piekeren. Het ging hem juist als Napoleon in Rusland: ik zit er nu eenmaal in, maar hoe kom ik er weer uit? 
Zijn revolver, en een aanmerkelijk deel van zijn bovenlichaam, had hij door het raampje gewrongen, in zijn ijver om den loop van het pistool zoo dicht mogelijk bij Pete’s ruggegraat te krijgen. In de sponningen staken nog overblijfsels van wat eens een ruit was geweest en iedereen weet, dat het steeds gemakkelijker is, je door een ruit met scherven naar binnen te wringen, dan er weer uit te komen. De scherven houden de mouwen en den rug van je jas vast en er is geen verkwikken of verwegen aan. 
En dit stilleven bleef gedurende enkele minuten gehandhaafd. De kerel in het raampje sjorde en trok even, ontdekte, dat het nog steeds niet ging, richtte dan zijn pistool weer recht op Pete, en keek hem spinnijdig aan. Toen hij naar zijn meening Pete genoeg ontzag had ingeboezemd, begon hij weer te wringen en te trekken, om los te komen. 
Bij den vijfden keer had hij succes, met een scheurend geluid liet een deel van zijn jas los, en hij trok een arm naar buiten, uit Pete’s gezichtsveld. Daarop richtte hij zijn pistool op de van ouds bekende wijze en weer ontstond een pauze. 
De gedachtengang van den man achter de revolver had men samen kunnen vatten met de enkele woorden: 
„Of je nou door de kat of door den kater gebeten wordt...” 
Hij was nu wel vrij om te gaan waar hij wilde, maar hoe hij ooit in dat huis moest komen, zonder dat Pete hem op zijn nek sprong, was hem een raadsel. Door het raampje kruipen kon hij niet; dat was proefondervindelijk bewezen. Evenmin kon hij aan Pete vragen, of die even stil wou blijven staan tot hij omgeloopen was naar de voordeur. Iets in zijn binnenste zei hem dat dit te veel gevergd zou zijn. De eenige manier, waarop hij den ander in bedwang kon houden was, het pistool op zijn maag gericht te houden, door het raampje... en zoolang hij in dat raampje zat, kon hij niets doen... 
En toen, plotseling, kreeg hij een prachtig denkbeeld. Hij behoefde heelemaal niet in dat huis te komen... hij.. 
„Kobus!” zei hij, en wuifde met het pistool, „geeft me die kandelaar aan!” 
Pete keek hem streng aan: 
„Ik heet geen Kobus!” merkte hij op. 
„Geen smoesjes!” zei de andere man, „’t doet er niks toe, als ik je een blauwe boon inblaas, ga je het hoekje om, of je nou Kobus heet, of Flip!” 
Pete erkende met een zucht de zuivere, onaantastbare logica van deze redeneering. En er was iets aan den man, dat hem volkomen deed verschillen van Bealie... Bealie was een armzalig amateur... deze man, zonder veel kin, en met nog minder voorhoofd, behoorde onmiskenbaar tot de klasse van lieden, die studeeren voor staatsvijand nr. één. 
Dus bukte hij zich met een zucht, zijn kansen berekenend om opzij te duiken, en dat lage voorhoofd nog lager te maken door een klap met het voetstuk van een koperen kandelaar. 
En toen hij zich weer oprichtte en zijn blik naar het raam liet gaan, om den afstand te berekenen, dien de kandelaar zou moeten doorvliegen, sperde hij zijn oogen wijd open en staarde naar de opening. 
Want inplaats van het gelaat zonder voorhoofd of kin, onvriendelijk loerend, stak daar doorheen het aangezicht van John, met een bemodderde, maar zeer formidabele kin en een breede grijns. 
„Hallo!” zei dat aangezicht. 
Pete liet zijn kandelaar zakken en richtte zich geheel op: 
„John!” zei hij, „waar is die andere vent, met dat groote pistool?” 
John keek langs den buitenmuur omlaag: 
„Daar sta ik bovenop!” zei hij, „om hem rustig te houden!” 
Het duurde een halve minuut, voor Pete voldoende tot het besef was gekomen, dat het succes aan hen was, geheel en al aan hen... 
Dan raapte hij de twee kandelaars van den grond op, en zocht er den eenen met het bobbeltje uit. 
„Ga mee!” zei hij, „als de bliksem, hoe eerder we hier wegkomen, hoe beter... hebben is hebben en krijgen is de kunst, hoe langer we hier blijven dralen, hoe grooter de kans, dat de een of andere nieuwsgierige veldwachter op komt dagen. We hebben hier het laatste kwartier lawaai genoeg gemaakt, om een heele brigade veldwachters uit hun laatsten slaap te wekken. 
Hij nam een kandelaar teeder onder zijn arm, en stapte de voordeur uit, om zich bij John te voegen. John kwam op dat oogenblik met een peinzend gelaat om den hoek van het huis, en veegde met de hand over zijn haren 
„Wat is er?” informeerde Pete, „waar wacht je op? Op een van die veldwachters?” 
John maakte een snuivend geluid: 
„Nee, uil, wou je je brandende zaklantaren binnen laten liggen om vuurtorentje te spelen? En wat doen we met dien vent met dat groote vuurwapen, dien ik een klap op zijn hoofd heb verkocht?” 
Pete’s stem antwoordde hem van binnen. Hij had de deur weer geopend en pakte zijn zaklantaren: 
„Laten liggen... als hij weer bijkomt, zal hij maar al te blij zijn, weg te kunnen komen! Waarom zouden we hem mee nemen, ik ben geen ambulance! Hoe kom jij anders zoo ineens hier verzeild, en wie was die kerel, die het eerst wegrende?” 
John grinnikte in het duister, terwijl ze samen snel het pad naar den weg afliepen. 
„O, dat was een oude landlooper, die dat huis geregeld als nachtverblijf gebruikte... hij sliep op een van de bedden boven. Hij vertelde me het heele verhaal... veronderstelde, dat ik van de politie was, of zooiets. Hij had destijds de voordeur opengepeuterd, en deed ’s nachts nooit meer op slot den laatsten tijd. Dus terwijl we achter aan het inbreken waren, heeft aldoor de voordeur open gestaan! Nu, toen ik in de gaten had, dat het een onschuldige ouwe baas was, ben ik teruggegaan, en vóór op den weg hoorde ik dien grappenmaker met zijn pistool te keer gaan. Ik ben toen een beetje dichter gekomen en het was machtig interessant... Toen hij te vervelend werd met dat pistool, heb ik hem een klap op zijn kop gegeven met een stuk plank, dat in de buurt lag.” 
Pete had bijna zijn wagen bereikt en maakte een snuivend geluid. 
„Had je dat nou niet eerder kunnen doen, ik heb nog kramp in mijn armen van het omhoog wijzen, en nou laat je me dien lammen kandelaar ook nog den heelen weg sjouwen!” 
John grijnsde hem beminnelijk toe, het was alleen jammer, dat die grijns in het duister voor Pete verloren ging: 
„Ben je gek... het was veel te amusant, jou daar te zien sterren plukken, trouwens, ik moest eerst een mooi zacht stuk hout uitzoeken! Ik wilde geen moord begaan!” 
Pete was al achter zijn stuur geklommen en startte den motor. 
„Enfin... de overwinning is ons...” Zoemend reed de wagen terug door het stille dorp. 
Om de een of andere reden was Pete niet zoo opgewekt, als hij wel had mogen zijn, een sympathieken kerel geholpen, in een ongelijken strijd; hij had een prachtig begin van een vacantie gehad... hij had een mooi meisje een fortuin bezorgd... en daar bleven zijn gedachten steken, hopeloos steken. 
De wagen schoot over den weg met een vaart, die zelfs John af en toe even een bedenkelijken blik op de naald van den snelheidsmeter deed werpen, maar Pete scheen het niet te merken en reed door. 
Lois!... De ontdekking, die hij den vorigen dag had gedaan, werd bevestigd... hij was stapel verliefd op Lois, zoo verliefd als een jongeman die nooit speciaal op meisjes heeft gelet, maar zijn kan... en het vooruitzicht, weg te moeten gaan, nu hij zijn sportieve taak had volbracht, hinderde hem. Het was niet zoo erg geweest, zoolang er nog te vechten viel tegen het noodlot, maar nu, nu het gevecht voorbij was en hij, al zou hij nog enkele dagen blijven, terug moest gaan naar zijn schrijfmachine, al was het dan als chef van de afdeeling tijdschriften, een benijdenswaardig baantje... nu voelde hij zich terneergeslagen en down. Hij liet den wagen om een bocht vliegen met gierende banden, en John, die hem van terzijde bekeek, informeerde: 
„Wat hebt je toch, drukt jou iets?” 
„Ja!” zei Pete, „geef me een sigaret, wil je?” John gaf hem er een. 
„Wat drukt je?” vroeg John toen weer. Pete blies een wolk rook uit: 
„De laatste loodjes!” zei, hij en John, die er geen snars van begreep, schudde zijn hoofd in stilte, en peinsde over den zonderlingen invloed, die een tekort aan slaap op sommige menschen hebben kan... 

XIX. De oplossing

Het breede terras, dat de geheele linkerzijde van den huize Crofts innam, lag grootendeels in de schaduw, En in die diepe schaduw, loom achterover leunend in hun stoelen, rustten Lois, John en Pete van hun avonturen uit. 
Er werd weinig gesproken, ze vergenoegden zich hoofdzakelijk met het kijken naar de zoemende bijen, die van de eene vuurroode roos naar de andere vlogen. De geur der rozen was sterk, dien middag; het steeg iemand naar het hoofd. Op de tafel stonden enkele theekopjes, en in een doos op den grond lag een pakje papiertjes. 
„Die goeie, ouwe oom!” merkte John op, en wuifde een lastige vlieg weg met een traag gebaar. „Hij zou vast tevreden zijn over ons drieën, als hij ons nu kon zien!” 
„Gaan jullie morgen naar den advocaat?” vroeg Pete. 
Lois knikte peinzend: 
„Ja. Er is heelemaal geen haast bij, nu. Bealie zit veilig achter slot en grendel, en dat andere individu, dat hij er bij gehaald heeft, zal al wel weer zitten, waar hij thuis hoort, blij, dat hij er zóó is afgekomen!” 
De papiertjes in de doos op den grond, troffen Pete’s oog, toen hij een vlieg met zijn blikken volgde. 
„Weet je, wat we wel konden doen?” merkte hij eensklaps op. „Doordat we vanmorgen zoo ontzettend lang zijn blijven slapen, hebben we dat vergeten. We moeten eens kijken, welke de zin is, die je oom van al die woorden heeft samengesteld!”  
 John verloor plotseling zijn loomheid en kwam overeind: 
„Hemel, ja... dat is niet eens in ons opgekomen, het wordt hard tijd, dat we daar eens naar omkijken... Pete, ik zal op een ouden brief de nummers schrijven van een tot vijf en dertig, noem jij een voor een de nummers van de papiertjes en de bijbehoorende woorden ook, dan vul ik ze er naast in.” 
Nu ontwaakte ook Lois’ belangstelling, ze ging op de leuning van Pete’s stoel zitten, wat in het begin aanleiding gaf tot zooveel vergissingen, dat John genoodzaakt werd, een nieuw stuk papier te nemen. 
„En doe ’t nou goed!” verzocht hij. 
Ditmaal deed Pete het goed, niet door John’s vermaning, maar omdat Lois hem controleerde. 
John vulde de woorden in met gespannen aandacht, en toen hij er ongeveer een stuk of dertig bij elkaar had, zei hij: 
„Ik zie het al... ga maar verder, wat zijn de laatste?” 
Pete noemde de laatste vijf op, en John schreef ze snel op hun plaatsen. Dan leunde hij in zijn stoel achterover, een breede glimlach op zijn gezicht, en hield hun het bekrabbelde papier vóór:
 
Daar mijn neef John en mijn nichtje Lois bewezen hebben, de eigenschappen te bezitten, die ik hun door een misschien eccentrieke opvoeding heb willen bijbrengen, vermaak ik aan hen mijn geheele vermogen, zonder eenig voorbehoud. 

Hij liet het papier zakken en keek glimlachend naar Pete en Lois. 
Pete stond op en schudde Lois de hand: 
„Gelukkige millionaire!” lachte hij, maar zijn lach klonk niet echt. Hij kreeg plotseling een visioen van zichzelf, een groote flat bewonend, een prachtig salaris verdienend in zijn nieuwe betrekking... zonder Lois. Het was hem niet mogelijk, haar te vragen, nu... ze millionaire was. Hij schold zich uit voor een tamme idioot, dat hij het niet een paar dagen eerder had gedaan, toen was er tenminste een redelijke kans, dat ze naar haar erfenis kon fluiten… nu was het te laat. 
Met een somber gelaat wendde hij zich tot John en wenschte hem eveneens geluk met zijn eindelijk verworven millionnairschap. 
John keek hem, aan, grijnsde breed, en begon hem uit te nodigen, om alvast de rest van zijn vacantie bij hen te slijten. En toen werd hij onderbroken door een licht geluid van opzij. 
Pete en hij wendden tegelijk het hoofd naar de zijde en zagen Lois, die nu op den rand van de steenen balustrade van het terras zat, en met haar beenen zwaaide. 
Ze hield haar hoofdje met de gouden krullen scheef en keek haar broer verwijtend aan. 
„Zou je Pete niet eens gelukwenschen?” informeerde ze. 
John keek haar aan, of ze een geestverschijning was en het gelaat van Pete was een studie. 
„Gelukwenschen?” hapte John, „ja, ja, natuurlijk, maar... waarmee?” 
Hij keek verontschuldigend naar Pete, alsof hij de een of andere zeer opzienbarende gebeurtenis in diens leven over het hoofd had gezien. 
Lois zat nog steeds op de balustrade en zwaaide met haar beenen. 
„Met mij!” zei Lois, sprong van de balustrade af, en ging op de lage leuning van Pete’s stoel zitten. 
„Met jou!” riep John, ditmaal alleen, want Pete’s hersens waren te druk bezig, dit onbegrijpelijke in zich op te nemen. 
„Natuurlijk, jou uil van een broer!” zei Lois, „Pete en ik zijn verloofd!” 
John was te zeer in de war, om zich te gedragen zooals van een broer met hersens verwacht wordt. Hij staarde met een verheugd gelaat van Lois naar Pete en van Pete naar Lois. 
En toen kwam Pete met een ruk bij zinnen. 
„Draai je om, stomme ezel!” zei hij, „ben jij een broer?” 
John was ditmaal snel van begrip, en gedroeg zich zooals wel van een broer met tact wordt verlangd. 
Hij keerde zich om, en staarde vol aandacht den tuin in, Pete inwendig lovend. Hij had geen beteren levenskameraad voor Lois kunnen vinden... op de geheele wereld niet... 
En toen werd hij opgeschrikt door een gekraak en een harden bons. Hij keerde zich niet om, daarvoor had hij te veel tegenwoordigheid van geest, maar hij riep: 
„Pete...! Lois! Ga niet met zijn tweeën op één stoel zitten, jullie verlooft mijn heele tuinameublement in puin!” 
„Kan ik niets aan doen!” kwam Pete’s stem, „de laatste loodjes wegen nu eenmaal het zwaarst!” 
John, die zijn blik even naar opzij liet afdwalen, naar een onschuldigen vlinder, ving een glimp op van twee gestalten, die op de steenen balustrade zaten. 
Hij zuchtte, en vlood den tuin in... In zulke gevallen is een arme broer even lastig en onwelkom als een geheele menigte. 

E I N D E